Άντε πάλι στις εστίες του εξωτερικού. Τι ήθελα και σκέφτικα να ξανακάνω μεταπτυχιακές σπουδές. Πάλι γνωριμίες με καινούρια παιδιά. Αλλά καμιά όρεξη. Σκεφτόμουν τους φίλους μου πίσω στην Ελλάδα. Αισθανόμουν τόσο μόνος. Τώρα ήμουν μέσα στις εστίες, και είχα φύγει από το δωμάτιο μου. Πήγα σε ένα μαγαζάκι μέσα στους ορόφους των εστιών κάτι έψαχνα να φορέσω. Ζώνη ήθελα; Μετά βγήκα και ένα παιδί με ρώτησε που είναι το δωμάτιο με το νούμερο 42. Α κάτι μου θυμίζει, ναι πρέπει να είναι στον ίδιο διάδρομο που είναι και το δικό μου δωμάτιο. “Ακολούθησέ με”. Πολύς συνοστισμός και υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι, δεν φοράω και πολλά πράγματα… Έφτασα στο γνώριμο διάδρομο, χωρίς όμως να βρίσκω το νο. 42 το πλησιέστερο που έβρισκα ήταν το 43. Τουλάχιστον δεν νοιώθω τόσο ντροπή και ανασφάλεια λόγω του ημιγυμνισμού μου επειδή ήμουν σε γνώριμο έδαφος. Καπού εκεί υπήρχε και ένα αμφιθέατρο. Φαίνεται ότι μπορεί να ξεκινούσε μάθημα αργότερα. Ελπίζω να μη συναντήσω κανένα καθηγητή έτσι που είμαι. Βρε που μπλέξαμε…

Ήταν μια εκπαίδευση άνευ όρων. Ένα μάθημα για το πώς να περνάμε από το ένα όνειρο στο άλλο και για το πώς να φτάνουμε στα άκρα. Κάθε όνειρο συνιστούσε πολύ τρέξιμο και τη στιγμή που δεν πήγαινε άλλο, σε θέμα κινδύνου, να γίνεται η μετάβασή μας. Μάλιστα σε ένα όνειρο που τρέχαμε στα σοκάκια ενός χωριού βρήκε ένα γκρίζο σκούρο ποντίκι και το πήρε μαζί του επεξεργάζοντάς το με περιέργεια σαν να αναρωτιόταν αν όντως είναι φαγώσιμο. Εγώ όμως καθώς το έβλεπα εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε πολύ περίεργη η ομοιότητά τους, λες και ήταν κι αυτός ένα είδος ποντικιού. Πώς γίνεται ένας ποντικός να θέλει να φάει άλλο ένα ποντίκι;

Σε ένα άλλο όνειρο βρεθήκαμε έξω από ένα bar-clubάκι που πρέπει να το ανακαινίζανε. Και βλέποντας κάποια παλιά γράμματα που είχε πάνω πρέπει να ήταν πιτσαρία κάτι που επίδειξα και στον εκπαιδευτή μου. Μετά σκεφτήκαμε για φάρσα να ζωγραφίσουμε πάνω στην ταμπέλα του μαγαζιού το όνομα μιας ΡΟΚ/ΜΕΤΑΛ μπάντας. Ο ιδιοκτήτης όταν την είδε την επιγραφή φυσικά τα πήρε και προσπάθησε να μας σκοτώσει. Πρώτα εμένα πετώντας ένα βελάκι ή κάτι παρόμοιο. Εκείνη τη στιγμή προλαβαίνοντας το βελάκι με τράβηξε ο εκπαιδευτής από το χέρι μου και πηδήξαμε σε άλλη διάσταση.

Σε ένα άλλο όνειρο, ήμουν σε μια πισίνα και ήθελα να φτιάξω μάλλον ατμόσφαιρα. Γι’ αυτό προσπάθησα να ανάψω πολλά κεριά που επιπλέανε στο νερό. Αλλά τα τελευταία δεν μπορούσα να τα ανάψω με τίποτα επειδή είχαν βραχεί.

Τελικά ήρθε η δική μου σειρά να γίνω ο εκπαιδευτής και ο εκπαιδευόμενος θα ήταν η αδερφή μου. Την πήρα από το χέρι και μαζί της πηδήξαμε όσο πιο ψηλά γινόταν για να πετάξουμε πάνω από την Αθήνα. Όμως όπως αρχίσαμε να ξαναπέφτουμε σκαλώσαμε σε κάτι σκουριασμένα παλιοσίδερα σε μια συνοικία της Αθήνας. Ευτυχώς ξεσκαλώσαμε σύντομα και την πήγα μετά σε πιο όμορφες περιοχές. Σε περιοχές που είχα περάσει τα προηγούμενα χρόνια, όπως στην περιοχή γύρω από το πανεπιστήμιο που ήμουν και μετά με πολύ ψηλά άλματα μπορούσαμε να φτάνουμε, αλλά και να περνάμε τις κορυφές των εκεί γύρω δέντρων. Από εκεί απομακρυνόμασταν όλο και πιο πολύ στο άλσος. Κι εκεί ήταν που βρήκαμε ένα σπιτάκι. Όταν μπήκαμε στο ονειρο-σπίτι κι εκεί βρήκαμε κι άλλους συνονειρευτές. Αυτό που με στεναχώρησε κάπως ήταν ότι ήταν όλοι ξένοι και δεν έβρισκα κι άλλον Έλληνα. Θέλανε νομίζω να προβάλουνε κάτι σαν ταινία σε έναν τοίχο και μου προτείνανε να πάρω μια καρέκλα που ήταν ελεύθερη από μια γωνιά και να κάτσω σε αυτήν. Μετά όμως από κάποια λεπτά εμφανίστηκε και η μητέρα μου κι εγώ σκέφτηκα να πέσω για ύπνο. Όπως έκανα τον κοιμισμένο άκουγα τη μάνα μου να συζητάει με την αδερφή μου και να της λέει ότι δεν τα πήγα στη ζωή μου καλά κι άφησα πολλές ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Και μάλιστα συμφώνησε με την παλιά εταιρία που ήμουν να με ξαναπάρει εφ’ όσον σταματήσω να κατεβάζω τραγούδια. Κι άλλα τέτοια :S

Βασικά ο τίτλος τα περιγράφει όλα… Δυο όνειρα επικεντρωμένα στα ζώα.

Στο πρώτο είδα σκυλιά, ράτσας ροντβάιλερ, μια συνηθισμένη ράτσα εδώ που είμαι, να κυνηγάνε σε τρύπες σε λοφάκια αγελάδες και να τις κατασπαράζουν. Εγώ φυσικά δεν άντεχα αυτό το θέαμα και φώναζα. Οι αγελάδες ήταν και πολύ λεπτές, αλλά και μάλλον οι τελευταίες στο είδος τους. ΄

Μπορεί και να με επηρέασαν οι ειδήσεις που είδα για το ότι τρώμε πολύ κόκκινο κρέας.

Στο δεύτερο όνειρο είδα ότι ήμουν στην νεαρή εφηβική μου ηλικία και έμενα με την οικογένειά μου σε ένα ψηλό κτίριο που είχε μια τεράστια αυλή με δυο-τρεις αποθηκούλες που μοιάζανε με σταύλους. Το βράδυ ξύπνησα γιάτι άκουγα κάτι περίεργους θορύβους και βρήκα τη γάτα μας να παίζει με ένα άλλο γατάκι. Και πιο πέρα είδα ότι ήταν και η μάνα της εκεί. Λέω τότε στον εαυτό μου δεν γίνεται αυτό το πράγμα να το επιτρέψω, πρέπει να τις πετάξω έξω. Κι ο μόνος βιαστικός τρόπος ήταν να τις πετάξω από το παράθυρο της κουζινας. Κι έτσι τις πιάνω από το σβέρκο και τις πετάω με μια γρήγορη κίνηση. Αλλά μέτα αισθάνθηκα τύψεις και είχα περίεργεια να δω αν πέσανε με τα πόδια τους σωστά πάνω στο έδαφος όπως κάνουν όλες οι γάτες. Κοίταξα κάτω από το παράθυρο, αλλά όχι μόνο είδα τις γάτες, αλλά είδα και μια αγέλη από τίγρες και άλλα είδη επιθετικά/αρπακτικά ζώα να βγαίνουν από την μια αποθήκη (σπάζοντας τις ξύλινες πόρτες;) και να επιτίθονται σε άλλα ζώα όπως ζέβρες με βία που βγαίνανε και αυτά από την αποθήκη-σταύλο. Μέχρι και καμηλοπάρδαλες είδα να βγαίνουν…

Στο μεταξύ είδα και από την κοντινή αποθήκη να ανοίγουν οι πόρτες, που μάλλον είχαν τσακιστεί από τα ζώα και να πέφτουν έξω πολλά καρβέλια από ψωμιά που μάλλον ήταν για τις οικογένειες που μένανε στο κτίριο. Αλλά είχαν μείνει πολύ λίγες.

Ε, δεν πήγαινε άλλο κι άρχισα να φωνάζω: ¨Μαμά μαμά, ολόκληρο λουνα-παρκ έχουμε στην αυλή μας!!!”

Κτίρια με τείχη γύρω τους στην άλλη άκρη της γη. Κάστρα-φρούρια στο πουθενά είτε μέσα στο χιόνι είτε μέσα σε ερήμους και να μη διακρίνεις που τελειώνει ο ορίζοντας. Αυτό έβλεπα τις δυο τελευταίες εβδομάδες. Φυσικά μπορεί να έχει σχέση με το οικίο μου πια περιβάλλον. Στο πρώτο κάστρο που ήταν μέσα στα χιόνια προσπαθούσαμε να βρούμε μια διαφορετική διέξοδο γιατί δεν θέλαμε να μας τσακώσουν. Και έπρεπε να τρυπώσουμε από μικρά δωμάτια γεμάτα από κουτιά. Στο δεύτερο φρούριο στην άμμο. Περιμάναμε ανα τακτικές χρονικές περιόδους έφοδους από ιρακινούς πρόσφυγες. Που πέρναμε τα παιδιά τους περισσότερο και φροντίζαμε να τα βάζουμε μέσα σε ένα ειδικό χώρο σαν παιδικό σταθμό και με στέγη για να κοιμούνται. Μάλιστα πολλές φορές ήθελα να επισκέπτομαι το χώρο για να τον επιβλέψω.

Ευκαιρία να κάνω μια ανασκόπηση στα όνειρα που είχα αυτόν τον καιρό. Θα μπορούσα να τα χωρήσω σε δυο κατηγορίες. Αυτά που έχουν σχέση με το χώρο στον οποίο ζω εδώ και 2 μήνες και που άρχισα ποια να το συνηθίζω (φυσικά βάζοντας και τα πρόσωπα που έχω μέσα καθημερινή επαφή). Και τα όνειρα που μου θυμίζουν όλες τις γυναικίες υπάρξεις που είχαν περάσει στη ζωή μου (είτε φιλικά είτε ερωτικά) τα όποια έχω χάσει κάθε επαφή μαζί τους εδώ και καιρό και τα έχω αναφέρει σε συζητήσεις ή τα έχω σκεφτεί κατά καιρούς.

Αυτά που έχουν σχέση με τον οικίο πια χώρο μου. Είναι ενδείξεις που απλώς υποψιαζόμουν στο ξύπνιο μου. Το ποια πράγματα μου κάνουν εντύπωση και τα σχετικά. Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ότι μου δείχνουν πως βλέπω κάποια πρόσωπα από εκεί μέσα. Ποιος μπορεί να με πλησιάσει και πώς κολλάω μαζί του. Φυσικά παίζονται και διάφορα σενάρια που έχουν βασιστεί με διάφορες κουβέντες που έχουν ειπωθεί στο άσχετο άπο αξιωματικούς ή άλλους και μου έκαναν εντύπωση.

Τα άλλα όνειρα σχετικά με τις (πρώην) “φίλες” μου προσπαθούσαν να βάλουν τις σκέψεις μου σε μια τάξη σχετικά με αυτές. Ή ίσως το υποσυνειδητό μου ήθελε να δει πως θα αντιδρούσα συναισθηματικά σε κάθε ένα κι αν αξίζει να το σκέφτομαι ακόμα αυτό το άτομο (δηλαδή να το έχω ακόμα και στη μνήμη μου). Να το θέσω ψυχρά; Δεν υπάρχει καμιά αντίδραση; Τότε διαγραφή. Το περίεργο είναι ότι μάλιστα μου πρότεινε (το υποσυνειδητό μου) μια σειρά προτεραιότητας ή δύναμη σύνδεσης. Δηλαδή αυτά τα πρόσωπα που υπήρχαν πολλές πιθανότητες να είχα όντως κάποια συναισθηματική αντίδραση απέναντι τους τα έβαζε πολύ πιο κοντά μου, ενώ όσο λιγοστεύαν οι πιθανότητες κατά τη κρίση του υποσυνείδητού μου (ή της καρδιάς μου) τότε τόσο πιο μακριά τις έβαζε κι όλες βρισκόντουσαν στο ίδιο επίπεδο με μένα. Και μετά φυσικά άρχισε να παίζει το όνειρο κι εγώ το πειραματόζωο να βλέπω το κάθε άτομο όπως ήταν όλες μαζί και να έχω τις διαφορετικές σκέψεις μου κι αντιδράσεις ώστε να τις καταγράψει μετά ο εγκέφαλός μου μετά και να κάνει τα κουμάντα του. Τι να πω, φυσικά μπορεί να είναι όλα αυτά και μια υπενθύμιση για την ύπαρξή τους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο είχαν τοποθετηθεί στο δάπεδο με είχε παραξανέψει. Και μετά τα πρόσωπα που είχα κάποια αντίδραση (μπορεί να ήταν και απλώς φιλική) τα ξαναέβλεπα στο επόμενο όνειρο.