Από 23 έως 26 Ιανουαρίου 2009 στις εγκαταστάσεις της ΗELEXPO, στο Μαρούσι

πηγή: in.gr

Ήμουν με τον κολλητό μου, ένα φίλο μας και μια φίλη μου. Ήμασταν σε ένα είδος κοιτώνα, που θύμιζε και στρατόπεδο λόγω των μεταλλικών χρωμάτων και της ψυχρότητας ή έστω εστίες όμως σε ένα απομονωμένο μέρος. Σε κάθε θάλαμο ζούσανε δυο – τρία άτομα με τις κοινές τουαλέτες και νιπτήρες. Ο φίλος μας είχε γίνει κομμάτια μαζί με ένα φίλο του (είχαν μεθύσει) και τον γυρνούσαμε στο θάλαμό του. Μπαίνουν στο δωμάτιο τους κι αρχίζουν να έχουν μια πολύ έντονη συζήτηση, σχεδόν φωνάζανε. Στο μεταξύ μας παίρνει τηλέφωνο μια γυναίκα που την φωνάζουμε Πυθία λόγω των ικανοτήτων πρόβλεψης που διαθέτει. Μας λέει:

“Γρήγορα, Μπείτε μέσα. Θα αρρωστήσουν!”

Εμείς ρωτήσαμε τότε: “Τι εννοείς!?”

Και μας ξαναλέει: “Θα αρρωστήσουν!”

Ο κολλητός μου στήνει  το αυτί του στην πόρτα, αλλά δεν ακούει τίποτα. Την σπρώχνει με δύναμη και την ανοίγει. Ο φίλος μας μας παραμερίζει αμέσως και τρέχει προς την τουαλέτα. Τότε καταλαβαίνω ότι αυτό που μας έλεγε η Πυθία ήταν μια κυριολεκτική μετάφραση του Be Sick. Αλλά αυτή η έκφραση κανονικά σημαίνει “κάνω εμετό”. Αυτό εννοούσε! ότι θα κάνει εμετό ο φίλος μας!

Μετά από αυτήν αποκαλυπτική εμπειρία γυρίσαμε πίσω στο δικό μας δωμάτιο με τον κολλητό μου και τη φίλη μου και συζητούσαμε για τι είναι ακριβώς αυτή η Πυθία. Τελικά όταν φτάνουμε μέσα έρχεται και η Πυθία μαζί μας για κάποιο λόγο. Τα μάτια της έμοιαζαν με της φίλης μου και τις μπέρδευα. Ήθελε να μας ειδοποιήσει για κάτι.  Ακούει κάτι έξω από την πόρτα να συμβαίνει. Το ακούμε κι εμείς και κάνουμε ησυχία. Πλησιάζω τη πόρτα μήπως και δω από κάποια εσοχή. Τελικά όντως βλέπω από το κάτω μέρος της πόρτας κάποιον, ήταν ένα τέρας-δολοφόνος κι τραβούσε το δέρμα από το πρόσωπο ενός άτυχου θαλαμιζόμενου. Φώναξα στα παιδιά να έρθουν να με βοηθήσουν με την πόρτα. Το τέρας κάτι κατάλαβε και δεν έχασε χρόνο για να ορμήσει πάνω της. Ευτυχώς κάπως την προλάβαμε. Αλλά βρήκε να χώσει το χέρι του από πάνω από ένα τζαμάκι της πόρτας. Στο τέλος τα κατάφερε να μπει μέσα και στείνεται στο κέντρο του δωματίου και σηκώνει το χέρια του πανηγυρίζοντας για το κατόρθωμά του βγάζοντας μια ιαχή. Εμείς οι τρεις μας με σουγιάδες, ψαλίδια και νυστέρια στα χέρια μας του επιτεθήκαμε. Όπως κόβαμε κομμάτια του έτσι κι αυτός μπόρεσε λίγο να κομματιάσει / πληγώσει τον κολλητό μου. Όμως ευτυχώς τον σκοτώσαμε.

Αλλά η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Κατά το θάνατό του η Πυθία συνδέθηκε μαζί με τέρας και το τέρας εμφανίστηκε μπροστά μας σαν κανονικός άνθρωπος κι άρχισε να λέει την ιστορία του. Εμείς απορήσαμε για το τι συμβαίνει. Και η Πυθία μας ζήτησε να τη συγχωρέσουμε:

“Από την πολύ ένταση ξέχασα ότι μπορεί να ήμουν συνδεδεμένη ακόμα μαζί σας συγχρόνως όταν συνδέθηκα με αυτόν.”

Είμαι στο κρεβάτι μου μέσα στη μέση της νύχτας. Πρέπει κάτι να με ξύπνησε. Νοιώθω μια παρουσία, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι είναι ακριβώς. Ξαφνικά νοιώθω ένα χάδι πάνω μου. Τρομάζω και καλύπτομαι με το σεντόνι όλος μέχρι και πάνω από το κεφάλι μου όπως έκανα μικρό παιδί. Αυτή η παρουσία όμως αρχίζει να με ακουμπάει πάνω από το σεντόνι. Πάντα μισούσα να ξυπνάω μέσα στη μέση της νύχτας γιατί νοιώθω να ξυπνάνε στοιχειά μαγικά και τρομακτικά. Κάποια στιγμή το ένοιωσα να εισχωρεί κάτω από το σεντόνι κι εγώ να προσπαθώ να κουνηθώ, αλλά να μην μπορώ. Παρόλο που κουνώ τα δάκτυλα μου στα άκρα μου δεν ξυπνά το σώμα μου. Ευτυχώς η αγρυπνία μου τη διώχνει μακρυά. Ελπίζω μόνο να μη συμβαίνει αυτό κάθε φορά που με παίρνει ο ύπνος. Ζητάω και από μια γυναίκα (δεν μου θύμισε το πρόσωπο της κάποια), που με συμβουλεύει και με βοηθάει, να κοιμηθεί γυμνή μαζί μου για συντροφιά.

Το πρωί βγαίνω από το παλιό μου εφηβικό κρεβάτι και πηγαίνω στο σαλόνι του παλιού μου σπιτιού. Ήταν η μητέρα μου εκεί, αλλά την έβλεπα να μιλά κάπως περίεργα. Κάποια στιγμή έρχεται και το σκυλάκι μου που πια έχει πεθάνει κι έκανε μια βιαστική βόλτα σαν να έψαχνε κάτι. Στο μεταξύ καταλαβαίνω ότι κάτι υπάρχει απέξω στην είσοδο του διαμερίσματος. Ήταν κάτι σαν μικροπωλητή, αν και μου θύμιζε και μια φίλη της μητέρας μου. Οι ερωτήσεις του είναι πολύ ακριβή σαν να περιμένει κάτι. Πάει να μπει μέσα κι εγώ από το φόβο ότι θα με δαγκώσει στο λαιμό σαν βρυκόλακας τρέχω να γλιτώσω περνώντας από κάτω του.

Ανεβαίνω πάνω στην ταράτσα εκεί με περιμένει ένα ελικόπτερο και μπαίνω μέσα για φύγουμε (εδώ φαίνονται πάρα πολύ οι επιρροές από την ταινία “Εισβολή”). Η ομάδα αυτή στο ελικόπτερο με βοηθάει στην ανάπτυξη της συγγραφικής μου ικανότητας.

———————————————————–

Μέσα σε αυτό το όνειρο παρεμβάλλεται και ένα άλλο όνειρο κι όταν τελειώνει μετά ξανασυνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο όνειρο, δηλαδή εκεί με το ελικόπτερο.

Είμαι σε ένα κομμάτι βράχου, που είναι σαν να έχει κοπεί στη μέση, και το ένα κομμάτι έχει σχεδόν εξαφανιστεί κι έχει μείνει μόνο ένας επίπεδος χώρος λες και είναι σκηνή θεάτρου. Όμως περισσότερο μου φάνηκε σαν τόπος συνάντησης. Ήταν περισσότερο ήρωες των αγαπημένων μου σειρών, αλλά και κακοί ήρωες από γνωστές ταινίες τρόμου. Ανάμεσα τους όμως έβλεπα και κανέναν γνωστό από τον στρατό με τον οποίο ίσως να είχα συζητήσει για βιβλία και ταινίες.

Το περίεργο με αυτούς τους χαρακτήρες, (βάλε και τους χαρακτήρες από τη σειρά Lost) ήταν ότι όλοι ήταν νεότεροι περίπου 10 χρόνια κι όλοι μουσάτοι, αξύριστοι κτλ. Όμως όλοι είχαν έντονα γαλάζια μάτια. Ήταν σαν ένα prequel . Πλησίασα ένα χαρακτήρα που κάτι μου θύμιζε. Λόγω της ταινίας fidelity κανονικά θα πέθαινε, αλλά είχε πάντα έναν χαρακτήρα που τον έσωζε. Αυτή τη φορά όμως διάλεξε να μη γεννηθεί καθόλου γιατί πίστευε ότι αυτό έφταιγε. Εγώ βλέπω να πέφτει μια πέτρινη μάσκα στον χαρακτήρα αυτό και αμέσως πάνω και στη σπάω με μια γροθιά. Αυτός είχε απορροφηθεί με μια πόρτα που ήταν πάνω στο βράχο.

Ο κακός ήρωας του Παρασκευή και 13 (που έχει μια τρομακτική μάσκα του Χόκευ ακολούθησε τον γνώριμο χαρακτήρα όταν μπήκε στο σκοτεινό χώρο πίσω από την πόρτα. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα. Μπήκε μέσα, ξαφνιάστηκε όταν είδε τον κακό ήρωα, αλλά είπε “Είμαι έτοιμος” και ακούστηκε ένα κρακ.

———————————————————-

Τέλος πάντων το ελικόπτερο έφτασε επιτέλους σε ένα χωράφι. Ο ένας από αυτούς που ήταν στο ελικόπτερο (νομίζω μαύρος) είπε ότι στην πλαγιά κάποιο ζώο, μάλλον σκύλος, φαίνεται να βουτάει στα κρυφά τα πρόβατα του γνωστού του βοσκού. Ένας άλλος κύριος όταν κατέβηκε από το ελικόπτερο είδε έναν σκύλο να προσπαθεί να κάνει κάτι σε ένα πρόβατο, παίρνει ένα τουφέκι, σημαδεύει το σκυλί και πυροβολεί πετυχαίνοντας το. Ο προηγούμενος κύριος του λέει: “Δεν σου είπα να το σκοτώσεις!”

Όλοι έχουμε πάει σε ένα κτίριο. Και πιο συγκεκριμένα σε ένα μεγάλο δωμάτιο, στο οποίο είχαν κάνει πολύ μεγάλοι άνθρωποι κύκλο γύρω μου συζητώντας για το περιστατικό που μου συνέβη στον ύπνο με την παρουσία που προσπαθούσε να μπει μάλλον μέσα μου. Πιστεύουν ότι έχει μια γενική σχέση με τον ύπνο. Ο παππούς μου δείχνοντας ένα προηγμένης τεχνολογίας γκατζεντάκι στα χέρια του που είχε μια οθονούλα πάνω του, λέει ότι ‘ναι είναι σίγουρος ότι όταν ήμουν παιδί γιατί το είχε αισθανθεί όταν με φιλοξενούσε ότι κάθε Σάββατο (ημέρα γενεθλίων μου) εμφανιζόταν στα σίγουρα! Εκείνη τη στιγμή έπεσε πίσω στον καναπέ και τον πήρε ο ύπνος. Τον πλησιάζω και ανησυχώ για το τι του συνέβη. Μετά αρχίζουν όλοι να πέφτουν με τη σειρά σε βαθιά νάρκη. Το πράγμα είναι σοβαρό. Μπορεί το ότι ξύπνησα να εμπόδισε τη διαδικασία που συνέβη και στους άλλους; Βγαίνω έξω στους διαδρόμους κι ευτυχώς βλέπω κι άλλα παιδιά που δεν τους πήρε ο ύπνος. Όμως στεναχωρήθηκα που δεν ήταν παιδιά που θα μπορούσα να κάνω παρέα. Για παράδειγμα μερικοί πηγαίνανε να δουν κάτι λίστες με αυτούς που τους πήρε ο ύπνος και λέγανε “Να πάρει! Όλοι οι καλοί παίχτες της τάδε ομάδες τους πήρε ο ύπνος και δεν πρόκειται να δούμε καλό ματς!” :s

Πήγα ξανά στο μεγάλο δωμάτιο και κοίταξα από το παράθυρο. Όλα οι νεαροί ήταν χαρούμενοι που δεν θα είχαν άλλες έγνοιες και τρέχανε χαρούμενοι πάνω-κάτω. Ξαφνικά ήρθε ένα μεγάλο κύμα νερού και τα παρέσυρε όλα. Αλλά δεν φάνηκε να τους πτόησε και πολύ παρόλο που κατέστρεψε πολλά. Και συνέχισαν το παιχνίδι…

Το κλασσικό όνειρο που βλέπεις ότι ένας ληστής πάει να μπει στο σπίτι σου. Γενικά είχα ανήσυχο ύπνο εχθές βράδυ. Ξυπνάω (αν και τελικά απλώς ονειρευόμουν ότι ξύπνησα) ξαφνικά κι ακούω κάτι περίεργους θορύβους.

Μου είχε ξανασυμβεί αυτό άλλη μια φορά, αλλά ξύπνησα χωρίς να μπορώ να κινήσω το σώμα μου κι απλώς φοβόμουν ότι κάποιος μπορεί να προσπαθεί να μπει μέσα μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος.

Τέλος πάντων μπαίνω στο σαλόνι και βλέπω να ανοίγει διάπλατα η πόρτα. Για τον διαρρήκτη ήταν εύκολο να παραβιάσει την πόρτα γιατί την είχαμε αφήσει ξεκλείδωτη. Αμέσως εγώ πιάνω την πόρτα και την ξανακλείνω με δύναμη προλαβαίνοντας να δω για λίγο το πρόσωπο το. Ανοιχτόχρωμα καστανά μαλλιά όχι πολύ πυχνά με ελαφρή αξυρησιά κι ένα λεπτό μουστάκι. Έχω βάλει τώρα όλο το βάρος μου πάνω στην πόρτα για να τη συγκρατήσω, αλλά δεν ξέρω για πόσο θα τη συγκρατήσω. Πρέπει να την κλειδώσω. Φωνάζω στην αδερφή μου να φέρει τα κλειδιά, αλλά αυτή κοιμάται. Ξαναφωνάζω πιο δυνατά, αλλά τίποτα. Της λέω να κάνει γρήγορα. Βάζω το χέρι μου στην τσέπη κι ευτυχώς βρίσω τα κλειδιά μέσα. Τα πιάνω στη χούφτα μου και τοποθετώ το ένα κλειδί στην κλειδαριά γυρίζοντας το γρήγορα. Η αδερφή μου είχε ξυπνήσει και μου λέει ότι προσπαθεί να πάρει τηλέφωνο την τοπική αστυνομία και της λέω να πάρει το 166, το 100 ότι δήποτε. Και μου λέει να μην ανυσηχώ αυτούς τους πήρε ήδη. Πηγαίνω γύρω-γύρω στο σπίτι και κλείνω πατζούρια, μπαλκονόπορτες, παράθυρα κτλ. μέχρι να βεβαιωθώ ότι το σπίτι είναι σφρασγισμένο καλά. Αργότερα έρχεται η αστυνομία και τους περιγράφω τι έγινε. Μέσα σε κάποια άτομα που είχαν έρθει στο σπίτι νομίζω ότι αναγνωρίζω και τον διαρρήκτη, αλλά δεν κάνω πολλά πράγματα εκτός από το ότι να θέλω να φύγω από εκεί. 

Από εδώ και πέρα δεν έχει πολύ συνοχή το όνειρο κι έχει περισσότερο σχέση με αυτά που σκέφτηκα κι έκανα τις δυο τελευταίες μέρες…

Όμως ξαφνικά βρίσκομαι στο δρόμο κάτω από το κτίριο και βλέπω ότι φτιάχνουν έναν κήπο ξεριζόνοντας κάποιες καλαμιές (μιλούσα για καλαμιές πριν δυο μέρες) κάποιοι κηπουροί που μιλούσαν μια άλλη γλώσσα που την μιλούσα όμως κι εγώ και προσφέρθηκα να τους βοηθήσω, δεν έκανα και την καλύτερη δουλειά, αλλά προσπαθούσα. Από δίπλα φτιάχνανε και πεζόδρομο στο μεταξύ (κάτι που μπορεί να συμβεί σε 5 χρόνια). Τώρα έρχεται ένα φορτηγάκι, απ’ αυτά που είναι ανοιχτά πίσω και κατεβαίνουν από το σπίτι μια παρέα μου από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας από μένα  (τους σκεφτόμουν εχθές) και ανεβαίνουν πάνω στο φορτηγό. Τους λέω ότι ένας πάνω που είδα έμμοιαζε στον διαρρήκτη και μου είπανε να ανέβω πάνω στο φορτήγο κι έτσι έκανα και φύγαμε όλοι μαζί…

Powered by ScribeFire.

Ζώα αρχίζουν να ερωτεύονται αμέσως οτιδήποτε βλέπουν μπροστά τους και θέλουν να ορμήξουν πάνω τους για να κάνουν έρωτα μαζί τους. Ακόμα εμένα και τη φίλη μου κυνηγούσαν. Εμείς τρέχαμε να βρούμε καταφύγιο. Έξω από το καταφύγιο βγήκε ένας τύπος πανικόβλητος. Μας είπε ότι δοκίμασε αυτό το είδος του καπνού που βρήκε από περιέργεια. Αλλά δεν πολύ-πέτυχε ούτε και πολύ-φτιάχτηκε. Εμείς μπήκαμε μέσα. Εκεί ήταν κι ένα ζώο κάτι σαν λεπτό σκυλί που απ’ ότι φαινόταν το είχαν επηρεάσει οι αναθυμιάσεις του αναμμένου καπνού. Όντως δηλαδή φαινόταν ότι ό,τι έμπαινε στην ακτίνα όρασής του θα το ερωτευόταν ενώ ότι έβγαινε από αυτή την ακτίνα το ξεχνούσε. Τελικά είπαμε να το δοκιμάσουμε κι εμείς. Ήταν ο μόνος τρόπος για να δούμε ο ένας τον άλλον ερωτικά. Αρχίσαμε να κάνουμε τα προκαταρκτικά, άλλα τελικά μας πήρε ο ύπνος. Το πρωί όταν ξύπνησα, ξύπνησα με τα ακουστικά από το κασετοφωνάκι μου στο στόμα μου. Συνήθιζα μικρότερος να αποκοιμιέμαι ακούγοντας μουσική με αυτό τον τρόπο. Σηκώνομαι πάνω κι ακούω μουσική, αλλά από .. τα δόντια μου. Πιάνανε κάμποσους σταθμούς και τα ένιωθα να πάλλονται ελαφρά στις δονήσεις των ήχων που έβγαιναν όπως και κάτι πολύ μικρά σπινθηρίσματα. Το είπα και στη φίλη μου, μέχρι που άνοιξα το στόμα μου για να ακούσει κι έμεινε απορημένη. Τότε άρχισα τα δόντια μου να χαλαρώνουν από τη θέση τους και να μετακινούνται. Φοβήθηκα. Εκεί κοντά καθόταν ένας μακρινός συγγενής μου που είχε ξυπνήσει και πήγα να του τα δείξω και να ζητήσω βοήθεια. Αλλά δεν έκανε πάρα πολλά πράγματα. Πήγα να δω τον εαυτό μου στον καθρέφτη κι όντως τα μπροστινά μου δόντια είχαν πάει άλλα πιο πάνω, άλλα πιο δεξιά κι άλλα πιο αριστερά. Τρόμαξα τόσο πολύ που άρχισα να τρέχω πανικόβλητος σε όλο το σπίτι και να τους ξυπνάω όλους. Σκέφτηκα για λίγο μήπως ονειρευόμουν, αλλά κοίταξα τα καλώδια που είχαν μπλεχτεί στα δόντια μου απλώνοντας τα πάνω στις παλάμες μου και είδα ότι είχαν σκιστεί τόσο ώστε όταν ήταν στα ούλα μου κάνανε σπινθηρίσματα όταν είχαν κάποια επαφή και έτσι λιώνανε τα ούλα μου σιγά-σιγά με αποτέλεσμα αυτή την παραμόρφωση. Άρα ήταν τόσο λογικό που αποκλείεται να ονειρευόμουν. Ο πατέρας μου όμως μου είπε ότι ήταν αδύνατο να ισχύει κάτι τέτοιο. Και τα δόντια μου τότε αρχίσανε να πέφτουν ένα-ένα αρχίζοντας με τους τραπεζίτες. Εγώ τους κρατούσα στη χούφτα μου δείχνοντας τους. Μετά πήγα στη κουζίνα και έβαλα τα δόντια μου πάνω σε μια χαρτοπετσέτα. Βλέποντας οι συγγενείς μου την δραματική εξέλιξη που είχαν τα πράγματα κι ακούγοντας τις επικλήσεις μου βοήθειας μου είπανε ότι θα καλέσουν ασθενοφόρο. Εγώ τελικά ξύπνησα. Και έμεινα έκπληκτος που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά απλώς ήταν ένα όνειρο, αλλά και ανακουφισμένος που ήταν ένα όνειρο.

Εκτός από το γεγονός ότι αυτό το όνειρο είναι ένα συνοθήλευμα εικόνων και σκέψεων από τις δυο τελευταίες μέρες είναι κι αποτέλεσμα από αυτά που διαβάζω σχετικά με έναν τρόπο αντιμετώπισης των ονείρων που χρησιμοποιεί μια ξεχασμένη φυλή από ιθαγενείς της Μαλαισίας με το όνομα Σενόι. Γενικά αυτοί έχουν μια επιθετική στάση στα όνειρά τους κι έχουν μάθει να επιχειρούν, κάθε φορά που βλέπουν απειλητικούς χαρακτήρες στα όνειρα τους, να τους κατακτάνε και να τους επιβάλλονται. Και μετά να τους ζητάνε κι ένα δώρο από αυτούς τους χαρακτήρες. (Επίσης συμβουλεύουν στις σεξουαλικές επαφές στα όνειρα να προσπαθούμε να φτάνουμε και στον οργασμό κάτι που τελικά σε αυτό το όνειρο δεν το πέτυχα.) Εγώ είχα πολύ καιρό να δω εφιάλτες και γενικά απειλητικά όνειρα κι έτσι σκεφτόμουν ότι δύσκολα θα μου ερχόταν τέτοια ευκαιρία. Επίσης δεν είχα δει ποτέ να μου πέφτουν τα δόντια, ένας από τους πιο συνηθισμένους εφιάλτες στην εφηβική ηλικία συνήθως έβλεπα μικρός ότι μου πέφτανε τα νύχια κάτι που επίσης σκεφτόμουν τελευταία. Το θέμα είναι τί κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις; Όταν δηλαδή δεν έχεις έναν ορατό εχθρό, αλλά περισσότερο βρίσκεσαι σε μια τρομακτική κατάσταση. Η μια λύση θα ήταν να συνειδητοποιούσα ότι ονειρευόμουν και έτσι να άλλαζα το όνειρο τελείως ή να ξυπνούσα. Αλλά ο ίδιος ο εφιάλτης δεν θα είχε αντιμετωπίστει. Εννοείται ότι πρέπει να βρω και το αίτιο αυτού του εφιάλτη. Νοιώθω ανασφάλεια για την εξωτερική μου εμφάνιση; Νοιώθω ότι χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου; Νοιώθω ότι χάνω τη δύναμη/ισχύ μου; Είναι ένας είδος αναγέννησης; (επειδή μετά θα βγουν καινούρια δόντια). Μπορεί και να προσπαθούν οι ψυχολόγοι να το ψυχαναλήσουν περισσότερο από όσο θα έπρεπε αυτό το είδους ονείρων. Μπορεί απλώς να είναι η ανησυχία μας για τα ίδια τα δόντια μας όταν τα παραμελούμε. Ειδικά αν έχουμε κόλλημα με την οδοντοστοιχία μας και θέλουμε να την προσέχουμε (όπως εγώ). (Όσο να ‘ναι ήταν τρομακτική η εμπειρία που περάσαμε μικροί όταν αλλάζαμε τα δόντια μας.)* Ή απλώς το προκάλεσα εγώ αυτό το όνειρο επίτηδες για να δω πώς θα το αντιμετωπίσω; Εγώ κλίνω πάντως προς τα δυο τελευταία.

Υποτίθεται ότι όταν έχεις φτάσει σε ένα στάδιο ωρίμασης στα όνειρά σου θα είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε στραβό σου συμβεί με τα κατάλληλα εφόδια που θα έχεις προσαρτήσει μέχρι τώρα. Ο Γερμανός ψυχολόγος F. Kuenkel μάλιστα πιστεύει ότι πρέπει να αναζητάμε τέτοιου είδους ονείρων ή αλλιώς εφιαλτών ώστε να βρίσκουμε τις κάθε φοβίες ή ανησυχίες που μπορεί να είναι κρυμμένες καλά στο υποσυνείδητό μας. Οι εχθρικοί χαρακτήρες πρέπει να αναζητούνται στα μέρη που κρύβονται. Από τα φωτεινά μέρη πρέπει να πηγαίνουμε στα σκοτεινά. Όπως για παράδειγμα από μια ανοιχτή πεδιάδα σε ένα πυκνό δάσος. Από ψηλά να κατεβούμε χαμηλά. Κι από το παρόν να ανατρέξουμε το παρελθόν. Φυσικά συστήνουν ψυχολόγοι όπως ο Tholey να ψάχνουμε αυτά τα «σκυλιά» του υποσυνείδητού μας που μας «γαβγίζουν» με μέτρο και σε μικρές δόσεις. Επίσης καλό θα ήταν να έχουμε βρει και έναν σύμμαχο ή έναν ειρηνοποιό να μας συντροφεύει σε αυτά τα όνειρα.

*Πάντως περίεργο πράγμα με αυτά τα είδους ονείρων. Κατά τη γνώμη μου πιστεύω ότι το πέσιμο μαλλιών, δοντιών και νυχιών ανήκουν στην ίδια κατηγορία ονείρων. Και μάλιστα εκπροσωπούν ακριβώς τα ίδια συναισθήματα και ανησυχίες αν όντως εκπροσωπούν κάποιες. Και τα τρία αυτά κομμάτια του σώμματός μας είναι κομμάτια που αλλάζουμε, κόβουμε ή αφαιρούμε από το σώμα μας. Είναι και τα κομμάτια που ανανεώνονται συνέχεια (εντάξει τα δόντια μόνο μια φορά). Τι σχέση έχει αυτό με το υποσυνειδητό μας; Ίσως και να αποτελούν την πηγή της αυτοπεποίθησης για την εξωτερική μας εμφάνιση. Είναι και τα πράγματα που προσέχουμε και στον άλλον όταν τα βλέπουμε. Είναι όμως αυτός και ο λόγος που ανησυχούμε ότι δεν θα ξαναφυτρώσουν στο σώμα μας;

Αν αυτό που είδα στο όνειρό μου έμοιαζε με φούσκες…

Είπα κι εγώ εχθές το βράδυ, όπως κάνω συνήθως, να προτείνω στον εαυτό μου τι περιεχόμενο να έχει το όνειρό μου. Κι έτσι εκείνο το βράδυ ήθελα να έχω ένα όνειρο σχετικά με την σωματική μου υγεία και κατάσταση, γιατί δεν μ’άρεσαν κάποια συμπτώματα που είχα πρόσφατα. Το κακό ήταν ότι παρόλο που είδα ένα σχετικό όνειρο, δεν με βοήθηκε καθόλου.

Όταν ξύπνησα μέσα στο όνειρό μου ήμουν γεμισμένος σε όλο το σώμα από τη μέση και πάνω, με μικρά μπιμπικάκια που με φαγουρίζανε. Στη συνέχεια της ημέρας όμως αυτά τα μπιμπικάκια μεγαλώνανε όλο και πιο πολύ σε κόκκινα εξογκώματα. Σε τέτοιο βαθμό που είχαν γίνει τόσο μεγάλα και βαριά που είχαν κρεμάσει σαν ξεφούσκωτα μπαλόνια και είχαν μέσα του λίγο πηχτό υγρό σαν σιλικόνη. Μερικά μάλιστα γινόντουσαν τόσο βαριά κι άρχισαν να πέφτουν στο έδαφος και να σπάνε γεμίζοντας το με υγρά (λες και ήταν ώριμα.. :S ) Μπλούζα φυσικά δεν μπορούσα να φορέσω και όταν βγήκα να συναντήσω τους φίλους μου αναγκαστικά, και έδειξα αυτό που είχα, ζήτησα από μια φίλη μου είχε έναν γνωστό γιατρό να έρθει να με επισκεφτεί και να καλέσει ένα ασθενοφόρο αν χρειαστεί.

Γιατρέ είναι σοβαρό;

Η πόρτα είναι μπροστά μου, και προσπαθώ να την ανοίξω, έχω περιέργεια τι έχει από πίσω, μάλλον θα είναι μια ανεξερεύνητη περιοχή του εαυτού μου. αλλά για επιβράβευση άρχισαν να πετάγονται σφαίρες από αυτήν προς εμένα. Εγώ ένοιωθα άθικτος και δεν με ένοιαζε τίποτα. Μετά άρχισαν λεπίδες να περνάνε από μπροστά μου, περνούσαν τόσο γρήγορα σε όλες τις κατευθύνσεις, αλλά ήταν τόσο γρήγορες που ίσα ίσα φαινόταν κάτι. άρχισα να νοιώθω κάτι μικρά σχισήματα και λεω κάτσε λίγο να απομακρυνθώ μπας και. τελικά κάνανε σοβαρή δουλειά τεμαχίζοντας το δέρμα μου. παντού πληγές και δέρματα να κρέμονται… μπλιαχ.

Κάποιοι συνάδελφοί μου φαντάροι κι εγώ βρισκόμαστε στο εστιατόριο για τις τελευταίες καθαριότητες. Νοιώθουμε ότι παίζει ο καθένας ένα ρόλο και κάποιοι από πίσω μας μας παρακολουθούν και συμπάσχουν μαζί μας. Στο δάπεδο κάτω υπάρχει χώμα σκούρο υγρό και κομμάτια τέντας. Μπαίνει μέσα ένας ζητιάνος κι αρχίζει να ζητάει ένα ψαλίδι. Κανένας δεν του έδινε κι εγώ είχα ένα μεγάλο μεταλλικό στο χέρι μου. Με πλησιάζει κι αρχίζει να το κοιτάζει με λαγνεία κι ανυπομονησία. Εγώ αποφεύγω να του το δώσω κι αρχίζω να κόβω με αυτό λωρίδες από το πουκάμισο μου αφήνοντας του τρύπες. Το πουκάμισο ήταν ένα καρό ασπρόμαυρο που φορούσα πολλές φορές όταν έβγαινα έξω στα εφηβικά μου χρόνια (πολύ 90’s). Ο ζητιάνος προτείνει να πάρει το ψαλίδι για να μου δείξει πώς να φτιάξω καλύτερες τρύπες. Εγώ δεν ήθελα φυσικά. Αναγκάζομαι να απομακρυνθώ πηγαίνοντας σε άλλο τραπέζι από την άλλη μεριά. Τότε γίνεται κάτι κουλό. Την θέση του ζητιάνου την παίρνει ένας από εμάς. Ή θέλει τώρα αυτός να πάρει το ψαλίδι για να μην το πάρει ο ζητιάνος ή απλώς συνεχίζει το ρόλο του ζητιάνου. Κι όπως με σπρώχνει για να το πάρει, παίρνει φόρα επίτηδες και πέφτει πάνω στο ψαλίδι έτσι ώστε να μπει όλο μέσα στο σώμα του. Καθώς το κάνει αυτό δυο πράγματα γίνονται: 1^ον αυτός μου κλείνει το μάτι για να μου δείξει μάλλον ότι δεν πρέπει να ανησυχώ ή να νοιώθω τύψεις. Και 2^ον κοιτάζω απέναντι μου έναν άλλο συνάδελφο που τον ήξερε κιόλας καλά, ο οποίος παρακολούθησε την όλη σκηνή και είχε μείνει με το στόμα ανοικτό, αλλά κατάλαβα ότι είχε δει ότι αυτός είχε πέσει πάνω στο ψαλίδι και δεν τον είχα εγώ σκοτώσει κι έτσι κάπως ανακουφίστηκα. Μετά απομακρύνομαι λίγο με σφιγμένη τη κοιλιά, δυστυχώς ο αυτόχειρας δεν είχε πεθάνει τελείως, σπαρταρώντας πάνω στο τραπέζι ανάσκελα. Έπρεπε να τον αποτελειώσω για να τερματίσω το μαρτύριό του. Όπως ήταν το ψαλίδι κοντά στο λαιμό του, το πιάνω από τις λαβές του και το μπήγω δυνατά πιο μέσα. Από τη δύναμη πέφτει κι αυτός κάτω πια νεκρός με το κεφάλι του να παίρνει μια αφύσικη κλίση προς τα πίσω. Όλοι στο κοινό αισθάνομαι ότι σφίγγονται κι έχουν μείνει εμβρόντητοι με αυτά που έχουν γίνει. Ίσως κι έτοιμοι να κλάψουν. Η αστυνομία από έξω πια να φωνάζει κι άλλα περιπολικά ενώ εγώ να βλέπω κάπως δίπλα από το πτώμα περιττώματα που είχαν φανερωθεί από το καθάρισμα του εστιατορίου.

Όλα αυτά από τον απογευματινό μου ύπνο. Κάθως το έγραφα κάτω θυμήθηκα το γιατί είδα αυτό το όνειρο. Πριν μια εβδομάδα συζητούσαμε με έναν ανώτερό μας (νομίζω) για κάποιο που θα μπορεί να πήγαινε στο δικαστήριο για φόνο και να ήταν τόσο προκλητικός που να υπερασπιζόταν ότι δεν έφταιγε επειδή όπως έλεγε ο άλλος έπεσε πάνω στο μαχαίρι του. Φυσικά εμείς γελάσαμε. Αλλά να που έγινε :s