Δεν γινόταν τα όνειρα μου να μην έχουν επηρεαστεί από όλα αυτά που συμβαίνουν.

Η φωτιά ακόμα ήταν μακρυά από το σπίτι μου, αλλά ο καπνός φαινόταν. Ήταν νύχτα, βγαίνω έξω παρά τις εντολές να μην απομακρύνομαι και βλέπω κομμάτια και θρύψαλα από αρχαιοελληνικά αγάλματα πάνω στο πράσινο γρασίδι, γύρω μου ένα τίποτα.

Στο επόμενο όνειρο μου ήμουν σε μια μεγάλη πισίνα και ήθελα να κάνω βουτιές από όλο και πιο ψηλά. Φοβήθηκα όμως να πάω στο ψηλότερο βατήρα, σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να πετούσα καθώς πηδούσα από εκεί, αλλά αυτά γίνονται μόνο στα όνειρα (δυστυχώς δεν πήγα στο επόμενο βήμα, το να συνειδητοποιήσω δηλαδή ότι όντως ονειρεύομαι).

Powered by ScribeFire.

Βασικά ο τίτλος τα περιγράφει όλα… Δυο όνειρα επικεντρωμένα στα ζώα.

Στο πρώτο είδα σκυλιά, ράτσας ροντβάιλερ, μια συνηθισμένη ράτσα εδώ που είμαι, να κυνηγάνε σε τρύπες σε λοφάκια αγελάδες και να τις κατασπαράζουν. Εγώ φυσικά δεν άντεχα αυτό το θέαμα και φώναζα. Οι αγελάδες ήταν και πολύ λεπτές, αλλά και μάλλον οι τελευταίες στο είδος τους. ΄

Μπορεί και να με επηρέασαν οι ειδήσεις που είδα για το ότι τρώμε πολύ κόκκινο κρέας.

Στο δεύτερο όνειρο είδα ότι ήμουν στην νεαρή εφηβική μου ηλικία και έμενα με την οικογένειά μου σε ένα ψηλό κτίριο που είχε μια τεράστια αυλή με δυο-τρεις αποθηκούλες που μοιάζανε με σταύλους. Το βράδυ ξύπνησα γιάτι άκουγα κάτι περίεργους θορύβους και βρήκα τη γάτα μας να παίζει με ένα άλλο γατάκι. Και πιο πέρα είδα ότι ήταν και η μάνα της εκεί. Λέω τότε στον εαυτό μου δεν γίνεται αυτό το πράγμα να το επιτρέψω, πρέπει να τις πετάξω έξω. Κι ο μόνος βιαστικός τρόπος ήταν να τις πετάξω από το παράθυρο της κουζινας. Κι έτσι τις πιάνω από το σβέρκο και τις πετάω με μια γρήγορη κίνηση. Αλλά μέτα αισθάνθηκα τύψεις και είχα περίεργεια να δω αν πέσανε με τα πόδια τους σωστά πάνω στο έδαφος όπως κάνουν όλες οι γάτες. Κοίταξα κάτω από το παράθυρο, αλλά όχι μόνο είδα τις γάτες, αλλά είδα και μια αγέλη από τίγρες και άλλα είδη επιθετικά/αρπακτικά ζώα να βγαίνουν από την μια αποθήκη (σπάζοντας τις ξύλινες πόρτες;) και να επιτίθονται σε άλλα ζώα όπως ζέβρες με βία που βγαίνανε και αυτά από την αποθήκη-σταύλο. Μέχρι και καμηλοπάρδαλες είδα να βγαίνουν…

Στο μεταξύ είδα και από την κοντινή αποθήκη να ανοίγουν οι πόρτες, που μάλλον είχαν τσακιστεί από τα ζώα και να πέφτουν έξω πολλά καρβέλια από ψωμιά που μάλλον ήταν για τις οικογένειες που μένανε στο κτίριο. Αλλά είχαν μείνει πολύ λίγες.

Ε, δεν πήγαινε άλλο κι άρχισα να φωνάζω: ¨Μαμά μαμά, ολόκληρο λουνα-παρκ έχουμε στην αυλή μας!!!”

Κτίρια με τείχη γύρω τους στην άλλη άκρη της γη. Κάστρα-φρούρια στο πουθενά είτε μέσα στο χιόνι είτε μέσα σε ερήμους και να μη διακρίνεις που τελειώνει ο ορίζοντας. Αυτό έβλεπα τις δυο τελευταίες εβδομάδες. Φυσικά μπορεί να έχει σχέση με το οικίο μου πια περιβάλλον. Στο πρώτο κάστρο που ήταν μέσα στα χιόνια προσπαθούσαμε να βρούμε μια διαφορετική διέξοδο γιατί δεν θέλαμε να μας τσακώσουν. Και έπρεπε να τρυπώσουμε από μικρά δωμάτια γεμάτα από κουτιά. Στο δεύτερο φρούριο στην άμμο. Περιμάναμε ανα τακτικές χρονικές περιόδους έφοδους από ιρακινούς πρόσφυγες. Που πέρναμε τα παιδιά τους περισσότερο και φροντίζαμε να τα βάζουμε μέσα σε ένα ειδικό χώρο σαν παιδικό σταθμό και με στέγη για να κοιμούνται. Μάλιστα πολλές φορές ήθελα να επισκέπτομαι το χώρο για να τον επιβλέψω.

Όλο το όνειρο εξελισσόταν σε έναν κόσμο, πιθανότατα τη Γη, βυθισμένο στο νερό. Όπου οι θάλασσες έχουν γίνει ένας ενιαίος ωκεανός. Κάπου ήταν βυθισμένο και το κατάστρωμα ενός πλοίου. Έπρεπε να το φτάσω για να εκδικηθώ το θάνατο του σκύλου μου. Μαζί μου ήταν και ο αντικαταστάτης του, ένας μεγάλος με πλούσιο ίσιο τρίχωμα σκύλος. Κολυμπώντας είχαμε πλησιάσει το στόχο μας. Όμως από πάνω μας είχαν ήδη έρθει οι πρώτοι εχθροί με το καραβάκι τους. Πήγα και στάθηκα από κάτω τους και είδα ότι κάτι σπάγκοι τους ενώνανε από κάτω. Πήγαινε από τη μια μεριά του καραβιού στην άλλη σαν ένα κορδόνι. Εγώ άρχισα να κόβω ένα-ένα όπως κολυμπούσα από κάτω.

Μετά δεν θυμάμαι ακριβώς τι έγινε. Αλλά υπήρξε αλλαγή της σκηνής αν και συνέχισα να βρίσκομαι στον ίδιο κόσμο, αυτή τη φορά όμως στον αέρα. Απ’ ότι φαινόταν σε κάποια σημεία πάνω από το νερό πετούσαν ειδικά αεροπλάνα. Τα οποία αναγνωρίζανε τις άστατες καιρικές συνθήκες και μπορούσαν να δουν προς τα πού κατευθυνόντουσαν για να ειδοποιήσουν τους ανθρώπους που μπορεί να βρισκόντουσαν εκεί ή να πήγαιναν προς τα εκεί. Τους ακολουθούσα κι εγώ από πίσω όπως κι αυτοί κυνηγούσαν τις καταιγίδες από πίσω για να επιβεβαιώσουν της κατεύθυνσή τους. Στο μεταξύ για κάποιο λόγο φοβόμουν ότι είχαν κάποια σχέση με τους εχθρούς που είχα πλησιάσει στην προηγούμενη σκηνή.

Την επόμενη φορά θα θυμάμαι το όνειρό μου με περισσότερες λεπτομέρειες.
Επαναλαμβανόμενα στοιχεία:

Μεγάλος τριχωτός σκύλος, θάλασσα, άστατες καιρικές συνθήκες (έστω από μακρυά), ιπτάμενες μηχανές

Πλούσιο υλικό από εχθές το βράδυ (κοιμήθηκα σχεδόν 8 ώρες)

Ήμουν σε κάτι διαδρόμους ενός κτιρίου και με κυνηγούσε ένας δράκος (μάλλον) κάποια στιγμή όμως εμφανίστηκε να με βοηθήσει ένας γίγαντας (μπορεί πέτρινος) αλλά δεν ξέρω από που ήρθε και πως. Έτσι με άφησε ήσυχο. Μετά όμως άρχισε να γίνεται ένας πανικός (εδώ αλλάζει το όνειρο) παντού έτρεχε κόσμος. Στο τέλος κάποιου διαδρόμου βρήκα έναν φίλο από τα παλιά και μου έλεγε ότι έπρεπε να αλλάξει σπίτι και να πάει κάπου μακρυά, όπως κι όλοι οι άλλοι (όντως αναγκαστηκά έφυγε για να βρει άλλο σπίτι – αλλά πριν 9 χρόνια). Άρχιζω να συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος έχει σταματήσει, όχι ότι όλα είναι σταματημένα απλώς δεν τελειώνε ποτέ η ημέρα. Βγαίνω από το κτίριο και μπαίνω σε μια λευκή αμμοθύελλα. Ευτυχώς βρίσκω την αδερφή μου και την μάνα μου, η οποία μας είχε βρει ένα σπίτι. Μπαίνουμε μέσα και βρίσκω και τη γιαγιά μου (πάλι η γιαγιά) που καθόταν και διάβαζε κάτι, αργότερα βλέπω ότι ήταν σταυρόλεξα. Πάντως αργότερα έφυγε. Anyway, η μάνα μου έφυγε επίσης για λίγο και επέστρεψε με μπόλικο πάγο (αυτούς τους έτοιμους για την κατάψυξη, συσκευασμένους). Έπειτα πήγαμε να δουμε τι γινόταν από ένα μεγάλο παράθυρο. Μέσα από την άσπρη αμμοθύελα διακρίναμε το απέναντι πολυόροφο κτίριο σαν ξενοδοχείο (μάλλον ήταν αυτό που ήμουν πριν) να κατεδαφίζεται από μεγάλες μπουλντόζες και παραξενεύτηκα. (αυτά)

Ανεμόπλοιο στα Χιόνια

Πιο πριν είδα κι ένα άλλο όνειρο, στο οποίο έπρεπε να παραλάβω κάτι κοπέλες από το σταθμό (ή αεροδρόμιο) και να τις γυρίσω στο επιστημονικό κέντρο μας. Τις έβαλα σε ένα αυτοκίνητο (σαν τζιπ) από πολύ ελαφρύ υλικό. Στο γυρισμό ο δρόμος ήταν λίγο χιονισμένος, αλλά όσο προχωρούσαμε τόσο πιο χιονισμένα ήταν και το τοπίο γύρω μας. Ο άερας δυνάμωνε συνέχεια (πάλι αέρας) και σε κάποιες στιγμές ένοιωθα ότι μας παράσερνε. Όπως κι έγινε σε κάποια στιγμή, όπου μας σήκωσε και αρχίσαμε να πετάμε άτσαλα. Φυσικά μετά συγκρουστήκαμε σε μια μικρή χιονισμένη πλαγία, αλλα δεν ανησυχήσαμε πολύ λόγω του χιονιού. Σηκωθήκαμε στα πόδια μας και είδαμε ότι αυτό που μας μεταφέραμε είχε πέσει σε ένα δέντρο (χωρίς φύλλα) και όντως παραήταν λεπτό, σαν ένας μεγάλος χαρταετός / σαϊτα (άντε έρχεται και η καθαρά δευτέρα) αν και είχε το σχήμα κάπως με πλακωμένο αυτοκίνητο. Αμέσως φώναξα εγώ:
” Άντε πάμε να πάρουμε το ανεμόπλοιο μας, μπορεί να μας χρειαστεί αργότερα!”

Πήγαμε από κάτω και είπε μια κοπέλα ότι πρέπει να τα γράψει όλα αυτά που συνέβησαν κάποιος. Και ρώτησε αν είναι κανείς συγγραφέας από εμάς (ή κάτι τέτοιο) κι εγώ ντρεπόμουν να απαντήσω (αλλά όμως όντως δεν είμαι, άντε να έχω γράψει δυο ερασιτεχνικά διηγήματα – όχι τίποτα το τρομερό δηλαδή).

Στο μεταξύ πιο πριν από αυτό το όνειρο, είδα ότι ήθελα να βρω το αμάξι μου στο πάρκινγκ που το είχα αφήσει, αλλά παρόλο που είχα τα κλειδιά μου, τα κλειδιά αυτά ξεκλειδώνανε άλλο αμάξι . (κι όντως το αμάξι μου είναι ακόμα στο συνεργείο σνιφ)

Εκεί που ήμουν με το κολλητό μου και περπατούσαμε στο δρόμο δίπλα στην παραλία, ξαφνικά βλέπω να βγαίνει ένας κροκόδειλος από τη θάλασσα. Τι θέλει εδώ; Αναρωτήθηκα. Γύρισα το κεφάλι μου για να το πω στον κολλητό μου, αλλά ήδη ένας κροκόδειλος τον είχε πλησιάσει. Μην κάνεις τίποτα του ψιθύρισα, μείνε ακίνητος! Μας πλησίασε ανατριχιαστικά κοντά, κούνησε την ουρά του, σχηματίζοντας ένα γάντζο σαν τις γάτες και σιγά-σιγά έφυγε. Μην προλαβαίνοντας να πάρουμε ανάσα ακούμε ουρλιαχτά Το θέαμα ήταν ανατριχιαστικό. Τεράστιοι κροκόδειλοι έβγαιναν στην αμμουδιά απειλώντας τους ηλιαζόμενους και περαστικούς ανθρώπους ανοίγοντας τα τρομακτικά σαγόνια τους. Πρέπει να κάνουμε κάτι! Είπα στο φίλο μου. Η αιτία αυτού του κακού σίγουρα βρίσκεται μέσα στη θάλασσα. Τότε άρχισα να νοιώθω πιο δυνατός και αμέσως με μια βουτιά βρέθηκα αρκετά μέτρα μέσα της. Εκεί τότε ήταν που είδα ένα τείχος. Το τείχος αυτό έμοιαζε σαν τη μια πλευρά της πισίνας. Στο πάνω μέρος υπήρχε κολλημένο ένα μεταλλικό κλουβί εκεί μέσα ήταν άπειρα ψάρια εγκλωβισμένα. Αυτό θα ήταν! Οι κροκόδειλοι βγήκαν έξω λόγω της πείνας από την έλλειψη τροφής στη θάλασσα. Όμως επειδή ήδη κολυμπούσα με τόση βιασύνη δεν πρόλαβα να σταματήσω και χτύπησα πάνω στο κλουβί σπάζοντας το, με τα ψάρια να πέφτουν όλα πάνω μου και να απλώνονται στη θάλασσα. Τότε με αγαλλίαση είδα να βλέπω τους κροκόδειλους να υποχωρούν και να μπαίνουν μέσα στη θάλασσα.

Τότε όλη η θάλασσα εξαφανίστηκε. Και βρέθηκα σε ένα δωμάτιο με τον ίδιο τοίχο δίπλα μου και το κλουβί να συνεχίζει να είναι κολλημένο πάνω του ανοιγμένο. Στο δωμάτιο έμενε και ένας άλλος. Είχε δυο κρεβάτια και όλα. Τότε μου ήρθαν όλα. Δουλεύαμε σε κάποια αλιευτική επιχείρηση. Σηκώθηκα πιο ψηλά για να εξετάσω το κλουβί. Από πίσω του είχε μια τρύπα στο τοίχο το οποίο οδηγούσε σε ένα τεράστιο σωλήνα. Απ’ εδώ περνούσαν όλα. Γιατί όμως υπήρχε αυτό το κλουβί; Γιατί ήταν κλειστό; Δεν ήθελα να ψάξω κι άλλο μπροστά στον συγκάτοικο μου κι ας μου είχε γυρίσει την πλάτη αδιάφορος. Ο διπλανός τοίχος βλέπω ότι δεν κολλάει πάνω στο ταβάνι. Και είχε ένα αρκετό άνοιγμα για να δω ότι υπήρχε μια κίνηση από πίσω. Ξαφνικά ανέβηκε μια κοπέλα στον ίδιο τοίχο και φάνηκε το όμορφο προσωπάκι της. Με χαιρέτησε κι εγώ πλησίασα και το φίλησα στα χείλη πολύ απαλά. Δεν το συνηθίζω αυτό, αλλά δεν βαριέσαι. Με κοίταξε για λίγο αποσβολωμένη και είπαμε να έρθει σε 10 λεπτά. Όταν φεύγει καταλαβαίνω ότι δεν έχω πολύ χρόνο για να δω τι συμβαίνει. Τι θα κάνω!?