Τελευταία τα διαυγή όνειρα μου κρατάνε πολύ ώρα εκτός από το ότι είναι πολύ έντονα. Τις τελευταίες μέρες επιθυμούσα να είχα ένα και τελικά εχθές το βράδυ αφού μίλησα με τον Lexx για αυτά και διάβασα για 10 λεπτά για αυτά στη σελίδα lucipedia.com είδα ένα συνειδητό όνειρο εχθές το βράδυ. Δηλαδή ένα όνειρο στο οποίο είχα συνειδητοποιήσει ότι ονειρευόμουν. Το περίεργο ήταν ότι ούτε καν αναρωτήθηκα αν ονειρευόμουν ή όχι. Από την αρχή ήμουν σίγουρος ότι ονειρευόμουν. Μερικές φορές όμως αυτό μπορεί να σου δίνει απλώς μια ψευδή αίσθηση της διαύγειας γιατί τελικά απλώς ονειρεύεσαι ότι έχεις συνειδητοποίησει ότι ονειρεύεσαι (άντε βγάλε άκρη τώρα). Λοιπον, που ήμασταν; Α ναι στο όνειρο.

Είδα ότι ήμουν στην κορυφή μιας μικρής πολής σε ένα λόφο (και εχθές διάβασα ότι αυτό σημαίνει ότι έχεις μια συνείδηση για το που βρίσκεσαι ψυχικά/συναισθηματικά και μπορείς να τα δεις όλα από πάνω / μια σοφία / τα ουράνια / το προπύργιο των δικαίων.. κτλ… αν και δεν πιστεύω σε ονειροκρίτες κτλ. Αυτό φαίνεται και από το ότι είδα ένα όνειρο με αυτό το θέμα, αφού το διάβασα το θέμα κάπου, ώστε να σημαίνει κάτι).

Μπήκα σε ένα σπίτι για να το εξερευνήσω με μια διάθαιση για πείραγμα. Μετά συνέχισα στον κατηφορικό δρόμο. Σκέφτηκα να προσπαθήσω να πετάξω. Λίγο δοκίμασα, αλλά οι νόμοι της φυσικής στο μυαλό μου ήταν πολύ ισχυροί κι έτσι δεν είχα πολύ διάθεση να προσπαθήσω κι άλλο κι έτσι συνέχισα το δρόμο μου μέχρι που έφτασα στο κέντρο της μικρής πόλης. Εκεί ήταν ένα καφενείο κι απ’ έξω καθόταν ένας γέρος ή μια μεγάλης ηλικίας κυρία. Αυτός(η) μου είπε μια σοφή κουβέντα για τις γυναίκες και την τρέλα, αλλά δεν τη θυμάμαι καλά, παρόλο που την επανέλαβα πολλές φορές στο μυαλό μου για να μην τη ξεχάσω. Πιο πέρα συνάντησα ένα είδος Ινδιάνου Μάγου / Ιερέα από τη φυλή των Ινκας ή κάτι τέτοιο. Και πρόσπαθησε να με εξαγνήσει με κάτι μεγάλα κολιέ που είχαν κάτι ξύλινα κομμάτια που κάνανε θόρυβο. Κι εγώ ήμουν πολύ πρόθυμος για την όλη διαδικασία όπου τα πήρα μόνος μου από τη μια άκρη και τα έτριβα πάνω μου… Μετά είδα στο δρόμο δυο κοπέλες που πρέπει να ήταν αδερφές, και είχαν μια παράξενη ομορφιά. Με καλέσανε σπίτι τους, το οποίο βρισκόταν πάνω σε ένα πέτρινο δρόμο κολλημένο με άλλα σπίτια και με μια μεγάλη γκρι πόρτα, και φυσικά εγώ πήγα..

Powered by ScribeFire.

Όποιος έχει εμπειρίες από συνειδητά όνειρα, και δεν τον πειράζει να γράψει τις απαντήσεις στα αγγλικά μπορεί να απαντήσει στο ερωτηματολόγιο της askondra για την πτυχιακή της.

Επιτέλους κι ένα συνειδητό όνειρο μετά από αρκετό καιρό. Έφτασα με το τρένο σε μια περιοχή που δεν έβλεπες ίχνος του ανθρώπινου πολιτισμού, πανέμορφα πράσινα κι ατελείωτα λαγκάδια. Ο σκοπός ήταν να φτάσω στον επόμενο σταθμό με τα πόδια γιατι δεν μπορούσε μάλλον το τρένο να πάει μέχρι εκεί (δικό μου συμπέρασμα αυτό) Ξεκίνησα χάραμα, και περπατούσα μέσα από κάτι μικρά μονοπατάκια. Σκέφτηκα ότι τουλάχιστον έπρεπε να βρω έναν κεντρικό δρόμο που λογικά θα οδηγούσε στον επόμενο σταθμό. Μετά από λίγο περπάτημα, έφτασα σε αυτόν τον δρόμο. Και μπορούσα να είχα μια πανέμορφη θέα. Επιτέλους ονειρεύομαι ότι είμαι έξω από κτίριο (βλέπε προηγούμενο όνειρο)! Καθώς περπατούσα άρχισα να βλέπω και ανθρώπους να περπατάνε επίσης και σιγά σιγά να αυξάνονται και λέω άρα θα είμαι σε καλό δρόμο, όμως τα πρόσωπά τους ήταν κάπως παραμορφωμένα και σκέφτηκα αποκλείεται να είναι είναι αυτό αληθινό και συνειδητοποίησα ότι ονειρεύομαι. Με χαρά εγώ, άρχισα να παρατηρώ με πιο προσοχή το περίγυρω μου αλλά και τους ίδιους τους ανθρώπους. Όσο περισσότεροι γινόντουσαν τόσο πιο θολό γινόταν το πρόσωπό τους, λες και επειδή ήταν πολλοί δεν προλάβαινε το υποσεινήδητό μου να τους φτιάξει ένα πρόσωπο! Ενώ τα μαλλιά τους και τα ρούχα τους μπορούσα να τα δω μια χαρά! Αλλά το περίεργο δεν ήταν τόσο αυτό, αλλά το ότι άρχισαν να μαζεύονται και πολλοί Κινέζοι, λές και ήμουν όντως στην Κίνα. Όμως τα πρόσωπα των Κινέζων μπορούσα να τα δω μια χαρά! Ίσως επειδή όλοι μοιάζαν μεταξύ τους (το κλασσικό που λέει ο κάθε λαός για τους άλλους λαούς, ότι όλοι φαίνονται ίδιοι) και δεν χρειαζόταν πολύ προσπάθεια να φτιαχτούν τα πρόσωπά τους.

Μετά άρχιζα να τους παρενοχλώ (όχι μόνο τους Κινέζους) χωρίς φυσικά να αντιδρούν (σαν μαριονέτες ήταν). Πήγαινα και τους πείραζα τα ρούχα, τους έγδυνα από περιέργεια κι άλλα (είμαι πολύ πειραχτήρι τελικά) κι αφού εστίαζα σε αυτούς για αρκετή ώρα μπορούσα να δω και λίγο τα πρόσωπά τους. Το άλλο περίεργο είναι ότι όταν τους πλησίαζα πολύ με το σώμα μου και βουτούσα το χέρι μου, έμπαινε μέσα στο σώμα τους κατά μια έννοια, δηλαδή έμπαινα εγώ και μπορούσα να δω από μέσα από το σώμα τους σαν να μην είχαν κατασκευαστεί καλά ώστε να πληρούν όλους τους κανόνες φυσικής και ανατομίας… (σαν ένα bug σε ένα computer game)

Ως φυσικόν, βαρέθηκα και είπα μέσα μου, ώρα να φύγω, να αλλάξω το σκηνικό γύρω μου τελος πάντων. Η τεχνική που υπάρχει για να καταφέρνεις κάτι τέτοιο είναι να περιστρέφεσαι γύρω από τον εαυτό σου, όπως κάνουν τα μικρά παιδιά για να ζαλιστούν. Αλλά έχω τόσο καιρό να το κάνω αυτό που δεν μπορούσα να το κάνω με επιτυχία, σαν να μην ήξερα πως. Δηλαδή έκανα με τα πόδια μου μια μισή περιστροφή και μετά σταματούσα κι έλεγα όχι δεν το κάνω καλά. Και προσπαθούσα να δώσω και φόρα στον εαυτό μου :s Μετά εμφανίστηκε ένα κουτί από το πουθενά να αιωρείται και είχε κάτι σαν οθόνες και από τις τέσσερεις πλευρές. Με κάτι οδηγίες ή σύμβολα πάνω τους, δεν θυμάμαι πολύ καλά. Αλλά πάντως έλεγα, να ωρίστε διαβάζω μια χαρά που λένε κάποιοι ειδικοί ότι δε γίνεται να διαβάζω στα όνειρα κι ολας. Στο μεταξύ με κοιτούσα οι περαστικοί με περιέργεια και ερχόντουσα κοντά μου και με ρωτούσαν τι έκανα. Μετά άλλαξε το όνειρο κι έτσι έχασα την συνειδητότητά μου.

Απόψε θα δω συνειδητό όνειρο. Το πήρα απόφαση. Βρήκα κι ένα καλό προσωπικό reality check. Συνέχεια τελευταία λύνονται τα κορδόνια μου και τα κοιτάζω αν είναι δεμένα.  Κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα λέω “Τώρα ονειρεύομαι;” έτσι όταν έρθει η στιγμή στο όνειρο μου να τα κοιτάξω, να συνειδητοποιήσω ότι ονειρεύομαι. Για να δούμε αν θα δουλέψει. (Η άλλη συνήθεια φυσικά είναι να κοιτάζω το κινητό μου, αλλά δεν το κουβαλάω στα όνειρά μου )

Αυτό είναι το post μου από το ld4all.com forum:

I am so excited! At last! I just had my first lucid dream after my childhood! The whole day I was saying to everyone that I was sure that last night i would have a lucid dream. What happened?
Well, I was in a house, similar again to the house that i had in my childhood and there was a sort of gathering. I started to meet everyone and then I started to talk to a friend of mine that i havent talked to him for years (and maybe never will again) and then I said to my self out loud. Wait a minute! It’s impossible! How am i talking to him? The only way is if i were dreaming! And I said… HOLY SHIT! I AM DREAMING! I felt so excited! I started to feel the vibrations of my body and then I said ok alex, calm down, or else you gonna lose the game. So I continued talking to him so I can prove that I AM dreaming. I started asking him. “What are you doing here?” “You know this is a dream?” “Do you remember that we haven’t see ourselves for years?” He didn’t answer any of the questions and he seemed surprised by the questions. And I said “HA! I knew it!” Oh well it is not worth keep talking to him so I explored my dream. And then I saw that the lounge was full of grown ups, 35-55 years old. And then I said, ok lets make them all smart, all scientists, the best in the world. I went to the middle and started talking to them “Tonight we are here to explore and solve the mystery of lucid dreaming, I want everyone from you to lucid dream and explore” I sat on the sofa, and fell asleep as the others did. But that meant losing my lucidity… oh well, next time!

notes: Το συμαντικότερο σχόλιο που είχα ήταν ότι γενικά πρέπει να αποφεύγω να με παίρνει ο ύπνος κατά τη διάρκεια ενός συνειδητού ονείρου γιατί μετά θα χάσω τη συνειδητοποιήση και όντως θα ονειρεύτώ… Επίσης προς το τέλος φαίνεται ότι έχανα έτσι κι αλλιώς τη συνειδητοποίηση του όνειρού μου γιατί αν ήθελα μπορούσα να αλλάξω τελείως την περίσταση.