Μαΐου 20, 2005

μεγάλο θαλασσινό όνειρο

Posted in Μυστηρίου, Οικολογικά στις 12:59 μμ από Διγέλαδος

Εκεί που ήμουν με το κολλητό μου και περπατούσαμε στο δρόμο δίπλα στην παραλία, ξαφνικά βλέπω να βγαίνει ένας κροκόδειλος από τη θάλασσα. Τι θέλει εδώ; Αναρωτήθηκα. Γύρισα το κεφάλι μου για να το πω στον κολλητό μου, αλλά ήδη ένας κροκόδειλος τον είχε πλησιάσει. Μην κάνεις τίποτα του ψιθύρισα, μείνε ακίνητος! Μας πλησίασε ανατριχιαστικά κοντά, κούνησε την ουρά του, σχηματίζοντας ένα γάντζο σαν τις γάτες και σιγά-σιγά έφυγε. Μην προλαβαίνοντας να πάρουμε ανάσα ακούμε ουρλιαχτά Το θέαμα ήταν ανατριχιαστικό. Τεράστιοι κροκόδειλοι έβγαιναν στην αμμουδιά απειλώντας τους ηλιαζόμενους και περαστικούς ανθρώπους ανοίγοντας τα τρομακτικά σαγόνια τους. Πρέπει να κάνουμε κάτι! Είπα στο φίλο μου. Η αιτία αυτού του κακού σίγουρα βρίσκεται μέσα στη θάλασσα. Τότε άρχισα να νοιώθω πιο δυνατός και αμέσως με μια βουτιά βρέθηκα αρκετά μέτρα μέσα της. Εκεί τότε ήταν που είδα ένα τείχος. Το τείχος αυτό έμοιαζε σαν τη μια πλευρά της πισίνας. Στο πάνω μέρος υπήρχε κολλημένο ένα μεταλλικό κλουβί εκεί μέσα ήταν άπειρα ψάρια εγκλωβισμένα. Αυτό θα ήταν! Οι κροκόδειλοι βγήκαν έξω λόγω της πείνας από την έλλειψη τροφής στη θάλασσα. Όμως επειδή ήδη κολυμπούσα με τόση βιασύνη δεν πρόλαβα να σταματήσω και χτύπησα πάνω στο κλουβί σπάζοντας το, με τα ψάρια να πέφτουν όλα πάνω μου και να απλώνονται στη θάλασσα. Τότε με αγαλλίαση είδα να βλέπω τους κροκόδειλους να υποχωρούν και να μπαίνουν μέσα στη θάλασσα.

Τότε όλη η θάλασσα εξαφανίστηκε. Και βρέθηκα σε ένα δωμάτιο με τον ίδιο τοίχο δίπλα μου και το κλουβί να συνεχίζει να είναι κολλημένο πάνω του ανοιγμένο. Στο δωμάτιο έμενε και ένας άλλος. Είχε δυο κρεβάτια και όλα. Τότε μου ήρθαν όλα. Δουλεύαμε σε κάποια αλιευτική επιχείρηση. Σηκώθηκα πιο ψηλά για να εξετάσω το κλουβί. Από πίσω του είχε μια τρύπα στο τοίχο το οποίο οδηγούσε σε ένα τεράστιο σωλήνα. Απ’ εδώ περνούσαν όλα. Γιατί όμως υπήρχε αυτό το κλουβί; Γιατί ήταν κλειστό; Δεν ήθελα να ψάξω κι άλλο μπροστά στον συγκάτοικο μου κι ας μου είχε γυρίσει την πλάτη αδιάφορος. Ο διπλανός τοίχος βλέπω ότι δεν κολλάει πάνω στο ταβάνι. Και είχε ένα αρκετό άνοιγμα για να δω ότι υπήρχε μια κίνηση από πίσω. Ξαφνικά ανέβηκε μια κοπέλα στον ίδιο τοίχο και φάνηκε το όμορφο προσωπάκι της. Με χαιρέτησε κι εγώ πλησίασα και το φίλησα στα χείλη πολύ απαλά. Δεν το συνηθίζω αυτό, αλλά δεν βαριέσαι. Με κοίταξε για λίγο αποσβολωμένη και είπαμε να έρθει σε 10 λεπτά. Όταν φεύγει καταλαβαίνω ότι δεν έχω πολύ χρόνο για να δω τι συμβαίνει. Τι θα κάνω!?

Advertisements