Ιουλίου 12, 2005

Μη μιλήσεις

Posted in Εφιάλτες στις 10:30 πμ από Διγέλαδος

Από εχθές το βράδυ.

Ήθελα να συμμετέχω τόσο πολύ σε ένα τρακάρισμα. Τουλάχιστον να ακουμπήσει το αμάξι (είναι σχεδόν διαλυμένο και θέλει διορθωσούλα). Πολύ άγχος για το αμάξι, πολύ άγχος για μια κοπελιά. «Όλα θα φτιάξουν μου λέει ένας τερατόμορφος γίγαντας», με ρωτάει «Θέλεις όλα να φτιάξουν;» κι εγώ του απαντάω καταφατικά. Τότε συνεχίζει να λέει «Θα απελευθερωθείς. Όμως δεν θα μιλήσεις μετά» φυσικά εγώ λέω κανένα πρόβλημα. «Δεν θα μιλάς» επιμένει, έτσι νομίζεις σκέφτομαι. Αρχίζουν να του πετάνε με ένα σωλήνα κρύο υγρό, σαν ρευστό άζωτο ήταν. Αλλά τα μούτρα ήταν πολύ μεγάλα και αργούσε η διαδικασία. Σκεφτόμουν ότι για αυτόν θα ήταν σαν να του κάνανε κρυοπληξία, σαν μικρές καρφίτσες να μπαίνουν στο πρόσωπο του. Σιγά – Σιγά ακινητοποίηθηκε και ξάπλωσε ανάσκελα. Χα! Ευτυχώς τελείωσε. Όμως τότε ξαφνικά άνοιξε τα μάτια του. Με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια. Ανατρίχιασα. Σηκώθηκε προς το πάνω και ήρθε προς το μέρος μου καλύπτοντας όλο το σώμα μου. Τα τεράστια χέρια του τείνανε προς το στόμα μου. «Είπαμε ότι δεν θα μιλήσεις!» είπε με μια δυνατή φωνή. Όχι! Τι παει να κάνει. Κι άρχιζε να σχηματίζει τα δάχτυλα του σαν μια τεράστια δαγκάνα προσπαθόντας να μπει μέσα στο στόμα μου και να τραβήξει τη γλώσσα μου, να τη κόψει. «Μη!» φώναξα, πανικοβλημένος «Σταμάτα!» «Μη!» Με άκουγα μέσα από τον ύπνο μου. Ονειρεύομαι. Ναι σίγουρα ονειρεύομαι, δεν συμβαίνει αυτό το πράγμα. Ξύπνησα, ιδρωμένος.

Ευτυχώς μετά όταν ξανακοιμήθηκα είδα ένα καζίνο που όταν έβαζες τα λεφτά σου μετά κέρδιζες μπλε ζαχαρωτά φτιαγμένα από όπιο.

Advertisements

Ιουλίου 1, 2005

Σινεμά στον Άρη

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 10:30 πμ από Διγέλαδος

Να ‘μαι λοιπόν στον Άρη με την παρέα μου και κάτι άλλα παιδιά. Φυσικά το μάτι αυτό που έβλεπε ήταν έναν ορίζοντα, έναν μπλε σκούρο ουρανό χωρίς τίποτα να τον εμποδίζει να ενωθεί με τον πλανήτη, τόσο μακρυά όμως που δεν μπορούσες να διακρίνεις που τελείωνε η γη…

Με παραξένεψε το χρώμα του ουρανού, δεν έπρεπε κανονικά να ήταν κόκκινο; Με πληροφόρησαν ότι ήταν ένας θόλος φτιαγμένος ειδικά για μας… για αυτό και αναπνέουμε χωρίς βοηθήματα.. Από μόνος μου πάντως δεν θα το υποψιαζόμουνα.

Και περιμέναμε..

Ήμασταν δίπλα στο δρόμο.. Αυτό που έιχαμε καταφέρει εμείς οι άνθρωποι ήταν να φτιάξουμε μια τεράστια άσφαλτο, εκεί πέρα που και που περνούσε κανα τεράστιο διαστημικό αμάξι…

Όμως σε λάθος μεριά κοιτούσα. Εμείς θα πηγαίναμε με το πλανητικό διαστημικό λεωφορείο/ταξί. Ήρθε απο ψηλά για προσγειωθεί κάπου μπροστά μας (αλλά όχι πολύ κοντά). Η οροφή του ήταν ανοικτή. Πως να το περιγράψω? Φανταστείτε ένα πολυτελές ντάντσουν. Ναι κάτι σαν τα φορτηγά που είναι ανοικτά όμως από πάνω (Εκτός φυσικά από την μπροστινή πλευρά των οδηγών) Όταν προσγειώθηκε. Στηρίχθηκε στην πίσω πλευρά αλλά όχι σε μια κατακόρυφη θέση, αλλά σαν να σχημάτιζε μια σκάλα. Η πίσω πορτούλα έιχε κατέβει κάτω για να μπορέσουμε να ανέβουμε από εκεί. Καθήσαμε γύρω γύρω σαν τους στρατιώτες σε ένα επιβατηγό φορτηγό. Οι φίλοι μου κάτσανε ακριβώς πάνω στο καπάκι. Τους είπανε καλύτερα να κάτσουν όπως κάθονται όλοι οι άλλοι γιατί μετά θα πάρει την οριζόντια θέση του και θα χτυπήσουν από το πεσιμο.

Όπως ανεβαίναμε, άρχησε να ανοίγει ο ουρανός και άρχισα να νοιώθω τον καυτό ήλιο στην πλάτη μου.. πολύ αναγκαίος τελικά ο θόλος.

Φτάσαμε και αρχίσαμε να απολαμβάνουμε την ταινία. Έίχε πολλα χιουμοριστικά στοιχεία και ήταν άκρως φουτουριστική. Το καλό με τις ταινίες στο μέλλον είναι ότι κάθε φορά που την ξαναέβλεπες οι σκηνές αλλάζανε κάπως, όπως και κάποια στοιχεία διαλόγου/σκηνικού για να μην τις βαριέσαι.

Κατώ από το πετσί της

Posted in Κοινωνικά στις 10:29 πμ από Διγέλαδος

Έρχεται μια γνωστή μου από το μπάνιο.. Είχε κοπεί στο πόδι της και είχε φύγει ένα μικρό κομμάτι δέρμα.. Δεν την ενοχλούσε πολύ .. όμως ήταν κάπως αηδιαστικό να βλέπω το αίμα από κάτω.. Αλλά για μια στιγμή κάτω από το αίμα άρχισα να διακρίνω κάποια πράγματα.. Σαν καλλυντικά μου φαίνονται. Τότε άρχησα να βλέπω κάτω από το δερμά σιγά σιγά όλο και πιο μεγάλο κομμάτι του ποδιού της. Καλλυντικά, κραγιόν, τσιγάρα, κρέμες και ότι άλλο φανταστείτε να τυλίγουν όλο το πόδι..