Φεβρουαρίου 27, 2006

Όνειρα Ελλήνων συγγραφέων

Posted in Εμπνεύσεις στις 10:18 πμ από Διγέλαδος

Ὄνειρο καλοκαιρινοῦ μεσημεριοῦ (ἀπόσπασμα) – Γιάννης Ρίτσος
Όνειρο στο Κύμα – Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Από το comment της dora in e-space στο blog «Ονειρα και σκοπιμότητες» της alombar24 .

Ατάκα περί κακού

Posted in Διάλογοι, Ρεαλιστικά στις 9:50 πμ από Διγέλαδος

«If you have evil enemy,
then embrace the evil.»

Αυτήν την ατάκα άκουγα στο μυαλό μου σαν κάποιος να προσπαθεί να με συμβουλέψει, όταν στο όνειρό μου, έβλεπα να γρατζουνάνε το αμάξι μου (αν και δεν έχω τέτοιο αμάξι) και να το ψιλοκαταστρέφουν κάτι υποθετικοί εχθροί. Όμως ο εαυτός μου (πρέπει να είχα και μουστάκι και πιο μεγαλόσωμος) άρχισε και ο ίδιος να καταστρέφει το αμάξι με χαρακιές χαμογελώντας. Παντού ακόμα και στο μπορμπαγκάζ και να βλέπω την πινακίδα να φεύγει. Εγώ από μέσα μου έλεγα.. «ε, σίγουρα θέλεις να το κάνεις αυτό;»

Φεβρουαρίου 23, 2006

Όταν σταμάτησε η μέρα

Posted in Οικολογικά στις 9:48 πμ από Διγέλαδος

Πλούσιο υλικό από εχθές το βράδυ (κοιμήθηκα σχεδόν 8 ώρες)

Ήμουν σε κάτι διαδρόμους ενός κτιρίου και με κυνηγούσε ένας δράκος (μάλλον) κάποια στιγμή όμως εμφανίστηκε να με βοηθήσει ένας γίγαντας (μπορεί πέτρινος) αλλά δεν ξέρω από που ήρθε και πως. Έτσι με άφησε ήσυχο. Μετά όμως άρχισε να γίνεται ένας πανικός (εδώ αλλάζει το όνειρο) παντού έτρεχε κόσμος. Στο τέλος κάποιου διαδρόμου βρήκα έναν φίλο από τα παλιά και μου έλεγε ότι έπρεπε να αλλάξει σπίτι και να πάει κάπου μακρυά, όπως κι όλοι οι άλλοι (όντως αναγκαστηκά έφυγε για να βρει άλλο σπίτι – αλλά πριν 9 χρόνια). Άρχιζω να συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος έχει σταματήσει, όχι ότι όλα είναι σταματημένα απλώς δεν τελειώνε ποτέ η ημέρα. Βγαίνω από το κτίριο και μπαίνω σε μια λευκή αμμοθύελλα. Ευτυχώς βρίσκω την αδερφή μου και την μάνα μου, η οποία μας είχε βρει ένα σπίτι. Μπαίνουμε μέσα και βρίσκω και τη γιαγιά μου (πάλι η γιαγιά) που καθόταν και διάβαζε κάτι, αργότερα βλέπω ότι ήταν σταυρόλεξα. Πάντως αργότερα έφυγε. Anyway, η μάνα μου έφυγε επίσης για λίγο και επέστρεψε με μπόλικο πάγο (αυτούς τους έτοιμους για την κατάψυξη, συσκευασμένους). Έπειτα πήγαμε να δουμε τι γινόταν από ένα μεγάλο παράθυρο. Μέσα από την άσπρη αμμοθύελα διακρίναμε το απέναντι πολυόροφο κτίριο σαν ξενοδοχείο (μάλλον ήταν αυτό που ήμουν πριν) να κατεδαφίζεται από μεγάλες μπουλντόζες και παραξενεύτηκα. (αυτά)

Ανεμόπλοιο στα Χιόνια

Πιο πριν είδα κι ένα άλλο όνειρο, στο οποίο έπρεπε να παραλάβω κάτι κοπέλες από το σταθμό (ή αεροδρόμιο) και να τις γυρίσω στο επιστημονικό κέντρο μας. Τις έβαλα σε ένα αυτοκίνητο (σαν τζιπ) από πολύ ελαφρύ υλικό. Στο γυρισμό ο δρόμος ήταν λίγο χιονισμένος, αλλά όσο προχωρούσαμε τόσο πιο χιονισμένα ήταν και το τοπίο γύρω μας. Ο άερας δυνάμωνε συνέχεια (πάλι αέρας) και σε κάποιες στιγμές ένοιωθα ότι μας παράσερνε. Όπως κι έγινε σε κάποια στιγμή, όπου μας σήκωσε και αρχίσαμε να πετάμε άτσαλα. Φυσικά μετά συγκρουστήκαμε σε μια μικρή χιονισμένη πλαγία, αλλα δεν ανησυχήσαμε πολύ λόγω του χιονιού. Σηκωθήκαμε στα πόδια μας και είδαμε ότι αυτό που μας μεταφέραμε είχε πέσει σε ένα δέντρο (χωρίς φύλλα) και όντως παραήταν λεπτό, σαν ένας μεγάλος χαρταετός / σαϊτα (άντε έρχεται και η καθαρά δευτέρα) αν και είχε το σχήμα κάπως με πλακωμένο αυτοκίνητο. Αμέσως φώναξα εγώ:
» Άντε πάμε να πάρουμε το ανεμόπλοιο μας, μπορεί να μας χρειαστεί αργότερα!»

Πήγαμε από κάτω και είπε μια κοπέλα ότι πρέπει να τα γράψει όλα αυτά που συνέβησαν κάποιος. Και ρώτησε αν είναι κανείς συγγραφέας από εμάς (ή κάτι τέτοιο) κι εγώ ντρεπόμουν να απαντήσω (αλλά όμως όντως δεν είμαι, άντε να έχω γράψει δυο ερασιτεχνικά διηγήματα – όχι τίποτα το τρομερό δηλαδή).

Στο μεταξύ πιο πριν από αυτό το όνειρο, είδα ότι ήθελα να βρω το αμάξι μου στο πάρκινγκ που το είχα αφήσει, αλλά παρόλο που είχα τα κλειδιά μου, τα κλειδιά αυτά ξεκλειδώνανε άλλο αμάξι . (κι όντως το αμάξι μου είναι ακόμα στο συνεργείο 😦 σνιφ)

Φεβρουαρίου 20, 2006

Ρίξε τη γιαγιά από τ… (συμπλήρωσε)

Posted in Περιπέτειες στις 10:06 μμ από ονειροναύτης

Το όνειρο μου λίγο πολύ συνεχίζει το τέλος της ταινίας «Ψαλιδοχέρης» που είδα στην τηλεόραση (πολύ παλιά την ξαναείχα δει) όπου η γιαγιά λέει την ιστορία της ζωής της στην εγγονή της. Στο όνειρο όμως αντί να δω εκείνη την ηθοποιό σαν γιαγιά, είδα την γιαγιά μου. Την είδα γιατί πριν λίγες ώρες από την ταινία μιλούσα για αυτήν στον κολλητό. Πολλές φορές βλέπω το υποσυνείδητο να συνδυάζει έτσι λόγια και καταστάσεισεις που έχουν ειπωθεί ή συμβεί σε διάστημα δυο τριών ημερών. Ας αρχίσουμε την ιστορία.

Η ιστορία αρχίζει με μένα και μια παρέα μου. Κάναμε jet ski σε ένα ποταμάκι (αν και δεν με βόλευε πολύ η λαβή) ανέμελοι. Όμως κάτι φάνηκε να μας απειλεί και ο μόνος τρόπος να ανακαλύψουμε τι ήταν αυτό έπρεπε να κάνουμε αναρρίχηση σε ένα μεγάλο βράχο πάνω από το ποτάμι. Με δυσκολία μπορούσαμε να το σκαρφαλώσουμε (ήταν πολύ απότομος). Καθώς είχαμε κάνει τη μισή απόσταση από πάνω φανερωθήκανε κάτι πιθηκόμορφα πλασματάκια. Και γελούσανε αλλά και κάνανε εχθρικές χειρονομίες του στυλ «για τολμήστε να ανεβείτε και θα σας πούμε εμείς». Μετά δυστυχώς δεν θυμάμαι τι έγινε, αλλά πάντως προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε. (στο μεταξύ έχω δει κι άλλα όνειρα με πολλούς εχθρούς εναντίον εμένα και τη παρέα μας που μας στήνουν ενέδρα από ψηλά)
Επείτα βλέπουμε τη γιαγιά μου να συνεχίζει να λέει την ιστορία της: Όταν ήταν νέα έκανε βόλτες με τη φίλη της με το αμάξι της. Ένα αμερικάνικο παλιό γκαμπριολέ. Και ήταν σε αυτά τα στριφογυριστά δρομάκια στα βουνά. Όπως κάνανε τη βόλτα τους είδανε από πίσω να τους ακολουθεί ένα μεγάλο πολεμικό όχημα. Αυτό όταν κλείδωσε στο στόχαστρό του το αμάξι εξαπέλυσε δυο τεράστιες ρουκέτες (εκείνη την στιγμή εγώ έβλεπα το όνειρο σαν να ήμουν λίγο πιο πίσω από τις ρουκέτες, αλλά τις ακολουθούσα). Τη στιγμή που οι ρουκέτες συγκρουόνται με το αυτοκίνητο η νέα γιαγιά μου και η φίλη της πηδάνε και πέφτουν από το γκρεμό βουτώντας στη θάλασσα (εκείνη τη στιγμή η δική μου οπτική γωνία είναι απέναντι από το βουνό λες και ήμουν σε ένα μικρό νησάκι πάνω στη θάλασσα)

Μέσα στη θάλασσα βρίσκουν ένα μυστικό χώρο σαν σπηλιά, ανοίγουν την πύλη και μπαίνουν μέσα (και σ’ άλλο όνειρο μου συνέβη κάτι τέτοιο -> βλέπε οικολογικά). Εκεί μπαίνω σε ένα παλιό όνειρό μου. (μιλάμε για χρόνια τώρα) Αυτή η σπηλιά κρύβει θυσαυρούς μέσα, ήμουν κι εγώ εκεί αλλά και η παρέα μου(!) και εκεί βρήκαμε επίσης ένα μικρό τριχωτό ζωάκι με κάτι ματάκια τρωκτικού το οποίο το πήρα στην αγκαλιά μου. Όμως πως θα φεύγαμε από την σπηλιά;

Βρίσκει τελικά η παρέα μου ένα τρόπο να βγουν, υπήρχαν κάποιοι μοχλοί και ένα κρυφό είδος τελεφερίκ που σε περνούσε υπογείως σε μια απομακρυσμένη σπηλιά. Επιδεικτικά μπαίνουν μέσα και περνάνε απέναντι, αλλά εγώ δεν νοιάστηκα πολύ και τους άφησα να φύγουν. Με μια φίλη μου πια και το ζωάκι στην αγκαλιά μου θυμήθηκα ότι υπήρχε ένας άλλος τρόπος. Ένα κρυφό ασανσέρ. Πατώντας ένα κουμπί άνοιξε διάπλατα η είσοδος και μπήκαμε μέσα στο κατά τα άλλα συνηθισμένο ασανσέρ. Κατεβήκαμε κάποιους ορόφους και βγήκαμε σε ένα ευρύχωρο διάδρομο που κατέληγε σε ένα άδειο γκαράζ. Εκεί μας περίμενε κάποιος που μας κοιτούσε με νόημα επειδή χρησιμοποιήσαμε το μυστικό ασανσέρ, αλλά και η γιαγιά μου (!). Επιτέλους μας βρίσκει και η υπόλοιπη παρέα, φυσικά ήταν εκνευρισμένοι που φτάσαμε πιο σύντομα (χεχε), αλλά απ’ ότι φαινόταν δεν ήταν μόνοι τους γιατί από πίσω τους έβλεπα να τρέχουν ένα τσούρμο μαυροντυμένους ανθρώπους που κατεβαίνανε κάτι πλάγια μεταλλικά σκαλιά. Η μόνη διέξοδος μας ήταν πια κάτι σκαλωσιές πάνω στον τοίχο. Σκαρφάλωσα γρήγορα κι όλοι με ακολούθησαν. Είχα μια ανησυχία για τη γιαγιά μου, αλλά τελικά ήταν πολύ ευέλικτη και σκαρφάλωνε το κάθε σωλήνα λες και ήταν γεννημένη ακροβάτης. Δυστυχώς τότε με ξύπνησε το ξυπνητήρι.

Φεβρουαρίου 19, 2006

art while dreaming

Posted in blogοσφαιρα, Εμπνεύσεις στις 10:53 μμ από Διγέλαδος

μονάχα στα όνειρα υπάρχει δικαιοσύνη, art by BRIAN MORRISON

στο blog της amused 2 death

Είδα

Posted in blogοσφαιρα, Εμπνεύσεις στις 12:30 μμ από ονειροναύτης

Είδα στον ύπνο μου εχτές , Δημήτρης Μητροπάνος

στο blog του Μαύρου Γάτου

Φεβρουαρίου 16, 2006

ο Μπαντάκ Ξυλούργος

Posted in Διάλογοι, Ρεαλιστικά, από E-mails στις 4:51 μμ από ονειροναύτης

Μπήκα στο μαγαζί με φούρια… «Μπαντάκ πιασε 10 ξυλόπροκες ένα
γυαλόχαρτο και μια λάμα» Στην πραγματικότητα ο Μπαντάκ είναι κοντούλης με μια μικρή καμπούρα. Στο όνειρό μου όμως ήταν θεόρατος. Με χαϊδεύει στο κεφάλι και χαμογελάει…
‘Δουλειά πας?’
‘ναι’ του απαντώ.
Με κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω εξεταστικά…
‘Έτσι?’ κοιτάζομαι και συνειδητοποιώ ότι δεν φοράω τα ρούχα της δουλειάς αλλά είμαι ντυμένη για βραδινή έξοδο… Φρικάρω…
Πάω να φύγω προς το σπίτι και σε μια γωνιά πετυχαίνω έναν παλιό συμμαθητή μου από το φροντιστήριο που τελικά τον δεχτήκανε κάπου στη Βοστόνη με υποτροφία…
Με φωνάζει… Γυρνάω και τον κοιτάζω επίμονα. Μου πονάνε τα μάτια (ακόμη και στον ύπνο πονάνε?)
«με ξέχασες ε?» μου λέει…
«εγώ? Πότε είχαμε πάρε δώσε εμείς, μου λες???»
«τέλος πάντων…»
Μου βάζει ένα χαρτάκι διπλωμένο στην τσέπη και με φιλάει στο μέτωπο…
Γυρνάω να φύγω…
‘Είσαι και γαμώ τα παιδιά!’ φωνάζει από πίσω μου, αλλά δεν τον ακούω…
Μπαίνω στο σπίτι μου και ακούω καυγάδες και φωνές… Φωνάζω
«Σκασμοοοοος!»
και μετά ξύπνησα.

από την Flying_Saucepan

Φεβρουαρίου 13, 2006

Coffin Online

Posted in Εφιάλτες, από E-mails στις 5:57 μμ από ονειροναύτης

Έβλεπα στον ύπνο μου ότι παρακολουθούσα τηλεόραση και λέγανε για ένα site που αν βάλεις το όνομα ενός αποθανόντος θα μπορέσεις να ακούσεις κατευθείαν τους ήχους που βγαίνουν από το φέρετρο του. Στα ξαφνικά βλέπω κάποιο απροσδιόριστο άτομο να μπαίνει στο pc μου και να γράφει το ονοματεπώνυμό μου και την επόμενη στιγμή βλέπω τον εαυτό μου σε ένα φέρετρο ζωντανό. Εγώ να προσπαθώ να βγω έξω και να χτυπιέμαι. Μάλιστα ξύπνησα ιδρωμένος πολΥΥΥΥ, αφού χτύπησα πολύ δυνατά στη ξύλινη βάση του κρεβατιού κάτω από τα πόδια.

από τον Monte-Christo

profil στο Rockarolla.gr,
profil στο urbanlegends.gr

Φεβρουαρίου 12, 2006

Αστεία στιγμή

Posted in Φανταζύ στις 1:13 μμ από Διγέλαδος

Ήμουν μέσα σε ένα είδος κάστρου και προσπαθούσα να αποφύγω τους φρουρούς. Τότε άρχισα να τους ακούω να λένε για μια σούπερ φοβερή εκφοβιστική παγίδα. Που σίγουρα δεν πρόκειται να περάσει κανείς από αυτήν. Εγώ με τα χίλια ζόρια καταφέρνω και δραπετεύω. Στο μεταξύ γυρνάω να δω πίσω μου για τι πράγμα επιτέλους μιλούσανε. Και ήταν ένα σκιάχτρο, κάπως μεγάλο. :S

Φεβρουαρίου 8, 2006

Βαρύτητα και Τηλεμεταφορά σε KBs

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 12:05 μμ από Διγέλαδος

Βρισκόμουν σε έναν άλλον πλανήτη. Το κατάλαβα αυτό πρώτα από την περίεργη γεωφυσιολογία κι από την υπερβολική πίεση της βαρύτητας. Ένοιωθα πολύ βαρής δηλαδή. Ήμουν σε ένα ερημωμένο κτίριο και με κυνηγούσε ένας κάτοικος αυτού του πλανήτη.  Το περίεργο με αυτόν τον εξωγήινο είναι ότι παρόλο που θα περίμενε κανείς να είχε πολύ χαμηλά το κέντρο βάρους του (δηλαδή πιο κοντός) ήταν πολύ ψηλός και όλα τα μέλη του σώματός του πολύ λεπτά και μακρουλά. Το χρώμα του δέρματός του πρασινοκιτρίνιζε. Anyway, άρχισα να τρέχω μακρυά από το κτίριο προς την πύλη τηλεματοφοράς για να φύγω από τον πλανήτη. Όμως όταν έφτασα (με πολύ δυσκολία λόγω της βαρύτητας) με είχε ήδη φτάσει και ο εξωγήινος. Μπήκα από κάτω, αλλά ήδη ο εξωγήινος άρχισε να χτυπάει την πύλη. Στο μεταξύ ο τρόπος που γινότανε η τηλεμεταφορά ήταν σαν να έκανα ένα αρχείο uploading και από πάνω ψηφιακά έβλεπα να ανεβαίνουν οι πληροφορίες της υπόστασής μου σε ρυθμό Kbs, ένα-ένα.. και σκέφτομαι: καλά έτσι όπως πάμε δεν θα φτάσω ποτέ…