Φεβρουαρίου 20, 2006

Ρίξε τη γιαγιά από τ… (συμπλήρωσε)

Posted in Περιπέτειες στις 10:06 μμ από ονειροναύτης

Το όνειρο μου λίγο πολύ συνεχίζει το τέλος της ταινίας «Ψαλιδοχέρης» που είδα στην τηλεόραση (πολύ παλιά την ξαναείχα δει) όπου η γιαγιά λέει την ιστορία της ζωής της στην εγγονή της. Στο όνειρο όμως αντί να δω εκείνη την ηθοποιό σαν γιαγιά, είδα την γιαγιά μου. Την είδα γιατί πριν λίγες ώρες από την ταινία μιλούσα για αυτήν στον κολλητό. Πολλές φορές βλέπω το υποσυνείδητο να συνδυάζει έτσι λόγια και καταστάσεισεις που έχουν ειπωθεί ή συμβεί σε διάστημα δυο τριών ημερών. Ας αρχίσουμε την ιστορία.

Η ιστορία αρχίζει με μένα και μια παρέα μου. Κάναμε jet ski σε ένα ποταμάκι (αν και δεν με βόλευε πολύ η λαβή) ανέμελοι. Όμως κάτι φάνηκε να μας απειλεί και ο μόνος τρόπος να ανακαλύψουμε τι ήταν αυτό έπρεπε να κάνουμε αναρρίχηση σε ένα μεγάλο βράχο πάνω από το ποτάμι. Με δυσκολία μπορούσαμε να το σκαρφαλώσουμε (ήταν πολύ απότομος). Καθώς είχαμε κάνει τη μισή απόσταση από πάνω φανερωθήκανε κάτι πιθηκόμορφα πλασματάκια. Και γελούσανε αλλά και κάνανε εχθρικές χειρονομίες του στυλ «για τολμήστε να ανεβείτε και θα σας πούμε εμείς». Μετά δυστυχώς δεν θυμάμαι τι έγινε, αλλά πάντως προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε. (στο μεταξύ έχω δει κι άλλα όνειρα με πολλούς εχθρούς εναντίον εμένα και τη παρέα μας που μας στήνουν ενέδρα από ψηλά)
Επείτα βλέπουμε τη γιαγιά μου να συνεχίζει να λέει την ιστορία της: Όταν ήταν νέα έκανε βόλτες με τη φίλη της με το αμάξι της. Ένα αμερικάνικο παλιό γκαμπριολέ. Και ήταν σε αυτά τα στριφογυριστά δρομάκια στα βουνά. Όπως κάνανε τη βόλτα τους είδανε από πίσω να τους ακολουθεί ένα μεγάλο πολεμικό όχημα. Αυτό όταν κλείδωσε στο στόχαστρό του το αμάξι εξαπέλυσε δυο τεράστιες ρουκέτες (εκείνη την στιγμή εγώ έβλεπα το όνειρο σαν να ήμουν λίγο πιο πίσω από τις ρουκέτες, αλλά τις ακολουθούσα). Τη στιγμή που οι ρουκέτες συγκρουόνται με το αυτοκίνητο η νέα γιαγιά μου και η φίλη της πηδάνε και πέφτουν από το γκρεμό βουτώντας στη θάλασσα (εκείνη τη στιγμή η δική μου οπτική γωνία είναι απέναντι από το βουνό λες και ήμουν σε ένα μικρό νησάκι πάνω στη θάλασσα)

Μέσα στη θάλασσα βρίσκουν ένα μυστικό χώρο σαν σπηλιά, ανοίγουν την πύλη και μπαίνουν μέσα (και σ’ άλλο όνειρο μου συνέβη κάτι τέτοιο -> βλέπε οικολογικά). Εκεί μπαίνω σε ένα παλιό όνειρό μου. (μιλάμε για χρόνια τώρα) Αυτή η σπηλιά κρύβει θυσαυρούς μέσα, ήμουν κι εγώ εκεί αλλά και η παρέα μου(!) και εκεί βρήκαμε επίσης ένα μικρό τριχωτό ζωάκι με κάτι ματάκια τρωκτικού το οποίο το πήρα στην αγκαλιά μου. Όμως πως θα φεύγαμε από την σπηλιά;

Βρίσκει τελικά η παρέα μου ένα τρόπο να βγουν, υπήρχαν κάποιοι μοχλοί και ένα κρυφό είδος τελεφερίκ που σε περνούσε υπογείως σε μια απομακρυσμένη σπηλιά. Επιδεικτικά μπαίνουν μέσα και περνάνε απέναντι, αλλά εγώ δεν νοιάστηκα πολύ και τους άφησα να φύγουν. Με μια φίλη μου πια και το ζωάκι στην αγκαλιά μου θυμήθηκα ότι υπήρχε ένας άλλος τρόπος. Ένα κρυφό ασανσέρ. Πατώντας ένα κουμπί άνοιξε διάπλατα η είσοδος και μπήκαμε μέσα στο κατά τα άλλα συνηθισμένο ασανσέρ. Κατεβήκαμε κάποιους ορόφους και βγήκαμε σε ένα ευρύχωρο διάδρομο που κατέληγε σε ένα άδειο γκαράζ. Εκεί μας περίμενε κάποιος που μας κοιτούσε με νόημα επειδή χρησιμοποιήσαμε το μυστικό ασανσέρ, αλλά και η γιαγιά μου (!). Επιτέλους μας βρίσκει και η υπόλοιπη παρέα, φυσικά ήταν εκνευρισμένοι που φτάσαμε πιο σύντομα (χεχε), αλλά απ’ ότι φαινόταν δεν ήταν μόνοι τους γιατί από πίσω τους έβλεπα να τρέχουν ένα τσούρμο μαυροντυμένους ανθρώπους που κατεβαίνανε κάτι πλάγια μεταλλικά σκαλιά. Η μόνη διέξοδος μας ήταν πια κάτι σκαλωσιές πάνω στον τοίχο. Σκαρφάλωσα γρήγορα κι όλοι με ακολούθησαν. Είχα μια ανησυχία για τη γιαγιά μου, αλλά τελικά ήταν πολύ ευέλικτη και σκαρφάλωνε το κάθε σωλήνα λες και ήταν γεννημένη ακροβάτης. Δυστυχώς τότε με ξύπνησε το ξυπνητήρι.

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Vicky said,

    Κράμα σούπερ γιαγιάς, james bond και αγκάθα κρίστι. Μου άρεσαν οι οπτικές γωνίες. Κρυφό σκηνοθετικό ταλέντο κοιμάται μέσα σου.. :-))

    Τέλος, θέλω να σημειώσω τα εξής. «Εκείνη η ηθοποιός» είναι η Γουινόνα Ράιντερ και λέμε το Καμπριολέ όχι Γκαμπριολέεε βρε, αλλά προφανώς θυμήθηκες κάτι που συμβαίνει και μπορούμε να πούμε ότι είναι γλωσσολογικό φαινόμενο. Λέει λοιπόν η θεωρία και η εμπειρία ότι προφορικά τα Κ και Π μετά τα ένρινα Μ και Ν γίνονται ΓΚ και ΜΠ αντίστοιχα. Πάντως όταν λέμε «Μπες μες στο καμπριολέ πάμε για κανά καφέ» το Κ παραμένει γιατί δεν προηγήθηκε ένρινο αλλά φωνήεν. :Ρ

  2. Χμμ thanx για τα info, το ξέρεις ότι στην αραβική γλώσσα, δεν λένε καθόλου το π και λένε το μπ; Λές να έχει κάποια σχέση; Αλλά ούτε το έψιλον λένε πολύ. Κι έτσι την πέπσι την λένε μπίμπσι, weird ε;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: