Φεβρουαρίου 23, 2006

Όταν σταμάτησε η μέρα

Posted in Οικολογικά στις 9:48 πμ από Διγέλαδος

Πλούσιο υλικό από εχθές το βράδυ (κοιμήθηκα σχεδόν 8 ώρες)

Ήμουν σε κάτι διαδρόμους ενός κτιρίου και με κυνηγούσε ένας δράκος (μάλλον) κάποια στιγμή όμως εμφανίστηκε να με βοηθήσει ένας γίγαντας (μπορεί πέτρινος) αλλά δεν ξέρω από που ήρθε και πως. Έτσι με άφησε ήσυχο. Μετά όμως άρχισε να γίνεται ένας πανικός (εδώ αλλάζει το όνειρο) παντού έτρεχε κόσμος. Στο τέλος κάποιου διαδρόμου βρήκα έναν φίλο από τα παλιά και μου έλεγε ότι έπρεπε να αλλάξει σπίτι και να πάει κάπου μακρυά, όπως κι όλοι οι άλλοι (όντως αναγκαστηκά έφυγε για να βρει άλλο σπίτι – αλλά πριν 9 χρόνια). Άρχιζω να συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος έχει σταματήσει, όχι ότι όλα είναι σταματημένα απλώς δεν τελειώνε ποτέ η ημέρα. Βγαίνω από το κτίριο και μπαίνω σε μια λευκή αμμοθύελλα. Ευτυχώς βρίσκω την αδερφή μου και την μάνα μου, η οποία μας είχε βρει ένα σπίτι. Μπαίνουμε μέσα και βρίσκω και τη γιαγιά μου (πάλι η γιαγιά) που καθόταν και διάβαζε κάτι, αργότερα βλέπω ότι ήταν σταυρόλεξα. Πάντως αργότερα έφυγε. Anyway, η μάνα μου έφυγε επίσης για λίγο και επέστρεψε με μπόλικο πάγο (αυτούς τους έτοιμους για την κατάψυξη, συσκευασμένους). Έπειτα πήγαμε να δουμε τι γινόταν από ένα μεγάλο παράθυρο. Μέσα από την άσπρη αμμοθύελα διακρίναμε το απέναντι πολυόροφο κτίριο σαν ξενοδοχείο (μάλλον ήταν αυτό που ήμουν πριν) να κατεδαφίζεται από μεγάλες μπουλντόζες και παραξενεύτηκα. (αυτά)

Ανεμόπλοιο στα Χιόνια

Πιο πριν είδα κι ένα άλλο όνειρο, στο οποίο έπρεπε να παραλάβω κάτι κοπέλες από το σταθμό (ή αεροδρόμιο) και να τις γυρίσω στο επιστημονικό κέντρο μας. Τις έβαλα σε ένα αυτοκίνητο (σαν τζιπ) από πολύ ελαφρύ υλικό. Στο γυρισμό ο δρόμος ήταν λίγο χιονισμένος, αλλά όσο προχωρούσαμε τόσο πιο χιονισμένα ήταν και το τοπίο γύρω μας. Ο άερας δυνάμωνε συνέχεια (πάλι αέρας) και σε κάποιες στιγμές ένοιωθα ότι μας παράσερνε. Όπως κι έγινε σε κάποια στιγμή, όπου μας σήκωσε και αρχίσαμε να πετάμε άτσαλα. Φυσικά μετά συγκρουστήκαμε σε μια μικρή χιονισμένη πλαγία, αλλα δεν ανησυχήσαμε πολύ λόγω του χιονιού. Σηκωθήκαμε στα πόδια μας και είδαμε ότι αυτό που μας μεταφέραμε είχε πέσει σε ένα δέντρο (χωρίς φύλλα) και όντως παραήταν λεπτό, σαν ένας μεγάλος χαρταετός / σαϊτα (άντε έρχεται και η καθαρά δευτέρα) αν και είχε το σχήμα κάπως με πλακωμένο αυτοκίνητο. Αμέσως φώναξα εγώ:
» Άντε πάμε να πάρουμε το ανεμόπλοιο μας, μπορεί να μας χρειαστεί αργότερα!»

Πήγαμε από κάτω και είπε μια κοπέλα ότι πρέπει να τα γράψει όλα αυτά που συνέβησαν κάποιος. Και ρώτησε αν είναι κανείς συγγραφέας από εμάς (ή κάτι τέτοιο) κι εγώ ντρεπόμουν να απαντήσω (αλλά όμως όντως δεν είμαι, άντε να έχω γράψει δυο ερασιτεχνικά διηγήματα – όχι τίποτα το τρομερό δηλαδή).

Στο μεταξύ πιο πριν από αυτό το όνειρο, είδα ότι ήθελα να βρω το αμάξι μου στο πάρκινγκ που το είχα αφήσει, αλλά παρόλο που είχα τα κλειδιά μου, τα κλειδιά αυτά ξεκλειδώνανε άλλο αμάξι . (κι όντως το αμάξι μου είναι ακόμα στο συνεργείο 😦 σνιφ)

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. twocows said,

    τον βλέπετε τον καιρό σήμερα; το όνειρό μου επιβεβαιώνεται 😛


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: