Απρίλιος 29, 2006

Αντίστροφη Μέτρηση

Posted in Επαναλαμβανόμενα στις 4:18 μμ από Διγέλαδος

Καιρός ήταν να με επηρεάσει, αυτό που θα γίνει σε μια εβδομάδα (με καλεί η Μαμά-Πατρίδα). Τι εννοώ; Είδα δυο όνειρα με κλασσικά επαναλαμβανόμενα στοιχεία. Στο έναπροσπαθούσα να προλάβω το αεροπλάνο και στο δεύτερο ήμουν εγκλοβισμένος σε ένα σπίτι με έναν τύπο σαν τον V 😛

Απρίλιος 28, 2006

Εισιτήρια για την Όπερα

Posted in blogοσφαιρα στις 11:39 μμ από Διγέλαδος

κάνουν δώρο στο όνειρο του metamorphosis 211.

Πάνε οι ελιές της Nienor

Posted in Ρεαλιστικά, από E-mails στις 2:04 πμ από Διγέλαδος

Οι ελιές στα χέρια μου είχαν τσαντιστεί πολύ μαζί μου και με εγκαταλείπανε. Κάνανε έναν μικρό ήχο: σπιτς, βγάζανε ποδαράκια, σαν μαλάκια ένα πράμα και τουπ τουπ τουπ προχωράγανε επάνω στα χέρια μου φτάνανε στους καρπούς και πηδούσαν κάτω. Μερικές δε φεύγανε απλά ξυπνούσαν.

Εγώ το έλεγα σε κάποιον (δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιον, ούτε την ώρα που ξύπνησα θυμόμουνα) και δε με πίστευε. Του είπα λοιπόν μια δόση: «Να, βγάλε μία να δεις» και γελούσε αλλά έβαλε το χέρι του κι έπιασε μία κι αυτή έκανε τον ίδιο μικρούλη ήχο και βγήκε και κουνούσε τα ποδαράκια-πλοκαμάκια της στον αέρα καθώς εκείνος την κρατούσε ανάσκελα.

Δεν ήταν καθόλου τρομαχτικό, ήταν χαριτωμένο όνειρο. Οι ελιές ήταν οικείες, πολύ δικές μου, σαν να τις «γνώριζα» και να ήξερα τι μπορούν να κάνουν. Επίσης ήξερα πως θα ξεθύμωναν και θα γυρνούσαν και δε με πείραζε που έφευγαν. Ήταν σαν να τις άφηνα να κάνουν τη βόλτα τους για να έρθουν όποτε θέλουν.

Είναι από τα πιο περίεργα πραγματάκια που έχω δει. J

Από τη Nienor

Απρίλιος 27, 2006

Ένα ανησυχητικό όνειρο από το κατσαρολάκι

Posted in blogοσφαιρα στις 2:21 μμ από Διγέλαδος

Ο υπνος θρεφει το παιδι και ο ηλιος το μοσχαρι

Το βραδυ ειδα το εξης κουλο στον υπνο μου, που ειναι συνδυασμος ενος συνηθισμενου ονειρου που βλεπω με κατι που και-γω-δεν-ξερω-τι:

Ειδα λεει οτι ημουν στο σπιτι μου στη Σαλονικη φοιτητρια και διαβαζα ενα βιβλιο με μεγαλες ζωγραφιες κατι μεταξυ Luis Royo και Λεανδρου (!). Στον υπνο μου αντι για το πλεξουδακι που εχω συνηθως στην κεφαλα,ειχα μια ξανθια ανταυγια. Σε καποια στιγμη φευγω απο το σπιτι μου και παω στο εργαστηριο. Παιρνω το λεωφορειο και ξεκιναω. Στην σταση στο Λαογραφικο μπαινει μεσα ενα γκρουπ τουριστες οι οποιοι φορουσαν παραδοσιακες στολες του χωριου μου του βλαχικου. Πηγα να γελασω με το θεαμα, αλλα αυτοι βγαλανε κατι ψηφιακες μηχανες μικρες σαν μπρελοκ και με φωτογραφιζαν.

Εμεινα παγωτο, ωσπου μια τουριστρια- μικρη τσελιγκοπουλα μου λεει:
can you raise your hand please?

Σηκωνω και γω το χερι μου και βλεπω κατω απο την μασχαλη μου να εχω ιδρωσει, αλλα να βγαζω λασπη (μετατραπηκα σε γκολεμ?) Γυρναω να κοιταξω την τουριστρια-ταγαρι αλλα ειχε εξαφανιστει το γκρουπ. Παω εντρομη στον οδηγο και του λεω: Μπηκαν κατι τουριστες! τους ειδατε?
Και μου λεει πως ειμαι πολυ τυχερη που το αφεντικο μου με αφηνει να βγαινω εξω μονη μου.
(εδω τρομαζω)

Κατεβαινω στον Βαρδαρη και στον δρομο κοιταω ξανα στην μασχαλη μου, ηταν ενταξει, χωρις λασπη-ιδρωτα. Στο δρομο ο κοσμος φορουσε μπλουζακια με μια σταμπα που εγραφε 'Ψηφιστε Χρησταρα! Το χρυσο μπουζουκι" και στις μπλουζες καμαρωνε ενας μυστακοφορος κυριος με το μπουζουκι του.

Μπαινω μεσα σε ενα παλιο κτιριο που αυτο προφανως ηταν το εργαστηριο μου και φτανω στον οροφο μου αργοπορημενη οπως παντα. Στην εισοδο υπηρχε μια πινακιδα σε χρωμα κοκκινο (τα ονειρα μου ειναι παντα ασπρομαυρα και αυτο με παραξενεψε) που εγραφε:
"επειδη η Δεσποινις Ταδε (=Εγω) Αργησε οι δοκιμες θα γινουν μεχρι τα εξης σταδια:
(αναφερονται τα σταδια)
Οπως καταλαβαινετε το εργαστηριο ουδεμια ευθυνη φερει, διοτι το σφαλμα ειναι ολοκληρο της Ταδε"

Κανω ενα βημα πισω και βλεπω οτι καποιος με κοιταει. Ηταν το αγορι της βιτρινας.

Εξηγουμεθα:
Αγορι της βιτρινας ειναι το καμαρι του καταστηματος, (γι αυτο ειναι και στην βιτρινα) αλλα οπως τα περισσοτερα πραγματα στις βιτρινες, δεν εχουμε την δυνατοτητα να το απoκτησουμε. Ας μην ξεχναμε οτι ειναι τοσο ζoυπερ που ειναι σε βιτρινα, ενω εμεις, οχι.

Μπακ:
Το αγορι της βιτρινας με κοιταει εξεταστικα και εγω τα χανω. "μα ποια νομιζεις οτι εισαι επιτελους?" μου λεει "μια δουλεια εχεις να κανεις και αυτην σκατα την κανεις"

Ε εδω ξυπνησα. Αφου χουζουρεψα λιγο, πηρα τηλεφωνο να βεβαιωθω οτι δεν δουλευει το εργαστηριο και εκανα καφε στην φασαριοζα καφετιερα. Ουφ μπελαδες το υποσυνειδητο!

από το blog της flying saucepan 

Απρίλιος 24, 2006

Κατακλυσμοί στην Αττική

Posted in blogοσφαιρα στις 9:45 μμ από Διγέλαδος

κι άλλα στα όνειρα του vague tourist

Ο σκύλος των ονείρων μου

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 2:44 μμ από Διγέλαδος

σήμερα με επισκέφτηκε στην πραγματικότητα, weird..

Τον συνάντησα στο δρόμο κάθως γυρνούσα στο σπίτι μου με τα πόδια. Ήταν ένα καφέ boxer που έκανε τρελές χαρές μόλις με είδε. Εγώ όμως πρώτη φορά τον έβλεπα. Κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν να κουβαλάς μαζί σου μια καμερίτσα… (εγώ μόνο το κινητό μου είχα 😦 ) Τώρα μένει να δω και το άλλο το μεγάλο τριχωτό σκυλί.

Μια δραματική επίσκεψη

Posted in blogοσφαιρα στις 11:22 πμ από Διγέλαδος

στο όνειρο του Πάνου, αν κι απ'ότι λέει φταίει το πολύ αρνί που έφαγε 😛

Απρίλιος 23, 2006

Δουλειά απογοήτευση και σκυλιά του μέλλοντος

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Ρεαλιστικά, Σκύλος στις 3:27 μμ από Διγέλαδος

Έχοντας το όνειρο που περιέγραψα εχθές σχετικά με τη παλιά μου δουλειά και τα σκυλιά θυμήθηκα ένα άλλο επίσης όνειρο που δεν έχω καταγράψει κάτω, αλλά το θυμάμαι καλά γιατί είχα συζητήσει για αυτό με τους φίλους μου. Λίγο πολύ εξέφραζε τα αισθήματα μου για αυτήν τη δουλειά, ο ρόλος μου σε αυτήν πια, αλλά και για κάποιους άλλους φόβους για το μέλλον. Το όνειρο χωριζόταν σε δυο τμήματα, και το κάθε τμήμα περιέγραφε το κάθε όροφο της δουλειάς μου όπως και στην πραγματικότητα. Αν και η τοποθεσία ήταν διαφορετική, αλλά την αναγνώρισα γιατί ήταν από τα πρώτα ηλεκτρονικά καταστήματα σε ένα εμπορικό κέντρο που είχα επισκεφτεί αφού είχα μετακομίσει.

Στο όνειρο, ο πάνω όροφος λοιπόν χωριζόταν σε δυο κομμάτια όπως και στην πραγματικότητα. Το αφεντικό είχε το συνηθισμένο του γραφείο με τους τείχους τους, ο υπόλοιπος χώρος ήταν περιφρουρημένος από τοίχους φτιαγμένους από σκούρο γυαλί. Για να μπω, έπρεπε να σπρώξω μια επίσης γυάλινη πόρτα. Μέσα σε αυτόν το χώρο είδα ένα δωμάτιο γεμάτο με υπολογιστές κολλημένους στους τοίχους και μπροστά από αυτούς να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, σαν τα μαγαζιά ηλεκτρονικών, τα παιδιά που αντιπαθούσα στο σχολείο μου (γυμνάσιο και λύκειο).

Ο κάτω όροφος στον οποίο δούλευα εγώ (όπως και στην πραγματικότητα) για μια άλλη φορά χάζευα στον υπολογιστή κάνοντας βλακείες, αν και είχα τελειώσει νομίζω τις δουλειές μου. Ξαφνικά μπήκε μέσα το αφεντικό κι άρχιζε να με ρωτάει αν τελείωσα ή όχι και πότε θα κάνω κάτι άλλο. Τα κλασσικά πράγματα, κι εγώ του έλεγα ότι τελείωσα, αλλά δεν με πίστευε. Και τώρα θα πάμε στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι του ονείρου για μένα. Ξαφνικά μπήκαν κάτι σαν αστυνομικοί (αλλά ένα ειδικό σώμα), μαζί τους είχαν κάτι σκυλιά ειδικά εκπαιδευμένα για ένα συγκεκριμένο πράγμα τελείως διαφορετικό από τα συνηθισμένα σκυλιά. Η αίσθηση πάνω στην οποία είχαν εκπαιδευτεί ήταν η αίσθηση της όρασης. Πήγαιναν σε φωτογραφίες κρεμασμένες στους τοίχους και με τα ειδικά μάτια τους μπορούσαν να κεντράρουν την προσοχή τους σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, να μεγενθύνουν αυτό το κομμάτι της εικόνας και να ελέγξουν αν αναγνωρίζουν αυτό το πρόσωπο. Αφού το κάνανε παντού, έφυγαν.

Επαναλαμβανόμενα στοιχεία: χώρος εργασίας, σκυλιά

Απρίλιος 22, 2006

Και οι τρελοί του ’30 βλέπανε σινεμά

Posted in σινεμά, Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 10:23 πμ από Διγέλαδος

Σ’ αυτό το όνειρο δεν υπήρχα ήμουν περισσότερο ο σκηνοθέτης του ή ο κάμεραμαν. Ο ήρωας είναι ένας συνηθισμένος λευκός 35ρης (το στερεοτυπικό προφίλ του σίριαλ κίλλερ χεχε – άσχετο) που είχε ζήσει για μια περίοδο σε ένα ειδικό κτίριο απομόνωσης (κάτι σαν άσυλο). Τώρα πάλι βρισκόταν σε ένα κτίριο με μεταλλικούς γυαλιστερούς τοίχους που του θύμιζαν αυτό το άσυλο. Μαζί του ήταν ένα παιδί που κουβαλούσε ένα σακβουαγιάζ. Από ένα τοίχο ακούγονται φωνές σαν μια οχλοβοή. Πλησιάζει και η πόρτα ανοίγει. Καθώς μπαίνει στην αίθουσα συνειδητοποιεί ότι ήταν μια αίθουσα προβολής ταινιών με αρκετά καθίσματα. Όπως κι αυτός, έτσι και οι παθιασμένοι θεατές φορούσαν ρούχα της δεκαετία του ’30. Το περίεργο ήταν ότι δεν έβλεπε καμιά ταινία να προβάλλεται, αλλά του φαινόταν ότι το κοινό κοιτούσε μια λευκή μεγάλη οθόνη όπως κάνουνε και στο άσυλο. Όμως όταν μπήκε μπροστά από την οθόνη κάτι ξεχώριζε κι όντως φαινόταν να παίζει κάτι. Ανέβηκε πάνω σε ένα ανύψωμα σαν εξέδρα που ήταν μπροστά από την οθόνη. Κι αρχίζει με τα χέρια του ψηλά να φωνάζει σε αυτόν που ελέγχει τον προβολέα να φτιάξει το κόντραστ (αντίθεση χρωμάτων) του ασπρόμαυρου φιλμ ώστε να φαίνεται καλύτερα. Όλοι τότε οι θεατές ξεκίνησαν να φωνάζουν περισσότερο σαν να έβλεπαν ένα ματς και μετά άρχισαν να ανεβαίνουν πάνω στην ίδια εξέδρα που είναι και ο χαρακτήρας μας για να παρακολουθήσουν από πιο κοντά όρθιοι. Ήταν ένας αγώνας παλιών αγωνιστικών αυτοκινήτων (εκείνης της εποχής δηλαδή). Στο μεταξύ μπαίνει κάποιος στην αίθουσα για να ελέγξει την φασαρία και μαζί του είχε ένα σκύλο. Ένα ροντβάιλερ. Το ροντβάιλερ περπάτησε ανάμεσα στο πλήθος και μύριζε μέχρι να που πλησίασε το παιδί. Τελικά το σακβουαγιάζ του παιδιού ήταν που του είχε τραβήξει το ενδιαφέρον, το μύρισε καλά-καλά κι άρχισε να το ψαχουλεύει με τη μουσούδα του για να αρπάξει αυτό που βρισκόταν μέσα. Αναγκαστικά το παιδί το άνοιξε το σάκο κι έβγαλε από μέσα ένα λαδωμένο χάρτινο πακέτο. Το άνοιξε κι από μέσα έβγαλε ένα ζαμπόν ή μπέικον και το πέταξε στο σκύλο για να το φάει. Αυτό το κομμάτι κρέας το παιδί δυστυχώς το κρατούσε για το δικό του σκύλο (νομίζω αυτό το μαλλιαρό σκυλί που έβλεπα στα προηγούμενα όνειρα) γι’ αυτό και στεναχωρήθηκε.

Μέσα στο όνειρο έχει μπλεχτεί μια ανάμνηση της χθεσινής μέρας, όπου με το κολλητό μου περάσαμε μπροστά από ένα σπίτι με ένα ροντβάιλερ (το έγραφε από έξω) και ήταν πολύ επιθετικό και έφτιαξα το σενάριο ότι οι ιδιοκτήτες έφυγαν για το Πάσχα και το άφησαν πεινασμένο για να φοβηθούν περισσότερο οι κλέφτες.

Επαναλαμβανόμενα στοιχεία: σκύλος (έστω η σκέψη του), σινεμά, χώρος δουλειάς(;).

Όταν ξανακοιμήθηκα είδα ένα όνειρο για την καταστολή της βίας στη γήπεδο, με την ατάκα: Όχι βία στη βία.

Καταγράφω όνειρα μέσα στο Όνειρο

Posted in Ρεαλιστικά στις 9:56 πμ από Διγέλαδος

Στο πρώτο όνειρο ονειρεύτηκα άλλα δυο όνειρα. Δηλαδή ονειρεύτηκα πρώτα δυο όνειρα και μετά ξύπνησα, αλλά μέσα στο όνειρό μου κι αμέσως έκατσα για να τα θυμηθώ και μάλιστα πήρα ένα τετράδιο κι άρχισα να τα γράφω όπως κάνω αυτή τη στιγμή. Είχα ξυπνήσει σε ένα δωμάτιο μικρό όπως αυτό των εστιών, πολύ τακτοποιημένο, σχεδόν άδειο, με τις μοκέτες του και το ξύλινο καφέ γραφείο κολλημένο στον τοίχο με τον ηλ. υπολογιστή από πάνω. Πρώτα όταν ξύπνησα μέσα στο όνειρό μου προσπάθησα να επαναλάβω τις εικόνες από τα δυο όνειρα που είχα και μετά άρχισα να τις καταγράφω. Το πρώτο όνειρο το θυμόμουν καλύτερα όπως και τώρα, το δεύτερο όμως μόνο κάποιες εικόνες, ενώ τώρα δεν το θυμάμαι καθόλου. Όπως άρχισα να τα γράφω κάτω αναρωτιόμουν αν τελικά έπρεπε να προσπαθείς να θυμηθείς όλα τα όνειρα με λεπτομέρειες ή είναι σημαντικές μόνο οι εικόνες που μας μένουν από το όνειρο από μόνες τους κι ας είναι μόνο μικρά κομμάτια απ’ όλο το όνειρο. Πάντως στο πρώτο όνειρο είδα ξανά τους πρώην συναδέλφους μου, τους βοηθούσα να φτιάξουν κάποια χαρτιά. Μετά η γυναίκα του πρώην αφεντικού μου, η οποία αυτή έλεγχε την περισσότερη εταιρία (όχι μόνο στο όνειρο) είχε έρθει στο δωμάτιο μου για να κάνουμε μια δουλειά μαζί. Μου έλεγε τα ονόματα κάποιων παλιών ή αρχαίων νομισματικών μονάδων (και κάποιο ποσό τους) για να το ψάξω στο ίντερνετ. Σε μερικά τη ρωτούσα πόσο ισούνται με άλλες μονάδες κι αν μπορούσα να γράψω πουγκί. Το περίεργο με την όλη υπόθεση ήταν ότι κάτι είχα πάθει και το στόμα μου γέμιζε συνέχεια σάλια και μετά σάλιωνα με τα δάχτυλά μου το χαρτί πάνω στο οποίο έγραφα (κάνοντας το μούσκεμα).

Δυστυχώς πριν καταγράψω το δεύτερο όνειρο αποκοιμήθηκα μέσα στο όνειρό μου και τώρα δεν θυμάμαι τίποτα. Μετά το επόμενο όνειρο πάλι είχε λίγο σχέση με τη δουλειά, μάλιστα κάποια μου ζητούσε τη βοήθειά μου για να κάνει copy paste με το κείμενο σε μια σελίδα. Εγώ της αρνήθηκα λέγοντας ότι δεν ξέρω (ή όντως δεν ήξερα ή δεν ήθελα να της δείξω), πάντως την έβαλα να μου δείξει. Με ρωτούσε πώς να πάρει μόνο τις λέξεις από ένα κείμενο κι όχι την εικόνα που τις περιείχε. Μετά καθώς πήγαινα στον υπολογιστή εκεί κοντά είχα μια κλήση από κάποιον στο κινητό (πρώτη φορά ονειρεύομαι το κινητό τηλέφωνο όπως είχα σημειώσει και πιο παλιά) απάντησα, αλλά το μόνο που άκουγα ήταν κάτι περίεργους ήχους, σαν να κουβαλιέται μέσα σε τσάντα και πατήθηκε καταλάθως το νούμερο. Γενικά πάντως και στην πραγματικότητα μου συμβαίνει αυτό (εκείνη την ημέρα από άγνωστο). Στον άλλο υπολογιστή που πήγαινα ήδη το κοιτούσαν δυο τεχνικοί (δυο παιδιά που τους θεωρώ top σε αυτόν το χώρο).

Έχω μια υποψία ότι είδα κι ένα άλλο ενδιαφέρον όνειρο μετά από αυτό αλλά δυστυχώς δεν το θυμάμαι. Το τελευταίο όνειρο πριν ξυπνήσω για να τα γράψω όλα αυτά (στην πραγματικότητα) έχει δυο επαναλαμβανόμενα στοιχεία για αυτό το βάζω σε διαφορετικό ποστ με τίτλο: Και οι τρελοί του ’30 βλέπανε σινεμά.

Το ξέρω ότι αυτά τα όνειρα ήταν κάπως βαρετά, αλλά τα έγραψα περισσότερο γιατί μου άρεσε που το υποσυνείδητό μου πια άρχισε κι αυτό να με βοηθάει να τα καταγράφω ακόμα και μέσα στο όνειρό μου και με έκανε να σκεφτώ διάφορα πράγματα ενώ ήδη είχα κουραστεί κάπως να τα καταγράφω κάθε μέρα.

Επόμενη Σελίδα