Απρίλιος 4, 2006

Μαθαίνω να τρέχω από τον Lexx

Posted in Ρεαλιστικά στις 10:36 μμ από Διγέλαδος

Ξύπνησα αργά τώρα που παραιτήθηκα από τη δουλειά. Αυτό με βοήθησε να συγκρατήσω περίπου 8 όνειρα. Δεν ονειρεύτικα συνειδητά αλλά κανονικά. Κάθε μέρα θυμάμαι γύρω στα 3 αλλά εξαφανίζονται για πάντα αφού δεν έβρισκα το χρόνο να τα καταγράψω. Σήμερα θυμάμαι καλά 5 από αυτά και θα τα παραθέσω γιατί περιέχουν συμβολισμούς ενδιαφέροντες και για τρίτους, ελπίζω.
Μαθαίνω να τρέχω

Πρέπει να είμαι τεσσάρων χρονών σε ένα μέρος με πολύ κόσμο. Σαν πλατία με κήπους και συντριβάνια. Ο καιρός είναι καλοκαιρινός. Έχω μαζί μου άλλον ένα φίλο ο οποίος είναι στην ηλικία μου (4 δηλαδή). Συζητάμε πολύ ωραία πράγματα, λίγο απίθανο βέβαια για την ηλικία μας. Είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζουμε να τρέξουμε και έχουμε ενθουσιαστεί. Αρχίζουμε λοιπόν να τρέχουμε και να τρέχουμε και να φιλοσοφούμε το πόσο ωραίο είναι να τρέχεις. Ώσπου φτάνουμε σε ένα έρημο χωράφι με κοκκινόχωμα και σταματάμε και οι δύο. Πάω να του πω ότι τώρα δεν πρέπει να συνεχίσουμε γιατί θα εξασθενηθούν τα πνευμόνια μας. Συνέχισα λίγο για να του δείξω τι εννοώ και ξαφνικά δεν μπορώ να πάρω ανάσα με αποτέλεσμα να λιποθυμήσω.
Ξύπνησα στο επόμενο όνειρο το οποίο συνδέεται ως εξής. Είμαι σε ένα σκοτεινο σταθμό τραίνου. Βγαίνω από το βαγόνι μου και συναντώ τον παιδικό μου φίλο. Στο όνειρο μου είχα να τον δω από τότε που ήμασταν παιδιά. Δεν ήταν καλά. Δεν μου είπε κάτι για τη ζωή του αλλά ένιωθα ότι είχε βουλιάξει. Με ρώτησε για τη ζωή μου και άρχισα να λέω το κλασικό παραμύθι που λέω σε όλους όσους έχω καιρό να δω και με ρωτάνε. Για τη σχολή δλδ, τη μουσική κλπ. Καθώς τα λέγαμε αυτά ανεβαίναμε κάτι κυλιόμενες σκάλες που οδηγούσαν σε ένα αεροδρόμιο. Εκεί ήταν που με περίμενε μια παρέα να γυρίσω από ένα μεγάλο ταξίδι για να φύγουμε επιτέλους για τον τελικό προορισμό. (ποιος ήταν αυτός δεν γνώριζα).

Ο Γκρεμός

Είναι ένα από τα όνειρα που βλέπω πάρα πολύ συχνά. Ήμουν σε ένα τζιπ και μέσα 4 φίλοι μου οι οποίοι μου έλεγαν να κατέβω να οδηγήσει κάποιος άλλος. Νάλλον δεν με εμπιστευόντουσαν πολύ. Οδηγούσα στα χιόνια. Ξαφνικά πατάω φρένο και με κάποιες κακές και απότομες κινήσεις το αυτοκίνητο γλιστάει και πέφτει στο γκρεμό. Λέω από μέσα μου καθώς πέφτουμε "Σαν μαλάκας θα πεθάνω" χεχε. Τελικά στην επόμενη σκηνή το αμάξι προσγειώθηκε σωστά σε έναν χωματόδρομο και όλοι μέσα στο αμάξι έδειχναν ήσυχοι και σαν να εμπιστεύονται τις οδηγίες μου ικανότητες. Πράγμα κουτό αν σκεφθείτε ότι μόλις τους έριξα από έναν γκρεμό.
Θέλω κι άλλες πατάτες
Αυτό το όνειρο είναι λίγο γελοίο. Είμαι με μια παρέα σε μια ταβέρνα. Περίεργη ταβέρνα αφού τη μια είναι στο σαλόνι ενός σπιτιού που ξέρω και από την άλλη στην εξοχή. Όλοι έτρωγαν αλλά εγώ περίμενα κάτι πατάτες να φάω με το σουβλάκι μου. Όταν μετά από πάρα πολύ ώρα ήρθαν ήταν πάρα πολύ λίγες κακοσερβιρισμένες σε ένα άσπρο πλαστικό πιατάκι. Όπως ήταν λογικός ένας πατατάς (και όχι πατάτας) σαν κι εμένα έγινε έξω φρενών. Οι μαγαζάτορες αδυνατούσαν να καταλάβουντ ο σφάλμα τους όπως και όλοι οι άλλοι κι ένιωθα πολύ μόνος. Πλήρωσα και με το παραπάνω και παράτησα το φαγοπότι.

Ο τυφλός

Φαίνεται ότι θα πείναγα αφού πάλι ήμουν σε μια ταβέρνα. Ήμουν με την ether στην είσοδο μιας έρημης πόλης και μπήκαμε στο πρώτο κτήριο. Ήταν ερείπιο που μύριζε παλιά μεγαλεία. Μπήκαμε από το παράθυρο και μέσα καθόταν ένας τρελός τυφλός γέροντας. Υποθέσαμε ότι ήταν ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και ότι έζησε την παρακμή του. Πήγαμε να του μιλήσουμε και άνοιξε το ταμείο όπου είχε μέσα γύρο στα 10.000 ευρώ. Πειστήριο ότι παλιά πήγαιναν καλά οι δουλειές. Μας παρακάλεσε να πάρουμε ένα εκατοστάευρο και να κάνουμε ότι τον πληρώνουμε. Φύγαμε από εκεί και παραδίπλα σε μια άλλη ταβέρνα ήταν κάποιοι φίλοι που έκαναν ένα μεγάλο φαγοπότι.

Η αναζήτηση

Ήμουν με έναν φίλο μου στο ψυχικό κοντά στις πρεσβείες μέσα στο αυτοκίνητο. Ξαφνικά άρχισε να μας κηνυγά η αστυνομία. Κάποιοι στιγμή αφήσαμε το αμάξι και αρχίσαμε να τρέχουμε και σαν φυγάδας ξαφνικά βρέθηκε μαζί μας και μια κοπέλα. Ο φίλος μου όπου ήταν αυτός που θέλαν εξαφανίστηκε μαζί με την κοπέλα και βρέθηκα εγώ να λογοδοτώ. Είπα ότι αν δεν τους βρω τότε θα έχουν το ελεύθερο να με καταδικάσουν αλλιώς θα με αφήσουν ήσυχο. Για να μην πολυλογώ, Πέρασα μέσα από δάση, σπηλιές, μυστικά δρομάκια (μην ανησυχείτε στο όνειρο μου είχα μια άλλη εικόνα του Ψυχικού) και τελικά βρήκα μόνο την κοπέλα, την οποία και παρέδωσα στην οικογένεια της. Μου έφυγε το άγχος.

Το ξυπνητήρι ήρθε για άλλη μια φορά να μου θυμίσει ότι ονειρεύομαι. Τουλάχιστον πρόλαβα να τους βρω.Από τον Lexx στο φορουμ των ακροβάτων

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: