Απρίλιος 20, 2006

Η περικεφαλαία του τρόμου κι ο λαβύρινθος με τους νάνους

Posted in Εμπνεύσεις, Φανταζύ στις 6:38 μμ από Διγέλαδος

Είναι περίεργο να διαβάζεις σε ένα βιβλίο κάτι που είχες ονειρευτεί χρόνια πριν. Στο βιβλίο «Η περικεφαλαία του τρόμου, Ο μύθος του Θησέα και του Μινώταυρου» του Πελεβίν, Βικτόρ (αγγλικός τίτλος: The Helmet of Horror) βρίσκονται χωρίς να ξέρουν πώς σε ένα chat room 8 χαρακτήρες. Ο καθένας έχει το δικό του δωμάτιο και σιγά-σιγά ανακαλύπτουν ότι τα δωμάτια αυτά ανήκουν σε ένα λαβύρινθο. Αυτός ο λαβύρινθος και η περιγραφή των ονείρων της Αριάδνης (ένα από τα 8 ψευδώνυμα) είναι όπως το όνειρο που είχα 3 καλοκαίρια πριν, το οποίο ήταν τόσο ρεαλιστικό που με είχε τρομάξει. Τόσο πολύ που δεν ήθελα να το γράψω κάτω. Όντως στο όνειρο μου υπήρχε μια παρέα από 5 με 8 άτομα. Ο καθένας είχε τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του ικανότητες. Εγώ τους καθοδηγούσα από μπροστά όπως σε ένα RPG παιχνίδι. Ακόμα θυμάμαι τους ήχους που έκαναν τα πέδιλα – παπούτσια που φορούσαμε πάνω στο πέτρινο δρομάκι. Κάποια στιγμή έπρεπε να μπούμε μέσα από μια είσοδο σε μια μεγάλη έπαυλη που είχε διαδρόμους με τοίχους φτιαγμένους από πράσινους θάμνους, σαν ένας κήπος – λαβύρινθος. Κάποιοι από την παρέα εκφράσανε τους ενδοιασμούς τους για την είσοδό μας. Αλλά ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει, όπως πίστευα τότε, επειδή κάτι με καλούσε. Τα μονοπατάκια ακολουθούσαν να είναι φτιαγμένα από όμορφες γυαλιστερές πέτρες. Είχε πια βραδιάσει και οι δάδες πάνω από τους τοίχους (που ήταν περίπου στο ύψος μας, αν όχι χαμηλότεροι) φώτιζαν κάπως το δρόμο μας. Σε κάποια σημεία υπήρχαν αγαλματίδια νάνων κάτι που με παραξένεψε. Σε κάποιο σημείο και μάλιστα νομίζω στο κέντρο του λαβυρίνθου κοντά σε ένα σιντριβάνι, υπήρχαν δυο νάνοι με ρούχα κληρικών και τις κουκούλες τους κατεβασμένες προς τα πίσω. Μας καλωσόρισαν και μας οδήγησαν σε ένα μικρό ίσιο φωτισμένο δρομάκι με πολλές δάδες κι από τη μια μεριά και από την άλλη σε ίση απόσταση μεταξύ τους σε ένα σπίτι. Μπροστά από την πόρτα του σπιτιού ήταν και ένας τύπος πιο ψηλός από τους νάνους και τα ρούχα του ήταν μακριά και γκρίζα με την κουκούλα να καλύπτει σχεδόν όλο το πρόσωπο του, αλλά μόλις ξεχώριζα το γένι του. Αυτός ήταν που μας καλούσε και είχε κάτι να μας πει. Αλλά τη στιγμή που σήκωσε τη κουκούλα του, εγώ ξύπνησα. Ήμουν στο καναπέ μου, σήκωσα λίγο το κεφάλι μου, αλλά ζαλιζόμουν. Ήταν όλα τόσο ρεαλιστικά που ακόμα για λίγο ένοιωθα ότι ήμουν εκεί κι αμέσως πήγα να ανοίξω το φως για να διώξω το τις εικόνες από το όνειρό μου. Για να δούμε τελικά αν και οι ήρωες του βιβλίου που διαβάζω θα βρουν τρόπο να αντιμετωπίσουν το δικό τους μινώταυρο και μετά την έξοδο ή θα συναντήσουν τον ίδιο τύπο όπως εγώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: