Απρίλιος 22, 2006

Και οι τρελοί του ’30 βλέπανε σινεμά

Posted in σινεμά, Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 10:23 πμ από Διγέλαδος

Σ’ αυτό το όνειρο δεν υπήρχα ήμουν περισσότερο ο σκηνοθέτης του ή ο κάμεραμαν. Ο ήρωας είναι ένας συνηθισμένος λευκός 35ρης (το στερεοτυπικό προφίλ του σίριαλ κίλλερ χεχε – άσχετο) που είχε ζήσει για μια περίοδο σε ένα ειδικό κτίριο απομόνωσης (κάτι σαν άσυλο). Τώρα πάλι βρισκόταν σε ένα κτίριο με μεταλλικούς γυαλιστερούς τοίχους που του θύμιζαν αυτό το άσυλο. Μαζί του ήταν ένα παιδί που κουβαλούσε ένα σακβουαγιάζ. Από ένα τοίχο ακούγονται φωνές σαν μια οχλοβοή. Πλησιάζει και η πόρτα ανοίγει. Καθώς μπαίνει στην αίθουσα συνειδητοποιεί ότι ήταν μια αίθουσα προβολής ταινιών με αρκετά καθίσματα. Όπως κι αυτός, έτσι και οι παθιασμένοι θεατές φορούσαν ρούχα της δεκαετία του ’30. Το περίεργο ήταν ότι δεν έβλεπε καμιά ταινία να προβάλλεται, αλλά του φαινόταν ότι το κοινό κοιτούσε μια λευκή μεγάλη οθόνη όπως κάνουνε και στο άσυλο. Όμως όταν μπήκε μπροστά από την οθόνη κάτι ξεχώριζε κι όντως φαινόταν να παίζει κάτι. Ανέβηκε πάνω σε ένα ανύψωμα σαν εξέδρα που ήταν μπροστά από την οθόνη. Κι αρχίζει με τα χέρια του ψηλά να φωνάζει σε αυτόν που ελέγχει τον προβολέα να φτιάξει το κόντραστ (αντίθεση χρωμάτων) του ασπρόμαυρου φιλμ ώστε να φαίνεται καλύτερα. Όλοι τότε οι θεατές ξεκίνησαν να φωνάζουν περισσότερο σαν να έβλεπαν ένα ματς και μετά άρχισαν να ανεβαίνουν πάνω στην ίδια εξέδρα που είναι και ο χαρακτήρας μας για να παρακολουθήσουν από πιο κοντά όρθιοι. Ήταν ένας αγώνας παλιών αγωνιστικών αυτοκινήτων (εκείνης της εποχής δηλαδή). Στο μεταξύ μπαίνει κάποιος στην αίθουσα για να ελέγξει την φασαρία και μαζί του είχε ένα σκύλο. Ένα ροντβάιλερ. Το ροντβάιλερ περπάτησε ανάμεσα στο πλήθος και μύριζε μέχρι να που πλησίασε το παιδί. Τελικά το σακβουαγιάζ του παιδιού ήταν που του είχε τραβήξει το ενδιαφέρον, το μύρισε καλά-καλά κι άρχισε να το ψαχουλεύει με τη μουσούδα του για να αρπάξει αυτό που βρισκόταν μέσα. Αναγκαστικά το παιδί το άνοιξε το σάκο κι έβγαλε από μέσα ένα λαδωμένο χάρτινο πακέτο. Το άνοιξε κι από μέσα έβγαλε ένα ζαμπόν ή μπέικον και το πέταξε στο σκύλο για να το φάει. Αυτό το κομμάτι κρέας το παιδί δυστυχώς το κρατούσε για το δικό του σκύλο (νομίζω αυτό το μαλλιαρό σκυλί που έβλεπα στα προηγούμενα όνειρα) γι’ αυτό και στεναχωρήθηκε.

Μέσα στο όνειρο έχει μπλεχτεί μια ανάμνηση της χθεσινής μέρας, όπου με το κολλητό μου περάσαμε μπροστά από ένα σπίτι με ένα ροντβάιλερ (το έγραφε από έξω) και ήταν πολύ επιθετικό και έφτιαξα το σενάριο ότι οι ιδιοκτήτες έφυγαν για το Πάσχα και το άφησαν πεινασμένο για να φοβηθούν περισσότερο οι κλέφτες.

Επαναλαμβανόμενα στοιχεία: σκύλος (έστω η σκέψη του), σινεμά, χώρος δουλειάς(;).

Όταν ξανακοιμήθηκα είδα ένα όνειρο για την καταστολή της βίας στη γήπεδο, με την ατάκα: Όχι βία στη βία.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Μόλις είδα την ταινία κινουμένων σχεδίων: ΤΟ ΤΡΙΟ ΤΗΣ ΜΠΕΛΒΙΛ (στα γαλλικά: Les Triplettes de Belleville). Καταπληκτική ταινία by the way, την βάζω στο ίδιο επίπεδο του Spirited Away. Η σκηνή που μου το θύμησε είναι όλοι οι τύποι που ζητοκραυγάζουν για τους ποδηλάτες που τρέχουν βλέποντας μια ταινία δρόμου στο πανό. Και μην ξεχνάμε και τον πεινασμένο σκύλο, αλλά και την εποχή (δεκαετία του ’50) που όλα διαδραματίζονται.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: