Μαΐου 3, 2006

Bollywood?

Posted in Διάλογοι, Μυστηρίου στις 10:21 πμ από Διγέλαδος

Προτείνω να μη διαβάσετε το πρώτο κομμάτι γιατί είναι κάπως βαρετό, αλλά να πάτε κατευθείαν στο δεύτερο.

Πρώτα είμαι σε μια μικρή αίθουσα που χωρούσε αρκετές έδρες. Είναι μια αίθουσα ψυχρή και γκρίζα. Ένας εργασιακός χώρος. Σε αυτόν βρισκόντουσαν κάποιες συνάδελφοί μου (με πήρανε στην πραγματικότητα τηλέφωνο εχθές) και είχαν καταπιαστεί με ένα παιχνίδι. Δεν ήταν ηλεκτρονικό, αλλά κάπως παιδικό. Θέλανε πάντως βοήθεια από μένα για το πώς θα μπορούσαν να πάνε καλύτερα (όπως και στην πραγματικότητα). Ήταν μια συσκευή χρώματος μπλε με κόκκινο με δυο παράλληλους μοχλούς που μπορούσαν να πάνε μόνο κάθετα. Ό τρόπος και η σειρά με τους οποίους τους πήγαινες πάνω κάτω με τα δυο χέρια, τόσο περισσότερο αυξανόταν και η ταχύτητα και η ευκολία να τους μετακινήσεις. Σε κάποια φάση μπαίνει ένας τύπος. Ρωτάει αν μας διακόπτει από την δουλειά και η αυτή που κρατούσε το παιχνίδι, το αφήνει κάπως ντροπιασμένη και λέει: «Δουλειά, τέλος πάντων, διάλειμμα κάναμε» Αλλά τελικά ο κύριος φαινόταν ότι τα έλεγε αυτά απλώς για να αρχίσει κουβέντα και να πάει στα προκείμενα. Ρωτάει τότε «Μήπως κανείς σας μπορεί να εξηγήσει τα όνειρα;» Και αυτές δείχνουν εμένα. Γυρίζει προς εμένα και του κουνάω το κεφάλι καταφατικά, πηγαίνω προς το νεροχύτη για να πιω νερό. Αυτός με ακολουθεί για να συζητήσει μαζί μου. Αφήνει το κινητό του κοντά στη βρύση λέγοντας ότι δεν πειράζει είναι αδιάβροχο, αλλά εγώ το κάνω πέρα (αυτό είναι παρμένο από αληθινή συζήτηση που έκανα εχθές) και παίρνω ένα ποτήρι (σκεφτόμουν να πιω με τα χέρια). Λίγο πολύ αυτό που λέμε είναι ότι δεν είναι αυτός που θέλει βοήθεια αλλά κάποιος άλλος, ένα σημαντικό πρόσωπο, και αν γινόταν να πάω μαζί του, φυσικά πήγα.

 

Μόλις βγαίνω από την πόρτα, έχω ξαφνικά βρεθεί στους διαδρόμους ενός ινδικού παλατιού αν και στην αρχή δεν πολύ-φαινόταν, αλλά όσο προχωρούσα τόσο περισσότερο έμοιαζαν. Το συνειδητοποίησα όταν μπήκα σε ένα από τα δωμάτια όπου θα περίμενα το «πρόσωπο». Το δωμάτιο είχε ένα μεγάλο χαμηλό κρεβάτι και λίγα πολύχρωμα υφάσματα εδώ κι εκεί. Τότε μπαίνει μέσα ένας μελαμψός κύριος, ο οποίος από την όψη του φαινόταν ινδικής ή πακιστανικής καταγωγής. Ήταν ξυρισμένος με κοντά ίσια σκούρα μαλλιά και χωρίστρα στο πλάι. Τα ρούχα του δεν φαινόντουσαν να ήταν τα επίσημα του, αλλά τα καθημερινά που φοράνε στην πατρίδα του. Ήταν ανοιχτόχρωμα και πλησιάζανε το άσπρο. Ένα παντελόνι και από πάνω ένα είδος χοντρού ίσιου πουκάμισου που δεν έχουν περιλέμαιο. Άρχισε να με ρωτάει αμέσως αν θα μπορούσα να τον βοηθήσω με το όνειρό του. Εγώ πίστευα ότι λόγω των παραδόσεων της χώρας του και της ηλικίας του ότι μπορεί να σχετίζεται με κάποιες τελετουργίες που μπορεί να συμμετείχε. Γι’ αυτό τον ρώτησα αν πέρασε από κάποια μύηση πρόσφατα. Αυτός έκπληκτος απάντησε θετικά. Μετά ρώτησα για την οικογενειακή του κατάσταση κι αν οι γονείς του είναι εν ζωή, υγιείς, χωρισμένοι κτλ. Κάτσαμε και οι δυο στο κρεβάτι και τότε άρχισα να του λέω ότι διάβαζα ένα καλό άρθρο για την μύηση σε ένα βιβλίο. (Στην πραγματικότητα διάβασα για το συμβολισμό της μύησης εχθές, το οποίο μου έκανε πολύ εντύπωση.) Αυτό το βιβλίο το είχα κοντά μου πάνω στο κρεβάτι, το πήρα και του το έδειξα. Αυτός άρχισε να με ρωτάει αν πιστεύω στους αγγέλους κ.α. κι εγώ του είπα ότι δεν εξετάζω το μεταφυσικό ενδεχόμενο ή ερμηνεία, αλλά την ψυχαναλυτική εξήγηση. Εκείνη τη στιγμή όμως ακούω ένα περίεργο θόρυβο με τον Πακιστανό, Ινδό, τι στο καλό ήταν τέλος πάντων, να εξαφανίζεται (αλλά εγώ νοιώθω ότι έχει σκοτωθεί) και κοιτάζω την προέλευση του θορύβου που είναι στην γωνία μια τρύπα εκεί που ήταν το κομοδίνο και κρεμασμένο το τηλέφωνο ή το πορτατίφ από το καλώδιο του σαν έχουν αναποδογυρίσει όλα.(βλέπε comment στο προηγούμενο post). Κι έτσι αντί να πάω στο πάνω όροφο, γρήγορα πηγαίνω στον κάτω για να δω ποιος ήταν. Όπως πάω κάτω βλέπω έναν Ινδό λεπτό και καραφλό, σαν ήταν κάποιος γκουρού / φακίρης. Πέρασε μπροστά από τους Ινδούς μαλλιαρούς και γενειοφόρους φρουρούς μου, αλλά παρόλο που τους φώναξα, αυτοί τον φοβόντουσαν τόσο πολύ που δεν έκαναν τίποτα και τον άφησαν να την κοπανήσει από ένα παράθυρο. Άρχισα να τους κατσαδιάζω κι αυτοί κάνανε ανάστατες κινήσεις με τα χέρια τους, και η λόγχη του όπλου του ενός καταλάθως πέρασε λίγο μέσα από το πόδι μου και μου άφησε μια πληγή. Εγώ έπεσα κάτω και θυμωμένος τους είπα ότι απολύονται. Μόλις τους το είπα, εξαφανιστήκανε και στη θέση τους εμφανίστηκαν διαφορετικοί που στην όψη μοιάζανε αρκετά με αυτόν τον Ινδό γκουρού που διέφυγε. Εγώ μετά πήγα από ένα παράθυρο που έβλεπε έξω από το παράθυρο και είδα ότι επιτέλους ερχόντουσαν κάποιοι γνωστοί μου και τους περίμενα πως και πως για να τους πω τι έγινε!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: