Ιουνίου 16, 2006

Τελευταία σκηνή του δράματος

Posted in Εφιάλτες στις 10:39 μμ από Διγέλαδος

Κάποιοι συνάδελφοί μου φαντάροι κι εγώ βρισκόμαστε στο εστιατόριο για τις τελευταίες καθαριότητες. Νοιώθουμε ότι παίζει ο καθένας ένα ρόλο και κάποιοι από πίσω μας μας παρακολουθούν και συμπάσχουν μαζί μας. Στο δάπεδο κάτω υπάρχει χώμα σκούρο υγρό και κομμάτια τέντας. Μπαίνει μέσα ένας ζητιάνος κι αρχίζει να ζητάει ένα ψαλίδι. Κανένας δεν του έδινε κι εγώ είχα ένα μεγάλο μεταλλικό στο χέρι μου. Με πλησιάζει κι αρχίζει να το κοιτάζει με λαγνεία κι ανυπομονησία. Εγώ αποφεύγω να του το δώσω κι αρχίζω να κόβω με αυτό λωρίδες από το πουκάμισο μου αφήνοντας του τρύπες. Το πουκάμισο ήταν ένα καρό ασπρόμαυρο που φορούσα πολλές φορές όταν έβγαινα έξω στα εφηβικά μου χρόνια (πολύ 90’s). Ο ζητιάνος προτείνει να πάρει το ψαλίδι για να μου δείξει πώς να φτιάξω καλύτερες τρύπες. Εγώ δεν ήθελα φυσικά. Αναγκάζομαι να απομακρυνθώ πηγαίνοντας σε άλλο τραπέζι από την άλλη μεριά. Τότε γίνεται κάτι κουλό. Την θέση του ζητιάνου την παίρνει ένας από εμάς. Ή θέλει τώρα αυτός να πάρει το ψαλίδι για να μην το πάρει ο ζητιάνος ή απλώς συνεχίζει το ρόλο του ζητιάνου. Κι όπως με σπρώχνει για να το πάρει, παίρνει φόρα επίτηδες και πέφτει πάνω στο ψαλίδι έτσι ώστε να μπει όλο μέσα στο σώμα του. Καθώς το κάνει αυτό δυο πράγματα γίνονται: 1ον αυτός μου κλείνει το μάτι για να μου δείξει μάλλον ότι δεν πρέπει να ανησυχώ ή να νοιώθω τύψεις. Και 2ον κοιτάζω απέναντι μου έναν άλλο συνάδελφο που τον ήξερε κιόλας καλά, ο οποίος παρακολούθησε την όλη σκηνή και είχε μείνει με το στόμα ανοικτό, αλλά κατάλαβα ότι είχε δει ότι αυτός είχε πέσει πάνω στο ψαλίδι και δεν τον είχα εγώ σκοτώσει κι έτσι κάπως ανακουφίστηκα. Μετά απομακρύνομαι λίγο με σφιγμένη τη κοιλιά, δυστυχώς ο αυτόχειρας δεν είχε πεθάνει τελείως, σπαρταρώντας πάνω στο τραπέζι ανάσκελα. Έπρεπε να τον αποτελειώσω για να τερματίσω το μαρτύριό του. Όπως ήταν το ψαλίδι κοντά στο λαιμό του, το πιάνω από τις λαβές του και το μπήγω δυνατά πιο μέσα. Από τη δύναμη πέφτει κι αυτός κάτω πια νεκρός με το κεφάλι του να παίρνει μια αφύσικη κλίση προς τα πίσω. Όλοι στο κοινό αισθάνομαι ότι σφίγγονται κι έχουν μείνει εμβρόντητοι με αυτά που έχουν γίνει. Ίσως κι έτοιμοι να κλάψουν. Η αστυνομία από έξω πια να φωνάζει κι άλλα περιπολικά ενώ εγώ να βλέπω κάπως δίπλα από το πτώμα περιττώματα που είχαν φανερωθεί από το καθάρισμα του εστιατορίου.

Όλα αυτά από τον απογευματινό μου ύπνο. Κάθως το έγραφα κάτω θυμήθηκα το γιατί είδα αυτό το όνειρο. Πριν μια εβδομάδα συζητούσαμε με έναν ανώτερό μας (νομίζω) για κάποιο που θα μπορεί να πήγαινε στο δικαστήριο για φόνο και να ήταν τόσο προκλητικός που να υπερασπιζόταν ότι δεν έφταιγε επειδή όπως έλεγε ο άλλος έπεσε πάνω στο μαχαίρι του. Φυσικά εμείς γελάσαμε. Αλλά να που έγινε :s

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: