Αύγουστος 27, 2006

Μάγος, Γίγαντας-Τέρας του, Κυνηγητό, Δεν με πιάνει κανείς

Posted in Περιπέτειες, Φανταζύ στις 5:40 μμ από Διγέλαδος

Δεν θυμάμαι πως φτάσανε τα πράγματα ως εκεί, αλλά πάντως ένας μάγος με τυπική εμφάνιση του όχι πολύ γέρου με το γκρίζο γενάκι του και την κάπα του προσπαθούσε να αποφασίσει τι σόι μάγος θα γίνει, αλλά δεν ήθελε να γίνει σαν όλους αυτούς τους λευκούς ή μαύρους και γκρίζους μάγους. Ήταν απογοητευμένος από τις επιλογές που του δίνονταν. Ώσπου αποφάσισε να γίνει ένας κόκκινος μάγος. Έπρεπε να έχει και τον πρώτο πιστό του όμως. Όπως βρισκόταν στα σκοτεινά δρομάκια μιας μεσαιωνικής πόλης βρήκε έναν τύπο με μαύρο μούσι και μακριά μαύρα μαλλιά που ζητούσε βοήθεια ζητιανεύοντας εδώ κι εκεί. Ο μάγος τον πλησίασε και τείνοντας τα χέρια του προς τους ώμους του τύπου σήκωνε τις παλάμες του όλο και πιάνω. Έτσι οι ώμοι του ζητιάνου σιγά-σιγά παίρνανε όλο και πιο μεγάλο ύψος σαν δυο πουλιά να τον είχαν πιάσει από τους ώμους του και προσπαθούσαν να τον σηκώσουν, αλλά το μόνο που καταφέρνανε είναι να τον ψηλώνουν. Από τη στιγμή που άρχισε να παίρνει μπόι η καμπαρτίνα του έγινε κόκκινη.

 

Στο τέλος αυτής της μεταμόρφωσης βρεθήκαμε σε ένα πολύ ανοικτό πεδίο στην εξοχή. Όπου εκεί μπορούσα να δω καθαρά το αποτέλεσμα. Ένας γίγαντας που είχε την μορφή του αρχαίου μυθικού πάνα, δηλαδή με τις οπλές του και τα άλλα γαϊδουρίσια χαρακτηριστικά. Ήταν γεμάτος αυτοπεποίθηση κι ένοιωθε σαν θεός. Ο μάγος για να τον τεστάρει τότε επέλεξε να εμφανίσει κάποιους εχθρούς ώστε να τον δει πως θα τα πάει. Φυσικά η μάχη ήταν συγκλονιστική με την ενέργεια των εχθρών να ελαττώνεται πιο γρήγορα από αυτόν, η οποία φαινόταν με αριθμούς από πάνω τους.

 

Αφού τελείωσε η μάχη, έμεινε ο γίγαντας πιστός του μάγου, ο ίδιος ο μάγος και τέσσερα κοντούλικα τερατάκια συνδυασμού ogre με νάνου. Στο μεταξύ έναν από αυτούς, αφού διάβάσα το όνομά του από πάνω τον αναγνώριζα από μια παλαιότερη μάχη που είχα μαζί του και μάλιστα πρέπει να τον είχα νικήσει. Όμως εκείνη τη στιγμή άλλαξαν κάποια πράγματα. Εγώ βρέθηκα στη θέση τους και αυτοί ήταν πέρα μακριά ανάμεσα στα δέντρα και τις σκιές τους κρυμμένοι. Τότε άρχισαν να τρέχουν για να μου επιτεθούν κι εγώ να τρέχω για να τους αποφύγω. Μαζί τους ήταν κι άλλα ανθρωπόμορφα πλάσματα που με κυνηγούσαν. Μου πετούσαν τόξα και είχαν τα σπαθιά τους στον αέρα. Ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω, αλλά είδα ότι τα βέλη τους δεν μπορούσαν να μου κάνουν ζημιά γιατί μάλλον τα πετούσαν με λίγη δύναμη και δεν μπορούσαν να με φτάσουν κι όσα με φτάνανε μπορούσα να τα αποκρούω. Ενώ όταν με πλησιάσανε αρκετά για να χρησιμοποιήσουν τα σπαθιά τους πάνω μου, εγώ με μια μπουνιά μόνο μπορούσα να τα ρίχνω κάτω. Ήταν κάτι σαν ζόμπι κι όλα είχαν ένα μεγάλο σκούρο σημάδι στο μέτωπό τους λες και ήταν τρύπα. Αφού εξουδετέρωσα την ομάδα που βρισκόταν γύρω μου εγώ και οι σύμμαχοι μου (που εμφανίστηκαν από το πουθενά) κάτσαμε σε ένα κομμάτι μιας άσπρης σκηνής. Αυτή η σκηνή ήταν χωρισμένη σε διάφορα δωμάτια και σε κάθε δωμάτιο βρισκόντουσαν οι εχθροί μου. Οι σύμμαχοι μου είχαν τρομάξει και φοβόντουσαν ότι θα μας βρουν αλλά τους είπα να μην ανησυχούν. Κάποια στιγμή πέρασε κι από μας μια ομάδα και μας είπαν αν είχαμε δει κανέναν (δηλαδή εμένα). Και είπα φυσικά όχι κι έφυγαν ψάχνοντας με 🙂

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. attalanti said,

    Πολύ όμορφο… Από την πρώτη λέξη μέχρι το τέλος… Καμία σχέση με wow, φαντάζομαι… Να ‘σαι καλά!

  2. Esy na sai kala 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: