Νοέμβριος 30, 2006

H Crucilla μας έστειλε το όνειρό της

Posted in blogοσφαιρα, Επαναλαμβανόμενα, Μυστηρίου, από E-mails στις 5:41 μμ από ονειροναύτης

και αναρωτιέται γιατί την βασάνισε τόσο πολύ και της βγήκε κιόλας!

Η Crucilla στο αστυνομικό τμήμα και κοιτάει τον αξιωματικό υπηρεσίας. Βλέπει πάνω από το γκισέ ένα πατάρι και ουπς….μες στο πατάρι. Άπειρο σκοτάδι, άπειρο, άπειρο και παρόλο που τα μάτια μου είναι ανοιχτά τόσο δεν βλέπω τίποτα που είναι σαν να είναι κλειστά. Προχωρώ στο άπειρο και νιώθω μια σκάλα. Την ανεβαίνω τυφλή ανιχνεύοντας το επόμενο σκαλί με το πόδι μου. Σαν το stepper με τραινάκι του τρόμου. Ανέβαινα αρκετή ώρα. Είδα και ένα χρυσοπορτοκαλί δέντρο  χρυσοπορτοκαλί δντροχωρίς τις ρίζες του, να αιωρειται πλάι μου, μέσα στη μαυρίλα καθώς ανέβαινα . Την κορυφή την κατάλαβα , δεν την είδα. Ένιωσα ότι η άπειρη μαυρίλα μπροστά μου ήτανε παχύρρευστη σαν βούρκος, σαν βάλτος. Μες στο όνειρο μου όμως δεν υπήρχαν αυτές οι λέξεις. Το σημαινόμενο βούρκος είχε ως σημαίνον το «λήθαργος / λήθ绨. Κι έτσι αποκάλεσα στο μυαλό μου το υγρό σκοτάδι που σαν σκοτεινή λίμνη μου έκλεινε το δρόμο. Μέχρι που άρχισαν να ανδύονται δυο χέρια ολόλευκα και οστεώδη, που μου θύμισαν τα δικά μου. Κάτι κρατούσαν οι παλάμες που ξεπρόβαλλαν στραμένες προς εμένα. Κάτι υπόλευκο και οβάλ, σαν βότσαλο από ελεφαντόδοντο ένα στο κάθε χέρι… ελεφαντόδοτα

Μεχρι που αναδύθηκε μια γυναίκα με υψωμένα τα κρινένια της χέρια και τα μαλλιά της ριγμένα μπροστά , μαύρα και μακριά…

Σαν το κοριτσάκι του The ring κοριτσάκιαλλά ήταν σίγουρα γυναίκα αλλά εξίσου απόκοσμη. Να κρατήσουμε και το feeling… Θυμίσου, βγήκε από ένα άπειρο μαύρο βούρκο με υψωμένα τα χέρια. Κάτω από το κρυμμένο πρόσωπο της, το βλέμμα της στόχευε εμένα. Λες να μην της έκανα εντύπωση κι εγώ μεσα στο σκοτάδι, να μην ήμουν κι εγώ σχεδόν φωσφορίζουσα μες στο μαύρο «λήθαργο»; (Φίλοι του Jung: κι εγώ τέτοια μαλλιά είχα στην πραγματικότητα) Μού μίλησε αλλα δε θυμάμαι τι μου είπε. Ούτε θυμάμαι αν είδα το ίδιο όνειρο δυο φορές ή αν ξαναπήγα να της μιλήσω μες στο ίδιο όνειρο. Πάντως ήταν φιλική και μάλλον θα τη συμβουλεύτηκα για κάτι. Που δεν θυμάμαι γαμώτο.

Μπορείτε να διαβάσετε το όνειρό της και στο blog της: http://crucialchaos.blogspot.com/2006/11/vol1.html

Το comment μου λοιπόν για το e-mail:

Δεν είναι και λίγο πράγμα να πέφτεις στα άδυτα του υποσυνειδητού σου. Σε εκείνο το σκοτεινό πατάρι του μυαλού σου. Κι όσο και να ανεβαίνεις τόσο τρομακτικό θα γίνεται, μέχρι να το συνηθίσεις, αποδέχοντας αυτήν την κρυμμένη πλευρά του εαυτού σου, και να αισθανθείς έτσι μια οικιότητα μαζί της. Αφού όπως μας λες κυμάται ακόμα (βρίσκεται στη λήθη του σκοταδιού). Ποιό είναι όμως αυτό το κοριτσάκι; Φυσικά είναι κάποιο τμήμα του εαυτού σου. Αλλά το ερώτημα είναι ποιο ακριβώς; Και μάλλον σου ζητάει την προσοχή σου με τα χεράκια της. Αλλά επίσης το βλέπω πολύ παραμελημένο. Γιατί έτσι; Ποιο κομμάτι του εαυτού σου παραμελείς; Έχει σχέση μήπως με την παιδική σου ταυτότητα μιας και είναι μικρή σε ηλικία; Βλέπεις έτσι τον εαυτό σου; Τί συμβουλή θέλει να σου δώσει; Αυτές τις ερωτήσεις λοιπόν πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου, ειδικά αν επαναλαβάνεται συνέχεια το όνειρό σου. Πάντως το ότι βλέπεις εκείνο το δέντρο με τα λαμπερά του χρώματα δεν είναι κάτι καθόλου άσχημο. Κάτι μεγαλώνει μέσα σου και σε λίγο θα δώσει καρπούς, φτάνει να το κάνεις να ριζώσει 😉

Όμως όταν λες ότι σου βγήκε, εννοείς για αυτά που γράφεις μετά στο blog σου; Ότι φόρεσες τελικά κι εσύ τα άσπρα στο νοσοκομείο. Διόλου απίθανο να σε προειδοποιούσε το κοριτσάκι για κάτι σωματικό. Αλλά πότε το ξαναείδες το όνειρο;

Νοέμβριος 23, 2006

Εγώ κι ο όνειρο-εκπαιδευτής μου

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Περιπέτειες στις 8:37 μμ από Διγέλαδος

Ήταν μια εκπαίδευση άνευ όρων. Ένα μάθημα για το πώς να περνάμε από το ένα όνειρο στο άλλο και για το πώς να φτάνουμε στα άκρα. Κάθε όνειρο συνιστούσε πολύ τρέξιμο και τη στιγμή που δεν πήγαινε άλλο, σε θέμα κινδύνου, να γίνεται η μετάβασή μας. Μάλιστα σε ένα όνειρο που τρέχαμε στα σοκάκια ενός χωριού βρήκε ένα γκρίζο σκούρο ποντίκι και το πήρε μαζί του επεξεργάζοντάς το με περιέργεια σαν να αναρωτιόταν αν όντως είναι φαγώσιμο. Εγώ όμως καθώς το έβλεπα εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε πολύ περίεργη η ομοιότητά τους, λες και ήταν κι αυτός ένα είδος ποντικιού. Πώς γίνεται ένας ποντικός να θέλει να φάει άλλο ένα ποντίκι;

 

Σε ένα άλλο όνειρο βρεθήκαμε έξω από ένα barclubάκι που πρέπει να το ανακαινίζανε. Και βλέποντας κάποια παλιά γράμματα που είχε πάνω πρέπει να ήταν πιτσαρία κάτι που επίδειξα και στον εκπαιδευτή μου. Μετά σκεφτήκαμε για φάρσα να ζωγραφίσουμε πάνω στην ταμπέλα του μαγαζιού το όνομα μιας ΡΟΚ/ΜΕΤΑΛ μπάντας. Ο ιδιοκτήτης όταν την είδε την επιγραφή φυσικά τα πήρε και προσπάθησε να μας σκοτώσει. Πρώτα εμένα πετώντας ένα βελάκι ή κάτι παρόμοιο. Εκείνη τη στιγμή προλαβαίνοντας το βελάκι με τράβηξε ο εκπαιδευτής από το χέρι μου και πηδήξαμε σε άλλη διάσταση.

 

Σε ένα άλλο όνειρο, ήμουν σε μια πισίνα και ήθελα να φτιάξω μάλλον ατμόσφαιρα. Γι’ αυτό προσπάθησα να ανάψω πολλά κεριά που επιπλέανε στο νερό. Αλλά τα τελευταία δεν μπορούσα να τα ανάψω με τίποτα επειδή είχαν βραχεί.

 

Τελικά ήρθε η δική μου σειρά να γίνω ο εκπαιδευτής και ο εκπαιδευόμενος θα ήταν η αδερφή μου. Την πήρα από το χέρι και μαζί της πηδήξαμε όσο πιο ψηλά γινόταν για να πετάξουμε πάνω από την Αθήνα. Όμως όπως αρχίσαμε να ξαναπέφτουμε σκαλώσαμε σε κάτι σκουριασμένα παλιοσίδερα σε μια συνοικία της Αθήνας. Ευτυχώς ξεσκαλώσαμε σύντομα και την πήγα μετά σε πιο όμορφες περιοχές. Σε περιοχές που είχα περάσει τα προηγούμενα χρόνια, όπως στην περιοχή γύρω από το πανεπιστήμιο που ήμουν και μετά με πολύ ψηλά άλματα μπορούσαμε να φτάνουμε, αλλά και να περνάμε τις κορυφές των εκεί γύρω δέντρων. Από εκεί απομακρυνόμασταν όλο και πιο πολύ στο άλσος. Κι εκεί ήταν που βρήκαμε ένα σπιτάκι. Όταν μπήκαμε στο ονειρο-σπίτι κι εκεί βρήκαμε κι άλλους συνονειρευτές. Αυτό που με στεναχώρησε κάπως ήταν ότι ήταν όλοι ξένοι και δεν έβρισκα κι άλλον Έλληνα. Θέλανε νομίζω να προβάλουνε κάτι σαν ταινία σε έναν τοίχο και μου προτείνανε να πάρω μια καρέκλα που ήταν ελεύθερη από μια γωνιά και να κάτσω σε αυτήν. Μετά όμως από κάποια λεπτά εμφανίστηκε και η μητέρα μου κι εγώ σκέφτηκα να πέσω για ύπνο. Όπως έκανα τον κοιμισμένο άκουγα τη μάνα μου να συζητάει με την αδερφή μου και να της λέει ότι δεν τα πήγα στη ζωή μου καλά κι άφησα πολλές ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Και μάλιστα συμφώνησε με την παλιά εταιρία που ήμουν να με ξαναπάρει εφ’ όσον σταματήσω να κατεβάζω τραγούδια. Κι άλλα τέτοια :S

 

 

Νοέμβριος 19, 2006

Διέξοδος από το νησί του Τρούμαν

Posted in Μυστηρίου, νερό, πισίνες στις 7:26 μμ από Διγέλαδος

Πριν κοιμηθώ υπέβαλα τον εαυτό μου να μου δείξει στο όνειρό μου μια πρόβλεψη για το πως μπορεί να είναι ο εαυτός μου στο μέλλον. 

Βρίσκομαι τελικά 10 με 15 χρόνια μεγαλύτερος σε ένα απομονωμένο μέρος που φαινόταν σαν κάτι με νησάκι. Εκεί βρισκόταν κι ένας μεγαλύτερος άνδρας που κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν εγώ άλλα 20 χρόνια μεγαλύτερος. Εγώ είχα την πεποίθηση για αυτό το μέρος ότι ήταν ένα στάδιο πριν την μετάβασή μας στο θάνατό μας κι ότι δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες για μας. Αυτός όμως ήταν πολύ ήρεμος. Η πεποίθησή του ήταν ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό κι ότι κάποια στιγμή θα εξαφανιστούμε από εδώ και θα επανέρθουμε πίσω στο μέρος από το οποίο ήρθαμε. Αυτή η θετική του στάση μου την έσπαγε πάρα πολύ. Μου έλεγε, «Σιγά μωρέ, έχω δει τόσο καιρό που είμαι εδώ κι άλλους και αυτοί κάποια στιγμή εξαφανιζόντουσαν, που αλλού να πηγαίνανε;»Εγώ δεν το πίστευα αυτό. Και είχα την κλασσική αρνητική μου αντίδραση. Ήθελα να δοκιμάσω τα όρια αυτού του κόσμου μέσα στον οποίο βρισκόμουν. Γι’ αυτό και βούτηξα στη θάλασσα κι άρχισα να κολυμπάω, χωρίς να νοιάζομαι αν θα πεθάνω από πνιγμό. Γιατί αν πέθαινα ήθελα να δω που θα πήγαινα μετά. Όμως το κύμα δεν με άφηνε να προχωρήσω και πολύ μακριά από το νησί και με παράσερνε στα βράχια. Από εκεί το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να πηγαίνω από κοντά και να έβλεπα πότε θα σταματούσαν. Ο γέρος με ακολουθούσε περίεργος αν και με αποδοκίμαζε συνεχώς. Τελικά κατάφερα ή να περάσω απέναντι σε ένα άλλο μικρότερο νησάκι εκεί κοντά ή απλώς πέρασα από την άλλη μεριά του νησιού. Πάντως εκεί που ήμουν αφού ανέβαινα τα βράχια είδα ότι υπήρχαν σκαλιά σκαλισμένα πάνω τους. Μάλιστα αυτά τα σκαλιά είχαν πάνω κάτι σύμβολα πάνω τους χαραγμένα, που θύμιζαν αυτά που είναι στα καπάκια της ΔΕΗ κι άλλων τέτοιων εθνικών εταιριών. Το φώναξα και στον γέρο εντυπωσιασμένος για την ένδειξη πολιτισμού και με ανυπομονησία τα ανέβηκα φτάνοντας πάνω σε ένα κεντρικό δρόμο όπως φαινόταν ενός χωριού. Από εκεί μάλιστα ξεκινούσε κι ένα πανηγύρι. Και στο πρώτο κιόσκι που είδα απέναντι μου ήταν μια κυρία που με καλωσόριζε και μου έδειχνε το δρόμο για το πανηγύρι. Εγώ αφού δεν είχα τίποτα να χάσω, προχώρησα προς τα εκεί. Κι εκεί δεν θυμάμαι το υπόλοιπο όνειρο ή άλλαξε τελείως.

Νοέμβριος 12, 2006

Αρχή και Τέλος για ταινία με Θέμα το Ταξίδι στο Χρόνο

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 11:09 πμ από Διγέλαδος

Η αλλιώς «ο Μπαμπάς μου ο Κλόουν»

 

Πείτε μου ότι έχει γυριστεί αυτό ως ταινία και δεν το σκαρφίστηκα μόνος μου με το μυαλό μου στο όνειρό μου! Σας ικετεύω! **

Ο τρόπος εξέλιξης αυτής της υπόθεσης είναι πολύ κοινός με άλλες ταινίες ταξιδιού στο χρόνο που έχουν την ίδια αρχή με το τέλος. Δηλαδή στην αρχή της ταινίας βλέπεις το τέλος χωρίς να το καταλαβαίνεις, και το συνειδητοποιείς μόνο στο τέλος της ταινίας γιατί τότε το ζεις. Βλέπε 12 πιθήκους.

Το όνειρό αρχίζει με μένα να μπαίνω σε ένα κτίριο που ήταν σαν κλασσικό ξενοδοχείο που έχει κάτω το lobby σαν καφετερία. Εκεί στα τραπέζια, βρισκόταν κι ένας τύπος με λεπτό και μακρύ μουστάκι που ήθελε μάλλον να μου πάρει συνέντευξη για δουλειά. Εγώ κάθομαι και τη στιγμή που αρχίζω να του μιλώ όλα γύρω μου αρχίζουν να μεταμορφώνονται σε μια διαφορετική καφετέρια. Οι τοίχοι βάφονται από καφέ που ήταν σε άσπρο, ο χώρος ανοίγει και μπροστά μου μπορώ να δω άλλους ανθρώπους να κάθονται σε άλλα τραπέζια με το φως του ήλιου να μπαίνει μέσα από τα τζάμια κι εγώ να είμαι μόνος μου. Γυρίζω μπρος αυτά και βλέπω ένα κλόουν κανονικό να τρέχει με κάτι μπαλόνια και ξαφνικά να τον χτυπάει ένα λεωφορείο ή ένα άλλο τεράστιο όχημα. Εγώ από την ταραχή μου ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και μπροστά μου βλέπω για μια άλλη φορά τον τύπο με το μουστάκι μου και γύρω το κλασσικό λόμπι του ξενοδοχείου. Υποτίθεται μέχρι το τέλος βλέπω κι άλλα τέτοια οράματα που να μου δίνουν κάποια στοιχεία για το τι είδα. Μέχρι να φτάσω στο τέλος του ονείρου-ταινίας όπου συνειδητοποιώ την τελευταία στιγμή ότι ζω την ίδια στιγμή που είδα στην αρχή, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Είμαι στην άκρη του δρόμου και βλέπω απέναντι την καφετέρια όπου καθόμουν στο πρώτο όραμά μου. Ανάμεσα στο δρόμο βλέπω τον κλόουν, ο οποίος αρχίζει να μου φωνάζει κάνοντας νοήματα και να τρέχει προς εμένα. Τη στιγμή που με πλησίαζε διακρίνοντας λίγο το πρόσωπό του κατάλαβα ότι ήταν ο πατέρας μου, αλλά πια ήταν πολύ αργά γιατί εκείνη τη στιγμή τον χτυπάει το λεωφορείο…

Στο μεταξύ σε ένα προηγούμενο όνειρο με κυνηγούσε μια μπαλίτσα και προσπαθούσε να με ακουμπήσει χοροπηδώντας εδώ κι εκεί για να ανατιναχτεί πάνω μου. Φυσικά εγώ έτρεχα εδώ κι εκεί στους δρόμους και κάποια στιγμή μάλλον τελείωσε η αντοχή της κι ανατινάχτηκε παίρνοντας μαζί της όποιον άλλο βρισκόταν εκεί κοντά..

**Τελικά θυμήθηκα την πιο πρόσφατη ταινία που είδα και μοιάζει πάρα πολύ με το όνειρό μου εκτός από τον κλόουν φυσικά και τον κεντρικό πρωταγωνιστή. Είναι η μούφα «Το σπίτι στην Λίμνη«, στην οποία παίζουν η Μπούλοκ και ο Ριβς.

Νοέμβριος 8, 2006

Συλλογή Ονείρων της Ελληνικής Blogόσφαιρας

Posted in blogοσφαιρα στις 7:13 μμ από Διγέλαδος

Μπράβο παιδιά! Εδώ τα όνειρα από Έλληνες / Ελληνίδες bloggers:

http://everynightdreams.blogspot.com/

Ο george your man ονειρεύεται

Posted in blogοσφαιρα στις 7:10 μμ από Διγέλαδος

ΑΤΙΑ και ρομπότ από τον μάγο του οζ στο blog του.

Νοέμβριος 6, 2006

Σκυλιά τρώνε τις τελευταίες αγελάδες και ένας ζωολογικός κήπος στην αυλή

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Οικολογικά, Σκύλος στις 10:16 μμ από Διγέλαδος

Βασικά ο τίτλος τα περιγράφει όλα… Δυο όνειρα επικεντρωμένα στα ζώα.

Στο πρώτο είδα σκυλιά, ράτσας ροντβάιλερ, μια συνηθισμένη ράτσα εδώ που είμαι, να κυνηγάνε σε τρύπες σε λοφάκια αγελάδες και να τις κατασπαράζουν. Εγώ φυσικά δεν άντεχα αυτό το θέαμα και φώναζα. Οι αγελάδες ήταν και πολύ λεπτές, αλλά και μάλλον οι τελευταίες στο είδος τους. ΄

Μπορεί και να με επηρέασαν οι ειδήσεις που είδα για το ότι τρώμε πολύ κόκκινο κρέας.

Στο δεύτερο όνειρο είδα ότι ήμουν στην νεαρή εφηβική μου ηλικία και έμενα με την οικογένειά μου σε ένα ψηλό κτίριο που είχε μια τεράστια αυλή με δυο-τρεις αποθηκούλες που μοιάζανε με σταύλους. Το βράδυ ξύπνησα γιάτι άκουγα κάτι περίεργους θορύβους και βρήκα τη γάτα μας να παίζει με ένα άλλο γατάκι. Και πιο πέρα είδα ότι ήταν και η μάνα της εκεί. Λέω τότε στον εαυτό μου δεν γίνεται αυτό το πράγμα να το επιτρέψω, πρέπει να τις πετάξω έξω. Κι ο μόνος βιαστικός τρόπος ήταν να τις πετάξω από το παράθυρο της κουζινας. Κι έτσι τις πιάνω από το σβέρκο και τις πετάω με μια γρήγορη κίνηση. Αλλά μέτα αισθάνθηκα τύψεις και είχα περίεργεια να δω αν πέσανε με τα πόδια τους σωστά πάνω στο έδαφος όπως κάνουν όλες οι γάτες. Κοίταξα κάτω από το παράθυρο, αλλά όχι μόνο είδα τις γάτες, αλλά είδα και μια αγέλη από τίγρες και άλλα είδη επιθετικά/αρπακτικά ζώα να βγαίνουν από την μια αποθήκη (σπάζοντας τις ξύλινες πόρτες;) και να επιτίθονται σε άλλα ζώα όπως ζέβρες με βία που βγαίνανε και αυτά από την αποθήκη-σταύλο. Μέχρι και καμηλοπάρδαλες είδα να βγαίνουν…

Στο μεταξύ είδα και από την κοντινή αποθήκη να ανοίγουν οι πόρτες, που μάλλον είχαν τσακιστεί από τα ζώα και να πέφτουν έξω πολλά καρβέλια από ψωμιά που μάλλον ήταν για τις οικογένειες που μένανε στο κτίριο. Αλλά είχαν μείνει πολύ λίγες.

Ε, δεν πήγαινε άλλο κι άρχισα να φωνάζω: ¨Μαμά μαμά, ολόκληρο λουνα-παρκ έχουμε στην αυλή μας!!!»

Νοέμβριος 4, 2006

Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες στις 2:58 μμ από Διγέλαδος

Εισαγωγή

 

Εγώ και η συνάδελφός μου δουλεύουμε ως φύλακες σε ένα άσυλο. Το άσυλο αυτό που καταλαμβάνει ένα στενό κτίριο με αρκετούς ορόφους με άσπρα κελιά έχει για θαμώνες ανθρώπους με κάποια «χαρίσματα». Ο καθένας και από διαφορετικά. Ακόμα κι εγώ και η συνάδελφός μου έχουμε από μια διαφορετική ιδιαιτερότητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά θα εκδηλωθούν και στην διάρκεια του ονείρου.

 

Η Απόδραση

 

Ένας θαμώνας του άσυλου είχε τραβήξει την προσοχή μας και για την ιδιαιτερότητα του χαρίσματος του, αλλά και για την ύποπτη συμπεριφορά του. Το δώρο που κατείχε ήταν να κλωνοποιεί οτιδήποτε ήθελε μια φορά, φτάνει να το αγγίξει. Το μειονέκτημα από αυτήν την κλωνοποίηση είναι ότι αυτό το πανομοιότυπο αντικείμενο που δημιουργούταν θα είχε μια πολύ γρήγορη φθορά στο χρόνο. Κατά την παρακολούθησή του, πρέπει να είχαμε διάφορες ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ εμάς και αυτόν. Δυστυχώς δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά σε κάποια στιγμή μας είχε πει ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουμε σε κάποιος κάτι είναι με την πράξη παρά απλώς με το να το λέμε. Δυστυχώς οι υποψίες μας αποδείχθηκαν αληθινές γιατί ο «ασθενής» κατάφερε να αποδράσει μάλλον για να βρει τη γυναίκα του και να πάρει πίσω το παιδί του.

 

Η Καταδίωξη

 

Ως φύλακες του είχαμε την ευθύνη της σύλληψής του. Το κυνηγητό είχε αρχίσει με μας στο αμάξι μας να τρέχουμε με ιλιγγιώδης ταχύτητα πίσω από το δικό του αμάξι, στο οποίο βρισκόταν ήδη το παιδί του. Όμως από τι φάνηκε στην πορεία είχε σαμποτάρει το αμάξι μας και δεν είχε φρένο ή άλλη βενζίνη για γκάζι (το είχε τρυπήσει πίσω;) Τότε ο δρόμος είχε πάρει μια κατηφορική κλίση και ο μόνος τρόπος για να τον σταματήσουμε ήταν να πέσουμε πάνω του, αφήνοντας το αμάξι σε ελεύθερη κύλιση. Τελικά συγκρουόμαστε πάνω στο αμάξι του κι ευτυχώς εμείς βγήκαμε σώοι και αβλαβείς. Αλλά δυστυχώς ο δραπέτης και το παιδί είχαν σκοτωθεί. (Βασικά μετά την σύγκρουση κι αφού γύρισε τούμπα, το αμάξι τους συρρικνώθηκε κι εγώ το πάτησα με το πόδι μου για να είμαι βέβαιος ότι δεν έμεινε κάτι από αυτόν, αλλά προσπαθώ να το προσπεράσω αυτό το γεγονός γιατί παρά είναι τελείως τρελό.)  

Εγώ στεναχωρήθηκα που σκοτώθηκε με τόσο άσχημο τέλος και το παιδί του, αλλά τότε η συνάδελφος μου μου είπε ότι μπορεί να «δει» το παιδί. Φυσικά εγώ κατάλαβα ότι χρησιμοποιούσε το χάρισμά της και μπορούσε να δει με την άλλη αίσθηση της. Αυτό σήμαινε ότι υπήρχε ένας ακριβός πανομοιότυπος κλώνος του παιδιού κάπου εκεί. Ύστερα δεν ξέρω τι με έπιασε κι άγγιξα τις στρατιωτικές ταυτότητες μου στον λαιμό μου. Μάλλον επειδή τις είχε ακουμπήσει ο φυγάς και βρήκα κρεμασμένο ένα παραπανίσιο ζευγάρι κρεμασμένο. Εκεί κοντά είδα το κλώνο του παιδιού, ενώ στην ανηφορική άκρη του δρόμου βλέπω τον κλωνοποιημένο δραπέτη που έχει αρχίσει να μας πυροβολεί. Εμεί στην αρχή κρυφτήκαμε πίσω από το αμάξι μας, αλλά δεν μπορούσαμε να κάτσουμε για πολύ εκεί. Κι έπρεπε να πάμε στο απέναντι πάρκο τρέχοντας αρπάζοντας και το παιδί. Τις σφαίρες τις έβλεπα να έρχονται κατά μέρος μου, αλλά σε αργή κίνηση τόσο ώστε να αποφεύγω την κάθε μια ίσα-ίσα φανερώνοντας έτσι και το δικό μου χάρισμα. Όμως όπως περνούσαμε απέναντι και μπαίναμε στο πάρκο ο πατέρας πυροβόλησε το κλωνοποιημένο του παιδί, όπου σε αυτήν τη φάση εγώ στο όνειρό μου αρχίζω να μπερδεύω το παιδί με το δικό μου κλώνο. Και να αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά δεν είναι αυτός ο κλώνος του παιδιού, αλλά ο δικός μου κλώνος.

 

Τελικά μας έφτασε ο κλώνος του δραπέτη και πιάνει τον άλλο κλώνο από τους ώμους. Έβγαλε ένα μπουκαλάκι με κόκκινο υγρό από την τσέπη του και είπε:

«Μπορεί να φύγω, αλλά τουλάχιστον θα σε πάρω μαζί μου.»

«Ναι» του απάντησε ο κλώνος του παιδιού / εαυτού μου.

 

Άνοιξε το μπουκαλάκι ήπιε λίγο από αυτό και μετά το έχυσε στα μούτρα του κλώνου. Έτσι πεθαίνουν και οι δυο, φτάνοντας την αποσύνθεση σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, απ’ όσο θα έκαναν πριν χρησιμοποιήσει το μπουκαλάκι του ο ασθενής.

 

Η Δίκη

 

Όλα αυτά όμως έπρεπε να τα εξηγήσουμε στο δικαστήριο. Είχαν φτιάξει ένα πολύ μικρό χώρο στο ίδιο κτίριο που ήταν και το άσυλο με τα άσπρα κελιά. Πριν αρχίσει η συνάδελφός μου μου εξηγεί, ότι είχε βρει τρόπο ο ασθενής και κάθε μέρα έφευγε βρίσκοντας τη γυναίκα του για να σώσει το γάμο του. Αλλά δυστυχώς αυτή ήταν η τελευταία φορά. Η μαύρη δικαστίνα με τα σγουρά μαύρα μαλλιά και το χοντρό πρόσωπό της περίμενε μια λογική εξήγηση για όλα αυτά που συνέβησαν. Τότε πέρασε στο κέντρο η συνάδελφός μου και λέγοντας μου με νόημα «Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις» άρχισε να δείχνει πως κατάλαβε ότι το παιδί ήταν ζωντανό. Αυτό φυσικά δεν θα γινόταν τώρα με το ίδιο παιδί και διάλεξε τα δυο παιδιά της δικαστίνας. Αρχίζει να φτιάχνει γύρω της ένα διαφανές θόλο εμφανίζοντας κάτι ηλεκτρονικά πάνελ με μικρές οθόνες και κουμπιά. Πρώτα εμφάνισε το μικρό γιο της. Ήταν η προβολή που είχε στο μυαλό της κατευθείαν από το τι έκανε στην πραγματικότητα και τι αισθανόταν. Το πρόσωπο του μια ήταν ήρεμο και μια θυμωμένο. Ήταν σαν δυο διαφορετικές βιντεοσκοπήσεις, αλλά η μια έπαιζε μετά την άλλη αμέσως. Μετά εμφανίστηκε η κόρη της που έκλαιγε πάρα πολύ κι έλεγε όχι άλλο. Κάτι που μας τρόμαξε, κι έφερε σε αμηχανία τη δικαστίνα.

 

Επίλογος

 

Τώρα πια είχαμε βγει από το χώρο της δίκης, η οποία μόλις είχε τελειώσει. Εγώ απευθύνω το λόγο μου στην συνάδελφό μου για να την επιβραβεύσω:

«Πολύ καλός και παραστατικός ο τρόπος με τον οποίο έδειξες τι έγινε.»

Κι αυτή απάντησε στεναχωρημένη:

«Ναι, απλώς δεν περίμενα με αυτόν τον τρόπο ότι θα φυλακίζαμε και τη δικαστίνα.»

 

(προφανώς η δικαστίνα κακομεταχειριζόταν τα παιδιά της)

Νοέμβριος 3, 2006

Το μικρό τρώει το μεγάλο

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Οικολογικά, νερό, πισίνες στις 1:19 μμ από Διγέλαδος

Μια πισίνα μέσα σε μια μεγαλύτερη γεμάτες και οι δυο μέχρι το χείλος με νερό. Εγώ είμαι στην εξωτερική πισίνα και θέλω να ψαρέψω ένα μεγάλο σολωμό. Βάζω στο καλάμι μου, μπορεί να ήταν και απλό νήμα, για δόλωμα ένα μικρό καβουράκι ή ένα άλλο πολύ μικρό ψαράκι με δοντάκια (εναλλάσονταν αυτές οι εικόνες γρήγορα). Όμως τι στιγμή που πάει να αρπάξει στο στόμα του ο σολωμός το δόλωμα, το δόλωμα επιτείθεται στο σολωμό κι αρχίζει να το κάνει κομματάκια. Από μέσα από τον ξεσκισμένο σολωμό τότε άρχισαν να πετάγονται εκατοντάδες μικρότερα ψάρια στην μικρότερη πισίνα….

Αυτό θα πει συμβολικό όνειρο, έ;

Νοέμβριος 1, 2006

Κομμάτι από ταινία;

Posted in Μυστηρίου στις 8:30 μμ από Διγέλαδος

Ένα ζευγάρι είναι έξω στην εξοχή, στον αγρό μέσα στην νύχτα. Ο άντρας ήμουν εγώ και απλώς το διασκεδάζαμε τρέχοντας και παίζοντας στα χόρτα. Οι κλασσικές σκηνές πριν την ερωτική σκηνή. Όμως ακούμε κάτι πυροβολισμούς. Γυρίζουμε το κεφάλια μας προς τα εκεί που ήρθε ο ήχος και είδαμε κάτω από το φεγγαρόφωτο ένα τύπο σκυμμένο πάνω σε έναν άλλο που ήταν ξαπλωμένος στο χώμα. Εκεί κοντά άρχισε να πλησιάζει κι ένα αυτοκίνητο και τα φώτα του φώτισαν για λίγο τον σκυμμένο άνδρα. Αυτός τότε άρχισε να τρέχει με το αμάξι να φεύγει κι αυτό…. 

Πολλές αστυνομικές ταινίες βλέπω…