Νοέμβριος 4, 2006

Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες στις 2:58 μμ από Διγέλαδος

Εισαγωγή

 

Εγώ και η συνάδελφός μου δουλεύουμε ως φύλακες σε ένα άσυλο. Το άσυλο αυτό που καταλαμβάνει ένα στενό κτίριο με αρκετούς ορόφους με άσπρα κελιά έχει για θαμώνες ανθρώπους με κάποια «χαρίσματα». Ο καθένας και από διαφορετικά. Ακόμα κι εγώ και η συνάδελφός μου έχουμε από μια διαφορετική ιδιαιτερότητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά θα εκδηλωθούν και στην διάρκεια του ονείρου.

 

Η Απόδραση

 

Ένας θαμώνας του άσυλου είχε τραβήξει την προσοχή μας και για την ιδιαιτερότητα του χαρίσματος του, αλλά και για την ύποπτη συμπεριφορά του. Το δώρο που κατείχε ήταν να κλωνοποιεί οτιδήποτε ήθελε μια φορά, φτάνει να το αγγίξει. Το μειονέκτημα από αυτήν την κλωνοποίηση είναι ότι αυτό το πανομοιότυπο αντικείμενο που δημιουργούταν θα είχε μια πολύ γρήγορη φθορά στο χρόνο. Κατά την παρακολούθησή του, πρέπει να είχαμε διάφορες ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ εμάς και αυτόν. Δυστυχώς δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά σε κάποια στιγμή μας είχε πει ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουμε σε κάποιος κάτι είναι με την πράξη παρά απλώς με το να το λέμε. Δυστυχώς οι υποψίες μας αποδείχθηκαν αληθινές γιατί ο «ασθενής» κατάφερε να αποδράσει μάλλον για να βρει τη γυναίκα του και να πάρει πίσω το παιδί του.

 

Η Καταδίωξη

 

Ως φύλακες του είχαμε την ευθύνη της σύλληψής του. Το κυνηγητό είχε αρχίσει με μας στο αμάξι μας να τρέχουμε με ιλιγγιώδης ταχύτητα πίσω από το δικό του αμάξι, στο οποίο βρισκόταν ήδη το παιδί του. Όμως από τι φάνηκε στην πορεία είχε σαμποτάρει το αμάξι μας και δεν είχε φρένο ή άλλη βενζίνη για γκάζι (το είχε τρυπήσει πίσω;) Τότε ο δρόμος είχε πάρει μια κατηφορική κλίση και ο μόνος τρόπος για να τον σταματήσουμε ήταν να πέσουμε πάνω του, αφήνοντας το αμάξι σε ελεύθερη κύλιση. Τελικά συγκρουόμαστε πάνω στο αμάξι του κι ευτυχώς εμείς βγήκαμε σώοι και αβλαβείς. Αλλά δυστυχώς ο δραπέτης και το παιδί είχαν σκοτωθεί. (Βασικά μετά την σύγκρουση κι αφού γύρισε τούμπα, το αμάξι τους συρρικνώθηκε κι εγώ το πάτησα με το πόδι μου για να είμαι βέβαιος ότι δεν έμεινε κάτι από αυτόν, αλλά προσπαθώ να το προσπεράσω αυτό το γεγονός γιατί παρά είναι τελείως τρελό.)  

Εγώ στεναχωρήθηκα που σκοτώθηκε με τόσο άσχημο τέλος και το παιδί του, αλλά τότε η συνάδελφος μου μου είπε ότι μπορεί να «δει» το παιδί. Φυσικά εγώ κατάλαβα ότι χρησιμοποιούσε το χάρισμά της και μπορούσε να δει με την άλλη αίσθηση της. Αυτό σήμαινε ότι υπήρχε ένας ακριβός πανομοιότυπος κλώνος του παιδιού κάπου εκεί. Ύστερα δεν ξέρω τι με έπιασε κι άγγιξα τις στρατιωτικές ταυτότητες μου στον λαιμό μου. Μάλλον επειδή τις είχε ακουμπήσει ο φυγάς και βρήκα κρεμασμένο ένα παραπανίσιο ζευγάρι κρεμασμένο. Εκεί κοντά είδα το κλώνο του παιδιού, ενώ στην ανηφορική άκρη του δρόμου βλέπω τον κλωνοποιημένο δραπέτη που έχει αρχίσει να μας πυροβολεί. Εμεί στην αρχή κρυφτήκαμε πίσω από το αμάξι μας, αλλά δεν μπορούσαμε να κάτσουμε για πολύ εκεί. Κι έπρεπε να πάμε στο απέναντι πάρκο τρέχοντας αρπάζοντας και το παιδί. Τις σφαίρες τις έβλεπα να έρχονται κατά μέρος μου, αλλά σε αργή κίνηση τόσο ώστε να αποφεύγω την κάθε μια ίσα-ίσα φανερώνοντας έτσι και το δικό μου χάρισμα. Όμως όπως περνούσαμε απέναντι και μπαίναμε στο πάρκο ο πατέρας πυροβόλησε το κλωνοποιημένο του παιδί, όπου σε αυτήν τη φάση εγώ στο όνειρό μου αρχίζω να μπερδεύω το παιδί με το δικό μου κλώνο. Και να αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά δεν είναι αυτός ο κλώνος του παιδιού, αλλά ο δικός μου κλώνος.

 

Τελικά μας έφτασε ο κλώνος του δραπέτη και πιάνει τον άλλο κλώνο από τους ώμους. Έβγαλε ένα μπουκαλάκι με κόκκινο υγρό από την τσέπη του και είπε:

«Μπορεί να φύγω, αλλά τουλάχιστον θα σε πάρω μαζί μου.»

«Ναι» του απάντησε ο κλώνος του παιδιού / εαυτού μου.

 

Άνοιξε το μπουκαλάκι ήπιε λίγο από αυτό και μετά το έχυσε στα μούτρα του κλώνου. Έτσι πεθαίνουν και οι δυο, φτάνοντας την αποσύνθεση σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, απ’ όσο θα έκαναν πριν χρησιμοποιήσει το μπουκαλάκι του ο ασθενής.

 

Η Δίκη

 

Όλα αυτά όμως έπρεπε να τα εξηγήσουμε στο δικαστήριο. Είχαν φτιάξει ένα πολύ μικρό χώρο στο ίδιο κτίριο που ήταν και το άσυλο με τα άσπρα κελιά. Πριν αρχίσει η συνάδελφός μου μου εξηγεί, ότι είχε βρει τρόπο ο ασθενής και κάθε μέρα έφευγε βρίσκοντας τη γυναίκα του για να σώσει το γάμο του. Αλλά δυστυχώς αυτή ήταν η τελευταία φορά. Η μαύρη δικαστίνα με τα σγουρά μαύρα μαλλιά και το χοντρό πρόσωπό της περίμενε μια λογική εξήγηση για όλα αυτά που συνέβησαν. Τότε πέρασε στο κέντρο η συνάδελφός μου και λέγοντας μου με νόημα «Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις» άρχισε να δείχνει πως κατάλαβε ότι το παιδί ήταν ζωντανό. Αυτό φυσικά δεν θα γινόταν τώρα με το ίδιο παιδί και διάλεξε τα δυο παιδιά της δικαστίνας. Αρχίζει να φτιάχνει γύρω της ένα διαφανές θόλο εμφανίζοντας κάτι ηλεκτρονικά πάνελ με μικρές οθόνες και κουμπιά. Πρώτα εμφάνισε το μικρό γιο της. Ήταν η προβολή που είχε στο μυαλό της κατευθείαν από το τι έκανε στην πραγματικότητα και τι αισθανόταν. Το πρόσωπο του μια ήταν ήρεμο και μια θυμωμένο. Ήταν σαν δυο διαφορετικές βιντεοσκοπήσεις, αλλά η μια έπαιζε μετά την άλλη αμέσως. Μετά εμφανίστηκε η κόρη της που έκλαιγε πάρα πολύ κι έλεγε όχι άλλο. Κάτι που μας τρόμαξε, κι έφερε σε αμηχανία τη δικαστίνα.

 

Επίλογος

 

Τώρα πια είχαμε βγει από το χώρο της δίκης, η οποία μόλις είχε τελειώσει. Εγώ απευθύνω το λόγο μου στην συνάδελφό μου για να την επιβραβεύσω:

«Πολύ καλός και παραστατικός ο τρόπος με τον οποίο έδειξες τι έγινε.»

Κι αυτή απάντησε στεναχωρημένη:

«Ναι, απλώς δεν περίμενα με αυτόν τον τρόπο ότι θα φυλακίζαμε και τη δικαστίνα.»

 

(προφανώς η δικαστίνα κακομεταχειριζόταν τα παιδιά της)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: