Νοέμβριος 12, 2006

Αρχή και Τέλος για ταινία με Θέμα το Ταξίδι στο Χρόνο

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 11:09 πμ από Διγέλαδος

Η αλλιώς «ο Μπαμπάς μου ο Κλόουν»

 

Πείτε μου ότι έχει γυριστεί αυτό ως ταινία και δεν το σκαρφίστηκα μόνος μου με το μυαλό μου στο όνειρό μου! Σας ικετεύω! **

Ο τρόπος εξέλιξης αυτής της υπόθεσης είναι πολύ κοινός με άλλες ταινίες ταξιδιού στο χρόνο που έχουν την ίδια αρχή με το τέλος. Δηλαδή στην αρχή της ταινίας βλέπεις το τέλος χωρίς να το καταλαβαίνεις, και το συνειδητοποιείς μόνο στο τέλος της ταινίας γιατί τότε το ζεις. Βλέπε 12 πιθήκους.

Το όνειρό αρχίζει με μένα να μπαίνω σε ένα κτίριο που ήταν σαν κλασσικό ξενοδοχείο που έχει κάτω το lobby σαν καφετερία. Εκεί στα τραπέζια, βρισκόταν κι ένας τύπος με λεπτό και μακρύ μουστάκι που ήθελε μάλλον να μου πάρει συνέντευξη για δουλειά. Εγώ κάθομαι και τη στιγμή που αρχίζω να του μιλώ όλα γύρω μου αρχίζουν να μεταμορφώνονται σε μια διαφορετική καφετέρια. Οι τοίχοι βάφονται από καφέ που ήταν σε άσπρο, ο χώρος ανοίγει και μπροστά μου μπορώ να δω άλλους ανθρώπους να κάθονται σε άλλα τραπέζια με το φως του ήλιου να μπαίνει μέσα από τα τζάμια κι εγώ να είμαι μόνος μου. Γυρίζω μπρος αυτά και βλέπω ένα κλόουν κανονικό να τρέχει με κάτι μπαλόνια και ξαφνικά να τον χτυπάει ένα λεωφορείο ή ένα άλλο τεράστιο όχημα. Εγώ από την ταραχή μου ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και μπροστά μου βλέπω για μια άλλη φορά τον τύπο με το μουστάκι μου και γύρω το κλασσικό λόμπι του ξενοδοχείου. Υποτίθεται μέχρι το τέλος βλέπω κι άλλα τέτοια οράματα που να μου δίνουν κάποια στοιχεία για το τι είδα. Μέχρι να φτάσω στο τέλος του ονείρου-ταινίας όπου συνειδητοποιώ την τελευταία στιγμή ότι ζω την ίδια στιγμή που είδα στην αρχή, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Είμαι στην άκρη του δρόμου και βλέπω απέναντι την καφετέρια όπου καθόμουν στο πρώτο όραμά μου. Ανάμεσα στο δρόμο βλέπω τον κλόουν, ο οποίος αρχίζει να μου φωνάζει κάνοντας νοήματα και να τρέχει προς εμένα. Τη στιγμή που με πλησίαζε διακρίνοντας λίγο το πρόσωπό του κατάλαβα ότι ήταν ο πατέρας μου, αλλά πια ήταν πολύ αργά γιατί εκείνη τη στιγμή τον χτυπάει το λεωφορείο…

Στο μεταξύ σε ένα προηγούμενο όνειρο με κυνηγούσε μια μπαλίτσα και προσπαθούσε να με ακουμπήσει χοροπηδώντας εδώ κι εκεί για να ανατιναχτεί πάνω μου. Φυσικά εγώ έτρεχα εδώ κι εκεί στους δρόμους και κάποια στιγμή μάλλον τελείωσε η αντοχή της κι ανατινάχτηκε παίρνοντας μαζί της όποιον άλλο βρισκόταν εκεί κοντά..

**Τελικά θυμήθηκα την πιο πρόσφατη ταινία που είδα και μοιάζει πάρα πολύ με το όνειρό μου εκτός από τον κλόουν φυσικά και τον κεντρικό πρωταγωνιστή. Είναι η μούφα «Το σπίτι στην Λίμνη«, στην οποία παίζουν η Μπούλοκ και ο Ριβς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: