Νοέμβριος 19, 2006

Διέξοδος από το νησί του Τρούμαν

Posted in Μυστηρίου, νερό, πισίνες στις 7:26 μμ από Διγέλαδος

Πριν κοιμηθώ υπέβαλα τον εαυτό μου να μου δείξει στο όνειρό μου μια πρόβλεψη για το πως μπορεί να είναι ο εαυτός μου στο μέλλον. 

Βρίσκομαι τελικά 10 με 15 χρόνια μεγαλύτερος σε ένα απομονωμένο μέρος που φαινόταν σαν κάτι με νησάκι. Εκεί βρισκόταν κι ένας μεγαλύτερος άνδρας που κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν εγώ άλλα 20 χρόνια μεγαλύτερος. Εγώ είχα την πεποίθηση για αυτό το μέρος ότι ήταν ένα στάδιο πριν την μετάβασή μας στο θάνατό μας κι ότι δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες για μας. Αυτός όμως ήταν πολύ ήρεμος. Η πεποίθησή του ήταν ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό κι ότι κάποια στιγμή θα εξαφανιστούμε από εδώ και θα επανέρθουμε πίσω στο μέρος από το οποίο ήρθαμε. Αυτή η θετική του στάση μου την έσπαγε πάρα πολύ. Μου έλεγε, «Σιγά μωρέ, έχω δει τόσο καιρό που είμαι εδώ κι άλλους και αυτοί κάποια στιγμή εξαφανιζόντουσαν, που αλλού να πηγαίνανε;»Εγώ δεν το πίστευα αυτό. Και είχα την κλασσική αρνητική μου αντίδραση. Ήθελα να δοκιμάσω τα όρια αυτού του κόσμου μέσα στον οποίο βρισκόμουν. Γι’ αυτό και βούτηξα στη θάλασσα κι άρχισα να κολυμπάω, χωρίς να νοιάζομαι αν θα πεθάνω από πνιγμό. Γιατί αν πέθαινα ήθελα να δω που θα πήγαινα μετά. Όμως το κύμα δεν με άφηνε να προχωρήσω και πολύ μακριά από το νησί και με παράσερνε στα βράχια. Από εκεί το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να πηγαίνω από κοντά και να έβλεπα πότε θα σταματούσαν. Ο γέρος με ακολουθούσε περίεργος αν και με αποδοκίμαζε συνεχώς. Τελικά κατάφερα ή να περάσω απέναντι σε ένα άλλο μικρότερο νησάκι εκεί κοντά ή απλώς πέρασα από την άλλη μεριά του νησιού. Πάντως εκεί που ήμουν αφού ανέβαινα τα βράχια είδα ότι υπήρχαν σκαλιά σκαλισμένα πάνω τους. Μάλιστα αυτά τα σκαλιά είχαν πάνω κάτι σύμβολα πάνω τους χαραγμένα, που θύμιζαν αυτά που είναι στα καπάκια της ΔΕΗ κι άλλων τέτοιων εθνικών εταιριών. Το φώναξα και στον γέρο εντυπωσιασμένος για την ένδειξη πολιτισμού και με ανυπομονησία τα ανέβηκα φτάνοντας πάνω σε ένα κεντρικό δρόμο όπως φαινόταν ενός χωριού. Από εκεί μάλιστα ξεκινούσε κι ένα πανηγύρι. Και στο πρώτο κιόσκι που είδα απέναντι μου ήταν μια κυρία που με καλωσόριζε και μου έδειχνε το δρόμο για το πανηγύρι. Εγώ αφού δεν είχα τίποτα να χάσω, προχώρησα προς τα εκεί. Κι εκεί δεν θυμάμαι το υπόλοιπο όνειρο ή άλλαξε τελείως.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. lorelaidream said,

    Καλησπέρα και συγχαρητήρια για το Ονειρολόγιο. Απορώ πως δεν το είχα ανακαλύψει νωρίτερα.
    Είμαι ένα άτομο που γενικά θυμάται τα όνειρά του σχεδόν καθημερινά. Δεν έχω σειριακά όνειρα, υπάρχει κάτι όμως που με έχει προβληματίσει. Εδώ και μια δεκαετία περίπου, έχω ονειρευτεί αρκετές φορές ένα παραθαλάσσιο μέρος (μου δίνει την αίσθηση νησιού), στο οποίο δεν έχω πάει ποτέ στη ζωή μου. Όποτε βρίσκομαι εκεί συνήθως απλά περπατάω μόνη μου, αλλά μερικές φορές συναντάω και κάποιους άγνωστους ανθρώπους. Δε μιλάμε, απλά χαμογελάμε ο ένας στον άλλο.
    Πριν από μερικά χρόνια, σε μια συζήτηση με κάποιον τρελαμένο με τον Castaneda, μου είπε πως αυτό το νησί έχει όνομα ( δεν το θυμάμαι ακριβώς, κάτι σαν Λίντο) και πως εκεί πάνε οι ονειροναύτες. Προσπάθησα να μάθω κάτι παραπάνω γι’ αυτό αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έχετε κάτι υπ’ όψιν σας; Ευχαριστώ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: