Νοέμβριος 23, 2006

Εγώ κι ο όνειρο-εκπαιδευτής μου

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Περιπέτειες στις 8:37 μμ από Διγέλαδος

Ήταν μια εκπαίδευση άνευ όρων. Ένα μάθημα για το πώς να περνάμε από το ένα όνειρο στο άλλο και για το πώς να φτάνουμε στα άκρα. Κάθε όνειρο συνιστούσε πολύ τρέξιμο και τη στιγμή που δεν πήγαινε άλλο, σε θέμα κινδύνου, να γίνεται η μετάβασή μας. Μάλιστα σε ένα όνειρο που τρέχαμε στα σοκάκια ενός χωριού βρήκε ένα γκρίζο σκούρο ποντίκι και το πήρε μαζί του επεξεργάζοντάς το με περιέργεια σαν να αναρωτιόταν αν όντως είναι φαγώσιμο. Εγώ όμως καθώς το έβλεπα εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε πολύ περίεργη η ομοιότητά τους, λες και ήταν κι αυτός ένα είδος ποντικιού. Πώς γίνεται ένας ποντικός να θέλει να φάει άλλο ένα ποντίκι;

 

Σε ένα άλλο όνειρο βρεθήκαμε έξω από ένα barclubάκι που πρέπει να το ανακαινίζανε. Και βλέποντας κάποια παλιά γράμματα που είχε πάνω πρέπει να ήταν πιτσαρία κάτι που επίδειξα και στον εκπαιδευτή μου. Μετά σκεφτήκαμε για φάρσα να ζωγραφίσουμε πάνω στην ταμπέλα του μαγαζιού το όνομα μιας ΡΟΚ/ΜΕΤΑΛ μπάντας. Ο ιδιοκτήτης όταν την είδε την επιγραφή φυσικά τα πήρε και προσπάθησε να μας σκοτώσει. Πρώτα εμένα πετώντας ένα βελάκι ή κάτι παρόμοιο. Εκείνη τη στιγμή προλαβαίνοντας το βελάκι με τράβηξε ο εκπαιδευτής από το χέρι μου και πηδήξαμε σε άλλη διάσταση.

 

Σε ένα άλλο όνειρο, ήμουν σε μια πισίνα και ήθελα να φτιάξω μάλλον ατμόσφαιρα. Γι’ αυτό προσπάθησα να ανάψω πολλά κεριά που επιπλέανε στο νερό. Αλλά τα τελευταία δεν μπορούσα να τα ανάψω με τίποτα επειδή είχαν βραχεί.

 

Τελικά ήρθε η δική μου σειρά να γίνω ο εκπαιδευτής και ο εκπαιδευόμενος θα ήταν η αδερφή μου. Την πήρα από το χέρι και μαζί της πηδήξαμε όσο πιο ψηλά γινόταν για να πετάξουμε πάνω από την Αθήνα. Όμως όπως αρχίσαμε να ξαναπέφτουμε σκαλώσαμε σε κάτι σκουριασμένα παλιοσίδερα σε μια συνοικία της Αθήνας. Ευτυχώς ξεσκαλώσαμε σύντομα και την πήγα μετά σε πιο όμορφες περιοχές. Σε περιοχές που είχα περάσει τα προηγούμενα χρόνια, όπως στην περιοχή γύρω από το πανεπιστήμιο που ήμουν και μετά με πολύ ψηλά άλματα μπορούσαμε να φτάνουμε, αλλά και να περνάμε τις κορυφές των εκεί γύρω δέντρων. Από εκεί απομακρυνόμασταν όλο και πιο πολύ στο άλσος. Κι εκεί ήταν που βρήκαμε ένα σπιτάκι. Όταν μπήκαμε στο ονειρο-σπίτι κι εκεί βρήκαμε κι άλλους συνονειρευτές. Αυτό που με στεναχώρησε κάπως ήταν ότι ήταν όλοι ξένοι και δεν έβρισκα κι άλλον Έλληνα. Θέλανε νομίζω να προβάλουνε κάτι σαν ταινία σε έναν τοίχο και μου προτείνανε να πάρω μια καρέκλα που ήταν ελεύθερη από μια γωνιά και να κάτσω σε αυτήν. Μετά όμως από κάποια λεπτά εμφανίστηκε και η μητέρα μου κι εγώ σκέφτηκα να πέσω για ύπνο. Όπως έκανα τον κοιμισμένο άκουγα τη μάνα μου να συζητάει με την αδερφή μου και να της λέει ότι δεν τα πήγα στη ζωή μου καλά κι άφησα πολλές ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Και μάλιστα συμφώνησε με την παλιά εταιρία που ήμουν να με ξαναπάρει εφ’ όσον σταματήσω να κατεβάζω τραγούδια. Κι άλλα τέτοια :S

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: