Ιανουαρίου 31, 2007

To φαινομενική παρον είναι η πραγματικότητα

Posted in Συμβολικά στις 9:49 πμ από Διγέλαδος

Ή αλλοιώς εγώ ο σούπερμαν.

Δεν θυμάμαι και πολλά, αλλά ήταν κάτι άκρως συμβολικό. Πρώτα ήμουν με ένα φίλο και πάμε να συναντήσουμε ένα μεγάλο κι αναγνωρισμένο προσώπο, συγγραφέας ή κάτι τέτοιο. Μπορεί να έχει σχέση και με τον αγαπημένο μας Κούρκουλο. Αφού συστηθήκαμε, μας πήγε στο παλιό του σπίτι. Ήταν ένα ερειπομένο μεγάλο κτίριο, σαν τριώροφη έπαυλη, αλλά με τις ρωγμές της, το σκούρο χρώμα και  περικυκλωμένη με τους κισσούς της. 

Ήμασταν έκπληκτοι για αυτήν την αποκάλυψη όταν μας είπε ότι έμεινε εκεί για τα πρώτα 9 του χρόνια.

Καθώς περνούσαμε από τις πόρτες, ο άνδρας αυτός εξαφανίσθηκε και εμφανίστηκε η μάνα μου. Ενώ απ’ έξω ήταν ένα καταστραμένο μη λειτουργήσιμο αμάξι, στο οποίο μέσα βρισκόντουσαν μάλλον άστεγοι ή πρόσφυγες. Όταν μπήκαμε μέσα έννοιωθα ότι μας κυνηγούσαν για κάτι. Κι εγώ ήμουν ο νεαρός σούπερμαν, όπως σε αυτή τη σειρά που δείχνουν αυτόν τον καιρό. Κρατούσα ένα αντικείμενο που είχε το σχήμα ενός πολύεδρου, αλλά αντί για ίσιες έδρες είχε σφαιρικές έδρες. Κάπως έτσι:
Σφαιρικό Πολύεδρο

Τότε η μητέρα μου μου είπε μια πρόταση που ακούστηκε κάπως σαν το ότι «η φαινομενική παροντική κατάσταση είναι η πραγματικότητα».

Τότε άκουσα τους αστυνομικούς ή αυτούς που φαίνονται σαν μυστικοί αστυνομικοί να φτάνουν με τα αμάξια τους μπροστά στο κτίριο. Βγαίνω από την πόρτα και βρίσκομαι απέναντι από μια κοπέλα πράκτορα που είχε βγει από το ένα αμάξι. Έψαχνε αυτό το αντικείμενο. Με πλησιάζει σαν να με φιλήσει στο μάγουλο ή να μου πει κάτι στο αυτί. Αλλά τελικά απλώς βάζει το μάγουλό της δίπλα στο δικό μου. Όταν απομακρύνεται βλέπω στο χέρι της να κρατάει κάτι. Τελικά είχε βάλει το χέρι της στην τσέπη μου. Στο χέρι της πια βρισκόταν η καφετιά θήκη του αντικειμένου, που είχε και αυτό το σφαιρωειδές τραπεζόεδρο σχήμα.

Εγώ πια είμαι σπίτι μου και ξαπλωμένος εξακολουθώντας να έχω το πρόσωπο του νεαρού σούπερμαν. Αφού είχα ηρεμίσει, άνοιξα το στόμα μου και έβγαλα απ’ έξω το αντικείμενο αυτό που έψαχναν. Το κοίταξα και το ξαναέβαλα μέσα, αλλά αυτή τη φορά είχε πάρει την μορφή πράσινων σταφυλιών. Κι εκεί θυμήθηκα πάλι αυτήν την έκφραση που λέει ότι φαινομενική κατάσταση εστί πραγματικότητα. Στο μεταξύ κατά την κατάπωση μου ήρθε και η εικόνα ενός ερπετού…

Κι ένα ακόμα άλλο άσχετο όνειρο: 

Όταν ξύπνησα και ξανακοιμήθηκα για άλλα 5-10 λεπτά είδα ότι έστελνα RDS σήματα με μια ειδική μικρή συσκευή. (RDS είναι τα σήματα που στέλνει ένας ραδιοφωνικός πομπός σε έναν δέκτη και τα εμφανίζει στην οθονούλα του ραδιόφωνου σαν ψηφιακά μηνύματα, όπως το όνομα του σταθμού, την ώρα κτλ.) σε ένα ραδιόφωνο ενός φίλου μου προσπαθώντας να επικοινωνήσω μαζί του. Κι ότι προσπαθούσα να του στείλω μια εικόνα της Μακεδονίας, γιατί εκεί μένει, αλλά με με ασπρόμαυρες επισκίασεις.

Advertisements

Ιανουαρίου 22, 2007

«περιεργα που ειναι τα ονειρα»

Posted in blogοσφαιρα, Εφιάλτες στις 9:33 πμ από Διγέλαδος

Μας λέει στο blog της η Anula

Οικία Ονειρικά Γνώριμα Πρόσωπα

Posted in Σκέψεις στις 8:05 πμ από Διγέλαδος

Περίεργο πράγμα να βλέπεις φανταστικά πρόσωπα στα όνειρα σου και χώρους που είσαι σίγουρος ότι είχες επισκεφτεί σε ένα πιο παλιό όνειρο πριν μήνες. Εκτός του ότι και στο όνειρο σου φαίνονται όλα φυσιολογικά, απλώς με περισσότερες λεπτομέρειες και να εξελίσσεται μια διαφορετική ιστορία απ’ ότι πριν, όταν ξυπνάς σου φαίνονται όλα αυτά που έζησες πολύ γνώριμα. Έχεις την αίσθηση ότι τα έχεις ξαναζήσει. Το κλασσικό «ντέζα-βού». Σε κάτι τέτοιες φάσεις είναι που αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως ζεις και μια δεύτερη ζωή. Φυσικά όλες αυτές οι σκέψεις διαλύονται μόλις ξυπνάς για τα καλά και μένουν πίσω από την πόρτα του σπιτιού σου όταν την κλειδώνεις απ’έξω για να κάνεις τις καθημερινές σου δουλειές..

Ιανουαρίου 19, 2007

Ο Ανήλικος συνομιλεί με το καρό

Posted in blogοσφαιρα, Διάλογοι στις 2:05 μμ από Διγέλαδος

στο όνειρό του.

Ιανουαρίου 16, 2007

Ένα ονειροπαραμύθι

Posted in blogοσφαιρα, Εμπνεύσεις στις 6:29 μμ από Διγέλαδος

στην οδό Κρίνης…

Ιανουαρίου 14, 2007

Δυο γενιές ψυχολόγων

Posted in Διάλογοι, Κοινωνικά στις 6:23 μμ από Διγέλαδος

Ίσως αυτή η περίληψη πλοκής θα μπορούσε να είναι και μια ιδέα για σενάριο ταινίας. Μέχρι και τους ηθοποιούς  ονειρεύτηκα:

Πατέρας Ψυχολόγος: Ρομπιν Ουίλιαμς

Κόρη Ψυχολόγου: Οποιαδήποτε όμορφη νεαρή ηθοποιός

Ασθενής: Μέριλ Στριπ;

Φίλη ασθενή: Τζίνα Ντέυβις

Ένας ψυχολόγος ερωτεύεται την ασθενή του. Η ασθενή του τον απορρίπτει, αλλά για άλλους λόγους. Ο ψυχολόγος προσπαθεί να την κάνει να αισθανθεί καλύτερα. Μέχρι που κάνει διάρρηξη στο σπίτι της για να αλλάξει τα παλιά ταλαιπωρημένα παπούτσια με κάτι ωραία καινούρια κόκκινα παπούτσια. Η ασθενής διαλέγει μια άλλη ψυχολόγο. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι αυτή η ψυχολόγος είναι η κόρη του ερωτευμένου ψυχολόγου, ενώ η κόρη δεν ήξερε ότι αυτή ήταν η ασθενής του πατέρας του. Όταν τις έδωσε κάποιες συμβουλές για τη ζωή της ήταν ακριβώς οι ίδιες με αυτές του πατέρα της (αυτολεξεί). Κάτι που την παραξένεψε την ασθενή πάρα πολύ. Τελικά μαθαίνει από μια φίλη της, από την οποία μάλλον είχε βρει τουλάχιστον τον ένα ψυχολόγο ότι είναι πατέρας και κόρη. Η ασθενής ένοιωσε πολύ άσχημα. «Μα δεν καταλαβαίνουν πόσο αρνητικά έχουν επηρεάσει τη ζωή μου, που είναι έτοιμη να καταστραφεί;» ρωτούσε τη φίλη της. «Κι εσύ δεν έχεις καταλάβει πόσο έχεις επηρεάσει θετικά αυτούς τους δύο ανθρώπους; Δίνοντας τους ένα λόγο ύπαρξης και σκοπού;»

Ιανουαρίου 11, 2007

Θέλω τα λεφτά μου πίσω

Posted in Διάλογοι, Κοινωνικά στις 10:02 μμ από Διγέλαδος

Από τον μεσημεριάτικο ύπνο μου 😉

Ήμουν σε ένα ταξί με την αδερφή μου στα πίσω καθίσματα και στο μπροστινό κάθισμα του συνοδηγού καθόταν μια κοπέλα, μάλλον τσιγγάνα ή Πακιστανή καλυμμένη με βρόμικους μανδύες. Ήθελε να μου πουλήσει ένα μανδύα/σάλι για 10 ευρώ. Είχα και την αδερφή μου να με κοιτάζει από δίπλα, τι να κάνω τον αγόρασα και μου τον έδωσε μέσα σε μια μικρή χάρτινη σακούλα. Βάζω το χέρι μου μέσα και αισθάνομαι κάτι να με γαργαλάει και να κινείται και βλέπω να βγαίνει τελικά μια αράχνη και να σκαρφαλώνει την πόρτα. Και άλλη μια να βγαίνει, και να μια άλλη πάνω στο χέρι. Γρήγορα τις τίναζα από πάνω μου. Ήμουν πάρα πολύ τρομαγμένος και δεν ήθελα καν να τις ακουμπάω γιατί τις φοβόμουν. Άρχισα να φωνάζω στην τσιγγάνα:

«Θέλω τα λεφτά μου πίσω!» «Τι πράγματα είναι αυτά» κτλ.

Αυτή στεναχωρημένη μου έδωσε ένα κίτρινο χαρτονόμισμα, το οποίο ήταν αξίας 20 ευρώ κι όχι 10 που της είχα ζητήσει. 

Βγήκαμε από το ταξί και ήμασταν σε ένα διάδρομο με την αδερφή μου και μου έλεγε ότι έπρεπε να ντρεπόμουν, που της ζήτησα τα λεφτά πίσω. Εγώ τις είπα ότι σιγά αυτοί βγάζουν μια χαρά λεφτά. Φυσικά άρχισε να με λέει ρατσιστή και τα σχετικά. Εγώ τότε άρχισα να κυνηγάω από πίσω την τσιγγάνα / Πακιστανή (ίσως από ενοχές, δεν θυμάμαι, πάντως ήθελα να τις μιλήσω).

Την βρίσκω τελικά. Ήταν πολύ στεναχωρημένη.

«Το ξέρω. Δεν ήταν ότι καλύτερο αυτός ο μανδύας. Είχε ωραίο χρυσό χρώμα, αλλά ήταν σε άσχημη κατάσταση. Ταλαιπωρημένο, τσαλακωμένο» μου είπε θλιμμένα.

Κι εγώ κάθομαι δίπλα της. Και τότε όλα τα καλύμματα από πάνω της φεύγουν και το πρόσωπο της καθαρίζει – ξεθολώνει. Είχε ένα γλυκό πρόσωπο. Μελαχρινή, με μια κάπως χοντρούλα μυτούλα. Γενικά μου έμμοιαζε αρκετά κι έννοιωθα μια σύνδεση, λες και ήταν ένα κομμάτι μου που μου έλλειπε ή απλώς μια αδελφή ψυχή. Κοίταξα γύρω-γύρω και συνειδητοποίησα ότι ήμασταν στα πίσω τραπεζάκια του Comedy-Club, στο οποίο σελίγο θα ξεκινούσε η παράσταση (παίζουν stand-up comedy εκεί και πέρασα πολύ πρόσφατα).  «Μα καλά» τη ρώτησα «τί κάνουμε εδώ;», «Εδώ έχω ξανάρθει (πριν αρκετούς μήνες) και έγινα ρεζίλι των σκυλιών, αλλά πέρασα φοβερά» Αυτή με κοιτούσε και χαμογελούσε συγκαταβατικά…

Περισσότερο δεν μπορούσα να μείνω στο όνειρό μου γιατί ήδη είχα αρχίσει να ξυπνάω..

Ιανουαρίου 10, 2007

Καταστροφολογικό Όνειρο από τον Atrelegis

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες, από E-mails στις 7:39 μμ από Διγέλαδος

Μου έστειλε ο Atrelegis το γεμάτο όνειρο από δράση, κίνηση και σκηνοθετικά τρικ:

Κανονικά θα προσέθετα εικόνες, αλλά δε βρίσκω τίποτα να ταιριάζει. Είδα το όνειρο πριν μερικές βδομάδες και ήταν από τα πιο ζωντανά που έχω ονειρευτεί.

Ξεκινούσε με μια πανοραμική άποψη 3/4 μια πόλης που έβλεπε στη θάλασσα, μιας πόλης με ουρανοξύστες, φωτισμένης από πράσινα και γαλάζια φώτα νέον. Κάτι συνέβαινε μέσα στην πόλη, αλλά δε μπορούσα να το διακρίνω. Ήταν σα να έβλεπα το trailer μιας καινούριας ταινίας. Κάπου στο βάθος έγινε μια έκρηξη και μετά ακολούθησαν και άλλες. Ένα περίεργο σκάφος πέρασε πάνω από τη πόλη και σάρωσε ένα τμήμα της με μια περίεργη ακτίνα, αφήνοντας πίσω του κάτι σαν τείχος φωτιάς.

Η ‘κάμερα’ διείσδυσε ανάμεσα από τα κτήρια, δείχνοντάς μου μια μάχη που γινόταν στο έδαφος και τον αέρα, ανάμεσα σε ανθρωπόμορφες φιγούρες (δε μπορώ να προσδιορίσω αν ήταν άνθρωποι ή κάτι άλλο), μαζί με άλλες εκρήξεις.

Ένας περίεργος ουρανοξύστης (και δεν ήταν ο μοναδικός στην πόλη) φτιαγμένος από γυαλί και μάλλον μέταλλο, άρχισε να λικνίζεται σα φίδι και από την κορυφή του εμφανίστηκε ένα πολυβολείο που άρχισε να ρίχνει ακτίνες που σάρωναν την πόλη. Μια από τις ανθρωπόμορφες φιγούρες (η ‘κάμερα’ ξαφνικά ακολουθούσε την πλάτη του, καθώς πηδούσε από κτήριο σε κτήριο) πήδηξε πάνω στο πολυβολείο, το κατέστρεψε και ύστερα εκτοξεύτηκε μακριά, πέφτοντας με ορμή πάνω στην ταράτσα ενός άλλου κτηρίου, διαπερνώντας έξι ορόφους πριν σταματήσει, ενώ ο ουρανοξύστης έπεσε.

Η οπτική άλλαξε, δείχνοντας παράθυρα τηλεόρασης με ειδικούς που μιλούσαν για τη χρήση της εξωγήινης τεχνολογίας στον πόλεμο και πρώτο δείγμα των αποτελεσμάτων της στην πρόσφατη καταστροφή της Τεχεράνης (!) δείχνοντας σκηνές από τη μάχη που είδα πριν.

Αλλαγή οπτικής σε δύο γυναίκες που αθλούνταν, μάνα και κόρη, κάνοντας κάποιες στάσεις μιας πολεμικής τέχνης μέσα σε ένα δωμάτιο. Πίσω από ένα τζάμι, δύο άνδρες συζητούσαν για τις πρότυπες στολές και τη δοκιμή τους. Ο ένας άνδρας ήταν σίγουρος και χαμογελαστός ενώ ο άλλος του τα ‘έχωνε’ επειδή θεωρούσε άσκοπη τη δοκιμή σε κοντινά εγκαταλελειμμένες τράπεζες.

Μερικές μέρες πριν, στη δοκιμή:

Οι δυο γυναίκες είναι ντυμένες με στολές από μαύρο δέρμα που καλύπτουν το σώμα τους. Επάνω στις στολές είναι μεταλλικές πλάκες που καλύπτουν συγκεκριμένα μέρη του σώματος, επομένως δεν παίζει να ήταν πανοπλίες. Τα σημεία ήταν:

Στήθος, πάνω από την καρδιά, όπου κάτι σα βαλβίδα ήταν τοποθετημένο στο κέντρο.

Αριστερό και δεξί χέρι, δύο μικρά εξαρτήματα πάνω από τους δικέφαλους και τρικέφαλους.

Στα πόδια, επάνω στις γάμπες

Στη σπονδυλική στήλη, με μικρά εξογκώματα που έμοιαζαν με πιστόνια που ‘κλείδωναν’ αυτομάτως πάνω στη στολή.

Η ‘κάμερα’ απομακρύνθηκε, πάλι σε προοπτική 3/4 και έδειξε το χώρο, από το προαύλιο μιας μεγάλης έπαυλης, πέρα από 2 φράχτες με συρματόπλεγμα, μέχρι ένα γκρίζο παλιό κτήριο. Αν και υπήρχε δρόμος, το να φτάσει κάποιος περπατώντας ως εκεί θα έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα.

Σε αυτό το σημείο ήρθε το καλύτερο σημείο του ονείρου:

Έβλεπα μέσα από τα μάτια της «μητέρας» μάλλον, αλλά ένιωθα και ό,τι ένιωθε. Ξεκίνησαν να τρέχουν, πηδώντας πάνω από τον πρώτο φράχτη (κάπου στα 2 μέτρα ύψος), κυλώντας στο έδαφος και χωρίς να σταματήσουν σηκώθηκαν, έτρεξαν και πέρασαν το δεύτερο φράχτη.

Έτρεχε με τρομερή ταχύτητα, νιώθοντας εκείνη την περίεργη αίσθηση (όχι ακριβώς κούρασης) που νιώθεις όταν τρέξεις τουλάχιστον 5-6 λεπτά γρήγορα, αλλά χωρίς να κουραστείς. Δεν ήταν ακριβώς αδρεναλίνη, ούτε υπεράνθρωπη προσπάθεια, αλλά έτρεχαν με εξωφρενική ταχύτητα.

Έφτασαν μπροστά από την πόρτα οποία ήταν κλειδωμένη και γυάλινη) και πήδηξε, όπως ακριβώς κάποιος θα πηδούσε από βατήρα μέσα στο νερό, με τα χέρια και το σώμα τεντωμένα σα βέλος. Διαπέρασε με ευκολία το τζάμι και με αμείωτη ταχύτητα, πήδηξε από το μαρμάρινο πάτωμα του λόμπι επάνω στην πρώτη οριζόντια κολώνα που βρισκόταν ενάμιση μέτρο επάνω. Έκανε μια περιστροφή 180 μοιρών, άφησε την κολώνα και άρπαξε την επόμενη, λίγο ψηλότερα, με το άλλο χέρι. Επανέλαβε την ίδια κίνηση, γυρνώντας στον αέρα προς το περβάζι του δεύτερου ορόφου που κοιτούσε στο λόμπι και γαντζώθηκε εκεί με τις μύτες των ποδιών της από τα κάγκελα.

Έκανε ένα άλμα ψαλιδάκι, αφήνοντας το περβάζι και προσγειώθηκε στην άλλη άκρη του λόμπι, ενώ η κόρη την προσπερνούσε τρέχοντας. Πήδηξε και πάλι με χέρια και σώμα τεντωμένο, αυτή τη φορά περιστρέφοντας το σώμα της για να προσπεράσει την κόρη…

Και ύστερα ξύπνησα. Μπορώ να πω πως είναι ελάχιστες οι φορές που έχω ξυπνήσει με χειρότερη διάθεση. Είχα νιώσει ό,τι ένιωθαν, εκείνη την ευχάριστη ανατριχίλα που σε διαπερνά όταν πέφτεις από μεγάλο ύψος, μαζί με εκείνη την περίεργη σιγουριά όμως ότι δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα.

Θα τον βρείτε στο blog του: Γωνίτσα του Γκρινιάρη

Ιανουαρίου 8, 2007

Πέφτουν τα δόντια μου, μια αναζήτηση ενός εφιάλτη

Posted in Εφιάλτες στις 11:46 πμ από Διγέλαδος

Ζώα αρχίζουν να ερωτεύονται αμέσως οτιδήποτε βλέπουν μπροστά τους και θέλουν να ορμήξουν πάνω τους για να κάνουν έρωτα μαζί τους. Ακόμα εμένα και τη φίλη μου κυνηγούσαν. Εμείς τρέχαμε να βρούμε καταφύγιο. Έξω από το καταφύγιο βγήκε ένας τύπος πανικόβλητος. Μας είπε ότι δοκίμασε αυτό το είδος του καπνού που βρήκε από περιέργεια. Αλλά δεν πολύ-πέτυχε ούτε και πολύ-φτιάχτηκε. Εμείς μπήκαμε μέσα. Εκεί ήταν κι ένα ζώο κάτι σαν λεπτό σκυλί που απ’ ότι φαινόταν το είχαν επηρεάσει οι αναθυμιάσεις του αναμμένου καπνού. Όντως δηλαδή φαινόταν ότι ό,τι έμπαινε στην ακτίνα όρασής του θα το ερωτευόταν ενώ ότι έβγαινε από αυτή την ακτίνα το ξεχνούσε. Τελικά είπαμε να το δοκιμάσουμε κι εμείς. Ήταν ο μόνος τρόπος για να δούμε ο ένας τον άλλον ερωτικά. Αρχίσαμε να κάνουμε τα προκαταρκτικά, άλλα τελικά μας πήρε ο ύπνος. Το πρωί όταν ξύπνησα, ξύπνησα με τα ακουστικά από το κασετοφωνάκι μου στο στόμα μου. Συνήθιζα μικρότερος να αποκοιμιέμαι ακούγοντας μουσική με αυτό τον τρόπο. Σηκώνομαι πάνω κι ακούω μουσική, αλλά από .. τα δόντια μου. Πιάνανε κάμποσους σταθμούς και τα ένιωθα να πάλλονται ελαφρά στις δονήσεις των ήχων που έβγαιναν όπως και κάτι πολύ μικρά σπινθηρίσματα. Το είπα και στη φίλη μου, μέχρι που άνοιξα το στόμα μου για να ακούσει κι έμεινε απορημένη. Τότε άρχισα τα δόντια μου να χαλαρώνουν από τη θέση τους και να μετακινούνται. Φοβήθηκα. Εκεί κοντά καθόταν ένας μακρινός συγγενής μου που είχε ξυπνήσει και πήγα να του τα δείξω και να ζητήσω βοήθεια. Αλλά δεν έκανε πάρα πολλά πράγματα. Πήγα να δω τον εαυτό μου στον καθρέφτη κι όντως τα μπροστινά μου δόντια είχαν πάει άλλα πιο πάνω, άλλα πιο δεξιά κι άλλα πιο αριστερά. Τρόμαξα τόσο πολύ που άρχισα να τρέχω πανικόβλητος σε όλο το σπίτι και να τους ξυπνάω όλους. Σκέφτηκα για λίγο μήπως ονειρευόμουν, αλλά κοίταξα τα καλώδια που είχαν μπλεχτεί στα δόντια μου απλώνοντας τα πάνω στις παλάμες μου και είδα ότι είχαν σκιστεί τόσο ώστε όταν ήταν στα ούλα μου κάνανε σπινθηρίσματα όταν είχαν κάποια επαφή και έτσι λιώνανε τα ούλα μου σιγά-σιγά με αποτέλεσμα αυτή την παραμόρφωση. Άρα ήταν τόσο λογικό που αποκλείεται να ονειρευόμουν. Ο πατέρας μου όμως μου είπε ότι ήταν αδύνατο να ισχύει κάτι τέτοιο. Και τα δόντια μου τότε αρχίσανε να πέφτουν ένα-ένα αρχίζοντας με τους τραπεζίτες. Εγώ τους κρατούσα στη χούφτα μου δείχνοντας τους. Μετά πήγα στη κουζίνα και έβαλα τα δόντια μου πάνω σε μια χαρτοπετσέτα. Βλέποντας οι συγγενείς μου την δραματική εξέλιξη που είχαν τα πράγματα κι ακούγοντας τις επικλήσεις μου βοήθειας μου είπανε ότι θα καλέσουν ασθενοφόρο. Εγώ τελικά ξύπνησα. Και έμεινα έκπληκτος που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά απλώς ήταν ένα όνειρο, αλλά και ανακουφισμένος που ήταν ένα όνειρο.

Εκτός από το γεγονός ότι αυτό το όνειρο είναι ένα συνοθήλευμα εικόνων και σκέψεων από τις δυο τελευταίες μέρες είναι κι αποτέλεσμα από αυτά που διαβάζω σχετικά με έναν τρόπο αντιμετώπισης των ονείρων που χρησιμοποιεί μια ξεχασμένη φυλή από ιθαγενείς της Μαλαισίας με το όνομα Σενόι. Γενικά αυτοί έχουν μια επιθετική στάση στα όνειρά τους κι έχουν μάθει να επιχειρούν, κάθε φορά που βλέπουν απειλητικούς χαρακτήρες στα όνειρα τους, να τους κατακτάνε και να τους επιβάλλονται. Και μετά να τους ζητάνε κι ένα δώρο από αυτούς τους χαρακτήρες. (Επίσης συμβουλεύουν στις σεξουαλικές επαφές στα όνειρα να προσπαθούμε να φτάνουμε και στον οργασμό κάτι που τελικά σε αυτό το όνειρο δεν το πέτυχα.) Εγώ είχα πολύ καιρό να δω εφιάλτες και γενικά απειλητικά όνειρα κι έτσι σκεφτόμουν ότι δύσκολα θα μου ερχόταν τέτοια ευκαιρία. Επίσης δεν είχα δει ποτέ να μου πέφτουν τα δόντια, ένας από τους πιο συνηθισμένους εφιάλτες στην εφηβική ηλικία συνήθως έβλεπα μικρός ότι μου πέφτανε τα νύχια κάτι που επίσης σκεφτόμουν τελευταία. Το θέμα είναι τί κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις; Όταν δηλαδή δεν έχεις έναν ορατό εχθρό, αλλά περισσότερο βρίσκεσαι σε μια τρομακτική κατάσταση. Η μια λύση θα ήταν να συνειδητοποιούσα ότι ονειρευόμουν και έτσι να άλλαζα το όνειρο τελείως ή να ξυπνούσα. Αλλά ο ίδιος ο εφιάλτης δεν θα είχε αντιμετωπίστει. Εννοείται ότι πρέπει να βρω και το αίτιο αυτού του εφιάλτη. Νοιώθω ανασφάλεια για την εξωτερική μου εμφάνιση; Νοιώθω ότι χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου; Νοιώθω ότι χάνω τη δύναμη/ισχύ μου; Είναι ένας είδος αναγέννησης; (επειδή μετά θα βγουν καινούρια δόντια). Μπορεί και να προσπαθούν οι ψυχολόγοι να το ψυχαναλήσουν περισσότερο από όσο θα έπρεπε αυτό το είδους ονείρων. Μπορεί απλώς να είναι η ανησυχία μας για τα ίδια τα δόντια μας όταν τα παραμελούμε. Ειδικά αν έχουμε κόλλημα με την οδοντοστοιχία μας και θέλουμε να την προσέχουμε (όπως εγώ). (Όσο να ‘ναι ήταν τρομακτική η εμπειρία που περάσαμε μικροί όταν αλλάζαμε τα δόντια μας.)* Ή απλώς το προκάλεσα εγώ αυτό το όνειρο επίτηδες για να δω πώς θα το αντιμετωπίσω; Εγώ κλίνω πάντως προς τα δυο τελευταία.

Υποτίθεται ότι όταν έχεις φτάσει σε ένα στάδιο ωρίμασης στα όνειρά σου θα είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε στραβό σου συμβεί με τα κατάλληλα εφόδια που θα έχεις προσαρτήσει μέχρι τώρα. Ο Γερμανός ψυχολόγος F. Kuenkel μάλιστα πιστεύει ότι πρέπει να αναζητάμε τέτοιου είδους ονείρων ή αλλιώς εφιαλτών ώστε να βρίσκουμε τις κάθε φοβίες ή ανησυχίες που μπορεί να είναι κρυμμένες καλά στο υποσυνείδητό μας. Οι εχθρικοί χαρακτήρες πρέπει να αναζητούνται στα μέρη που κρύβονται. Από τα φωτεινά μέρη πρέπει να πηγαίνουμε στα σκοτεινά. Όπως για παράδειγμα από μια ανοιχτή πεδιάδα σε ένα πυκνό δάσος. Από ψηλά να κατεβούμε χαμηλά. Κι από το παρόν να ανατρέξουμε το παρελθόν. Φυσικά συστήνουν ψυχολόγοι όπως ο Tholey να ψάχνουμε αυτά τα «σκυλιά» του υποσυνείδητού μας που μας «γαβγίζουν» με μέτρο και σε μικρές δόσεις. Επίσης καλό θα ήταν να έχουμε βρει και έναν σύμμαχο ή έναν ειρηνοποιό να μας συντροφεύει σε αυτά τα όνειρα.

*Πάντως περίεργο πράγμα με αυτά τα είδους ονείρων. Κατά τη γνώμη μου πιστεύω ότι το πέσιμο μαλλιών, δοντιών και νυχιών ανήκουν στην ίδια κατηγορία ονείρων. Και μάλιστα εκπροσωπούν ακριβώς τα ίδια συναισθήματα και ανησυχίες αν όντως εκπροσωπούν κάποιες. Και τα τρία αυτά κομμάτια του σώμματός μας είναι κομμάτια που αλλάζουμε, κόβουμε ή αφαιρούμε από το σώμα μας. Είναι και τα κομμάτια που ανανεώνονται συνέχεια (εντάξει τα δόντια μόνο μια φορά). Τι σχέση έχει αυτό με το υποσυνειδητό μας; Ίσως και να αποτελούν την πηγή της αυτοπεποίθησης για την εξωτερική μας εμφάνιση. Είναι και τα πράγματα που προσέχουμε και στον άλλον όταν τα βλέπουμε. Είναι όμως αυτός και ο λόγος που ανησυχούμε ότι δεν θα ξαναφυτρώσουν στο σώμα μας;

Ιανουαρίου 2, 2007

Για τους χρήστες των Mac

Posted in Εμπνεύσεις στις 6:31 μμ από Διγέλαδος

Ένας ονειροκαταγραφέας ή μάλλον καλύτερα ένας καταγραφέας-των-κινήσεων-του-σώματός-σου-και-της-φωνής-σου κατά τη διάρκεια του ύπνου σου. Φτάνει να βάλετε το μικρό σας μήλο δίπλα από το κρεβάτι σας για να σας παρακολουθεί. Στο λινκ εδώ θα δείτε κι ένα παράδειγμα στο τι καταγράφει. Ακόμα όμως είναι σε πρώιμη βάση, αλλά σίγουρα έχει πλάκα και πάνω απ’όλα είναι δωρεάν. Σίγουρα θα είναι περισσότερο ενδιαφέρον γι’αυτούς που παραμιλούν πολύ και αυτούς που έχουν ταραγμένο ύπνο.

Το άκουσα στο podcast των weekendgeeks

Επόμενη Σελίδα