Ιανουαρίου 2, 2007

Κάστρα, ερήμους και γιγάντια μυρμήγκια

Posted in Περιπέτειες, Φανταζύ στις 10:48 πμ από Διγέλαδος

Μια ιστορία επικών διαστάσεων.

 Ήμουν σε ένα μεγάλο κάστρο. Κοιτούσα τους διαδρόμους από εδώ κι εκεί. Σε έναν τοίχο υπήρχε μια τρύπα που είχε ένα μεταλλικό περίβλημα. Δυστυχώς από την τρύπα δεν έβλεπες και πολλά πράγματα, επειδή στην τρύπα υπήρχε ένα φακός που παραμόρφωνε την εικόνα και το μόνο που μπορούσα να δω ήταν κάτι σαν μια χάρτινη κάρτα που κρεμόταν ανάμεσα σε κάτι μοχλούς. Δυστυχώς μετά από αυτό με πιάσανε και με πήγανε στα μπουντρούμια, αλλά δεν με κλειδώσανε γιατί έτσι κι αλλιώς ήμουν ένας δικός τους. Έτσι κι εγώ την έκανα σιγά-σιγά με ελαφρά πηδηματάκια. Αφού βγήκα από τα κελιά βρέθηκα έξω από το κτίριο πάνω σε χρυσή αμμό, αλλά ήμουν ανάμεσα σε δυο κομμάτια του. Σαν να ήταν χωρισμένο σε δυο πύργους. Αριστέρα μου μπορούσα να δω μια τρύπα. Και κατάλαβα ότι αυτή η τρύπα πρέπει να ήταν ίδια που είδα προηγουμένως γιατί είχε τον ίδιο φακό. Κοίταξα από δεξιά για να δω τι έβλεπε αυτος φακός και ήταν κάτι σαν μια συσκευή με πολλούς μεταλλικούς μοχλούς. Το χαρτί-στοιχείο που είχα δει το έψαξα και το βρήκα εκεί που περίμενα ανάμεσα τους, αν δεν το είχα δει από την άλλη μεριά του τείχου για να ξέρω που να ψάξω δεν θα το έβρισκα. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν ένα στοιχείο που θα με βοηθούσε. Εγώ ήθελα να φυγώ και γύρω είχε μια μεγάλη έρημο. Μετά βρέθηκα στο κομμάτι του κτιρίου που έννωνε τους δυο πύργους. Καθώς κοιτούσα τη θέα και προσπαθούσα να αποφασίσω τι να κάνω ήρθε ένας άνδρας από κάτι τεράστια σκαλοπάτια σε μήκος και πλάτος που ξεκινούσαν από την έρημο και κατέληγαν στο είσοδο του κτιρίου που βρισκόμουν, το οποίο δεν είχε τείχη γύρω του. Αυτός με φώναζε να έρθω να βοηθήσω γρήγορα. Εγώ επειδή ήθελα να φύγω έτσι κι αλλιώς τον ακολούθησα. Η έρημος δεν τελειώνε. Κάποια στιγμή βρήκα κάποιον που είχε χαθεί. Ίσως ήταν ο πατέρας μου. Ήταν πολεμιστής και πολεμούσε τα γιγάντια μυρμήγκια της ερήμου που βγαίνανε και μπένανε από την έρημο σαν τα μεγάλα πλάσματα του Dune. Όσο ήμουν εκεί δεν είχαν εμφανιστεί. Άλλα έπρεπε να βιαστούμε να γυρίσουμε όλοι πίσω στο κάστρο. Τρέχαμε όσο μπορούσαμε μέσα στην άμμο. Φυσικά τα μυρμήγκια δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Και οι δαγκάνες τους όλο και μεγαλώνανε καθώς μας πλησίαζανε βγαίνοντας μέσα από την έρημο. Εκεί που είχαμε χάσει κάθε ελπίδα έκανε την θριαμβευτική του είσοδο το «ιππικό». Ήταν άλλοι πολεμιστές που μας είχαν εντοπίσει και ήρθαν για να μας βοηθήσουν βγάζοντας τρομερές ιαχές.

Πολύ ΣΚΑΙ βλέπω μου φαίνεται … 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: