Ιανουαρίου 8, 2007

Πέφτουν τα δόντια μου, μια αναζήτηση ενός εφιάλτη

Posted in Εφιάλτες στις 11:46 πμ από Διγέλαδος

Ζώα αρχίζουν να ερωτεύονται αμέσως οτιδήποτε βλέπουν μπροστά τους και θέλουν να ορμήξουν πάνω τους για να κάνουν έρωτα μαζί τους. Ακόμα εμένα και τη φίλη μου κυνηγούσαν. Εμείς τρέχαμε να βρούμε καταφύγιο. Έξω από το καταφύγιο βγήκε ένας τύπος πανικόβλητος. Μας είπε ότι δοκίμασε αυτό το είδος του καπνού που βρήκε από περιέργεια. Αλλά δεν πολύ-πέτυχε ούτε και πολύ-φτιάχτηκε. Εμείς μπήκαμε μέσα. Εκεί ήταν κι ένα ζώο κάτι σαν λεπτό σκυλί που απ’ ότι φαινόταν το είχαν επηρεάσει οι αναθυμιάσεις του αναμμένου καπνού. Όντως δηλαδή φαινόταν ότι ό,τι έμπαινε στην ακτίνα όρασής του θα το ερωτευόταν ενώ ότι έβγαινε από αυτή την ακτίνα το ξεχνούσε. Τελικά είπαμε να το δοκιμάσουμε κι εμείς. Ήταν ο μόνος τρόπος για να δούμε ο ένας τον άλλον ερωτικά. Αρχίσαμε να κάνουμε τα προκαταρκτικά, άλλα τελικά μας πήρε ο ύπνος. Το πρωί όταν ξύπνησα, ξύπνησα με τα ακουστικά από το κασετοφωνάκι μου στο στόμα μου. Συνήθιζα μικρότερος να αποκοιμιέμαι ακούγοντας μουσική με αυτό τον τρόπο. Σηκώνομαι πάνω κι ακούω μουσική, αλλά από .. τα δόντια μου. Πιάνανε κάμποσους σταθμούς και τα ένιωθα να πάλλονται ελαφρά στις δονήσεις των ήχων που έβγαιναν όπως και κάτι πολύ μικρά σπινθηρίσματα. Το είπα και στη φίλη μου, μέχρι που άνοιξα το στόμα μου για να ακούσει κι έμεινε απορημένη. Τότε άρχισα τα δόντια μου να χαλαρώνουν από τη θέση τους και να μετακινούνται. Φοβήθηκα. Εκεί κοντά καθόταν ένας μακρινός συγγενής μου που είχε ξυπνήσει και πήγα να του τα δείξω και να ζητήσω βοήθεια. Αλλά δεν έκανε πάρα πολλά πράγματα. Πήγα να δω τον εαυτό μου στον καθρέφτη κι όντως τα μπροστινά μου δόντια είχαν πάει άλλα πιο πάνω, άλλα πιο δεξιά κι άλλα πιο αριστερά. Τρόμαξα τόσο πολύ που άρχισα να τρέχω πανικόβλητος σε όλο το σπίτι και να τους ξυπνάω όλους. Σκέφτηκα για λίγο μήπως ονειρευόμουν, αλλά κοίταξα τα καλώδια που είχαν μπλεχτεί στα δόντια μου απλώνοντας τα πάνω στις παλάμες μου και είδα ότι είχαν σκιστεί τόσο ώστε όταν ήταν στα ούλα μου κάνανε σπινθηρίσματα όταν είχαν κάποια επαφή και έτσι λιώνανε τα ούλα μου σιγά-σιγά με αποτέλεσμα αυτή την παραμόρφωση. Άρα ήταν τόσο λογικό που αποκλείεται να ονειρευόμουν. Ο πατέρας μου όμως μου είπε ότι ήταν αδύνατο να ισχύει κάτι τέτοιο. Και τα δόντια μου τότε αρχίσανε να πέφτουν ένα-ένα αρχίζοντας με τους τραπεζίτες. Εγώ τους κρατούσα στη χούφτα μου δείχνοντας τους. Μετά πήγα στη κουζίνα και έβαλα τα δόντια μου πάνω σε μια χαρτοπετσέτα. Βλέποντας οι συγγενείς μου την δραματική εξέλιξη που είχαν τα πράγματα κι ακούγοντας τις επικλήσεις μου βοήθειας μου είπανε ότι θα καλέσουν ασθενοφόρο. Εγώ τελικά ξύπνησα. Και έμεινα έκπληκτος που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά απλώς ήταν ένα όνειρο, αλλά και ανακουφισμένος που ήταν ένα όνειρο.

Εκτός από το γεγονός ότι αυτό το όνειρο είναι ένα συνοθήλευμα εικόνων και σκέψεων από τις δυο τελευταίες μέρες είναι κι αποτέλεσμα από αυτά που διαβάζω σχετικά με έναν τρόπο αντιμετώπισης των ονείρων που χρησιμοποιεί μια ξεχασμένη φυλή από ιθαγενείς της Μαλαισίας με το όνομα Σενόι. Γενικά αυτοί έχουν μια επιθετική στάση στα όνειρά τους κι έχουν μάθει να επιχειρούν, κάθε φορά που βλέπουν απειλητικούς χαρακτήρες στα όνειρα τους, να τους κατακτάνε και να τους επιβάλλονται. Και μετά να τους ζητάνε κι ένα δώρο από αυτούς τους χαρακτήρες. (Επίσης συμβουλεύουν στις σεξουαλικές επαφές στα όνειρα να προσπαθούμε να φτάνουμε και στον οργασμό κάτι που τελικά σε αυτό το όνειρο δεν το πέτυχα.) Εγώ είχα πολύ καιρό να δω εφιάλτες και γενικά απειλητικά όνειρα κι έτσι σκεφτόμουν ότι δύσκολα θα μου ερχόταν τέτοια ευκαιρία. Επίσης δεν είχα δει ποτέ να μου πέφτουν τα δόντια, ένας από τους πιο συνηθισμένους εφιάλτες στην εφηβική ηλικία συνήθως έβλεπα μικρός ότι μου πέφτανε τα νύχια κάτι που επίσης σκεφτόμουν τελευταία. Το θέμα είναι τί κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις; Όταν δηλαδή δεν έχεις έναν ορατό εχθρό, αλλά περισσότερο βρίσκεσαι σε μια τρομακτική κατάσταση. Η μια λύση θα ήταν να συνειδητοποιούσα ότι ονειρευόμουν και έτσι να άλλαζα το όνειρο τελείως ή να ξυπνούσα. Αλλά ο ίδιος ο εφιάλτης δεν θα είχε αντιμετωπίστει. Εννοείται ότι πρέπει να βρω και το αίτιο αυτού του εφιάλτη. Νοιώθω ανασφάλεια για την εξωτερική μου εμφάνιση; Νοιώθω ότι χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου; Νοιώθω ότι χάνω τη δύναμη/ισχύ μου; Είναι ένας είδος αναγέννησης; (επειδή μετά θα βγουν καινούρια δόντια). Μπορεί και να προσπαθούν οι ψυχολόγοι να το ψυχαναλήσουν περισσότερο από όσο θα έπρεπε αυτό το είδους ονείρων. Μπορεί απλώς να είναι η ανησυχία μας για τα ίδια τα δόντια μας όταν τα παραμελούμε. Ειδικά αν έχουμε κόλλημα με την οδοντοστοιχία μας και θέλουμε να την προσέχουμε (όπως εγώ). (Όσο να ‘ναι ήταν τρομακτική η εμπειρία που περάσαμε μικροί όταν αλλάζαμε τα δόντια μας.)* Ή απλώς το προκάλεσα εγώ αυτό το όνειρο επίτηδες για να δω πώς θα το αντιμετωπίσω; Εγώ κλίνω πάντως προς τα δυο τελευταία.

Υποτίθεται ότι όταν έχεις φτάσει σε ένα στάδιο ωρίμασης στα όνειρά σου θα είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε στραβό σου συμβεί με τα κατάλληλα εφόδια που θα έχεις προσαρτήσει μέχρι τώρα. Ο Γερμανός ψυχολόγος F. Kuenkel μάλιστα πιστεύει ότι πρέπει να αναζητάμε τέτοιου είδους ονείρων ή αλλιώς εφιαλτών ώστε να βρίσκουμε τις κάθε φοβίες ή ανησυχίες που μπορεί να είναι κρυμμένες καλά στο υποσυνείδητό μας. Οι εχθρικοί χαρακτήρες πρέπει να αναζητούνται στα μέρη που κρύβονται. Από τα φωτεινά μέρη πρέπει να πηγαίνουμε στα σκοτεινά. Όπως για παράδειγμα από μια ανοιχτή πεδιάδα σε ένα πυκνό δάσος. Από ψηλά να κατεβούμε χαμηλά. Κι από το παρόν να ανατρέξουμε το παρελθόν. Φυσικά συστήνουν ψυχολόγοι όπως ο Tholey να ψάχνουμε αυτά τα «σκυλιά» του υποσυνείδητού μας που μας «γαβγίζουν» με μέτρο και σε μικρές δόσεις. Επίσης καλό θα ήταν να έχουμε βρει και έναν σύμμαχο ή έναν ειρηνοποιό να μας συντροφεύει σε αυτά τα όνειρα.

*Πάντως περίεργο πράγμα με αυτά τα είδους ονείρων. Κατά τη γνώμη μου πιστεύω ότι το πέσιμο μαλλιών, δοντιών και νυχιών ανήκουν στην ίδια κατηγορία ονείρων. Και μάλιστα εκπροσωπούν ακριβώς τα ίδια συναισθήματα και ανησυχίες αν όντως εκπροσωπούν κάποιες. Και τα τρία αυτά κομμάτια του σώμματός μας είναι κομμάτια που αλλάζουμε, κόβουμε ή αφαιρούμε από το σώμα μας. Είναι και τα κομμάτια που ανανεώνονται συνέχεια (εντάξει τα δόντια μόνο μια φορά). Τι σχέση έχει αυτό με το υποσυνειδητό μας; Ίσως και να αποτελούν την πηγή της αυτοπεποίθησης για την εξωτερική μας εμφάνιση. Είναι και τα πράγματα που προσέχουμε και στον άλλον όταν τα βλέπουμε. Είναι όμως αυτός και ο λόγος που ανησυχούμε ότι δεν θα ξαναφυτρώσουν στο σώμα μας;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: