Ιανουαρίου 11, 2007

Θέλω τα λεφτά μου πίσω

Posted in Διάλογοι, Κοινωνικά στις 10:02 μμ από Διγέλαδος

Από τον μεσημεριάτικο ύπνο μου 😉

Ήμουν σε ένα ταξί με την αδερφή μου στα πίσω καθίσματα και στο μπροστινό κάθισμα του συνοδηγού καθόταν μια κοπέλα, μάλλον τσιγγάνα ή Πακιστανή καλυμμένη με βρόμικους μανδύες. Ήθελε να μου πουλήσει ένα μανδύα/σάλι για 10 ευρώ. Είχα και την αδερφή μου να με κοιτάζει από δίπλα, τι να κάνω τον αγόρασα και μου τον έδωσε μέσα σε μια μικρή χάρτινη σακούλα. Βάζω το χέρι μου μέσα και αισθάνομαι κάτι να με γαργαλάει και να κινείται και βλέπω να βγαίνει τελικά μια αράχνη και να σκαρφαλώνει την πόρτα. Και άλλη μια να βγαίνει, και να μια άλλη πάνω στο χέρι. Γρήγορα τις τίναζα από πάνω μου. Ήμουν πάρα πολύ τρομαγμένος και δεν ήθελα καν να τις ακουμπάω γιατί τις φοβόμουν. Άρχισα να φωνάζω στην τσιγγάνα:

«Θέλω τα λεφτά μου πίσω!» «Τι πράγματα είναι αυτά» κτλ.

Αυτή στεναχωρημένη μου έδωσε ένα κίτρινο χαρτονόμισμα, το οποίο ήταν αξίας 20 ευρώ κι όχι 10 που της είχα ζητήσει. 

Βγήκαμε από το ταξί και ήμασταν σε ένα διάδρομο με την αδερφή μου και μου έλεγε ότι έπρεπε να ντρεπόμουν, που της ζήτησα τα λεφτά πίσω. Εγώ τις είπα ότι σιγά αυτοί βγάζουν μια χαρά λεφτά. Φυσικά άρχισε να με λέει ρατσιστή και τα σχετικά. Εγώ τότε άρχισα να κυνηγάω από πίσω την τσιγγάνα / Πακιστανή (ίσως από ενοχές, δεν θυμάμαι, πάντως ήθελα να τις μιλήσω).

Την βρίσκω τελικά. Ήταν πολύ στεναχωρημένη.

«Το ξέρω. Δεν ήταν ότι καλύτερο αυτός ο μανδύας. Είχε ωραίο χρυσό χρώμα, αλλά ήταν σε άσχημη κατάσταση. Ταλαιπωρημένο, τσαλακωμένο» μου είπε θλιμμένα.

Κι εγώ κάθομαι δίπλα της. Και τότε όλα τα καλύμματα από πάνω της φεύγουν και το πρόσωπο της καθαρίζει – ξεθολώνει. Είχε ένα γλυκό πρόσωπο. Μελαχρινή, με μια κάπως χοντρούλα μυτούλα. Γενικά μου έμμοιαζε αρκετά κι έννοιωθα μια σύνδεση, λες και ήταν ένα κομμάτι μου που μου έλλειπε ή απλώς μια αδελφή ψυχή. Κοίταξα γύρω-γύρω και συνειδητοποίησα ότι ήμασταν στα πίσω τραπεζάκια του Comedy-Club, στο οποίο σελίγο θα ξεκινούσε η παράσταση (παίζουν stand-up comedy εκεί και πέρασα πολύ πρόσφατα).  «Μα καλά» τη ρώτησα «τί κάνουμε εδώ;», «Εδώ έχω ξανάρθει (πριν αρκετούς μήνες) και έγινα ρεζίλι των σκυλιών, αλλά πέρασα φοβερά» Αυτή με κοιτούσε και χαμογελούσε συγκαταβατικά…

Περισσότερο δεν μπορούσα να μείνω στο όνειρό μου γιατί ήδη είχα αρχίσει να ξυπνάω..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: