Μαΐου 18, 2007

ντίρι-ντίρι εναντίον σουλτάνου

Posted in Περιπέτειες στις 10:17 μμ από Διγέλαδος

σκηνικό

Καθόμαστε όλοι να δούμε μια ταινία σε ένα τεράστιο παραβάν που κάλυπτε ολόκληρο τον τοίχο. Ήταν μια μάχη του αδύνατου εναντίον του δυνατού. Ήταν μια τελευταία προσπάθεια για την απελευθέρωση από τον καταπιεστικό ζυγό. Κι όλα αυτά στην βαθιά Ανατολή. Με το που ξεκίνησε η ταινία, εγώ μπήκα μέσα στην ταινία. Κυριολεκτικά.

Εγώ ήμουν στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων και αδυνάμων. Στο φρούριο των ανταρτών. Κι από ‘τι φαινόταν δεν πήγαιναν και τόσο καλά τα πράγματα για αυτούς. Γιατί βρισκόντουσαν διαρκώς στην άμυνα. Ο σουλτάνος συνέχεια έστελνε στρατό για να επιτεθεί στο φρούριο. Αλλά ευτυχώς είχαμε μια στρατηγική θέση. Ήμασταν οχυρωμένοι σε μια πλαγιά δίπλα στη θάλασσα. Από πάνω από την πλαγιά ήταν πολύ δύσκολο να μας επιτεθούν γιατί έπρεπε να ανεβούν την κοφτή πλαγιά που βρισκόταν από την άλλη μεριά, αλλά συνέχιζαν να προσπαθούν. Γι’ αυτό οι κάνες όλων των όπλων μας δείχνανε προς σ’ αυτήν την κορυφή. Θα μπορούσαν να έρθουν από την ακτή, αλλά θα είχε περισσότερο ρίσκο για αυτούς γιατί ήταν πολύ ανοικτά κι άνετα θα τους βλέπαμε από μακριά.

περιπέτεια

Όμως ξαφνικά είδα να έρχεται από την πλαγιά στα κρυφά ένας εχθρός μόνος του. Ήταν έτοιμος να επιτεθεί. Οι άλλοι δεν τον βλέπανε, αλλά εγώ τον έβλεπα και φώναζα να του ρίξουν. Με είχε πλησιάσει πάρα πολύ. Κι εγώ του επιτέθηκα πυροβολώντας. Αυτός άρχισε να τρέχει μακριά προς την ακτή καθώς τον κυνηγούσα. Τώρα πια είχα το μαχαίρι μαζί μου και με αυτό θα το σκότωνα. Τον πρόλαβα τελικά και του έκοψα την διέξοδο από την ακτή. Καθώς τον μαχαίρωνα στο πρόσωπο κι αλλού, το πρόσωπο του φανερώθηκε μέσα από τις μαντίλες. Ήταν τελικά μια γυναίκα. Συνέχισα για λίγο ακόμα να την μαχαιρώνω, αλλά δεν μπόρεσα άλλο. Κάτι με τραβούσε σε αυτήν. Κι έτσι όπως ήταν απέναντι μου την πιάνω από το πρόσωπο και την φιλάω μέσα στα αίματα.(λύση)

σκηνικό

Τώρα πια έχω ένα σύμμαχο και αποφασίζω να διεισδύσω στα κρυφά στο παλάτι του σουλτάνου μαζί της. Αφού φτάσαμε με ένα όχημα ντυμένοι με τις παραδοσιακές κελεμπίες περνάμε μέσα από τους φρουρούς.

περιπέτεια

Εγώ βγαίνω γρήγορα από το όχημα και δεν σταματάω πουθενά. Περνάω από την κεντρική είσοδο του παλατιού ανάμεσα από τους φρουρούς τρέχοντας για να μην προλάβουν να με εμποδίσουν. Κι επιτέλους φτάνω στην κεντρική αίθουσα όπου βρισκόταν ο σουλτάνος. Μαζί μου όμως έχω ένα μικρό μαχαιράκι κι όταν τελικά τον καρφώνω στην καρδιά δεν υπάρχουν και πολλά αποτελέσματα. Απλώς κάποιες ελαφριές πληγές. Προσπάθησα και στον λαιμό του, αλλά μόνο γρατζουνιές έκανε το μαχαίρι μου. Ήταν τόσο πολύ αστείες οι προσπάθειες μου που ο ίδιος ο σουλτάνος μου λέει:

«Να ορίστε, κρατάω το μαχαίρι πάνω στην καρδιά μου» και κρατώντας το πλάγια πάνω στο στήθος του πρόσθεσε «ίσως έτσι καταφέρεις κάτι».

κορύφωση

Εγώ ανίσχυρος πια και ταπεινωμένος αποφάσισα να διαφύγω για να πάρω άλλη φορά την εκδίκησή μου. Όμως ήδη οι φρουροί με είχαν περικυκλώσει στον διάδρομο έξω από την αίθουσα του παλατιού. Μόνο ξέροντας το τι βασανιστήρια θα μπορούσε να μου κάνει ο σουλτάνος αν με πιάνανε οι φρουροί του έπεισα τον εαυτό μου να πάρω το ρίσκο και να συνεχίσω να τρέχω προς την έξοδο με τον κάθε πελέκι στο λαιμό μου. Τότε ήταν που θυμήθηκα τις παλιές καλές εποχές. Τότε που τραγουδούσαμε μαζί το παραδοσιακό μας τραγούδι ντίρι-ντίρι. Κι εγώ άρχισα να το τραγουδώ. Αυτοί άρχισαν να το ψιθυρίζουν, αλλά με δήθεν αποφασιστικότητα πήγαν να με αποκεφαλίσουν με τα μακρά πελέκια τους. Αλλά τα πελέκια του συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Ξαναπροσπάθησαν, αλλά μάταια, το τραγούδι τους είχε καταλάβει κι εγώ κατάφερα να τους ξεφύγω. Με μεγάλη φόρα τρέχω και απογειώνομαι πάνω από την αυλή. Τώρα πια πετούσα κι αρκετά από πίσω μου χωρίς να το έχει καταλάβει ότι είμαι μπροστά του ήταν ο σουλτάνος που κάλπαζε πάνω στο άλογό του.

Αφού πια είχα βγει από το παλάτι πρόσεχα να μην περάσω μέσα από τις τοπικές αγορές που ήταν εκεί γύρω γιατί ήξερα ότι οι μαγαζάτορες ήταν προσκείμενοι στον σουλτάνο και έτσι πετούσα από πάνω τους. Όμως κάπου ο κεντρικός παραλιακός χωματόδρομος έκανε μια αχνή διχάλα με ένα μικρότερο δρόμο που δεν φαινόταν. Κάτι που είχα παρατηρήσει και παλιά, αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να το διασχίσω. Τότε σκέφτηκα ότι ο σουλτάνος μπορεί να χρησιμοποιούσε αυτό το δρομάκι και ίσως θα ήταν καλύτερα να πάω κι εγώ από εκεί για να τον βρω/περιμένω. (λύση σε εκκρεμότητα)

Εκεί τελειώνει το όνειρο.. Αλλά είμαι σίγουρος ότι η συνέχεια θα φανεί στην πραγματική ζωή.

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Poli wreo to oneiro sou. Thimizi kati apo ta dika mou oneira.Mou aresi.

  2. (Ευχαριστώ) Τότε ένας παραπάνω λόγος να περιμένω να διαβάσω και τα δικά σου 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: