Ιουνίου 5, 2007

Μακρινή Πόλη

Posted in Συνειδητά (lucid) στις 4:53 μμ από Διγέλαδος

Τελευταία τα διαυγή όνειρα μου κρατάνε πολύ ώρα εκτός από το ότι είναι πολύ έντονα. Τις τελευταίες μέρες επιθυμούσα να είχα ένα και τελικά εχθές το βράδυ αφού μίλησα με τον Lexx για αυτά και διάβασα για 10 λεπτά για αυτά στη σελίδα lucipedia.com είδα ένα συνειδητό όνειρο εχθές το βράδυ. Δηλαδή ένα όνειρο στο οποίο είχα συνειδητοποιήσει ότι ονειρευόμουν. Το περίεργο ήταν ότι ούτε καν αναρωτήθηκα αν ονειρευόμουν ή όχι. Από την αρχή ήμουν σίγουρος ότι ονειρευόμουν. Μερικές φορές όμως αυτό μπορεί να σου δίνει απλώς μια ψευδή αίσθηση της διαύγειας γιατί τελικά απλώς ονειρεύεσαι ότι έχεις συνειδητοποίησει ότι ονειρεύεσαι (άντε βγάλε άκρη τώρα). Λοιπον, που ήμασταν; Α ναι στο όνειρο.

Είδα ότι ήμουν στην κορυφή μιας μικρής πολής σε ένα λόφο (και εχθές διάβασα ότι αυτό σημαίνει ότι έχεις μια συνείδηση για το που βρίσκεσαι ψυχικά/συναισθηματικά και μπορείς να τα δεις όλα από πάνω / μια σοφία / τα ουράνια / το προπύργιο των δικαίων.. κτλ… αν και δεν πιστεύω σε ονειροκρίτες κτλ. Αυτό φαίνεται και από το ότι είδα ένα όνειρο με αυτό το θέμα, αφού το διάβασα το θέμα κάπου, ώστε να σημαίνει κάτι).

Μπήκα σε ένα σπίτι για να το εξερευνήσω με μια διάθαιση για πείραγμα. Μετά συνέχισα στον κατηφορικό δρόμο. Σκέφτηκα να προσπαθήσω να πετάξω. Λίγο δοκίμασα, αλλά οι νόμοι της φυσικής στο μυαλό μου ήταν πολύ ισχυροί κι έτσι δεν είχα πολύ διάθεση να προσπαθήσω κι άλλο κι έτσι συνέχισα το δρόμο μου μέχρι που έφτασα στο κέντρο της μικρής πόλης. Εκεί ήταν ένα καφενείο κι απ’ έξω καθόταν ένας γέρος ή μια μεγάλης ηλικίας κυρία. Αυτός(η) μου είπε μια σοφή κουβέντα για τις γυναίκες και την τρέλα, αλλά δεν τη θυμάμαι καλά, παρόλο που την επανέλαβα πολλές φορές στο μυαλό μου για να μην τη ξεχάσω. Πιο πέρα συνάντησα ένα είδος Ινδιάνου Μάγου / Ιερέα από τη φυλή των Ινκας ή κάτι τέτοιο. Και πρόσπαθησε να με εξαγνήσει με κάτι μεγάλα κολιέ που είχαν κάτι ξύλινα κομμάτια που κάνανε θόρυβο. Κι εγώ ήμουν πολύ πρόθυμος για την όλη διαδικασία όπου τα πήρα μόνος μου από τη μια άκρη και τα έτριβα πάνω μου… Μετά είδα στο δρόμο δυο κοπέλες που πρέπει να ήταν αδερφές, και είχαν μια παράξενη ομορφιά. Με καλέσανε σπίτι τους, το οποίο βρισκόταν πάνω σε ένα πέτρινο δρόμο κολλημένο με άλλα σπίτια και με μια μεγάλη γκρι πόρτα, και φυσικά εγώ πήγα..

Powered by ScribeFire.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: