Ιουλίου 23, 2007

Το τέλος του κόσμου

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Οικολογικά στις 10:02 πμ από Διγέλαδος

Η κάμερα κάνει ζουμ στην οθόνη ενός εργαστηρίου – παρατηρητηρίου. Ένα σφαιρικό αντικείμενο ανάμεσα στους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος φαίνεται να κατευθύνεται με μεγάλη ταχύτητα στη Γη. Ο παρατηρητής που έχει νυχτερινή βάρδια αυτή τη νύχτα έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Τώρα βλέπουμε έξω από το εργαστήριο κι έξω από το κτίριο που το στεγάζει. Είναι ένα παραλιακό εκπαιδευτικό κέντρο. Εμείς τώρα (η κάμερα ας πούμε) βρίσκεται κάτω από τις ξύλινες σκάλες που οδηγούν στην πίσω είσοδο του κέντρου και κοιτάζει ψηλά προς την είσοδο γιατί φαίνεται κάποιος να ανεβαίνει τα σκαλιά και να θέλει να μπει στην είσοδο. Είναι η φίλη του νυχτερινού παρατηρητή και θέλει να του κάνει επίσκεψη. Την βλέπουμε να κοιτάζει λίγο από τα σκαλιά τη θέα της νυχτερινής θάλασσας και μετά να γυρίζει την πλάτη της για να ανοίξει την πόρτα και να μπει μέσα. Όμως αφού μπαίνει, εμείς δεν την ακολουθούμε μέσα, αλλά περιμένουμε ακόμα στην ίδια θέση παρακολουθώντας την πόρτα σαν να ξέρουμε ότι θα βγει σύντομα έξω. Κι όντως σε λίγα δευτερόλεπτα βγαίνει ξανά έξω γιατί συνειδητοποίησε ότι είδε κάτι περίεργο στον ορίζοντα. Αμέσως τρέχει προς την άκρη της ξύλινης αποβάθρας που άρχιζε από την πίσω είσοδο. Εκεί βρισκόταν ένα αρκετά μεγάλο τηλεσκόπιο. Βάζει το μάτι πάνω στην κατάλληλη εσοχή, αλλά δεν βλέπει τίποτα περίεργο.
«Να πάρει! Να δεις που θα έχει μπει πάλι μέσα κανένας θερμό-απορροφητικός σκόρος πάλι.»
Λέει κοιτώντας με απογοήτευση το τηλεσκόπιο. Όμως ξαφνικά βλέπει φως να βγαίνει από την εσοχή του τηλεσκοπίου, αν και διακεκομμένα. Ξανακοιτάει μέσα από το τηλεσκόπιο και βλέπει ένα κανονικό πλανήτη, κάπως μικρότερο από τη Γη όμως, να πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα τον πλανήτη μας προσπερνώντας τους υπόλοιπους πλανήτες σαν να ήταν σταματημένα αυτοκίνητα σε λωρίδα της λεωφόρου, γι’ αυτό στην αρχή δεν τον έβλεπε ή μετά τον έβλεπε διακεκομμένα. Πριν από κάθε πλανήτη έμπαινε στη σκιά του κι επειδή δεν τον έφτανε το ηλιακό φως εξαφανιζόταν μπροστά στα ανθρώπινα μάτια. Όμως είναι εκεί κι έρχεται. Η κοπέλα αμέσως έτρεξε μέσα στο κέντρο.

Το επόμενο πρωί οι φοιτητές καθώς μπαίνανε μέσα στο κέντρο μαθαίνανε για το νέο ή ήδη το είχανε προσέξει στον ουρανό και είχανε μείνει στην αποβάθρα για να τον κοιτάνε. Τώρα πια είχε μεγαλώσει αρκετά και φαίνεται η πορεία του να μην είχε αλλοιωθεί καθόλου από τη δυνάμεις βαρύτητας που ασκούσαν οι άλλοι πλανήτες, από τους οποίους περνούσε, λόγω της τρομερά μεγάλης ταχύτητας του.

Δεν πέρασε και πολλή ώρα μέχρι να πλησιάσει ο πλανήτης-κομήτης τόσο ώστε να φαίνονται και οι λεπτομέρειες του εδάφους πάνω σε αυτόν. Τότε ακούστηκε μια δυνατή φωνή απ’ αυτόν.
«Τίποτα από δεν πρόκειται να με σταματήσει. Θα καταστραφείτε όλοι. Και ούτε κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα σας μπορεί να με εμποδίσει, γιατί μπορώ να διεισδύσω σε όλους τους υπολογιστές και να τους καταστρέψω. Είτε είναι windows, είτε linux, είτε οτιδήποτε»

Όλοι αρχίζουν να φωνάζουν και και να ουρλιάζουν. Μπαίνω μέσα και βλέπω τους πάντες να τρέχουν πανικόβλητους πάνω κάτω. Εγώ παίρνω τις σκάλες και τις ανεβαίνω γιατί θέλω να ειδοποιήσω τους φίλους μου. Επιτέλους φτάνω στο εργαστήριο τους και μπαίνω μέσα. Ήταν όλοι ατάραχοι και ο καθένας έκανε τα πειράματά του. Τα παντζούρια ήταν κλειστά και μάλλον δεν είχαν πάρει ιδέα τι γινόταν. Τους φωνάζω και τους λέω σιγά-σιγά ότι κάτι έχει πλησιάσει τη Γη, κάτι σαν κομήτης αν και πολύ μεγαλύτερος. Αυτοί δεν με πιστεύουν και ανοίγουν τα περσίδες από κάποια παράθυρα. Ναι όντως. Κάτι πολύ μεγάλο είναι στον ουρανό μας ακριβώς πάνω από τη θάλασσα κι από τι φαίνεται θα κάνει μια ελεύθερη πτώση κατευθείαν μέσα σε αυτήν. Κοιτάζουμε γύρω τη θέα της παραλιακής μας πόλης. Όλα τα μνημεία μας, όλα τα μικρά άσπρα σπίτια, θα βυθιστούν κάτω από τα σφοδρά κύματα που θα προκληθούν από τη σύγκρουση του πλανήτη με το δικό μας.
«Πάνε και τα ελληνικά νησιά που θέλαμε να δούμε» Σχολιάζω σαρκαστικά…

Τότε μου έρχεται μια ιδέα και την μοιράζομαι με τους άλλους: Τι θα λέγατε αν ανοίγαμε τον φράγμα που κρατάει όλα τα νερά του ποταμιού που παλιά περνούσε από τη πόλη μας; Πίσω από το φράγμα έχει φτιαχτεί μια ολόκληρη λίμνη και ίσως όταν τρέξουν τα νερά, τα οποία θα έχουν πάρει τόση δυνατή φόρα, όταν συγκρουστούν με τα νερά από τα κύματα της θάλασσας να μην τα αφήσουν να καλύψουν όλη τη πόλη μας…

Κάπου εκεί τελειώνει το όνειρο.. ότι πρέπει επεισόδιο και για τον Dr Who 😛 Αχ έπρεπε να είχα γεννηθεί στο Χόλιγουντ 😛

Powered by ScribeFire.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: