Σεπτεμβρίου 6, 2007

Πέτα μου ένα CD

Posted in Περιπέτειες, Ρεαλιστικά στις 10:00 πμ από Διγέλαδος

Αυτό το όνειρο έχει σχέση με το χώρο εργασίας μου.

Εισαγωγή

Βρίσκομαι στο πίσω μέρος μιας μεγάλης μαύρης λιμουζίνας. Είναι άδεια μέσα και δεν μπορώ να δω τίποτα απ’ έξω. Με οδηγεί ένας συνάδελφός μου, μέσα στη νύχτα. Ο προορισμός είναι ένα άλλο μέρας της Ελλάδας (μάλλον) όπου έχουμε μια παρουσίαση σχετικά με μια δουλειά. Φτάνουμε, παρκάρει σε έναν έρημο, αλλά κεντρικό δρόμο τη λιμουζίνα και βγαίνουμε έξω μέσα στη νύχτα (στο μεταξύ αν προσέξατε και το προηγούμενο όνειρό μου εξελισσόταν μέσα στη νύχτα). Εμένα θα με άφηνε εκεί για τη συνάντηση κι αυτός θα έπαιρνε το δικό του αμάξι που το είχε παρκαρισμένο εκεί κοντά. (Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς το είχε φέρει πάνω.) Η πόλη που βρισκόμασταν ήταν πάντως πολύ μικρή. Ωχ! ξέχασα το φάκελο με τη παρουσίασή μου στη λιμουζίνα. Του το είπα και έτρεξα να το πάρω. Στο μεταξύ είδα στο δρόμο είδα ένα ύποπτο χρωματιστό βανάκι με καφετιές και πράσινες ρίγες, το οποίο ήταν σε άσχημη κατάσταση, αλλά δεν του έδωσα σημασία.

Δράση

Γυρνάω πίσω με το φάκελο και βλέπω από πίσω να τρέχει γρήγορα πάλι το βανάκι κι αυτή τη φορά να φρενάρει απότομα κλείνοντας το δρομάκι από πίσω μου. Από μέσα βγαίνουν διάφοροι τύποι που δεν ξέρω αν θέλουν να πιάσουν εμένα ή απλώς τρέχουν γιατί τους κυνηγά κάποιος. Εγώ δεν το ρίσκαρα κι έτρεξα σε ένα στενάκι δεξιά. Κοιτάζω δεξιά-αριστερά από την άλλη άκρη του στενού και δεν βλέπω κανένα. Αρχίζω να τρέχω πάλι τελικά πίσω στο κεντρικό δρόμο στρίβοντας πάλι δεξιά. Όμως πάλι εμφανίστηκε ένας από αυτούς τους τύπους, ήταν πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί – εξώφυλλο κι αρχίζει να μου πετάει CD λες και ήταν φρίσμπις (αυτούς τους δίσκους που πετάνε στα σκυλιά;). Είναι πολύ επικίνδυνα και πολύ γρήγορα, ευτυχώς όμως τα αποφεύγω πηγαίνοντας πέρα δώθε και κάνοντας ελιγμούς με το σώμα μου σαν το μάτριξ. Τώρα που βλέπω ότι του τελειώνουν τον πλησιάζω και αυτός εξαφανίζεται μέσα σε αυτό το εξώφυλλο. Αυτό το εξώφυλλο όμως πάνω του είχαν μείνει κάτι υπολείμματα σαν κόπρανα από το σκυλί που είχα. Πιάνω το εξώφυλλο στα χέρια μου και τρέχω στο κεντρικό δρόμο. Εκεί ήταν ένας αστυνομικός, είχε στολή, αλλά δεν είχε κάποιο σήμα πάνω του. Εδώ τον έχω! του φωνάζω. Εδώ τον έχω! Με κοιτάζει. Κουνάει το κεφάλι καταφατικά και μου δείχνει προς τα που να πάω.

Κατάληξη
Φτάνω στο κτίριο, εκεί δεν ήταν που θα κάναμε και τη συγκέντρωση; Περνάω ανάμεσα κι από άλλους αστυνομικούς που μου φωνάζανε «Μη το τσαλακώνεις το χαρτί! πρόσεχε!» κι επιτέλους φτάνω σε ένα δωμάτιο που βρισκόταν ποιος άλλος από ένα συνάδελφο μου ο οποίος έχει μεγάλη ηλικία και είναι κάτι σαν αυθεντία (και όσο να ‘ναι, με φοβίζει λίγο). Αυτός έχει την ικανότητα να τον βγάλει από το χαρτί τον επικίνδυνο τύπο. Το παίρνει από τα χέρια μου και το στρώνει κάτω στο δάπεδο. Κοιτάζει τα αποκαΐδια από το σκύλο μου (ή τη γάτα μου) και μου λέει: «Καλά τί είναι όλες αυτές οι αηδίες;» Τα  παίρνει με το χέρι του και τα πετάει μακρυά.  Ξαναβάζει το χέρι του και πιάνει κάτι υγρό και με αποστροφή λέει «Καλά ρε άνθρωπέ μου τι είναι πάλι αυτό; γιατί τα άφησες εκεί;» και εγώ του είπα «Δεν ξέρω, δεν ήθελα να πειράξω τίποτα, μήπως και σας χρειαζόταν.»

Μετά ξύπνησα..

Powered by ScribeFire.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: