Σεπτεμβρίου 28, 2007

Παραμύθι

Posted in Φανταζύ στις 11:02 πμ από Διγέλαδος

Είδα ένα παραμύθι για όνειρο εχθές το βράδυ.

Ήμασταν σε ένα κάστρο με την οικογένεια μου. Παρόλο που είχαμε ολόκληρο κάστρο και θεωρούμασταν ως οι ευγενείς του χωριού δεν είχαμε ούτε μια δεκάρα. Παντού χρωστούσαμε και το κάστρο ήταν σε μια άθλια κατάσταση. Όπως και τα μεταξωτά – δαντελωτά – πολυτελή ρούχα μας τώρα είχανε γίνει κουρέλια και μόνο αν τα πρόσεχες πολύ καλά θα διέκρινες το λαμπρό παρελθόν τους.

Ένας ξένος ήρθε με τον βοηθό του και κέρδισαν τη φιλία μας. Όμως δεν ξέραμε τα ύπουλα μυστικά σχέδια του. Ήξερε για μια παράδοση που εμείς είχαμε προ πολλού ξεχάσει. Υπήρχε μέσα στο κάστρο ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο που κρατούσε όλα τα μυστικά της οικογένειας μας. Αλλά ο κύριος αυτός μόνο για ένα μυστικό το ήθελε. Το μυστικό που έδειχνε που είχαν κρύψει οι πρόγονοι μας τους διαμαντένιους κρυστάλλους τους.

Η ζωή μας κατά τα άλλα εξελισσόταν  ήσυχα μαζί με τους φιλοξενουμένους μας. Και φαινόταν ότι ο κύριος αυτός συμπαθούσε ιδιαίτερα την ξαδέρφη μου. Χωρίς να το καταλάβει όμως τον βοηθούσε στο ψάξιμο μέσα στα κειμήλιά μας. Τελικά βρήκε το πολυπόθητο βιβλίο, ανάμεσα σε άλλα βιβλία σε μια από τις βιβλιοθήκες μας. Ήξερε ακριβώς τι έψαχνε και το βρήκε αμέσως. Βρήκε λοιπόν τους κρυστάλλους και πήγε στο κρυφό του εργαστήρι με τον βοηθό του για να τους επεξεργαστούν. Ο μόνος τρόπος για να τους φανούν χρήσιμοι, όπως ήξερε ο κύριος, είναι να τους κόψουν σε μικρά κομματάκια. Κι έτσι και θα ήταν πιο εύκολο για αυτούς να διαφύγουν με αυτά. Με ειδικά εργαλεία τους σπάγανε και φτιάχνανε μικρά διαμαντένια δάκρυα.

Μετά από κάποια ώρα μέσα στη νύχτα καταλάβανε ότι είχε φύγει για τα καλά ο κύριος και ο βοηθός του. Και από τα απομεινάρια που αφήσανε πίσω καταλάβαμε ότι είχανε πάρει μαζί τους ένα θησαυρό. Όμως ευτυχώς η ξαδέρφη μου το είχε καταλάβει ότι κάτι τέτοιο θα κάνανε. Ήρθε σε μας με ένα τεράστιο χαμόγελο και μας είπε να μην ανησυχούμε. Γιατί είχε βρει το θησαυρό πριν από αυτόν και τον άλλαξε με ψεύτικους κρυστάλλους.

Έτσι φίλοι μου τώρα σας γράφω σε αυτό το βιβλίο το χαρούμενο τέλος της ιστορίας μας… «Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να τα γράψεις όλα αυτά;» με διακόπτει από το γράψιμο η φίλη μου.
«Ναι, θέλω να την πω σε όλους με αυτόν τον τρόπο.»
«Μα μπορεί αυτό το βιβλίο που γράφεις να είναι ο λόγος που ήρθε ο μυστήριος κύριος να το βρήκε στο μέλλον κι έτσι να ήρθε για να το βρει.»
Κι εγώ της απαντάω:
«Ναι, αλλά αν δεν το έβρισκε, ούτε εμείς τότε θα βρίσκαμε το χαμένο θησαυρό μας. Κοίτα στην τηλεόραση. Κοίτα πόσο όμορφο πάλι έγινε το κάστρο μας.»

Και φαίνεται στην τηλεόραση ένα μεγάλο λαμπρό κάστρο όπου από μέσα αρχίζουν να βγαίνουν πρασινοντυμένοι τοξοβόλοι με κόκκινα φουλάρια και κόκκινες ζώνες και μπότες. Μουσική άρχισε να παίζεται σαν αυτές που παίζουν στο τέλος κάποιου μεγάλου έπους. Και η κάμερα πριν δείξει τους τίτλους τέλους έκανε ζουμ σε ένα πράσινο καπέλο ενός τοξοβόλου που είχε κάπως το σχήμα ενός μεσαιωνικού κράνους. Τόσο πολύ εστίαση έτσι ώστε από μπροστά να φαίνεται μόνο το κράνος και από πίσω να φαίνεται όλο κάστρο…

Powered by ScribeFire.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: