Οκτώβριος 31, 2007

Όπου τα όνειρα γίνονται έμπνευση για δημιουργία

Posted in blogοσφαιρα, Εμπνεύσεις στις 8:06 μμ από Διγέλαδος

Οι μαγικοί πίνακες της Maggie Taylor εμπνευσμένοι από τα όνειρά της στο blog της balabala bambaluna

Advertisements

Οκτώβριος 24, 2007

Λύκοι

Posted in Φανταζύ στις 10:59 πμ από Διγέλαδος

Ήμαστε στο ημιυπόγειο ενός κάστρου. Έρχονται οι στρατιώτες-ιππότες να μας συλλάβουν. Εμένα και τον κολλητό μου. Πιστεύουν ότι εμείς φταίμε για την απελευθέρωση των λύκων. Ξέρουν όμως επίσης ότι έχουμε το μαγικό σπαθάκι που κρατάει τη δύναμή τους. Είναι χρυσό με λίγα κοσμήματα και η λεπίδα ελαφρά λυγίζει προς τη μια μεριά. Επίσης γύρω από την ίδια λεπίδα υπάρχουν σχηματισμένοι χρυσοί δακτύλιοι. Ήταν φυλαγμένο μέσα σε μια γυάλα.

Αφού δεν μπορούσαμε να φύγουμε γιατί μας είχανε περικυκλωμένους, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να πάμε να το βρούμε και να το πάρουμε στα χέρια μας.Τρέχουμε καθώς εισβάλουν μέσα και στο τσακ το αρπάζουμε. Πηγαίνουμε πίσω στο ημιυπόγειο που είναι γεμάτο καθίσματα σαν εκκλησία. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, πρέπει να το καταστρέψουμε. Και σπάω τη γυάλα μαζί της γίνεται θρύψαλα και το σπαθάκι. Όμως καθώς οι λύκοι ουρλιάζουν από έξω και γρατζουνάν στα παράθυρα πεινασμένοι τότε ο κολλητός μου με ρωτάει:

«Ναι, αλλά τώρα που καταστράφηκε, δεν θα εξαφανιστούν και οι λύκοι;»

Ναι έχει δίκιο, υποτίθεται ότι τους χρειαζόμασταν για να μας απαλλάξουν από τους στρατιώτες…

Powered by ScribeFire.

Οκτώβριος 23, 2007

Ονειρική φωτογραφία

Posted in blogοσφαιρα, Εμπνεύσεις στις 10:15 μμ από Διγέλαδος

στο blog του ANemou

Οκτώβριος 20, 2007

Ο ditikos προβληματίζεται για τους εφιάλτες του

Posted in blogοσφαιρα στις 12:29 μμ από Διγέλαδος

Χρονικά:

Το πρώτο post του διtikou για τους εφιάλτες του: Μακάρι να μαθαίναμε περισσότερες λεπτομέρειες για αυτά. Πάντως έχει σχέση με ένα πρόσωπο που έχει τώρα αντίθετα συναισθήματα από ‘τι παλιά.

Το επόμενο post του ditikou είναι για όνειρα που επαναλαμβάνονται και περιέχουν αγαπημένα πρόσωπα που δεν βρίσκονται πια στη ζωή και επίσης τη χρήση του κινητού του. Ειδικά η χρήση του κινητού πρώτον δείχνει μια προσπάθεια επικοινωνίας. Δεύτερον είναι ένα μέσο που χρησιμοποιούμε πολύ στην πραγματική ζωή, μια συνήθεια δηλαδή όπως να βλέπουμε συνέχεια το ρολόι μας. Άρα όταν πάμε να το χρησιμοποιήσουμε και στα όνειρα μας μπορεί να μας επαναφέρει για λίγο στην πραγματικότητα και επομένως να «ξυπνήσουμε» το συνειδητό μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι ονειρευόμαστε κι επομένως να αποκτήσουμε τον έλεγχο του ονείρου μας και να έχουμε ένα πια lucid (συνειδητό) όνειρο 🙂

Και στο τελευταίο post του μιλάει για την ταινία anime «paprika» που το θέμα της είναι τα όνειρα και το πως μπορούν να αξιοποιηθούν στο μέλλον. Μια όντως πολύ παράξενη ταινία που δείχνει εκτός από τα θετικά της χρησιμοποίησης  των ονείρων για μια πιο αποτελεσματική ψυχοθεραπεία, αλλά και τις φοβίες για τον τυχόν έλεγχο των ονείρων από άλλους ανθρώπους. Μέσα επίσης είχε μια καταπληκτική ατάκα:

«Don’t you think dreams and the Internet are similar? They are both areas where the repressed conscious mind vents.» (ελληνική μετάφρασή μου σε ένα προηγούμενο post μου εδώ)

Οκτώβριος 15, 2007

Όνειρο από τη Σ.: Το γυναικείο αρχέτυπο σε εξώφυλλο βιβλίου

Posted in από E-mails στις 10:58 μμ από Διγέλαδος

Ήμουν εγώ, 2 φίλες μου, μια καθηγήτρια μου και μια κοπέλα που την αντιπαθώ όσο κανέναν άλλον. Ήμασταν σε 2 αυτοκίνητα και κάναμε βόλτες. Ένα ασημί όπου μέσα σε αυτό βρισκόμουν εγώ και μια από τις φίλες μου και πίσω μας βρισκόταν το αυτοκίνητο της κοπέλας που μισώ με την άλλη φίλη μου. Παρεμπιπτόντως το αυτοκίνητο της ήταν μαύρο. Κάναμε βόλτες ώσπου φθάσαμε σε μια βιβλιοθήκη. Μπήκαμε μέσα. Τα βιβλία ήταν τοποθετημένα στην μέση σαν πυραμίδα. Διάλεξα ένα όπου στο εξώφυλλό του είχε μια γυναίκα με μαύρα ρούχα και μαύρα μακριά μαλλιά. Το πήρα και βγήκα έξω. Μπήκα στο αυτοκίνητο και η καθηγήτρια μου μου είπε ότι δεν μπορούσα να το πάρω μαζί μου γιατί η βιβλιοθήκη έκλεινε. Έξω είχε νυχτώσει. Μπήκα μέσα να το επιστρέψω και όλος ο κόσμος έτρεχε. Ένας άνδρας με μαύρο κουστούμι τους έδιωχνε. Μπήκα στο χώρο όπου βρισκόντουσαν τα βιβλία και το άφησα. Πάνω σε ένα τραπέζι βρήκα ένα καθρεφτάκι. Το έπιασα, αλλά εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο άνδρας με τα μαύρα! Και με ρώτησε τι κάνω εκεί. Το πέταξα και είδα τη γυναίκα που ήταν εξώφυλλο στο βιβλίο να βγαίνει από μια πόρτα. Έφυγα τρέχοντας. Η γυναίκα αυτή πρέπει να ήταν φάντασμα. Το βράδυ ήρθε σπίτι μου και προσπάθησε να με πνίξει. Με έπιανε από τον λαιμό. Ήταν τόσο ζωντανό όνειρο, όταν προσπάθησε να με πνίξει πονούσα στην πραγματικότητα.

Οκτώβριος 14, 2007

Προορισμός: το Πάρκο στη Θεσσαλονίκη

Posted in Συμβολικά στις 5:38 μμ από Διγέλαδος

Είμαι στο αυτοκίνητό μου στην εθνική, αλλά δεν ήμουν στη θέση του οδηγού. Είχα χαλαρώσει τόσο πολύ που είχα αφήσει τον έλεγχο στο ίδιο το αμάξι αφού ήταν και μια ευθεία και με πήρε ο ύπνος στο πίσω κάθισμα. Όμως καθώς μισοάνοιγα τα μάτια μου είδα την κίνηση και τα αμάξια και ανησύχησα λίγο, έτσι είπα να πάρω τον έλεγχο του αμαξιού μου. Σκαρφαλώνω τα καθίσματα και μπαίνω στη θέση του οδηγού. Θέλω να πάω βόρεια, μάλλον στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν ξέρω πως θα πάω. Κάπου τελειώνει η εθνική και πρέπει να επιλέξω ποια στροφή πρέπει να πάρω. Αριστερά βλέπω να είναι πιο στενή η στροφή, αλλά την παίρνει ένα λεωφορείο εκείνη τη στιγμή. Δεξιά βλέπω μια πινακίδα που δείχνει προς Αθήνα και σκέφτομαι σίγουρα δεν θέλω να πάω πίσω στην Αθήνα, άρα πάμε προς τα αριστερά.

Στρίβω αριστερά και το αμάξι μου μεταμορφώνεται στο ποδήλατό μου. Πια δηλαδή καβαλάω το ποδηλατό μου και δεν είμαι στο αμάξι μου. Ανησύχησα λίγο γιατί δεν ήξερα αν είχα το κλειδάκι της αλυσίδας του ποδηλάτου. Αλλά τότε μου ήρθε η εικόνα της αδερφής μου που μου έδινε την αλυσίδα και τα κλειδάκια της στο άλλο χέρι. Τότε σιγουρεύτηκα ότι τα είχα και τα ένοιωσα στην τσέπη του παντελονιού μου.

Είχα πλησιάσει ένα πάρκο. Αλλά δεν ήταν το πάρκο που ήθελα να πάω. Το πάρκο που ήθελα να πάω, που είχε και πολλά πράγματα από τι ξέρω, λίμνες, παιχνίδια κτλ., ήταν απέναντι και ο μόνος τρόπος για να πάω ήταν να περάσω από αυτό το πάρκο που δεν μ’άρεσε. Επίσης ξέρω ότι σε αυτό το πάρκο που πρέπει να περάσω απαγορεύονται τα ποδήλατα κι αυτό μου προκαλεί κάποια συναισθήματα ανησυχίας. Δειλά-δειλά μπαίνω μέσα με το ποδήλατο. Μέσα είδα εργαζόμενους του πάρκου με στολή που καπνίζανε. Καπνίζανε παντού, πετούσανε τα τσιγάρα κάτω στο γκαζόν και τα πατούσανε σαν να μη τους ένοιαζε τίποτα. Κάτι που μου φάνηκε πολύ περίεργο αλλά με έκανε να προχωρήσω πιο εύκολα κι όντως όπως συνέχισα να κάνω ποδήλατο ανάμεσα τους φαινόταν να αδιοφορούν για το ότι έχω μπει με το ποδηλατό μου. Επιτέλους βγήκα από το πάρκο και ήμουν έτοιμος για να πάω απέναντι στο άλλο πάρκο που ήθελα από την αρχή. 🙂

Οκτώβριος 8, 2007

Εισβολή, μεταφρασμένη από τον εαυτό μου;

Posted in Εφιάλτες στις 6:49 μμ από Διγέλαδος

Είμαι στο κρεβάτι μου μέσα στη μέση της νύχτας. Πρέπει κάτι να με ξύπνησε. Νοιώθω μια παρουσία, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι είναι ακριβώς. Ξαφνικά νοιώθω ένα χάδι πάνω μου. Τρομάζω και καλύπτομαι με το σεντόνι όλος μέχρι και πάνω από το κεφάλι μου όπως έκανα μικρό παιδί. Αυτή η παρουσία όμως αρχίζει να με ακουμπάει πάνω από το σεντόνι. Πάντα μισούσα να ξυπνάω μέσα στη μέση της νύχτας γιατί νοιώθω να ξυπνάνε στοιχειά μαγικά και τρομακτικά. Κάποια στιγμή το ένοιωσα να εισχωρεί κάτω από το σεντόνι κι εγώ να προσπαθώ να κουνηθώ, αλλά να μην μπορώ. Παρόλο που κουνώ τα δάκτυλα μου στα άκρα μου δεν ξυπνά το σώμα μου. Ευτυχώς η αγρυπνία μου τη διώχνει μακρυά. Ελπίζω μόνο να μη συμβαίνει αυτό κάθε φορά που με παίρνει ο ύπνος. Ζητάω και από μια γυναίκα (δεν μου θύμισε το πρόσωπο της κάποια), που με συμβουλεύει και με βοηθάει, να κοιμηθεί γυμνή μαζί μου για συντροφιά.

Το πρωί βγαίνω από το παλιό μου εφηβικό κρεβάτι και πηγαίνω στο σαλόνι του παλιού μου σπιτιού. Ήταν η μητέρα μου εκεί, αλλά την έβλεπα να μιλά κάπως περίεργα. Κάποια στιγμή έρχεται και το σκυλάκι μου που πια έχει πεθάνει κι έκανε μια βιαστική βόλτα σαν να έψαχνε κάτι. Στο μεταξύ καταλαβαίνω ότι κάτι υπάρχει απέξω στην είσοδο του διαμερίσματος. Ήταν κάτι σαν μικροπωλητή, αν και μου θύμιζε και μια φίλη της μητέρας μου. Οι ερωτήσεις του είναι πολύ ακριβή σαν να περιμένει κάτι. Πάει να μπει μέσα κι εγώ από το φόβο ότι θα με δαγκώσει στο λαιμό σαν βρυκόλακας τρέχω να γλιτώσω περνώντας από κάτω του.

Ανεβαίνω πάνω στην ταράτσα εκεί με περιμένει ένα ελικόπτερο και μπαίνω μέσα για φύγουμε (εδώ φαίνονται πάρα πολύ οι επιρροές από την ταινία «Εισβολή»). Η ομάδα αυτή στο ελικόπτερο με βοηθάει στην ανάπτυξη της συγγραφικής μου ικανότητας.

———————————————————–

Μέσα σε αυτό το όνειρο παρεμβάλλεται και ένα άλλο όνειρο κι όταν τελειώνει μετά ξανασυνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο όνειρο, δηλαδή εκεί με το ελικόπτερο.

Είμαι σε ένα κομμάτι βράχου, που είναι σαν να έχει κοπεί στη μέση, και το ένα κομμάτι έχει σχεδόν εξαφανιστεί κι έχει μείνει μόνο ένας επίπεδος χώρος λες και είναι σκηνή θεάτρου. Όμως περισσότερο μου φάνηκε σαν τόπος συνάντησης. Ήταν περισσότερο ήρωες των αγαπημένων μου σειρών, αλλά και κακοί ήρωες από γνωστές ταινίες τρόμου. Ανάμεσα τους όμως έβλεπα και κανέναν γνωστό από τον στρατό με τον οποίο ίσως να είχα συζητήσει για βιβλία και ταινίες.

Το περίεργο με αυτούς τους χαρακτήρες, (βάλε και τους χαρακτήρες από τη σειρά Lost) ήταν ότι όλοι ήταν νεότεροι περίπου 10 χρόνια κι όλοι μουσάτοι, αξύριστοι κτλ. Όμως όλοι είχαν έντονα γαλάζια μάτια. Ήταν σαν ένα prequel . Πλησίασα ένα χαρακτήρα που κάτι μου θύμιζε. Λόγω της ταινίας fidelity κανονικά θα πέθαινε, αλλά είχε πάντα έναν χαρακτήρα που τον έσωζε. Αυτή τη φορά όμως διάλεξε να μη γεννηθεί καθόλου γιατί πίστευε ότι αυτό έφταιγε. Εγώ βλέπω να πέφτει μια πέτρινη μάσκα στον χαρακτήρα αυτό και αμέσως πάνω και στη σπάω με μια γροθιά. Αυτός είχε απορροφηθεί με μια πόρτα που ήταν πάνω στο βράχο.

Ο κακός ήρωας του Παρασκευή και 13 (που έχει μια τρομακτική μάσκα του Χόκευ ακολούθησε τον γνώριμο χαρακτήρα όταν μπήκε στο σκοτεινό χώρο πίσω από την πόρτα. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα. Μπήκε μέσα, ξαφνιάστηκε όταν είδε τον κακό ήρωα, αλλά είπε «Είμαι έτοιμος» και ακούστηκε ένα κρακ.

———————————————————-

Τέλος πάντων το ελικόπτερο έφτασε επιτέλους σε ένα χωράφι. Ο ένας από αυτούς που ήταν στο ελικόπτερο (νομίζω μαύρος) είπε ότι στην πλαγιά κάποιο ζώο, μάλλον σκύλος, φαίνεται να βουτάει στα κρυφά τα πρόβατα του γνωστού του βοσκού. Ένας άλλος κύριος όταν κατέβηκε από το ελικόπτερο είδε έναν σκύλο να προσπαθεί να κάνει κάτι σε ένα πρόβατο, παίρνει ένα τουφέκι, σημαδεύει το σκυλί και πυροβολεί πετυχαίνοντας το. Ο προηγούμενος κύριος του λέει: «Δεν σου είπα να το σκοτώσεις!»

Όλοι έχουμε πάει σε ένα κτίριο. Και πιο συγκεκριμένα σε ένα μεγάλο δωμάτιο, στο οποίο είχαν κάνει πολύ μεγάλοι άνθρωποι κύκλο γύρω μου συζητώντας για το περιστατικό που μου συνέβη στον ύπνο με την παρουσία που προσπαθούσε να μπει μάλλον μέσα μου. Πιστεύουν ότι έχει μια γενική σχέση με τον ύπνο. Ο παππούς μου δείχνοντας ένα προηγμένης τεχνολογίας γκατζεντάκι στα χέρια του που είχε μια οθονούλα πάνω του, λέει ότι ‘ναι είναι σίγουρος ότι όταν ήμουν παιδί γιατί το είχε αισθανθεί όταν με φιλοξενούσε ότι κάθε Σάββατο (ημέρα γενεθλίων μου) εμφανιζόταν στα σίγουρα! Εκείνη τη στιγμή έπεσε πίσω στον καναπέ και τον πήρε ο ύπνος. Τον πλησιάζω και ανησυχώ για το τι του συνέβη. Μετά αρχίζουν όλοι να πέφτουν με τη σειρά σε βαθιά νάρκη. Το πράγμα είναι σοβαρό. Μπορεί το ότι ξύπνησα να εμπόδισε τη διαδικασία που συνέβη και στους άλλους; Βγαίνω έξω στους διαδρόμους κι ευτυχώς βλέπω κι άλλα παιδιά που δεν τους πήρε ο ύπνος. Όμως στεναχωρήθηκα που δεν ήταν παιδιά που θα μπορούσα να κάνω παρέα. Για παράδειγμα μερικοί πηγαίνανε να δουν κάτι λίστες με αυτούς που τους πήρε ο ύπνος και λέγανε «Να πάρει! Όλοι οι καλοί παίχτες της τάδε ομάδες τους πήρε ο ύπνος και δεν πρόκειται να δούμε καλό ματς!» :s

Πήγα ξανά στο μεγάλο δωμάτιο και κοίταξα από το παράθυρο. Όλα οι νεαροί ήταν χαρούμενοι που δεν θα είχαν άλλες έγνοιες και τρέχανε χαρούμενοι πάνω-κάτω. Ξαφνικά ήρθε ένα μεγάλο κύμα νερού και τα παρέσυρε όλα. Αλλά δεν φάνηκε να τους πτόησε και πολύ παρόλο που κατέστρεψε πολλά. Και συνέχισαν το παιχνίδι…