Νοέμβριος 27, 2007

Αρχαίοι δρόμοι σύγχρονοι ανθρώποι

Posted in Κοινωνικά, νερό, πισίνες στις 8:57 πμ από Διγέλαδος

Περιπλανιέμαι στα στενά σοκάκια της πόλης Yazd. Όμως είχαν αφομοιωθεί στο σύγχρονο καταναλωτικό πολιτισμό. Ήταν γεμάτα λαμπιόνια, φωτάκια, μουσικούλες, πινακίδες νέον, κτλ. Σε κάποια στιγμή ο δρόμος καταλήγει σε ένα βατήρα που από κάτω μπορούσες να δεις μια βαθιά, αλλά καθαρή λίμνη. Μπορούσες να πηδήξεις από αυτόν στη λίμνη κατευθείαν όπως κάνανε οι ντόπιοι ή να κατέβεις τα σκαλιά. Εγώ πριν κατέβω τα σκαλιά ξεκίνησα να παίρνω φωτογραφίες χαρούμενος που γύρισα Ελλάδα και μπόρεσα να αντιγράψω όλες τις προηγούμενες φωτογραφίες μου ώστε τώρα στο καινούριο μου ταξίδι να μην έχω το φόβο μη γίνει κάτι στραβό με τη κάμερα. Οι ντόπιοι που κολυμπούσαν θυμίζανε κάπως Αζτέκοι ή Ινδιάνοι νότιας Αμερικής. Ήταν ψιλοί και τα μαλλιά τους τα περισσότερα τα είχαν ξυρίσει έχοντας αφήσει μόνο μια μεγάλη κοτσίδα από μαλλιά από πίσω.

Κατεβαίνω κάτω και μπλέκομαι με τον πληθυσμό. Σε ένα παγκάκι συναντάω μια όμορφη κοπέλα και τη μητέρα τους. Τους αρχίζω να μιλάω στη γλώσσα τους, αυτοί με ρώτησαν από που είμαι. Όταν τους το λέω τότε σιγά σιγά μιλάνε και στη γλώσσα μου και ρωτάω πως ξέρουν να μιλάνε ελληνικά και μου λέει η μητέρα. Σιγά, οι σχέσεις μας μπορούν εύκολα να φτάσουν μέχρι την Ελλάδα.

Νοέμβριος 26, 2007

Πράσινη Αθήνα

Posted in Κοινωνικά στις 9:08 πμ από Διγέλαδος

Είμαστε μια παρέα και ήμουν και μαζί και με οικογενειακά πρόσωπα. Κάναμε βόλτα στην Αθήνα. Συναντάω καινούρια άτομα. Μου λένε ότι έχουν να μου δείξουν ένα ωραίο μέρος που θα μ’ αρέσει και είναι πολύ κοντά.Εννοείται εγώ τους ακολουθώ. Είναι ένα κτίριο στο κέντρο της Αθήνας. Όμως τα σκαλιά μέσα είναι πολύ στενά. Σαν να ανεβαίνουμε ένα μιναρέ είναι. Τα ακολουθώ τα παιδιά αφήνοντας πίσω μου κάποια οικογενειακά πρόσωπα. Σχεδόν σκαρφαλώνω τα ψηλά στενά σκαλάκια. Οι τοίχοι μου γύρω μου με πιέζουν. Φτάνω στο τελευταίο επίπεδο και έχει μείνει να ανέβω από μια τρύπα. Όμως ήταν ένας εργάτης εκεί κι έκανε κάποια έργα με το τρυπάνι του κι εγώ ίσα-ίσα χωρούσα με τα πριονίδια και τις σκόνες να πέφτουν πάνω μου. Τελικά με προσπάθεια σέρνομαι με το σώμα μου μέσα από το στενό χώρο και βγαίνω στον πάνω όροφο. Όταν σηκώνομαι καταλαβαίνω δεν ήταν πάνω όροφος απλά, αλλά ταράτσα. Μια πανέμορφη ταράτσα. Είχανε φτιάξει γρασίδι παντού με μπόλικες γλάστρες γύρω-γύρω. Από πάνω υπήρχε ένα λεπτό πλαστικό σκέπαστρο. Παντού υπήρχαν νέα παιδιά που πουλούσαν ή ανταλλάσσανε τις δημιουργικές τους δουλειές. Έβλεπα πολύχρωμα πράγματα, ζωγραφικές, αφίσες, μουσικές. Πλησιάζω κοντά σε ένα κιόσκι και είχανε τα αγαπημένα μου περιοδικά και κόμικ. Είχανε βιβλία διηγήματα φαντασίας από παιδιά που ξέρω και ρωτούσα τον τύπο που ήταν από πίσω αν έβλεπα καλά. Κοίταξα τα albums και είχανε τη μουσική που μου άρεσε. Προχώρησα πιο μέσα και ήταν κάτι σαν δωμάτιο στούντιο που καθόσουν να ακούσεις μουσική με κάτι τεράστια ακουστικά. Εκεί ήταν ένας Αφρικανός που με ρώτησε αν ήθελα να ακούσω τη μουσική του κι εγώ τον ρώτησα μήπως είναι ρέγγε ή ραπ γιατί μου φάνηκε ότι ήταν Τζαμαϊκανός. Μου έβαλε να ακούσω και ήταν κάτι διαφορετικό από όλα. Έπειτα κοίταξα από τα «παράθυρα» (δηλαδή από το διαφανές σκέπαστρο) προς τα κάτω και είδα ότι κοιτούσε προς την πλατεία Μοναστηρακίου. Κοίτα να δεις που κρυβόταν τόσο καιρό αυτό το διαμάντι..

Νοέμβριος 1, 2007

όνειρα ξανά σε λίγο καιρό

Posted in Uncategorized στις 11:36 μμ από Διγέλαδος

άπο άλλες μαγικές χώρες