Δεκέμβριος 17, 2007

Μάς έστειλε η Μαρία:

Posted in από E-mails στις 10:58 μμ από Διγέλαδος

Ήταν ένας ξένος στο σπίτι μου, στο πατρικό και δεν του έδινα σημασία(λες και ήταν φυσιολογικό να τριγυρίζει ένας άγνωστος στο σπίτι μου…) και μου ζήτησε αναπτήρα. Τελείως φυσιολογικά του έδωσα έναν πολυ ωραίο αναπτήρα( που όντως έχω) και συνέχιζα να είμαι αδιάφορη. Το κάπνισμα απαγορεύεται ρητά σπιτι μου και πήγε έξω, απο το μπαλκόνι της κρεβατοκάμαράς μου να καπνίσει.

Αποδείχθηκε όμως ότι δεν ήθελε να καπνίσει… Αύτος ήταν ένας μάγος-ας πουμε- και με ενα τρόπο μαγικο εμφάνισε να δω για λίγο ….την κόρη μου!!!

Επαναλβάνω ότ είμαι νεαρή σε  ηλικία και κρίσης του στυλ πότε θα γίνω μάνα, δεν έχω…

Έτσι, μπαίνει μέσα πάλι ο ξένος και μπαίνει μαζί του ενα γλυκυτατο κοριτσάκι, τρέχει, τον προσπερνάει και κατευθύνεται καταπάνω μου!!! Ασυνείδητα σκίβω, το παίρνω την αγκαλιά μου και ρωτάω τον ξένο : «τι είναι αυτό?»……εννοώντας το κοριτσάκι…μου απαντάει: «δε σου θυμίζει τίποτα?»…..κοιτάζω έντρομη το κοριτσάκι και αρχίζω να παρατηρώ απίστευτες ομοιότητες με μένα….!!! Συνειδητοποιώ λοιπόν οτι αυτό είναι……..η κορούλα μου!!! Ο ξένος αντιλαμβάνεται από τις αντιδράσεις μου ότι κατάλαβα τι έχω στην αγκαλιά μου και μου εξηγεί πως απλά την έφερε από το μέλλον να τη δω για λίγο…..

Κατα ένα περίεργο τρόπο, δεν υπονοείται καθόλου στο όνειρο ότι αυτός είναι ο πατέρας της. Εξάλλου, μου είναι και τελείως αδιάφορος σε όλο το όνειρο.

Ρώτησα λοι΄πόν το κοριτσάκι πως το λένε και μου είπε Αριάδνη… Εκεί έχω σκαλώσει εγω περισσότερο!!!! Οτι θυμάμαι ξεκάθαρα το όνομά της! Δεν ξέρω καμία Αριάδνη… Ποτε δεν γνώρισα… Δεν ξέρω πως μου ήρθε!

Δεκέμβριος 16, 2007

Πυθία

Posted in Εφιάλτες στις 11:46 μμ από Διγέλαδος

Ήμουν με τον κολλητό μου, ένα φίλο μας και μια φίλη μου. Ήμασταν σε ένα είδος κοιτώνα, που θύμιζε και στρατόπεδο λόγω των μεταλλικών χρωμάτων και της ψυχρότητας ή έστω εστίες όμως σε ένα απομονωμένο μέρος. Σε κάθε θάλαμο ζούσανε δυο – τρία άτομα με τις κοινές τουαλέτες και νιπτήρες. Ο φίλος μας είχε γίνει κομμάτια μαζί με ένα φίλο του (είχαν μεθύσει) και τον γυρνούσαμε στο θάλαμό του. Μπαίνουν στο δωμάτιο τους κι αρχίζουν να έχουν μια πολύ έντονη συζήτηση, σχεδόν φωνάζανε. Στο μεταξύ μας παίρνει τηλέφωνο μια γυναίκα που την φωνάζουμε Πυθία λόγω των ικανοτήτων πρόβλεψης που διαθέτει. Μας λέει:

«Γρήγορα, Μπείτε μέσα. Θα αρρωστήσουν!»

Εμείς ρωτήσαμε τότε: «Τι εννοείς!?»

Και μας ξαναλέει: «Θα αρρωστήσουν!»

Ο κολλητός μου στήνει  το αυτί του στην πόρτα, αλλά δεν ακούει τίποτα. Την σπρώχνει με δύναμη και την ανοίγει. Ο φίλος μας μας παραμερίζει αμέσως και τρέχει προς την τουαλέτα. Τότε καταλαβαίνω ότι αυτό που μας έλεγε η Πυθία ήταν μια κυριολεκτική μετάφραση του Be Sick. Αλλά αυτή η έκφραση κανονικά σημαίνει «κάνω εμετό». Αυτό εννοούσε! ότι θα κάνει εμετό ο φίλος μας!

Μετά από αυτήν αποκαλυπτική εμπειρία γυρίσαμε πίσω στο δικό μας δωμάτιο με τον κολλητό μου και τη φίλη μου και συζητούσαμε για τι είναι ακριβώς αυτή η Πυθία. Τελικά όταν φτάνουμε μέσα έρχεται και η Πυθία μαζί μας για κάποιο λόγο. Τα μάτια της έμοιαζαν με της φίλης μου και τις μπέρδευα. Ήθελε να μας ειδοποιήσει για κάτι.  Ακούει κάτι έξω από την πόρτα να συμβαίνει. Το ακούμε κι εμείς και κάνουμε ησυχία. Πλησιάζω τη πόρτα μήπως και δω από κάποια εσοχή. Τελικά όντως βλέπω από το κάτω μέρος της πόρτας κάποιον, ήταν ένα τέρας-δολοφόνος κι τραβούσε το δέρμα από το πρόσωπο ενός άτυχου θαλαμιζόμενου. Φώναξα στα παιδιά να έρθουν να με βοηθήσουν με την πόρτα. Το τέρας κάτι κατάλαβε και δεν έχασε χρόνο για να ορμήσει πάνω της. Ευτυχώς κάπως την προλάβαμε. Αλλά βρήκε να χώσει το χέρι του από πάνω από ένα τζαμάκι της πόρτας. Στο τέλος τα κατάφερε να μπει μέσα και στείνεται στο κέντρο του δωματίου και σηκώνει το χέρια του πανηγυρίζοντας για το κατόρθωμά του βγάζοντας μια ιαχή. Εμείς οι τρεις μας με σουγιάδες, ψαλίδια και νυστέρια στα χέρια μας του επιτεθήκαμε. Όπως κόβαμε κομμάτια του έτσι κι αυτός μπόρεσε λίγο να κομματιάσει / πληγώσει τον κολλητό μου. Όμως ευτυχώς τον σκοτώσαμε.

Αλλά η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Κατά το θάνατό του η Πυθία συνδέθηκε μαζί με τέρας και το τέρας εμφανίστηκε μπροστά μας σαν κανονικός άνθρωπος κι άρχισε να λέει την ιστορία του. Εμείς απορήσαμε για το τι συμβαίνει. Και η Πυθία μας ζήτησε να τη συγχωρέσουμε:

«Από την πολύ ένταση ξέχασα ότι μπορεί να ήμουν συνδεδεμένη ακόμα μαζί σας συγχρόνως όταν συνδέθηκα με αυτόν.»