Ιουνίου 26, 2008

Άρης, άλιεν και τρακαρισμένο αμάξι

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Επιστ. Φαντασίας, αυτοκίνητο, δουλειά στις 8:17 πμ από Διγέλαδος

Πήγαμε να δουλέψουμε στον Άρη! Φάγαμε κιόλας εκεί. Ένας συνάδελφος μου που ήρθε από επαγγελματικό ταξίδι μου έδειξε ένα πάκο από αποδείξεις. «Καλά πόσα ξόδεψες;» τον ρώτησα, «αρκετά» μου είπε. «Πλήρωσες και τον γάμο;» τον ρώτησα πάλι. «Πλήρωσα τον παπά, αυτός ήταν ευτυχισμένος γιατί θα τον πλήρωνα για όλο το μήνα ώστε να μη χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο, αλλά τελικά δεν μπορούσε και ήρθε αποκλειστικά για μας μόνο για μερικές μέρες.» Μάλιστα. Άρχισα να βαριέμαι, ήδη μερικά παιδιά σκεφτόντουσαν να φύγουν. Το διαστημόπλοιο μπορούσε να φεύγει κάθε λίγες ώρες και να έρχεται, αλλά μπορούσε να πάρει λίγους ανθρώπους. Ούτε φέρυ-boat να ήταν. Θέλω να φύγω κι εγώ με την πρώτη φουρνιά. Αλλά πριν φύγω βάζω φαγητό σε μένα και στα παιδιά που καθόντουσαν δίπλα μου. Ήταν μια παραλλαγμένη ιρλανδέζικη συνταγή σούπας με κρέας. Όπου το ζουμί θα ήταν ένα πηχτό ζουμί από μανιτάρια.

Τελικά όλοι σιγά-σιγά κατεβαίνουμε στη Γη, αλλά δεν μας αφήνουν να φύγουμε από το σταθμό. Ήμασταν στην καραντίνα. Είχε έρθει μαζί μας ένας απρόσκλητος επισκέπτης. Ένα μικρό, αλλά πολύ επικύνδηνο άλιεν. Σαν αυτά της ταινία τρόμου. Ήμασταν κανονικός όχλος και ίσα-ίσα χωρούσαμε. Όπου νόμιζαν ότι το εντόπιζαν άρχιζαν να ουρλιάζουν, όσπου το ουρλιαχτό άρχισε να φτάνει προς το μέρος μου και πηγαίναμε πέρα δώθε. Τελικά δεν αντέξαμε και φύγαμε από την πόρτα. Ελπίζοντας ότι το αφήσαμε πίσω μας.

————————————————————-

Οδηγούσα το αμάξι από ψηλά, δηλαδή έβλεπα την κίνηση από τον ουρανό, και ως φυσικό το αμάξι μου πήγαινε ως μεθυσμένο. Όμως αντί να το τρακάρω εγώ, ήρθε με τράκαρε κάποιος άλλος. Σταματήσαμε δίπλα σε ένα στενό και βγαίνει απ’ έξω και μου λέει: «ΓΙα να δούμε τι ζημιές κάναμε» Κι αρχίζει να ξηλώνει το αμάξι, προφυλακτήρες, καπώ, κτλ. Μου λέει το γκαράζ μου είναι εδώ δίπλα αν θέλεις στο φτιάχνω εγώ το αμάξι. Έχεις ζημιές 150 ευρώ που τις πληρώνω εγώ, αλλά το αμάξι θέλει συντήρηση γύρω στα 300 ευρώ δεν βλέπεις ότι όλα είναι φαγωμένα; Εγώ σκεφτόμουν ότι για να το λέει τότε θα το χρειάζεται, και βλέποντας τη θετική μου αντιμετώπιση το πήγε μέσα στο γκαράζ. Εγώ μετά όμως ήμουν μέσα στις αμφιβολίες, σαν πολύ τυχερός δεν θα είναι; Και με τράκαρε και τον πληρώνω; Μήπως να το πάω κάπου αλλού; Και όλα τα άλλα προβλήματα που έχει το αμάξι που λέει;

Ιουνίου 19, 2008

Δωμάτιο 42

Posted in Επαναλαμβανόμενα, εστίες, εξωτερικό, μαγαζί στις 10:47 μμ από Διγέλαδος

Άντε πάλι στις εστίες του εξωτερικού. Τι ήθελα και σκέφτικα να ξανακάνω μεταπτυχιακές σπουδές. Πάλι γνωριμίες με καινούρια παιδιά. Αλλά καμιά όρεξη. Σκεφτόμουν τους φίλους μου πίσω στην Ελλάδα. Αισθανόμουν τόσο μόνος. Τώρα ήμουν μέσα στις εστίες, και είχα φύγει από το δωμάτιο μου. Πήγα σε ένα μαγαζάκι μέσα στους ορόφους των εστιών κάτι έψαχνα να φορέσω. Ζώνη ήθελα; Μετά βγήκα και ένα παιδί με ρώτησε που είναι το δωμάτιο με το νούμερο 42. Α κάτι μου θυμίζει, ναι πρέπει να είναι στον ίδιο διάδρομο που είναι και το δικό μου δωμάτιο. «Ακολούθησέ με». Πολύς συνοστισμός και υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι, δεν φοράω και πολλά πράγματα… Έφτασα στο γνώριμο διάδρομο, χωρίς όμως να βρίσκω το νο. 42 το πλησιέστερο που έβρισκα ήταν το 43. Τουλάχιστον δεν νοιώθω τόσο ντροπή και ανασφάλεια λόγω του ημιγυμνισμού μου επειδή ήμουν σε γνώριμο έδαφος. Καπού εκεί υπήρχε και ένα αμφιθέατρο. Φαίνεται ότι μπορεί να ξεκινούσε μάθημα αργότερα. Ελπίζω να μη συναντήσω κανένα καθηγητή έτσι που είμαι. Βρε που μπλέξαμε…

Ιουνίου 17, 2008

The good night (2007) – Όνειρα γλυκά: η ταινία

Posted in ταινίες στις 12:29 πμ από Διγέλαδος

Σεμινάρια συνειδητών ονείρων

Η ταινία αυτή μπορεί να κοιταχθεί από διάφορες πλευρές.

Είναι μια εισαγωγή για τα lucid dreams (διαυγή όνειρα). Είναι ένα καλό wake up call – ένα είδος ξυπνήματος από μια ζωή ρουτίνας και υποχωρήσεων χωρίς δημιουργικότητα. Μας μιλάει για τις σχέσεις και για το πως μπορείς να έχεις φτιάξει ένα κορίτσι των ονείρων στο μυαλό σου βασισμένο σε ένα πρόσωπο και μετά να καταρρίπτεται αυτός ο μύθος έχοντας τόσες προσδοκίες από αυτό. Είναι ένας καθρέφτης που σε κάνει να παρατηρήσεις τον εαυτό σου και να διαπιστώσεις αν τυχόν υπάρχουν ενδείξεις ότι πας να μπεις σε μια καταθλιπτική φάση της ζωής σου. Τι άλλο μπορεί να είναι όταν ένας άνθρωπος δεν θέλει να σηκώνεται από το κρεβάτι και να κοιμάται συνέχεια, όταν για αυτό το λόγο χάνει το ενδιαφέρον του για την πραγματική του ζωή, κι έτσι αφήνει το σπίτι του βρώμικο και το γάμο του στην αργή καταστροφή του. Το μόνο ψήγμα αισιοδοξίας είναι το περιεχόμενο των ονείρων του και ότι βγαίνει έξω από το σπίτι για να ικανοποιηθεί σε αυτό τον τομέα. Μήπως όμως δίνει και μια άσχημη εικόνα έτσι για τα συνειδητά όνειρα ή απλώς λέει ότι κάποια πράγματα έχουν τα όρια τους; Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Βλέπουμε στην ταινία κάποια στερεότυπα για τα lucid dreams. Όπως το ότι τα βλέπουμε και τα βιώνουμε όσο πιο συνειδητά γίνεται για να έχουμε μια μεγαλύτερη σεξουαλική ικανοποίηση με όποιο πρόσωπο θέλουμε. Και η Πηνελόπη Κρουζ είναι από τα πιο όμορφα πρόσωπα για κάτι τέτοιο 😉 Όμως τα συνειδητά όνειρα δεν μας προσφέρουν μόνο αυτό, μας προσφέρουν τη δυνατότητα να πετάξουμε (κάτι που δεν ειπώθηκε στην ταινία) και να κάνουμε ότι άλλο θέλουμε. Άσε που και στο ονειρικό ερωτικό παιχνίδι χρειάζεσαι και μια εξάσκηση αφού το πιο πιθανόν είναι να ξυπνήσεις από την ένταση του ονείρου. Επίσης χρησιμοποιείται πολύ το ανοιγοκλείσιμο της λάμπας δωματίου ως ένα είδος σινιάλου για να συνειδητοποιήσει ο ήρωας ότι ονειρεύεται, υποτίθεται ότι στα όνειρα δεν δουλεύουν οι διακόπτες για τα φώτα όπως περιμένουμε, κι αυτό το περίεργο φαινόμενο θα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι ονειρευόμαστε. Όμως αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Εκτός κι αν χρησιμοποιείται το ίδιο το σινιάλο από μόνο του ως είδος συνειδητοποιήσης. Επίσης ένα καλό βοήθημα είναι να συνηθίζουμε να κοιτάμε τα χέρια μας, γιατί στα όνειρα μας μπορεί να μας φανούν παραμορφωμένα και μ’ αυτά θα μπορέσουμε να αμυνθούμε σε καταστάσεις κινδύνου. Ένας καλός κανόνας, τον οποίο υπαγορεύει ο Ντάνι Ντε Βίτο είναι ο κανόνας 101 ποτέ μη χρησιμοποιείτε υπνωτικά χάπια, γιατί μόνο ευχάριστα όνειρα δεν θα φέρουν. (Αν τα θυμηθείτε, να προσθέσω εγώ..)  Και να προσθέσω τη μεγαλύτερη παράλειψη της ταινίας απ’ όλες: η χρήση ονειρολογίου, δηλαδή ημερολόγιο ονείρων. Χωρίς την εξάσκηση της μνήμης μας με τα όνειρα είναι πολύ δύσκολο να θυμόμαστε ακόμα και τα συνειδητά όνειρα που θα έχουμε. Περισσότερα για τα διαυγή όνειρα, εδώ.

Η ταινία μας λέει αυτή η αναζήτηση της ευχαρίστησης μέσα από τα όνειρα μπορεί τελικά να καταλήξει σε ένα είδος προσκόλλησης σε αυτόν το στόχο. Όπως λέει ο μέντορας του Lucid Dreaming που το έχει διαλέξει ως τρόπο ζωής:

«Καμιά φορά θα ήθελα να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω ποτέ. Αν το αγαπημένο σου τραγούδι
ποτέ δεν θα τέλειωνε, το αγαπημένο σου βιβλίο ποτέ δεν θα έκλεινε και τα αισθήματα δεν θα τελείωναν ποτέ ποιος, θα ήθελε να ξυπνήσει; Αυτός που θα ανακαλύψει τον ατελείωτο όνειρο είναι ο άνθρωπός μου, θα βγάλει εκατομμύρια.
»

Είναι όντως ένα δίλημμα ε;  Αλλά όμως ζούμε και σε έναν πραγματικό κόσμο, κι εκεί πρέπει να πράξουμε αυτά που θέλουμε να βιώσουμε. Αυτό καταλαβαίνει ο ήρωας και σαν επιβράβευση το όνειρό του του δίνει μια υπέροχη δημιουργία που θα μπορεί να πάρει μαζί του στην ξύπνια ζωή και να την κάνει επιτυχία αν θέλει. (όχι δεν έχει σχέση με το τέλος ταινίας αυτό γιατί για τον ήρωα δεν έχει τόσο σημασία η επιτυχία) Τελικά όμως μας δείχνει πόσο τα όνειρα μπορούν να μας κάνουν πιο δυνατούς, να μας βοηθήσουν σε αποφάσεις και να είναι πηγή έμπνευσης.