Ιουλίου 2, 2008

Ξέμεινα στο νησί

Posted in νερό, πισίνες στις 8:13 πμ από Διγέλαδος

Είχα πάει ταξιδάκι με τον κολλητό μου σ’ ένα νησάκι. Ήταν ένα πολύ γρήγορο ταξίδι. Φτάσαμε νωρίς το απόγευμα και θα φεύγαμε το βράδυ με το τελευταίο πλοίο. Το νησί αυτό δεν είχε λιμάνι, και είχαν φτιαχτεί τεχνητές μεταλλικές πλατφόρμες. Αυτές ξεκινούσαν από το νησί σαν σιδερένιες γέφυρες, φτιαγμένες όπως οι κορυφές των μεγάλων κεραιών στην ύπαιθρο. Ανεβήκαμε πάνω στο μικρό νησί και πήγαμε να δούμε το κέντρο της παλαιάς πόλης όπου είχαν μείνει μόνο κάτι ερείπια. Στο κέντρο όμως των ερειπίων δέσποζε ακόμα ένα επιβλητικό κτήριο που θύμιζε κάτι σαν ναός. Κάποιοι τοίχοι του ήταν κατεστραμμένοι και μπορούσες να δεις πως ήταν. Κι εμείς αφού μπήκαμε μέσα του απολαύσαμε όλη την μεγαλοπρέπεια του. Σκέφτηκα θα ήταν ωραία να ‘μενα εδώ κοντά. Με θέα τη θάλασσα κι από δίπλα αυτά τα κτίρια. Όμως άρχισε να σκοτεινιάζει κι έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Καθώς γυρίσαμε στις αποβάθρες συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχαμε αγοράσει τα εισιτήρια γυρισμού. Είδαμε εκεί κοντά ένα τραπέζι και κάτι κυρίες να μοιράζουν κάτι χαρτάκια. Τρέξαμε προς σ’ αυτές ενώ εγώ ήμουν με το σώβρακο μόνο! Μας λένε 60 ευρώ έκαστος ο καθένας. Του λέω του φίλου μου αν μπορεί να πληρώσει για μένα γιατί όπως βλέπει εγώ λίγο δύσκολο να έχω πάνω μου λεφτά. Δυστυχώς δεν είχε. Κι αρχίσαμε να τις εκλιπαρούμε να μας βοηθήσουν γιατί είναι το τελευταίο πλοίο της γραμμής. Τίποτα αυτές. Εγώ έτρεξα προς το πλοίο μπας κι έβρισκα κάπου στα πράγματα μου λεφτά. Έτρεχα και σκεφτόμουν αχ γιατί είχε φέρει ο άλλος ίσα-ίσα τα λεφτά που χρειαζόταν για το ταξίδι. Όμως καθώς φτάνω στο τέλος της αποβάθρας είδα ότι το κομμάτι στο οποίο είχε προσαράξει το πλοίο είχε σηκωθεί κάπως με το πλοίο ίσα ίσα να φαίνεται στον ορίζοντα. Στεναχωρημένος και θυμωμένος και γυρνάω πίσω. Αρχίζουμε τώρα και οι δυο να φωνάζουμε στις κυρίες. Και να λέμε ότι έχουμε τις δουλειές μας, ο φίλος μου είναι φαντάρος πρέπει να γυρίσει πίσω (αν και θα έπρεπε να είναι στο στρατόπεδο δυο μέρες μετά). Αυτές ρωτούσανε γιατί τις φωνάζουμε και τί φταίνε. Μετά τις πιάσαμε με το μαλακό και τις ζητήσαμε συγνώμη και τις ρωτήσαμε που θα μπορούσαμε να μείνουμε. Μας είπαν για μια αγγλική μπυραρία στα σοκάκια του νησιού και δεν μας έφτιαξε πολύ αυτή η ιδέα και ρωτήσαμε αν υπήρχε τίποτα άλλο…

Advertisements