Σεπτεμβρίου 12, 2007

Που ‘ναι το αμάξι μου; οεο;

Posted in Αυτοκίνητο, Κοινωνικά στις 11:52 πμ από Διγέλαδος

Χάνω τον μπούσουλα;

Φτάνω στο αεροδρόμιο μιας παραλιακής περιοχής (μάλλον της Ελλάδας) μέσα στη νύχτα (για μια άλλη φορά). Όμως δεν μπαίνω στο αμάξι μου και μάλλον δεν το βρίσκω. Μπαίνουμε σε ένα ιπτάμενο λεωφορείο. Μέσα είναι η οικογένεια μου και μια φίλη μου (δεν θυμάμαι το πρόσωπο της). Μπαίνουμε στην εθνική, και ευτυχώς βλέπω το αυτοκίνητό μου. Εγώ δεν θέλω να χάσω από τα μάτια μου το αμάξι, κι ευτυχώς έχω ένα τηλεχειριστήριο για να το κατευθύνω. Τελικά όμως είναι πολύ δύσκολος ο έλεγχος του. Γιατί το κοιτάζω από το πίσω παράθυρο του λεωφορείου βάζοντας τα μούτρα μου όσο πιο κοντά γίνεται για να έχω καλύτερη οπτική εικόνα και πρέπει να θυμάμαι συνέχεια ότι το αριστερά είναι δεξιά και το δεξιά αριστερά (αφού το κοιτάζω ανάποδα). Όλοι με κοιτάνε απορημένοι, δεν με καταλαβαίνουν. Το αμάξι συνεχίζει να πηγαίνει σε μικρά ζικ ζακ κάπου το χάνω για λίγο και ανησυχώ. Μπροστά μου βλέπω μια μεγάλη καραμπόλα (το άκουσα εχθές στο ραδιόφωνο). Τα αμάξια συνεχίζουν να τρακάρουν το ένα πίσω από το άλλο όσο σιγά και να πηγαίνουν. Παντού οι αερόσακοι ενεργοποιούνται ενώ τα αμάξια γίνονται θρύψαλα. Είναι μέσα και το αυτοκίνητο μου; Αυτό εκεί μήπως; Ευτυχώς δεν είναι, δεν το βλέπω πουθενά. Αφήστε με κάτω! Θέλω να φύγω. Θέλω να βρω το αμάξι μου. Και με αφήνουν.

Μπαίνω σε κάτι στενά σοκάκια κι εκεί μέσα βλέπω ένα καστανόξανθο κοριτσάκι. Με πιάνει από το χέρι και μου λέει:
«Γίνεται να πάμε προς την παραλία;» και μου δείχνει με το χέρι της την κατεύθυνση. Όμως ήταν η αντίθετη από την οποία θέλω να πάρω. Εγώ θέλω να γυρίσω στην λεωφόρο να βρω το αμάξι μου. Όμως βλέποντας το καλοκάγαθο προσωπάκι της δεν μπορούσα να αρνηθώ και παίρνοντας την από το χέρι της είπα «πάμε» 🙂
Η μαμά της βγαίνει από το μπαλκόνι του άσπρου νησιώτικου σπιτιού και η κόρη φωνάζει: «Μαμά, πάμε στην παράλια!» Μου ρίχνει μια ματιά και φωνάζει πίσω η μαμά «Εντάξει!»

Πηγαίνουμε προς την αμμουδιά κάτω από τον έναστρο και καθαρό ουρανό. Όταν φτάνω βλέπω πολλές καρέκλες και τραπεζάκια από ουζερί και καφετέριες πάνω στην άμμο. Εκεί ήταν αρκετοί και από τι φαινόντουσαν περνούσαν καλά. Γέλια, ποτά, φαγητά. Μμμ, μερικούς τους ήξερα. Αφήνω το κοριτσάκι σε ένα τραπεζάκι καθώς συναντάω μια παλιά κοπέλια με την οποία είχα μια μικρή (χρονικά) σχέση. Τα λέμε για λίγο, μου χαμογελάει. Μετά βλέπω μια ξένη φίλη μου από το πανεπιστήμιο στο εξωτερικό που ήμουν. Είχε αρχίσει να μεθάει, και έβαλε το πόδι της πάνω στο τραπέζι για να μας δείξει την πατούσα της και τα βαμμένα κόκκινα νύχια της. Ένα παρόμοιο περιστατικό είχε συμβεί τις πρώτες μέρες που είχα πάει για πρώτη φορά στο εξωτερικό για σπουδές. Την κοιτάζω λίγο αηδιασμένος (ή απλώς απογοητευμένος;) για τη μέθη της και της γυρνάω πλάτη. Τότε μπροστά μου στο τραπέζι έκατσε μια γνωστή με την παρέα της. «Είναι κοπέλα σου;» πήγε να με ρωτήσει. «Όχι, Όχι απλή φίλη» της είπα αμέσως και μάλιστα ο πρώην της ήταν γνωστός στη παρέα της.

Τώρα όμως πήγε το μυαλό μου στο κοριτσάκι, τι ν’ απόγινε; Την παραμέλησα, και γύρισα να τη βρω. Θέλω να βρω και το αμάξι..

Κάπου εδώ τελειώνει το όνειρο..

Powered by ScribeFire.

Ιουνίου 5, 2007

Formula σε Λίμνη

Posted in Αυτοκίνητο στις 10:04 πμ από Διγέλαδος

Τι σου είναι τα εξωτερικά ερεθίσματα… Μόλις άρχισε να βρέχει το βράδυ ονειρεύτηκα κι εγώ ότι είχα πάει για ταξίδι με τους φίλους μου σε ένα εξωτικό μέρος μέσα σε μια χώρα που έχω επισκεφτεί παλιά και θα ήθελα να ξανά επισκεφτώ. Αυτό μέρος ήταν γεμάτο λίμνες ανάμεσα σε μικρά όλο πράσινο βουνά. Άκουγα και το νερό κυλάει από ρυάκια (εξού και το νερό της βροχής). Όμως καθώς είχα ανέβει με τους φίλους μου σε μια ξήλινη γέφυρα που ήταν πάνω από τη λίμνη είδαμε μια βυθισμένη φόρμουλα (άσπρη-γκρίζα) που προσπαθούσε να πάρει μπρος. (μάλλον θα φταίει που εχθές άκουσα για λίγο για το ράλλυ ακρόπολις) Και λέγαμε καλά τι προσπαθεί να κάνει.. και το μόνο που ακουγόταν ήταν κάτι εξουθενωμένοι βρυχηθμοί με αποτέλεσμα να βγαίνουν μπουρμπουλίθες. Μετά το όλο σκηνικό εξελίχθηκε σε παιχνίδι όπου μπορούσαμε να κάνουμε ότι θέλαμε και να παίζαμε με τα νερά και αν θέλαμε σώζαμε την τοποθεσία στην οποία βρισκόμασταν και μπορούσαμε να συνεχίσουμε από εκεί αργότερα διαλέγοντας από ένα κύκλο από τα κουτάκια που δείχνανε από μια εικόνα για κάθε σκήνη. Κάπου καταλάθως έσβησα τις εικόνες εκτός από μια, που ήταν μέσα στο νέρο κι έπρεπε να συνεχίσω μέσα από το νέρο, αλλά δεν πειράζει.

Στο μεταξύ δεν θυμάμαι αν ήταν πριν από αυτό το όνειρο ή μετά. Αλλά ψάχναμε ένα μεταφορικό μέσο για να πάμε εκεί. Κι έπρεπε να περάσουμε θάλασσες κτλ. και σκεφτόμασταν πόσα θα έπρεπε να πληρώσομε… αλλά ευτυχώς βρήκαμε κάποιον άνθρωπο που μας είπε
ότι κι αυτός πηγαίνει εκεί και καθήσαμε και οι τρεις από πίσω. Αισθανόμασταν πολύ τυχεροί.

Powered by ScribeFire.

Ιουλίου 10, 2006

Γερο-ηλεκτρολόγος, σκυλιά-γατιά που μιλάνε, και το παλιό μου διαμέρισμα με καρπούζι

Posted in Αυτοκίνητο, Διάλογοι, Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 6:53 μμ από Διγέλαδος

To αμάξι μου είχε χαλάσει κι από τι φαινόταν έπρεπε να έφταιγε ένα μικρό συρμάτινο καλώδιο που για κάποιο περιέργο λόγο το θεωρούσα ως το συμπλέκτη και και ένα μικρό πλαστικό από το οποίο περνούσε που το έλεγα γκάζι. Όλα αυτά δεν ξεπερνούσαν το μέγεθος μιας μισής παλάμης. Βρήκα ένα μαγαζί ηλεκτρονικών που κάνουν διορθώσεις. Εκεί ήταν ένας γέρος (ο σοφός των ονείρων μου) ο οποίος αμφέβαλε αν θα μπορούσε να το φτιάξει, αλλά είπε ότι θα προσπαθούσε να το διορθώσει. Στο μεταξύ μου έδωσε κάτι βιβλία να κοιτάξω, νομίζω ήταν και ένα βιβλίο μαγειρικής, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Έκατσα σε άνετο παλιό δερμάτινο καναπέ (που χωράει δυο-τρεις) και παρατήρησα ότι το μαγαζί ήταν και σαν σπιτι, όπου μάλλον ο πάνω όροφος θα λειτουργούσε σαν κρεβατοκάμαρα λογικά. Είχε ένα μικρό χαλάκι, τραπεζάκι και τα σχετικά. Επίσης σε αυτό το σπίτι βρισκόντουσαν ένας σκύλος και μια γάτα και ήρθαν πάνω μου για να τα χαϊδέψω. Αυτό το διαφορετικό που είχαν ήταν ότι μπορούσαν να μιλήσουν, αλλά σε μικρές προτάσεις. Κι έτσι απαντούσανε σε αυτά που τους έλεγε ο γέρος. Καθώς όμως πήγανε να κάτσουνε παρά-πέρα είδα ότι δεν μιλήσανε μεταξύ τους. Και μου είπε ο γέρος ότι δεν χρειάζεται να μιλήσουνε με τη γλώσσα μας για να συνεννοηθούν μεταξύ τους..

αυτό μπορεί να έχει σχέση και με το βιβλίο που διάβαζα της le guin: η λέξη για το κόσμο είναι το δάσος, επειδή μέσα υπάρχουν πλάσματα σε έναν πλανήτη που στην αρχή πιστεύουν ότι δεν έχουν υψηλή νοημοσύνη και δεν μπορούσαν να μιλήσουν με μεγάλες προτάσεις.. αλλά τελικά το αντίθετο συνέβαινε.
Άλλο όνειρο (πιο βαρετό):

Είμαι στο παλιό μου σπίτι σε μια πολυκατοικία, έξω από το διαμέρισμα στα σκαλιά των τελευταίων ορόφων. Εκεί έχουν πέσει πολλά κομμάτια από ένα σπασμένο καρπούζι. Η καινούρια γάτα που έχουμε (στην πραγματικότητα) τρώει τα αποφάγια. Ο γείτονας όπως στα παλιά μου όνειρα ήθελε να δει αν ήταν όλα καλά και ήθελε να τα πούμε για να σιγουρευτεί. Φυσικά εγώ ήθελα να τον διώξω γρήγορα. Επίσης όπως στα παλιά μου προεφηβικά όνειρα νόμιζα ότι υπήρχε ένας παραπάνω όροφος…

Ιουνίου 29, 2006

Τώρα φτιάχνω και σπίτι

Posted in Αυτοκίνητο, Επαναλαμβανόμενα στις 4:30 μμ από Διγέλαδος

Απ’ότι φαίνεται συνεχίζει η αναδιαμόρφωση της προσωπικότητας μου μια χαρά.

Εγώ και η παρέα μου (δεν κατάλαβα ποιοι) μείναμε εκτός σπιτιού. Κανονικά στο δρόμο, για κάποιο σοβαρό λόγο. Το μόνο μέρος για να πάμε ήταν μακρυά στην εξοχή, εκεί υπήρχαν κάποια σπίτια. Και σκεφτήκαμε να πάμε σε ένα σπίτι που ήξερα ότι είναι εγκατελειμένο λόγω του σεισμού του ’99. Είχε μαρκαριστεί με κόκκινο μαρκαδόρο νομίζω ως μη ακατάλληλο για κατοίκηση. Όταν το βρήκαμε αρχίσαμε τη δουλεία. Μπήκαμε μέσα και αρχίσαμε να τα διαλύουμε όλα για να βρούμε τις βάσεις των θεμελίων, ώστε να ξαναρχίσουμε να χτίζουμε πάνω σε αυτά από την αρχή. Επειδή αυτό ήταν κάπως κουραστικό γιατί ήταν σαν να ψάχναμε στα τυφλά. Κάποιος από μας βρήκε ή έφτιαξε κάποια σχέδια σύμφωνα με τα τοιχώματα που είχε το κτίριο. Δηλαδή λίγο πολύ μάντεψε που θα ήταν και συνεχίσαμε τη δουλειά μας.

Μερικά στοιχεία του ονείρου αυτού προέρχονται από δυο σχετικές συζήτησεις με σεισμούς και το μετρό στη θεσσαλονίκη. Αλλά νομίζω η εξήγηση είναι αυτή που διατύπωσα στην αρχή, ειδικά αν λογαριάσουμε και τα προηγούμενα όνειρα.

Επίσης είχα κι ένα άλλο όνειρο, όπου το υποσυνείδητό μου μου την είπε έπειδη έκανα βλακείες με το αμάξι το βράδυ 😛 και μου το έδειχνε κατεστραμένο μαζί με άλλα αμάξια αφού είχε κατεδαφιστεί το έδαφος. Το έψαχνα στο μεταξύ σε ένα συνεργείο, αλλά δεν το έβρισκα…

Ιουνίου 10, 2006

Αυτοκίνητο και πισίνες

Posted in Αυτοκίνητο, Διάλογοι, Επαναλαμβανόμενα, νερό, πισίνες στις 11:04 πμ από Διγέλαδος

Επιτέλους μετά από 5 εβδομάδες κοιμάμαι στο κρεβατάκι μου. Αναμενόμενο λοιπόν να έχω και πιο πολλά όνειρα και με περισσότερες λεπτομέρειες 🙂

Έχω πολύ καιρό να πάρω το αμάξι για βόλτα κι έτσι ανησυχώ για το πώς θα οδηγήσω για πρώτη φορά μετά από τόσες εβδομάδες. Στο όνειρο μου έπρεπε να πάω σε μια δασική τοποθεσία πάνω σε βουνό. Στην αρχή το αμάξι με πήγαινε με αυτόματο πιλότο και ήταν σαν να είχε σβησμένη τη μηχανή. Όμως καθώς έφτανα έπρεπε να το ανάψω για να βρω το σπίτι αλλά και για να παρκάρω. Αναγκαστικά γυρνάω το κλειδί αλλά έτσι όπως κλώτσησε από το άναμμα δεν μπόρεσα να το ελέγξω και μου ξέφυγε ώστε να καταλήξει σε μια κολώνα κτυπώντας το μπροστινό δεξιό φανάρι. Φυσικά εκνευρίζομαι πάρα πολύ, το παίρνω και συνεχίζω. Καθώς προχωράω όμως κάτι γίνεται ξαφνικά και το αμάξι αρχίζει να κάνει τούμπες. Εγώ βγαίνω έξω κι αυτό μικραίνει όπως σε ένα πιο παλιό όνειρο. Το βάζω πάνω στο χέρι μου (έγινε τόσο μικρό) και βλέπω τι ζημιές έχουν γίνει. Σε εκείνη τη φάση ξυπνάω και στεναχωριέμαι για το αμάξι, αλλά μετά συνειδητοποιώ ότι ήταν όνειρο και το αμάξι δεν το έχω χρησιμοποιήσει και νοιώθω πολύ ευτυχισμένος και λέω στο υποσυνείδητό μου, εντάξει το πήρα το νόημα, θα προσέχω στο δρόμο.

 

Μετά με παίρνει ο ύπνος και συνεχίζω με τα πόδια σε ένα δρομάκι. Αντιλαμβάνομαι ότι κάτι στραβό έχει γίνει πιο μπροστά και ήδη η αστυνομία (αν και ήταν άνθρωποι με πολιτικά ρούχα) έχει αρχίσει να συλλαμβάνει κόσμο. Επειδή ήμουν κοντά στην περιοχή με συλλαμβάνουν κι εμένα και κάτι άλλα παιδιά που πήγα να καλύψω. Μας πάνε σε ένα μονό-όροφο κτίριο σε μια σειρά. Προφανώς ήθελαν η μάρτυρας να αναγνωρίσει ποιος ήταν ο ένοχος από εμάς. Στο μεταξύ όπως καθόμαστε στα τραπέζια το σπίτι δεν φαινόταν σαν αστυνομικό τμήμα. αλλά σαν χώρος που γίνονται διάφορες εκδηλώσεις για παιδιά. Στο τέλος έρχεται κάποιος για να μας μοιράσει δώρα. Δεν ήταν πακεταρισμένα, μόνο στα κουτιά τους σαν καινούρια, αλλά όχι κάτι το ακριβό. Σαν δωρεάν διαφημιστικά. Μετά κάτι έγινε κι άλλαξε το όνειρο. Πάλι όμως γεωγραφικά είμαι κάπου εκεί κοντά. Το καινούριο όνειρο αρχίζει κάπως έτσι:

 

Επιτέλους έφτασα στις πισίνες με το αμάξι. Είναι ψηλά στο βουνό. Επειδή ήρθα με αμάξι κι επειδή με ξέρει η κυρία που είναι ιδιοκτήτρια / διευθύντρια άφησα τα προσωπικά μου αντικείμενα και του αμαξιού μου να τα βάλουν σ’ ένα μεγάλο αιωρούμενο δαχτυλίδι όπου βρίσκεται στο κέντρο αυτού του χώρου με τις πισίνες, κι από το οποίο εξέχουν ίσιοι και κάθετοι στύλοι που στην άκρη τους έχουν κι από μια κοίλη στην οποία μπαίνουν τα προσωπικά αντικείμενα αυτών που έχουν έρθει πρώτοι και με αμάξι. Στην αρχή δεν το είχα καταλάβει ότι έχει γίνει όλο αυτό, αλλά θα μου το υποδείξει η διευθύντρια που με γνωρίζει όταν θα της πω ότι θέλω να φύγω. Τώρα είμαι στη μεγαλύτερη και πιο βαθιά πισίνα, όπου μαθαίνανε σε συνομήλικούς μου (άντε λίγο πιο νέους) πώς να βουτάνε. Εγώ τότε λέω ότι έχασα το αρχικό μάθημα για τις βουτιές και μου λέει η κυρία να πάω πιο πέρα και να βρω κάποιον πιο παλιό που ξέρει για να μου δείξει. Φεύγω από εκεί περπατώντας πάνω σ’ένα φτιαγμένο πεζοδρομάκι κολλημένο από τα αριστερά στον τοίχο ενός κτιρίου. Στην πορεία αυτό το πεζοδρομάκι ανηφορίζε κάπως και μετά κατηφόριζε. Στο ψηλότερο σημείο καθώς κοιτούσα από δεξιά προς το κάτω είδα ότι περνούσα δίπλα από τη κεντρική πισίνα που είχε το προ αναφερθέν δαχτυλίδι από πάνω. Στο τέλος φτάνω σε ένα πιο σκιερό χώρο με δεντράκια, χώμα και χαλικάκια. Κάπου στενεύει ώστε να περάσω αναγκαστικά κάτω από μια πολύ πρόχειρη αψίδα φτιαγμένη από κλαδιά και κατεβαίνοντας ένα σκαλοπατάκι φτάνω ένα επίπεδο πιο κάτω. Εκεί βρίσκω μια ψηλή κοπέλα που μου φάνηκε έμπειρη και φορούσε ήδη το μαγιό της. Της λέω ότι δεν έχω δει πως γίνονται οι βουτιές και θα θελα να μου δείξει. Αρχίζει να μου δείχνει τα βήματα, αν και πολύ γρήγορα. Εγώ ντρεπόμουν να της πω να τα κάνει πιο αργά γιατί δεν την προλάβαινα . Εκείνη τη στιγμή έρχεται μια άλλη πιο κοντή κοπελίτσα ή οποία φαινόταν κι αυτή πολύ έμπειρη. Κι άρχισε να λέει στην δασκάλα μου ότι λάθος μου τα δείχνει, αλλά δεν ήταν η μόνη, γενικά λάθος μας τα δείχνουν και στην πισίνα γιατί μας μαθαίνουν πώς να πηδάμε από βατήρα των 400 μ. ενώ εμείς πηδάμε το πολύ από 100 μ. Τέλοσπαντων δεν της δώσαμε πολλή σημασία και συνεχίσαμε. Μετά σκέφτεται πως πρέπει να το μου δείξει και στην πράξη. Εγώ την κοίταξα κάπως περίεργα γιατί εκεί που βρισκόμαστε στο χώμα φυσικά δεν μπορούσε να το κάνει. Αυτή πίστευε ότι απλώς ήθελε λίγο ύψος και ανέβηκε στο σκαλοπατάκι από το οποίο πέρασα πριν. Φυσικά εγώ δεν καταλάβαινα πώς γινόταν να είχε διαφορά το ύψος του μικρού σκαλοπατιού, και συγχρόνως νοιώθω ότι κι αυτή έχει μια μικρή ανησυχία. Τελικά όμως κάνει το θεαματικό σάλτο, από το οποίο πάλι εγώ δεν κατάλαβα πολλά πράγματα. Ευτυχώς βρέθηκε πάλι ίσα-ίσα πάνω στα λυγισμένα πόδια της με τα χέρια της να κρατάει το κεφάλι της. Κι αυτή να δείχνει ανακουφισμένη.

 

-~-

Τώρα αυτή η σκηνή δεν θυμάμαι αν ήταν στο τέλος ή τώρα.

Αρχίζω να τρέχω για την πρώτη πισίνα για να κάνω τη βουτιά μου γιατί είχα αργήσει, αλλά ακόμα δεν θυμόμουν κάποια πράγματα και καθώς έφευγα της φωνάζω ρωτώντας την πως ξεκινάμε τη βουτιά με το αριστερό ή με το δεξιό πόδι και να μου απαντάει με δυνατή φωνή: «με το αριστερό και μετά ένα μικρό βήμα με το δεξιό». Φτάνω και βλέπω ότι είχαν σταματήσει τις βουτιές και είχαν μαζευτεί τώρα μικρά παιδιά μέσα στην πισίνα. Με είδε η κυρία που με ήξερε από πριν και μου λέει ότ δυστυχώς δεν πρόλαβα: «Κοιτά μπορώ να πω στα παιδιά να πάνε πέρα και να βουτήξεις.»

Εγώ αρνήθηκα και της είπα αν είναι θα φύγω. Αυτή δέχτηκε και μου λέει: «Ξέρεις που είναι τα πράγματα για το αυτοκίνητό σου.»

Για λίγο ξέχασα, αλλά μου έδειξε το δαχτυλίδι που βρισκόταν στον αέρα και τότε θυμήθηκα ότι τα είχανε βάλει εκεί. Καθώς πηγαίνω προς τα εκεί, κοιτάζω και τη πισίνα που είχε από κάτω και ήταν μισό γεμάτη. Επίσης κανένας δεν ήταν μέσα. Και λέω μέσα μου: Άσε δεν το ρισκάρω να βουτήξω εκεί πέρα.

-~-

Μετά όμως ήθελα να χαιρετήσω τη δασκάλα μου και καθώς πηγαίνω να τη βρω έρχεται μια άλλη κοπέλα για να μου δείξει που είναι. Φορούσε μια μαύρη φανέλα κι όπως περπατούσα μαζί της άρχισα να τραγουδάω ή να σφυρίζω κάτι από led zeppelin ή scorpions κι αυτή χάρηκε κι άρχισε να τραγουδάει μαζί μου. Τότε σκέφτηκα «κοίτα να δεις! Λίγο κλασσικό ροκ να ξέρεις και κοίτα τι γίνεται». Με έβαλε σε ένα μικρό κτίριο που είχε ανοικτή την εξωτερική πόρτα. Πέρασα σ’ένα διάδρομο που στο τέλος του είχε μια κλειστή πόρτα, που από τι θυμόμουν κανονικά πάντα ήταν ανοιχτή. Δεξιά του διαδρόμου είναι μια άλλη πόρτα, από την οποία και μπήκαμε για να βρούμε την δασκάλα μου ξαπλωμένη κι άρρωστη. Πρέπει να είχε πυρετό. Το δωμάτιο ήταν χαμηλά φωτισμένο από κεριά και ήταν γεμάτο με ανθρώπους που την αγαπούσαν ή ενδιαφερόντουσαν για αυτήν. Της μίλησα λιγάκι και την ρώτησα περιπαικτικά πότε πρόλαβε κι έγινε χάλια. Μετά βγήκα, αλλά ήμουν τόσο περίεργος για την κλεισμένη πόρτα και δεν άντεξα να μην πάω να δω τι κρυβόταν από πίσω. Πηγαίνω την ανοίγω λίγο κι ο φωτισμός του διαδρόμου βοήθησε να ξεδιαλύνει λίγο το σκοτάδι που υπήρχε μέσα. Προλαβαίνω να δω μόνο μια κουβέρτα που μάλλον κάλυπτε κάποια σαν να ήταν πολύ άρρωστη; Δυστυχώς αμέσως μου την κλείσανε και μου είπανε καλό θα ήταν να μην δω αλλά ούτε να μπω μέσα.

Εννοείται ότι σε αυτό το όνειρο, αλλά και σ’αυτά πιο πάνω θα μπορούσα να κάνω μια πολύ μεγάλη ανάλυση. Λίγο πολύ καταλαβαίνω τι σημαίνουν. Το θέμα είναι ότι κάθε τι που είδα σήμερα οφείλεται σε μικρές λέξεις κι εντυπώσεις που είπα και είχα εχθές. Δεν ήταν και λίγα αυτά που πέρασα εχθές… Τώρα το πως συνδέθηκαν όλα αυτά σε μια ιστορία αυτό είναι άλλο μυστήριο. Πάντως τα επαναλαμβανόμενα στοιχεία εδώ είναι σίγουρα το αυτοκίνητο (λογικό είναι) και οι πισίνες!