Δεκέμβριος 28, 2011

Ο Docker μας έστειλε το όνειρό του

Posted in από E-mails στις 11:55 μμ από ονειροναύτης

Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα το εξής: «Κάτι» χωρίς αυτό να είναι άνθρωπος, άνδρας μήτε γυναίκα μου έδειχνε ένα μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο φτιαγμένο από χαρτόνι. Το σχήμα του δέντρου ήταν λιτό και είχε χρώμα άσπρο. Τυλιγμένο γύρω του ήταν μία λεπτή μεβράνη. Το χωρίς μορφή «κάτι» προσπάθησε να βάλει ανάμεσα στην μεμβράνη αυτή και το χαρτόνι κάποιο υλικό το οποίο μου έμοιασε με πράσινο βαθύ. Συνειρμικά το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή έκανε τη σκέψη πως προσπάθησε να το ντύσει σαν το έλατο. Καθώς λοιπόν προσπαθούσε να το προσαρμόσει κάτω από αυτή τη μεμβράνη άρχισα να αισθάνομαι έναν πόνο στην πλάτη και όλο και μεγάλωνε. Ο πόνος πολύ γρήγορα έγινε τόσο έντονος που άρχισα να διαμαρτύρομαι πως πονάω πολύ ενώ παράλληλα ένοιωθα οργή και μίσος στην πράξη αυτή. Καθώς λοιπόν άρχισα να φωνάζω πως πονάω άρχισε να με δαγκώνει πάρα πολύ δυνατά και με μανία στο μπροστινό μέρος αυτή τη φορά, λίγο πιο πάνω από την κοιλιακή χώρα. Θυμάμαι πως το άνοιγμα από τα σαγόνια του (χωρίς να έχω εικόνα από αυτά) ήταν πολύ μεγάλα και θα μπορούσα να πω πως ανατομικά θα ταίριαζαν μόνο με ενός μεγάλου ψαριού. Πονούσα πλέον τόσο πολύ, όσο δεν έχω πονέσει ποτέ στη συνειδητή μου κατάσταση. Επειδή καταλάβαινα πως δεν θα αντέξω πολύ ακόμη σε αυτό το μαρτύριο, προσπάθησα να φωνάξω βοήθεια, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω τη φωνή μου έξω από το στόμα λες και κάποιος μου έσφιγγε το λαιμό και δεν με άφηνε να φωνάξω. Θυμάμαι πως ακουγόμουν αχνά ενώ από μέσα μου προσπαθούσα με τόση δύναμη να φωνάξω. Ήταν πραγματικά μαρτυρικό. Ξύπνησα ακούγοντας τον ευατό μου να φωνάζει βοήθεια αχνά και με βραχνή φωνή. Το όνειρο ήταν τόσο πραγματικό και ο πόνος τόσο έντονος και αληθινός που αμέσως σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο όπου έβγαλα την μπλούζα μου να δω αν έχω σημάδια από το δάγκωμα. Ευτυχώς δεν είχα, αν και δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση αν είχα όντως σημάδια γνωρίζοντας πως αποτυπώθηκαν από την τόσο ρεαλιστική απεικόνιση του ονείρου. Τρόμαξα και αποφάσισα να αργήσω να ξανακοιμηθώ. Σπάνια βλέπω άσχημα όνειρα. Ζήτημα να έχω δει ένα ή δύο με αυτό στην ζωή μου. Μου έκανε εντύπωση. Το μυαλό μου πήγε στη μόρα αλλά σίγουρα δεν είναι. Έχει ξαναζήσει κανείς άλλος παρόμοια εμπειρία;

Ιουλίου 14, 2010

H Kass μας έστειλε το όνειρό της

Posted in Οικολογικά, από E-mails στις 10:32 μμ από Διγέλαδος

Είπα και εγώ να μοιραστώ μαζί σας ένα από τα όνειρα που έχω δει και μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση:

Επί έναν ολόκληρο μήνα, κάθε βράδυ, ονειρευόμουν ένα δάσος. Όσο προχωρούσαν οι νύχτες, τόσο πιο βαθιά χωνόμουν μέσα στο δάσος, το οποίο, κρίνοντας από τη βλάστησή του, δεν ήταν δάσος στη χώρα μας, αλλά μάλλον κάπου στην Κεντρική Ευρώπη (όπου έχω γεννηθεί). Μου θύμιζε μάλιστα ένα δάσος που είχα επισκεφθεί μικρή και το περπάτησα τόσο πολύ μέσα στο όνειρό μου, που ακόμη και σήμερα, το θυμάμαι με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια, τα δέντρα, τις πευκοβελόνες στο χώμα, την κλίση που έπαιρνε σε κάποιο σημείο για να συναντήσει ένα ρυάκι. Καθώς οι νύχτες προχωρούσαν, άρχισα να αισθάνομαι ότι πρόκειται να βρω κάτι βαθειά μέσα στο δάσος, και άρχισα μάλιστα να ανυπομονώ  και να περιμένω την αποκάλυψη.

Μέσα στο «κέντρο» αν μπορώ να το πω του δάσους, υπήρχε ένα ξέφωτο και στο ξέφωτο υπήρχε ένα λευκό σπίτι, που έμοιαζε με ένα τετράγωνο, χωρίς σκεπή (μόνο με την πλάκα) και με βεράντα γύρω γύρω από όλο το κτίσμα. Μου φάνηκε πολύ παράταιρο το να βρίσκεται εκεί, δεν ταίριαζε καθόλου. Μπήκα μέσα και ανακάλυψα πως ήταν έρημο, αλλά αμέσως αισθάνθηκα πως μέσα σε κείνο το σπίτι ζούσε μια ευγενής με το όνομα Ελιζαμπέτα, η οποία αυτοπυρπολήθηκε. Θυμάμαι πως στο όνειρο μου ήρθαν εικόνες από την Ελιζαμπέτα να καίγεται και συνειρμικά, θυμάμαι πως σκέφτηκα και τον Φοίνικα. Ήταν η τελευταία φορά που ονειρεύτηκα το δάσος.

Το όνειρο αυτό με είχε επηρεάσει πολύ και για ένα χρονικό διάστημα πίστευα πως ίσως το δάσος αυτό να υπάρχει κάπου και να βρεθώ εκεί κάποια στιγμή. Πριν από μερικά χρόνια, ένας φίλος που έκανε εκτενή ψυχανάλυση για κάποια ζητήματα και γενικά δούλευε με τον συμβολισμό στα όνειρα, αποπειράθηκε να μου το εξηγήσει και οφείλω να ομολογήσω πως η ερμηνεία του ήταν πολύ πειστική!!!

Kass

Ιουνίου 28, 2010

Ο Λ. μας έστειλε το όνειρό του

Posted in από E-mails στις 8:57 πμ από Διγέλαδος

Θραύσμα: είχα πάει σε ένα θέατρο που ήταν και βιβλιοθήκη (πώς λέμε καφεβιβλιοπωλείο;), με ράφια δίπλα στα καθίσματα των θεατών. Όλα τα βιβλία ήταν τεράστια λεξικά και παλιές δερματόδετες εγκυκλοπαίδειες με φθαρμένες ράχες. Η επίσκεψή μου είχε στόχο τον σχεδιασμό μιας σκηνής στην οποία η παράσταση θα διακοπτόταν από πιστολίδι, με έναν χαρακτήρα να προσπαθεί ταυτόχρονα να αποκρυπτογραφήσει ένα από τα παλιά βιβλία, που ήταν κάτι σαν Νεκρονομικόν. Για να δικαιολογήσω την παρουσία μου, πήρα μέρος στις πρόβες του θιάσου. Ο σκηνοθέτης με θεώρησε άχρηστο στο ρόλο του παππού, ενώ όσοι ηθοποιοί ήταν παιδιά ενθουσιάστηκαν, αφού είναι μαθημένα να δέχονται σαφώς ψεύτικες εικόνες στα παιδικά έργα, όπως μια μαγκούρα και μια λευκή περούκα σε έναν νεότατο άνθρωπο.

—————————————————————————-

Έπινα καφέ με το φίλο μου το Γ. Σηκώθηκε για να πάμε στις εισαγωγικές εξετάσεις της MENSA (που πραγματικά έγιναν την περασμένη Κυριακή και λέγαμε να πάμε, αλλά τις χάσαμε). Αυτός στάθηκε κάποια στιγμή να μιλήσει με κάποιον κι εγώ προχώρησα, ώσπου έφτασα δίπλα στη Μεγάλη Βρετανία (το ξενοδοχείο) έξω από την οποία άνθρωποι γυμνάζονταν σε διαδρόμους και όργανα. Ξεχώριζε ένας μπόντι μπίλντερ. Κι ένας Σκωτζέζος με κιλτ και κόκκινες μπότες, τον οποίο ο θυρωρός αποκαλούσε «κύριο πρόξενο». Ο Σκωτσέζος έψησε μια ωραία νεαρή κι έφυγαν μαζί. Εγώ το είδα γιατί περίμενα να με φτάσει ο Γιάννης.

Ανεβήκαμε σε βρώμικες κυλιόμενες σκάλες και μπήκαμε στο διπλανό (ανύπαρκτο στον πραγματικό κόσμο) ξενοδοχείο. Δεν ήμασταν πια οι δυο μας με το Γ, αλλά μαζί με δυο φίλους ακόμη, τον Γ και τον Μ, που είναι πολύ γυμνασμένος. Είχαμε πάει εκεί ψάχνοντας τον διαγωνισμό μπόντι μπίλντιγκ στον οποίο ήθελε να συμμετάσχει ο Μ. Οι άλλοι άνοιξαν παρά τις διαμαρτυρίες μου την πρώτη πόρτα που είδαν («Συντηρητής Καυστήρα»), αλλά μας την έκλεισαν κατάμουτρα πριν καν προλάβουμε να δούμε το εσωτερικό του δωματίου.

Ανεβήκαμε ακόμη έναν όροφο και βρεθήκαμε σε ένα σκοτεινό και σκονισμένο δωμάτιο (που ξύπνιος το αναγνώρισα ως το χολ του φίλου μου του Α από τα φοιτητικά χρόνια, που πάντα το θεωρούσα ορισμό του αποπνικτικού χώρου). Μια υπέρβαρη υπάλληλος προσφέρθηκε να μας βοηθήσει κι άρχισε να κατεβάζει παλιά δερμάτινα σακ βουαγιάζ από την ενσωματωμένη βιβλιοθήκη του γραφείου της. Μας εκμυστηρεύτηκε ότι δεν αντέχει την πίεση της δουλειάς της και πίνει ένα μπουκαλάκι ούζο κάθε μέρα (μάρκας «Τσιτσαντά» ή κάπως έτσι, το επανέλαβε πολλές φορές). Μόλις εξηγήσαμε τι ακριβώς θέλουμε, μας παρέπεμψε στην άλλη υπάλληλο.

Διασχίσαμε στενούς διαδρόμους με καμένες λάμπες και άδεια δωμάτια. Φτάσαμε σε έναν πιο φωτεινό χώρο, ο οποίος ήταν γεμάτος χοντρούς ιστούς αράχνης, καστανούς από την πυκνή σκόνη. Υπήρχε και ένα κουζινάκι με φθαρμένα και σπασμένα λευκά πλακάκια, καρέκλες με μισοσπασμένη την ξύλινη επένδυση (τώρα αναγνωρίζω στη σκηνή εικόνες που θυμίζουν τη φοιτητική εστία στην οποία έζησα για χρόνια). Δεν ήμουν πια με τους φίλους μου, αλλά με την αδελφή μου, το γαμπρό και τα ανίψια μου. Όχι σε ξενοδοχείο, αλλά σε δημόσια υπηρεσία, στην οποία αναμενόταν επίσκεψη του υπουργού. Η υπάλληλος, μια Κινέζα, έλεγε με αναίδεια ότι δεν έφταιγε αυτή για την κατάσταση του χώρου και δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Μας σέρβιρε ένα ωραίο ψωμί που το τσιμπολόγησαν τα ανίψια μου. Η πάνω πλευρά της κόρας σε μεγάλωνε πέντε ημέρες (μάκραιναν ακόμη και τα γένια αντίστοιχα!) κι η κάτω σε μίκραινε άλλο τόσο. Μόλις το αντιλήφθηκα αυτό, ξύπνησα τρομοκρατημένος και δυσκολεύτηκα πολύ να νιώσω ασφαλής για να ξανακοιμηθώ, αν και ήμουν κατάκοπος.

Μαΐου 15, 2010

H anidifranco είδε ένα όνειρο

Posted in blogοσφαιρα, Εφιάλτες, από E-mails στις 9:46 πμ από Διγέλαδος

και το έχει δημοσιεύσει στο blog της.
Μπορείτε να βρείτε τα αρχέτυπα;

Ιανουαρίου 21, 2009

Το όνειρο της Tiessa

Posted in Επιστ. Φαντασίας, από E-mails στις 9:54 μμ από Διγέλαδος

(Ξημερώματα Παρασκευής 9/2/2001)

Σκηνή 1

Βρισκόμαστε με τον Κώστα μέσα σε ένα παράξενο, εντελώς κλειστό κάστρο και ξέραμε ότι θα παρακολουθούσαμε μια καταστροφή. Φαίνεται σαν να είχε προηγηθεί μια ταινία ή ένα βιβλίο το οποίο ο Κώστας ήξερε πάρα πολύ καλά και μπορούσε κάθε στιγμή να ανακαλεί το κατάλληλο τμήμα του, αλλά κι εγώ είχα μια ιδέα για το τι είχε γίνει. Αυτή τη φορά πάντως ήμασταν μέσα στην ταινία και θα τη ζούσαμε εμείς, σαν να προσπαθούσαμε ίσως να αποτρέψουμε το κακό που ήταν να γίνει.

Θεωρητικά το κάστρο ήταν ερμητικά κλειστό. Βρισκόταν σε ένα γκρίζο τοπίο. Ολόκληρο το όνειρο διαδραματίστηκε στις αποχρώσεις του γκρίζου, από το ανοιχτό, λαμπερό μεταλλικό μέχρι το κατάμαυρο. Δεν θυμάμαι ούτε υποψία άλλου χρώματος.

Αυτό που περιμέναμε ότι θα συνέβαινε ήταν πως το εξωτερικό περιβάλλον ήταν πολύ εχθρικό κι αν αλλοιώνονταν οι τοίχοι που προστάτευαν το κάστρο, τότε αυτό θα διαλυόταν, αλλά μαζί του θα καταστρεφόταν και η ζωή του πλανήτη. Ωστόσο και το ίδιο το κάστρο, μέσα του, ήταν γεμάτο από επικίνδυνα κατασκευάσματα που μας απειλούσαν.

Ο Κώστας μού έδωσε ένα όπλο που πετούσε μακριά καρφιά και με συμβούλεψε να πυροβολώ όσα πλάσματα με πλησιάζουν, επειδή είναι όλα επικίνδυνα. Από το δωμάτιο που βρισκόμαστε, το οποίο υποτίθεται πως ήταν σχετικά ψηλά στον πύργο (πρώτο ή δεύτερο όροφο αλλά όχι ψηλότερα) έβλεπα έξω από ένα θωρακισμένο τζάμι την γκρίζα επιφάνεια. Φαινόταν να έχει μια θαμνώδη, φτωχή βλάστηση (τύπου ελληνικού ξεροβουνιού) αλλά σε πιο σκούρο γκρίζο χρώμα. Από την άλλη μεριά του δωματίου ήταν η πόρτα που έβγαζε σε έναν διάδρομο.

Γύρισα και πυροβόλησα ένα πλάσμα στο διάδρομο κι εκείνο έπεσε πίσω. Ήταν κάποιο κατασκεύασμα που έμοιαζε λίγο με σκούρο ρομπότ. Μετά, αν και ήξερα ότι δεν πρέπει να το κάνω, γύρισα το όπλο μου σε έναν τοίχο και τράβηξα ξανά τη σκανδάλη. Πετάχτηκαν δυό καρφιά μαζί, παράλληλα και χώθηκαν στον τοίχο. Είδα τότε, όπως δείχνει καμιά φορά στην τηλεόραση, να τρέχει το ρεύμα μέσα σε καλώδια με μεγάλη ταχύτητα, τα καρφιά να τρέχουν με τρομερή ταχύτητα μέσα στον τοίχο. Είπα: «Αυτός είναι ο τρόπος που καταστράφηκαν τελικά τα τοιχώματα του κάστρου. Όταν θα φτάσει αυτή η ζημιά στους εξωτερικούς τοίχους, τότε ο έξω κόσμος θα εισβάλει μέσα και θα καταστρέψει το κάστρο».

Εκείνη την ώρα κάτι βαρύ μεταλλικό έπεσε στο πάτωμα. Δεν ξέρω τι ήταν και δεν ξέρω αν το έριξε κανένας από μας. Αμέσως όμως είδα, όπως ακριβώς δείχνει και στα έργα, να αφυπνίζεται ένα λαμπρό μεταλλικό ρομπότ σε κάποιο από τα κατώτερα επίπεδα και να ξεκινάει να τρέχει στους διαδρόμους, κι αυτό με μεγάλη ταχύτητα. Συζητήσαμε ότι αυτό ήταν ο επόμενος εχθρός μας κι ότι θα έπρεπε να είμαι σε εγρήγορση με το όπλο που πετούσε καρφιά επειδή αυτό ήταν πιο επικίνδυνο από τα άλλα. Πάντως, παρά την εσωτερική απειλή και την επικείμενη καταστροφή δεν θυμάμαι ούτε άγχος ούτε φόβο.

Ξαφνικά, παρατήρησα από το παράθυρο την εξωτερική επιφάνεια να αλλοιώνεται, σαν να ήταν θάλασσα και να έρχεται ένα κύμα να χτυπήσει το παράθυρο. Φαντάστηκα ότι ήταν η ώρα της καταστροφής, αλλά το κύμα χτύπησε το παράθυρο χωρίς να γίνει τίποτα. «Δεν έγινε η καταστροφή ακόμα», παρατήρησα. «Αλλά δεν ξέρω αν θα γλιτώσουμε από το επόμενο κύμα».

Σκηνή 2

Δεν ξέρω πώς ακριβώς, αλλά βρεθήκαμε με τον Κώστα και τη μητέρα μου σε ένα εστιατόριο έξω από το κάστρο, όχι και πολύ μακριά. Δεν θυμάμαι αν κρατούσα το όπλο, πάντως είχα την αίσθηση της επικείμενης καταστροφής, και πάλι όμως χωρίς φόβο.

Καθόμασταν σε κάποιο τραπεζάκι έξω. Όλα γύρω μας ήταν γκρίζα και πάλι. Παραγγείλαμε κάτι για φαγητό, δεν θυμάμαι τι, αλλά θυμάμαι πως μας έγραψε την τιμή ο/η σερβιτότορος/α (δεν ξέρω αν ήταν άντρας ή γυναίκα). Η τιμή ήταν 3.25 με μεγάλα, καθαρά, μαύρα γράμματα. Συζητήσαμε ότι μάλλον το ποσό ήταν σε Ευρώ. Μετά όμως, κάποιος, μάλλον η μητέρα μου αποφάσισε να αλλάξει κάτι από την παραγγελία ή ίσως να το ακυρώσει. Έτσι, έφυγα από το τραπέζι και κατέβηκα δυό-τρία σκαλιά και μπήκα στο εστιατόριο. Έκανα την αλλαγή, και μου έγραψε και πάλι με μεγάλα, καθαρά, μαύρα γράμματα το τελικό ποσό: 2.75.

Γύρισα στο τραπέζι. Κάναμε συζήτηση για το τι έμελλε να γίνει. Κάποιος εξήγησε ότι όλα αυτά ήταν συνέπεια της δουλειάς του Χ (όνομα που αναφέρθηκε αλλά δεν θυμάμαι). Ο Χ έφτασε στον πλανήτη, έχτισε το κάστρο-εργαστήριο και ξεκίνησε κάποια πειράματα. Πέθανε όμως κάποια στιγμή (δεν εξηγήθηκε αν ήταν από φυσικά αίτια ή όχι) και το πείραμα ξέφυγε από τον έλεγχο.

Σκηνή 3

Φύγαμε από το εστιατόριο και γυρίσαμε στο κάστρο. Απέξω ήταν μαζεμένος κόσμος και έβλεπε πάνω σε μια ψηλή, τετράγωνη έπαλξη. Εκεί βρισκόταν ένας δράκος. Ήταν κατάμαυρος. Δεν ήταν τεράστιος, ούτε και ιδιαίτερα μεγάλος ή τρομαχτικός. Η εμφάνισή του είχε περισσότερο τη χροιά εμφάνισης κάποιου οιωνού κι όχι κάποιας απειλής. Είχε ένα κάπως κροκοδειλένιο κεφάλι, και περίεργα μέλη που έμοιαζαν με μέλη δράκου.

«Φάνηκε η Ηγέρια», είπε κάποιος. «Τώρα το τέλος είναι κοντά».

Ωστόσο, παρόλο που ήμουνα σίγουρη ότι δεν υπάρχει επιστροφή, σκέφτηκα ότι έπρεπε να το πολεμήσουμε. Το κοίταξα. Ήταν κατάμαυρο, πάνω σε γκρίζο φόντο (γκρίζο ουρανό).

Ξύπνησα. Δεν είχα την αίσθηση ότι ήταν εφιάλτης. Δεν ήμουνα καθόλου φοβισμένη.

Οκτώβριος 28, 2008

H QuelMarth ονειρεύεται

Posted in blogοσφαιρα, από E-mails tagged , , στις 9:18 μμ από ονειροναύτης

ότι κάποιοι παντρεύονται την ώρα που θα έπρεπε να παντρεύεται αυτή κι ένας ξανθός δένει τα κορδόνια του φορέματός της 😉 όλο το όνειρο εδώ.

Αρχέτυπα: Άνιμους

Συμβολική Δραστηριότητα: Γάμος (συζυγία)

Επίσης η QuelMarth ονειρεύεται μια πεταλούδα, μια πορτοκαλί γατούλα κι ένα λιονταράκι στο σπίτι της. Ποιά πλευρά της προσωπικότητάς της άραγε αντιπροσωπεύει το καθένα; Το όνειρό της εδώ.

Κι άλλα πολλά όνειρά της μπορείτε να δείτε εδώ

Απρίλιος 15, 2008

Αποχαιρετισμός από την Ανθή

Posted in από E-mails στις 11:51 μμ από Διγέλαδος

Είδα ένα άτομο που με έχει γοητεύσει πολύ ότι ήταν μακριά μου και ήθελε να με αποχαιρετίσει καθώς ήμουν έτοιμη να φύγω από το μέρος όπου είχα πάει για να τον επισκεφτώ. Ήταν λοιπόν μακριά μου και κρατούσε μια ανθοδέσμη με λουλούδια. αυτά τα λουλούδια ήταν μόνο τα κοτσάνια τους. και προσπαθούσε να βάλει και κάτι άλλο στην ανθοδέσμη για να μου τα δώσει. Προσπαθούσε να την φτιάξει όμορφη, όλο πρόσθετε κάτι και μετά το αφαιρούσε. κάποια στιγμή ανάμεσα στα κοτσάνια έβαλε ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα και του είπα από μακριά «έλα ωραίο είναι». Και γύρω από το μπουκέτο έβαλε ένα περιτύλιγμα λευκό. ήρθε τρέχοντας και αφού με πλησίασε με μου έδωσε τα λουλούδια, με αγκάλιασε, με σήκωσε ψηλά και μου έβαλε ένα δακτυλίδι στο χέρι. σε ένα δάκτυλο που ήδη φορούσα ένα δακτυλίδι. Το ένα δακτυλίδι έμοιαζε με βέρα και το άλλο είχε διαμαντάκια. Δεν ξέρω ποιο από τα δυο μου είχε προσφέρει, πάντως αυτό με τα διαμαντάκια μου ήταν λίγο μεγάλο και η βέρα το συγκρατούσε. στην πραγματικότητα φοράω ένα δακτυλίδι με διαμαντάκια. Αυτός ο άνθρωπος όταν με σήκωσε αγκαλιά, αν και στην πραγματικότητα είναι πολύ κοντός ήταν ψηλός. δίπλα ακριβώς βρισκόταν η μητέρα μου η οποία δυσανασχέτησε με αυτή την «δέσμευση». Εγώ όμως ήμουν ευτυχισμένη και αυτός το ίδιο. Με αποχαιρέτισε και είπαμε ότι θα τα πούμε σύντομα και ήμουν σίγουρη ότι θα ξαναβρεθούμε και αυτός ένιωσα ότι το ήθελε πολύ και το πήγαινε μακριά, ενώ εγώ ήμουν πιο άνετη.

Ιανουαρίου 8, 2008

Όνειρο – παράδειγμα για ανάλυση

Posted in από E-mails στις 12:47 μμ από Διγέλαδος

Μας ήρθε ένα όνειρο με e-mail και επειδή είναι αρκετά αναλυτικό σκέφτηκα ότι μπορεί να αποτελέσει ένα πάρα πολύ καλό δείγμα για να φτιάξουμε ένα παράδειγμα για το πως μπορούμε να αναλύσουμε ένα όνειρο.

Θα χωρίσουμε πρώτα το όνειρα σε τρία τμήματα:

Εισαγωγή

    «Δουλεύω σε ένα μαγαζί, το οποίο πουλάει αθλητικά είδη αλλά έχει
παραδόξως και χριστουγεννιάτικα είδη, γιρλάντες, στολίδια, φουσκωτά
παιχνίδια για τα παιδιά κ.τ.λ. μπαίνει μία οικογένεια μέσα με μια
χοντρή μαμά η οποία ήταν αρκετά ορμητική και λίγο χωριάτα στους τρόπους
(απαιτητική δηλαδή χωρίς να σκέφτεται τους άλλους, θέλοντας να τα
τακτοποιήσει όλα εδώ και τώρα) και δυο παιδιά (αγόρια) εκ  των οποίων
το μεγαλύτερο ήταν ίσως λίγο καθυστερημένο, πάντως ήταν σίγουρα θρασύ
και δίχως ενσυναίσθηση, ίσως και κακό θα το χαρακτήριζα…»

Δράση

    «Αυτοί ξεχύνονται μέσα στο μαγαζί και αρχίζουν και ζητάνε πράγματα, εγώ
προσπαθώ να τους εξυπηρετήσω αλλά είναι δύσκολο πρώτον γιατί ζητάνε
πολλά και χωρίς υπομονή και τα πιτσιρίκια τριγυρνάνε από δω και από κει
δημιουργώντας ένα κλίμα πανικού και σύγχυσης και από την άλλη γιατί το
ίδιο το μαγαζί είναι ανακατεμένο και ατακτοποίητο… έψαχνα συγκεκριμένα
ένα παπούτσι που δεν το έβρισκα πουθενά και το έψαχνα με αγωνία και
αισθανόμουν άσχημα, πρώτον γιατί εγώ είχα αναφέρει επανειλημμένως ότι
το μαγαζί έτσι είναι δυσλειτουργικό, δεύτερον γιατί εκτιθόμουν απέναντι
στους πελάτες, ντρεπόμουν και τέλος γιατί αυτοί θα έφευγαν και δεν θα
ανέβαζα τον τζίρο μου ακόμη περισσότερο (είχαν ήδη ωστόσο ψωνίσει
αρκετά, ένα αρκετά μεγάλο ποσό για το μέγεθος του μαγαζιού, είχαν πάρει
πολλά πράγματα). Εκείνη τη στιγμή που έψαχνα το παπούτσι και έλεγα ότι
τα τακτοποίησε η μάνα μου ως δικαιολογία που δεν το έβρισκα ήρθε ο
μικρός και μου έπιασε με το χέρι του τον πισινό αλλά όχι παιχνιδιάρικα,
πρόστυχα. Γύρισα απότομα, το κοίταξα και αμέσως μετά την μητέρα του, η
οποία ωστόσο σαν να αισθανόταν περήφανη για την πράξη του γιου της αλλά
προσπαθούσε να το κρύψει. Το παιδί δεν έδειχνε καθόλου ενδιαφέρον για
τα συναισθήματα μου και χαμογελούσε, ούτε έδειχνε ενδιαφέρον για την
αγωνία που είχα να τους εξυπηρετήσω… εγώ άρχισα να της λέω τι είναι
αυτά που κάνει το παιδί σας κτλ αλλά καθότι δεν έδειχνε να το
αποδοκιμάζει τότε εγώ άρχισα να φωνάζω και να λέω ότι αν δεν το μαζέψει
και δεν το βάλει σε μία τάξη θα φωνάξω την αστυνομία να τους πετάξει
έξω! Τότε αυτή μαζεύτηκε και πήρε το παιδί από κοντά το οποίο
εξακολουθούσε να έχει ένα βλέμμα δόλιο… εν τέλει πλήρωσαν όλα όσα είχαν
ψωνίσει και έφυγαν ανακουφισμένοι και η μάνα με το μικρό της και εγώ.
Μόνο ο μεγάλος γιος έδειχνε να μην είχε πρόβλημα με την κατάσταση ως
είχε… σε όλη αυτή τη φάση ήταν παρούσες, «απούσες» στο μαγαζί και οι
δυο μου αδερφές που δεν με βοηθούσαν στην εξυπηρέτηση γιατί ήταν κάτι
που το είχα αναλάβει εγώ… ωστόσο αν και το γνώριζα ότι ήταν δική μου
δουλειά ευελπιστούσα εσωτερικά, χωρίς να τη ζητάω, σε κάποια βοήθεια
που θα με έβγαζε από αυτόν τον πανικό και το άγχος… έβλεπαν όμως είχαν
γνώση της κατάστασης.»

Κατάληξη

    «Όταν έφυγαν τους είδα από το παράθυρο να παίζουν στο χιόνι με τα
παιχνίδια που αγόρασαν και να γελάνε… τότε τα κοίταξα αρκετά πιο ήρεμη
πια και είπα κοίτα τα τι όμορφα που παίζουν, αισθάνθηκα όμορφα και λίγο
περήφανα καθώς  παρόλο που γινόταν ένας πανικός μέσα στο μαγαζί και εγώ
αισθανόμουν τόσα πράγματα, (πίεση, άγχος, αγωνία) κατάφερα και βρήκα
και τους πούλησα  κάποια παιχνίδια έτσι ώστε να μπορούν αυτά να
διασκεδάσουν και να χαρούν. Το αισθάνθηκα ως προσφορά. Η μάνα τους
συνέχιζε να τα κυνηγάει έτοιμη να κάνει κριτική αλλά τα άφηνε να
παίζουν πλέον και τα έβλεπε και χαιρόταν ίσως και λίγο κρυφά…και ας
ήταν αυτά στη χιόνι θα βρεχόντουσαν θα λερωνόντουσαν αλλά τα άφηνε…

Ξύπνησα σφιγμένη, τσιτωμένη, με τα δάχτυλα σφιγμένα μέσα στις παλάμες,
σε αμυντική θέση. Σαν να είχα βγει από μία μεγάλη μάχη, έναν μεγάλο
αγώνα πολύ αγχωτικό πιεστικό που με έβαζε σε έναν πανικό και μου άφηνε
πολύ πολύ κούραση αλλά στο τέλος και κάποια χαρά…»

Από την εισαγωγή μαθαίνουμε για το περιβάλλον στο οποίο εξελίσσεται το όνειρο και για τα κεντρικά πρόσωπα:

  • Περιβάλλον:  Κατάστημα – χώρος εργασίας (κατάσταση: ανακατεμένο και ατακτοποίητο)
  • Πρόσωπα:    
    • μαμά (χοντρή, ορμητική, απαιτητική, εγωίστρια, κτλ)
    • δυο παιδιά (αγόρια)
    • το μεγαλύτερο: λίγο καθυστερημένο, θρασύ, δίχως ενσυναίσθηση, και κακό

Από τη δράση μαθαίνουμε για τα σύμβολα-αντικείμενα που περιστρέφεται γύρω τους το όνειρο και την πράξη στην οποία εμπλέκεται περισσότερο ο κύριος χαρακτήρας και τα συναισθήματα κατά τη διάρκειά της.

  • Σύμβολα:         Παιχνίδια για παιδιά, ένα παπούτσι
  • Πράξη              Αναζήτηση ενός παπουτσιού
  • Συναισθήματα: Αγωνία, άσχημα συναισθήματα,πίεση, άγχος, εκτιθόμουν, ντροπή και τέλος
    γιατί αυτοί θα έφευγαν και δεν θα ανέβαζα τον τζίρο μου ακόμη
    περισσότερο (είχαν ήδη ωστόσο ψωνίσει αρκετά, ένα αρκετά μεγάλο ποσό
    για το μέγεθος του μαγαζιού, είχαν πάρει πολλά πράγματα)

Επίσης μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα για τους χαρακτήρες και το πως επηρεάζουν τον κύριο χαρακτήρα (συναισθηματικά):
«ήρθε ο
μικρός και μου έπιασε με το χέρι του [..] εγώ άρχισα να φωνάζω και να λέω ότι αν δεν το μαζέψει
και δεν το βάλει σε μία τάξη θα φωνάξω την αστυνομία να τους πετάξει
έξω!»

Στη δράση εμφανίζονται κι άλλα πρόσωπα:

  • (άμεσα) οι
    δυο μου αδερφές (παρούσες, «απούσες») «ευελπιστούσα εσωτερικά σε κάποια βοήθεια»
  • (έμμεσα) η μάνα μου «έλεγα ότι
    τα τακτοποίησε η μάνα μου ως δικαιολογία που δεν το έβρισκα»

Στην κατάληξη βλέπουμε τα καινούρια συναισθήματα που γεννιούνται στο τέλος και μια αισιόδοξη νότα

  •  Συναισθήματα: ήρεμα, όμορφα, λίγο περήφανα

Φυσικά μπορούμε να δούμε και τα άλλα πρόσωπα και τα δικά τους συναισθήματα:    
    Ικανοποίηση, χαρά

Όμως είναι πολύ σημαντικά και τα συναισθήματα που αισθανόμαστε όταν ξυπνήσουμε:

 Συναισθήματα: σφιγμένη, τσιτωμένη

——————-

Μετά από αυτήν ανάλυση, θα πρέπει ο ονειρευτής να συσχετιστεί με αυτά τα πρόσωπα που είδε. Δηλαδή να καταλάβει το κάθε πρόσωπο ποιο κομμάτι του εαυτού του εκπροσωπεί. Έπειτα να μεταφέρει την πράξη του ονείρου στην πραγματική ζωή κι έτσι να την εντοπίσει. Τι σημαίνουν για αυτόν τα διάφορα σύμβολα-αντικείμενα που είδε. Μετά να βρει τους λόγους που είχε όλα αυτά τα συναισθήματα κι αν είναι αρνητικά πως θα μπορούσε να τα αλλάξει σε κάτι πιο θετικό. Μήπως θα έπρεπε να αντιμετωπίσει διαφορετικά τους άλλους χαρακτήρες αν είναι αυτοί που το επηρεάζουν αρνητικά; Τέλος να εκμεταλλευτεί τα θετικά συναισθήματα που υπάρχουν στην κατάληξη ώστε να πάρει θάρρος για την όποια αντιμετώπιση.

Powered by ScribeFire.

Δεκέμβριος 17, 2007

Μάς έστειλε η Μαρία:

Posted in από E-mails στις 10:58 μμ από Διγέλαδος

Ήταν ένας ξένος στο σπίτι μου, στο πατρικό και δεν του έδινα σημασία(λες και ήταν φυσιολογικό να τριγυρίζει ένας άγνωστος στο σπίτι μου…) και μου ζήτησε αναπτήρα. Τελείως φυσιολογικά του έδωσα έναν πολυ ωραίο αναπτήρα( που όντως έχω) και συνέχιζα να είμαι αδιάφορη. Το κάπνισμα απαγορεύεται ρητά σπιτι μου και πήγε έξω, απο το μπαλκόνι της κρεβατοκάμαράς μου να καπνίσει.

Αποδείχθηκε όμως ότι δεν ήθελε να καπνίσει… Αύτος ήταν ένας μάγος-ας πουμε- και με ενα τρόπο μαγικο εμφάνισε να δω για λίγο ….την κόρη μου!!!

Επαναλβάνω ότ είμαι νεαρή σε  ηλικία και κρίσης του στυλ πότε θα γίνω μάνα, δεν έχω…

Έτσι, μπαίνει μέσα πάλι ο ξένος και μπαίνει μαζί του ενα γλυκυτατο κοριτσάκι, τρέχει, τον προσπερνάει και κατευθύνεται καταπάνω μου!!! Ασυνείδητα σκίβω, το παίρνω την αγκαλιά μου και ρωτάω τον ξένο : «τι είναι αυτό?»……εννοώντας το κοριτσάκι…μου απαντάει: «δε σου θυμίζει τίποτα?»…..κοιτάζω έντρομη το κοριτσάκι και αρχίζω να παρατηρώ απίστευτες ομοιότητες με μένα….!!! Συνειδητοποιώ λοιπόν οτι αυτό είναι……..η κορούλα μου!!! Ο ξένος αντιλαμβάνεται από τις αντιδράσεις μου ότι κατάλαβα τι έχω στην αγκαλιά μου και μου εξηγεί πως απλά την έφερε από το μέλλον να τη δω για λίγο…..

Κατα ένα περίεργο τρόπο, δεν υπονοείται καθόλου στο όνειρο ότι αυτός είναι ο πατέρας της. Εξάλλου, μου είναι και τελείως αδιάφορος σε όλο το όνειρο.

Ρώτησα λοι΄πόν το κοριτσάκι πως το λένε και μου είπε Αριάδνη… Εκεί έχω σκαλώσει εγω περισσότερο!!!! Οτι θυμάμαι ξεκάθαρα το όνομά της! Δεν ξέρω καμία Αριάδνη… Ποτε δεν γνώρισα… Δεν ξέρω πως μου ήρθε!

Οκτώβριος 15, 2007

Όνειρο από τη Σ.: Το γυναικείο αρχέτυπο σε εξώφυλλο βιβλίου

Posted in από E-mails στις 10:58 μμ από Διγέλαδος

Ήμουν εγώ, 2 φίλες μου, μια καθηγήτρια μου και μια κοπέλα που την αντιπαθώ όσο κανέναν άλλον. Ήμασταν σε 2 αυτοκίνητα και κάναμε βόλτες. Ένα ασημί όπου μέσα σε αυτό βρισκόμουν εγώ και μια από τις φίλες μου και πίσω μας βρισκόταν το αυτοκίνητο της κοπέλας που μισώ με την άλλη φίλη μου. Παρεμπιπτόντως το αυτοκίνητο της ήταν μαύρο. Κάναμε βόλτες ώσπου φθάσαμε σε μια βιβλιοθήκη. Μπήκαμε μέσα. Τα βιβλία ήταν τοποθετημένα στην μέση σαν πυραμίδα. Διάλεξα ένα όπου στο εξώφυλλό του είχε μια γυναίκα με μαύρα ρούχα και μαύρα μακριά μαλλιά. Το πήρα και βγήκα έξω. Μπήκα στο αυτοκίνητο και η καθηγήτρια μου μου είπε ότι δεν μπορούσα να το πάρω μαζί μου γιατί η βιβλιοθήκη έκλεινε. Έξω είχε νυχτώσει. Μπήκα μέσα να το επιστρέψω και όλος ο κόσμος έτρεχε. Ένας άνδρας με μαύρο κουστούμι τους έδιωχνε. Μπήκα στο χώρο όπου βρισκόντουσαν τα βιβλία και το άφησα. Πάνω σε ένα τραπέζι βρήκα ένα καθρεφτάκι. Το έπιασα, αλλά εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο άνδρας με τα μαύρα! Και με ρώτησε τι κάνω εκεί. Το πέταξα και είδα τη γυναίκα που ήταν εξώφυλλο στο βιβλίο να βγαίνει από μια πόρτα. Έφυγα τρέχοντας. Η γυναίκα αυτή πρέπει να ήταν φάντασμα. Το βράδυ ήρθε σπίτι μου και προσπάθησε να με πνίξει. Με έπιανε από τον λαιμό. Ήταν τόσο ζωντανό όνειρο, όταν προσπάθησε να με πνίξει πονούσα στην πραγματικότητα.

Επόμενη Σελίδα