28 Ιουλίου, 2007

Στο φως

Posted in Εμπνεύσεις, από E-mails στις 7:00 μμ από Διγέλαδος

Κοιμήθηκα στ’ ανάμεσο του γιασεμιού και τ’ αγιοκλήματος
κι ήτανε και μια κόρη εκεί στο προσκεφάλι μου,
ωραία κι αγνή,
κι αμίλητη
σαν τις ασημοπρόσωπες τις διαλεχτές του Κλήδονα.

Νότες των αρωμάτων έντυναν κάθε καινούρια ανάσα μου,
κι η μαγεμένη κόρη έπλεκε πλεξούδα τα μαλλιά μου
με τ’ αστραφτερά δικά της.

Έμεινα εκεί,
μια μ’ ανοικτά μια με κλειστά τα μάτια να κοιτώ,
να προσπαθώ να ξεχωρίσω μυρωδιές
και χρώματα λουσμένα ασήμι σεληνιακό,
να προσπαθώ ν’ ακούσω τους αργούς και σιγανούς παλμούς της.

Κι ύστερα πήρε ο χρυσός να κρύβει τ’ ασημοστολίσματα
και ξύπνησα –
στην αγκαλιά του ξύπνησα,
πλεγμένα με τις ηλιαχτίδες τ’ ακατάστατα μαλλιά μου.

Ξύπνησα.
Όπου ‘χει ασήμι τ’ όνειρο που με συντρόφευσε τη νύχτα αυτή,
έχει χρυσό η αλήθεια μου.

[Ο ουρανός πού ‘χει φανερωθεί στα μάτια τα δικά μου
είν’ την ευγνωμοσύνη π’ αγαπά.]

από την Αταλάντη

10 Ιανουαρίου, 2007

Καταστροφολογικό Όνειρο από τον Atrelegis

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες, από E-mails στις 7:39 μμ από Διγέλαδος

Μου έστειλε ο Atrelegis το γεμάτο όνειρο από δράση, κίνηση και σκηνοθετικά τρικ:

Κανονικά θα προσέθετα εικόνες, αλλά δε βρίσκω τίποτα να ταιριάζει. Είδα το όνειρο πριν μερικές βδομάδες και ήταν από τα πιο ζωντανά που έχω ονειρευτεί.

Ξεκινούσε με μια πανοραμική άποψη 3/4 μια πόλης που έβλεπε στη θάλασσα, μιας πόλης με ουρανοξύστες, φωτισμένης από πράσινα και γαλάζια φώτα νέον. Κάτι συνέβαινε μέσα στην πόλη, αλλά δε μπορούσα να το διακρίνω. Ήταν σα να έβλεπα το trailer μιας καινούριας ταινίας. Κάπου στο βάθος έγινε μια έκρηξη και μετά ακολούθησαν και άλλες. Ένα περίεργο σκάφος πέρασε πάνω από τη πόλη και σάρωσε ένα τμήμα της με μια περίεργη ακτίνα, αφήνοντας πίσω του κάτι σαν τείχος φωτιάς.

Η ‘κάμερα’ διείσδυσε ανάμεσα από τα κτήρια, δείχνοντάς μου μια μάχη που γινόταν στο έδαφος και τον αέρα, ανάμεσα σε ανθρωπόμορφες φιγούρες (δε μπορώ να προσδιορίσω αν ήταν άνθρωποι ή κάτι άλλο), μαζί με άλλες εκρήξεις.

Ένας περίεργος ουρανοξύστης (και δεν ήταν ο μοναδικός στην πόλη) φτιαγμένος από γυαλί και μάλλον μέταλλο, άρχισε να λικνίζεται σα φίδι και από την κορυφή του εμφανίστηκε ένα πολυβολείο που άρχισε να ρίχνει ακτίνες που σάρωναν την πόλη. Μια από τις ανθρωπόμορφες φιγούρες (η ‘κάμερα’ ξαφνικά ακολουθούσε την πλάτη του, καθώς πηδούσε από κτήριο σε κτήριο) πήδηξε πάνω στο πολυβολείο, το κατέστρεψε και ύστερα εκτοξεύτηκε μακριά, πέφτοντας με ορμή πάνω στην ταράτσα ενός άλλου κτηρίου, διαπερνώντας έξι ορόφους πριν σταματήσει, ενώ ο ουρανοξύστης έπεσε.

Η οπτική άλλαξε, δείχνοντας παράθυρα τηλεόρασης με ειδικούς που μιλούσαν για τη χρήση της εξωγήινης τεχνολογίας στον πόλεμο και πρώτο δείγμα των αποτελεσμάτων της στην πρόσφατη καταστροφή της Τεχεράνης (!) δείχνοντας σκηνές από τη μάχη που είδα πριν.

Αλλαγή οπτικής σε δύο γυναίκες που αθλούνταν, μάνα και κόρη, κάνοντας κάποιες στάσεις μιας πολεμικής τέχνης μέσα σε ένα δωμάτιο. Πίσω από ένα τζάμι, δύο άνδρες συζητούσαν για τις πρότυπες στολές και τη δοκιμή τους. Ο ένας άνδρας ήταν σίγουρος και χαμογελαστός ενώ ο άλλος του τα ‘έχωνε’ επειδή θεωρούσε άσκοπη τη δοκιμή σε κοντινά εγκαταλελειμμένες τράπεζες.

Μερικές μέρες πριν, στη δοκιμή:

Οι δυο γυναίκες είναι ντυμένες με στολές από μαύρο δέρμα που καλύπτουν το σώμα τους. Επάνω στις στολές είναι μεταλλικές πλάκες που καλύπτουν συγκεκριμένα μέρη του σώματος, επομένως δεν παίζει να ήταν πανοπλίες. Τα σημεία ήταν:

Στήθος, πάνω από την καρδιά, όπου κάτι σα βαλβίδα ήταν τοποθετημένο στο κέντρο.

Αριστερό και δεξί χέρι, δύο μικρά εξαρτήματα πάνω από τους δικέφαλους και τρικέφαλους.

Στα πόδια, επάνω στις γάμπες

Στη σπονδυλική στήλη, με μικρά εξογκώματα που έμοιαζαν με πιστόνια που ‘κλείδωναν’ αυτομάτως πάνω στη στολή.

Η ‘κάμερα’ απομακρύνθηκε, πάλι σε προοπτική 3/4 και έδειξε το χώρο, από το προαύλιο μιας μεγάλης έπαυλης, πέρα από 2 φράχτες με συρματόπλεγμα, μέχρι ένα γκρίζο παλιό κτήριο. Αν και υπήρχε δρόμος, το να φτάσει κάποιος περπατώντας ως εκεί θα έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα.

Σε αυτό το σημείο ήρθε το καλύτερο σημείο του ονείρου:

Έβλεπα μέσα από τα μάτια της «μητέρας» μάλλον, αλλά ένιωθα και ό,τι ένιωθε. Ξεκίνησαν να τρέχουν, πηδώντας πάνω από τον πρώτο φράχτη (κάπου στα 2 μέτρα ύψος), κυλώντας στο έδαφος και χωρίς να σταματήσουν σηκώθηκαν, έτρεξαν και πέρασαν το δεύτερο φράχτη.

Έτρεχε με τρομερή ταχύτητα, νιώθοντας εκείνη την περίεργη αίσθηση (όχι ακριβώς κούρασης) που νιώθεις όταν τρέξεις τουλάχιστον 5-6 λεπτά γρήγορα, αλλά χωρίς να κουραστείς. Δεν ήταν ακριβώς αδρεναλίνη, ούτε υπεράνθρωπη προσπάθεια, αλλά έτρεχαν με εξωφρενική ταχύτητα.

Έφτασαν μπροστά από την πόρτα οποία ήταν κλειδωμένη και γυάλινη) και πήδηξε, όπως ακριβώς κάποιος θα πηδούσε από βατήρα μέσα στο νερό, με τα χέρια και το σώμα τεντωμένα σα βέλος. Διαπέρασε με ευκολία το τζάμι και με αμείωτη ταχύτητα, πήδηξε από το μαρμάρινο πάτωμα του λόμπι επάνω στην πρώτη οριζόντια κολώνα που βρισκόταν ενάμιση μέτρο επάνω. Έκανε μια περιστροφή 180 μοιρών, άφησε την κολώνα και άρπαξε την επόμενη, λίγο ψηλότερα, με το άλλο χέρι. Επανέλαβε την ίδια κίνηση, γυρνώντας στον αέρα προς το περβάζι του δεύτερου ορόφου που κοιτούσε στο λόμπι και γαντζώθηκε εκεί με τις μύτες των ποδιών της από τα κάγκελα.

Έκανε ένα άλμα ψαλιδάκι, αφήνοντας το περβάζι και προσγειώθηκε στην άλλη άκρη του λόμπι, ενώ η κόρη την προσπερνούσε τρέχοντας. Πήδηξε και πάλι με χέρια και σώμα τεντωμένο, αυτή τη φορά περιστρέφοντας το σώμα της για να προσπεράσει την κόρη…

Και ύστερα ξύπνησα. Μπορώ να πω πως είναι ελάχιστες οι φορές που έχω ξυπνήσει με χειρότερη διάθεση. Είχα νιώσει ό,τι ένιωθαν, εκείνη την ευχάριστη ανατριχίλα που σε διαπερνά όταν πέφτεις από μεγάλο ύψος, μαζί με εκείνη την περίεργη σιγουριά όμως ότι δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα.

Θα τον βρείτε στο blog του: Γωνίτσα του Γκρινιάρη

17 Δεκεμβρίου, 2006

Σκιές πάνω από την Αθήνα

Posted in Μυστηρίου, από E-mails στις 10:01 μμ από ονειροναύτης

Ένα όνειρο που μας έστειλε η Παναγιώτα:

Είμαι στην Αθήνα, βραδιάζει, οι άνθρωποι σκυνθρωποί αλλά δεν με πειράζει περπατάμε μαζί.

Ξαφνικά μαύρες σκιές σκοτεινιάζουν ακόμα περισσότερο τον ουρανό και οι άνθρωποι τρέχουν φοβισμένοι να κρυφτούν, δεν φοβάμαι καθόλου αλλά τρέχω ίσως είμαι πολύ αθώα για να καταλάβω τον κίνδυνο.

Τρέχουμε τώρα να κρυφτούμε μπροστά μου είναι μια σκιά ένα μαύρο πουλί με ανάστημα ψιλού ανθρώπου σκελετωμένο, δεν φοβάμαι. Στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να το αγγαλιάσω, είναι τόσο αδύνατο. Φεύγω αλλά δεν φοβάμαι.

Βλέπω ένα έρειπο περίπτερο και μπαίνω μέσα γονατίζω, σηκώνω δειλά το κεφάλι μου και βλέπω έναν όμορφο ξανθό άντρα, σαν άγγελο, να πλησιάζει τον αφήνω να με δει να πλησιάσει και εκείνος χωρίς να πει κουβέντα με χτυπά με ένα μαδέρι έτσι όπως ήμουν γονατισμένη, φεύγω και τρέχω.

Είμαι μπερδεμενη τί είδε γιατί με χτύπησε;

Παιρνώ μπροστά απο τον πύργο των Αθηνών γέρνω το κεφάλι μου να με δω στο τζάμι.

Είμαι μαύρο πουλί ψιλό σκελετωμένο ανοίγω τα φτερά μου και πετάω με τόση δύναμη ψιλά, είμαι τεράστιο, είμαι δυνατό, είμαι τα πάντα αλλά… .

Τώρα πια η πολή είναι μέσα σε ενα κρατήρα μόνο φωτάκια βλέπω από πάνω μαύρα σύννεφα, και εγώ κλαίω, κλαίω δεν μπορώ να κατέβω, με φοβούνται. Γύρω μου μάυρο κενό ποιο κει ίσως άλλο πουλί, αλλά εγώ κοιτάω κάτω τόσο μόνη θλιμμένη.

Εδώ βλέπουμε δυο κεντρικά αρχέτυπα:

ΣκιάΘεϊκό Παιδί

Τη   Σκιά    και το   Αιώνιο Παιδί

Εδώ βλέπουμε τον κλασσικό φόβο, των περισσότερων ανθρώπων όπως φαίνεται και στο όνειρο της Παναγιώτας, της άγνωστης μας πτυχής που συμβολίζεται από τη Σκιά, αυτής που προσπαθούμε να απαλλαχτούμε. Ένας φόβος που μας οδηγεί στην φυγή. Όμως η Παναγιώτα δεν φαίνεται να φοβάται αυτήν την «άγνωστη» πλευρά του εαυτού της και είναι έτοιμη να την αναγνωρίσει και να τη δεχτεί όπως θα έπρεπε. Ήδη φαίνεται αποδυναμωμένη ίσως και από αυτό το «αγγάλιασμα».

Όπως γράφω και στη σελίδα με τα Αρχέτυπα Το αιώνιο παιδί, είναι η αληθινή πλευρά μας στην πιο αγνή μορφή. Όχι μόνο συμβολίζει την αθωότητα μας και το πόσο ευάλωτοι και αβοήθητοι είμαστε, αλλά αντιπροσωπεύει τις φιλοδοξίες μας και τις δυνατότητες μας. Δυστυχώς στην προκειμένη περίπτωση η Παναγιώτα δέχεται μια άσχημη αντίδραση από αυτήν την πλευρά της και πρέπει να βρει την αιτία. Μπορεί να φταίει που η φίλη μας κρύβεται και θέλει το παιδί να την κάνει να βγει από την κρυψώνα της όπως κι έγινε. Υπάρχει περίπτωση πάντως το παιδί και η σκιά να ανήκουν σε δυο αντίπαλες πλευρές και να πρέπει να βρει τη μέση λύση.

Φυσικά όλα αυτά είναι μόνο μια θεωρία. Η άλλη μπορεί να στηρίζεται στο γεγονός ότι ο ονειρευτής μας αισθάνεται απομονωμένος από τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω τους και άνετα θα δεχόταν να φύγει με τη βοήθεια αυτού του πράγματος που φοβούνται όλοι οι άλλοι άνθρωποι, κάτι που αυτός δεν το φοβάται και έχει γίνει φίλος μαζί τους. Ίσως αυτή η έλλειψη φόβου και η αποδοχή του να είναι ο λόγος που ήδη έχει διαχωριστεί από τους άλλους. Όμως το λαμπερό παιδί να της ζητάει να γίνει όπως ήταν παλιά.

Κι άλλα σενάρια μπορούμε να βγάλουμε. Το θέμα είναι εσύ τι σκέφτεσαι και τι αισθάνεσαι για όλα αυτά. Ίσως η πρώτη απάντηση που θα δώσεις στον εαυτό σου να είναι και η σωστή.

30 Νοεμβρίου, 2006

H Crucilla μας έστειλε το όνειρό της

Posted in blogοσφαιρα, Επαναλαμβανόμενα, Μυστηρίου, από E-mails στις 5:41 μμ από ονειροναύτης

και αναρωτιέται γιατί την βασάνισε τόσο πολύ και της βγήκε κιόλας!

Η Crucilla στο αστυνομικό τμήμα και κοιτάει τον αξιωματικό υπηρεσίας. Βλέπει πάνω από το γκισέ ένα πατάρι και ουπς….μες στο πατάρι. Άπειρο σκοτάδι, άπειρο, άπειρο και παρόλο που τα μάτια μου είναι ανοιχτά τόσο δεν βλέπω τίποτα που είναι σαν να είναι κλειστά. Προχωρώ στο άπειρο και νιώθω μια σκάλα. Την ανεβαίνω τυφλή ανιχνεύοντας το επόμενο σκαλί με το πόδι μου. Σαν το stepper με τραινάκι του τρόμου. Ανέβαινα αρκετή ώρα. Είδα και ένα χρυσοπορτοκαλί δέντρο  χρυσοπορτοκαλί δντροχωρίς τις ρίζες του, να αιωρειται πλάι μου, μέσα στη μαυρίλα καθώς ανέβαινα . Την κορυφή την κατάλαβα , δεν την είδα. Ένιωσα ότι η άπειρη μαυρίλα μπροστά μου ήτανε παχύρρευστη σαν βούρκος, σαν βάλτος. Μες στο όνειρο μου όμως δεν υπήρχαν αυτές οι λέξεις. Το σημαινόμενο βούρκος είχε ως σημαίνον το «λήθαργος / λήθ绨. Κι έτσι αποκάλεσα στο μυαλό μου το υγρό σκοτάδι που σαν σκοτεινή λίμνη μου έκλεινε το δρόμο. Μέχρι που άρχισαν να ανδύονται δυο χέρια ολόλευκα και οστεώδη, που μου θύμισαν τα δικά μου. Κάτι κρατούσαν οι παλάμες που ξεπρόβαλλαν στραμένες προς εμένα. Κάτι υπόλευκο και οβάλ, σαν βότσαλο από ελεφαντόδοντο ένα στο κάθε χέρι… ελεφαντόδοτα

Μεχρι που αναδύθηκε μια γυναίκα με υψωμένα τα κρινένια της χέρια και τα μαλλιά της ριγμένα μπροστά , μαύρα και μακριά…

Σαν το κοριτσάκι του The ring κοριτσάκιαλλά ήταν σίγουρα γυναίκα αλλά εξίσου απόκοσμη. Να κρατήσουμε και το feeling… Θυμίσου, βγήκε από ένα άπειρο μαύρο βούρκο με υψωμένα τα χέρια. Κάτω από το κρυμμένο πρόσωπο της, το βλέμμα της στόχευε εμένα. Λες να μην της έκανα εντύπωση κι εγώ μεσα στο σκοτάδι, να μην ήμουν κι εγώ σχεδόν φωσφορίζουσα μες στο μαύρο «λήθαργο»; (Φίλοι του Jung: κι εγώ τέτοια μαλλιά είχα στην πραγματικότητα) Μού μίλησε αλλα δε θυμάμαι τι μου είπε. Ούτε θυμάμαι αν είδα το ίδιο όνειρο δυο φορές ή αν ξαναπήγα να της μιλήσω μες στο ίδιο όνειρο. Πάντως ήταν φιλική και μάλλον θα τη συμβουλεύτηκα για κάτι. Που δεν θυμάμαι γαμώτο.

Μπορείτε να διαβάσετε το όνειρό της και στο blog της: http://crucialchaos.blogspot.com/2006/11/vol1.html

Το comment μου λοιπόν για το e-mail:

Δεν είναι και λίγο πράγμα να πέφτεις στα άδυτα του υποσυνειδητού σου. Σε εκείνο το σκοτεινό πατάρι του μυαλού σου. Κι όσο και να ανεβαίνεις τόσο τρομακτικό θα γίνεται, μέχρι να το συνηθίσεις, αποδέχοντας αυτήν την κρυμμένη πλευρά του εαυτού σου, και να αισθανθείς έτσι μια οικιότητα μαζί της. Αφού όπως μας λες κυμάται ακόμα (βρίσκεται στη λήθη του σκοταδιού). Ποιό είναι όμως αυτό το κοριτσάκι; Φυσικά είναι κάποιο τμήμα του εαυτού σου. Αλλά το ερώτημα είναι ποιο ακριβώς; Και μάλλον σου ζητάει την προσοχή σου με τα χεράκια της. Αλλά επίσης το βλέπω πολύ παραμελημένο. Γιατί έτσι; Ποιο κομμάτι του εαυτού σου παραμελείς; Έχει σχέση μήπως με την παιδική σου ταυτότητα μιας και είναι μικρή σε ηλικία; Βλέπεις έτσι τον εαυτό σου; Τί συμβουλή θέλει να σου δώσει; Αυτές τις ερωτήσεις λοιπόν πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου, ειδικά αν επαναλαβάνεται συνέχεια το όνειρό σου. Πάντως το ότι βλέπεις εκείνο το δέντρο με τα λαμπερά του χρώματα δεν είναι κάτι καθόλου άσχημο. Κάτι μεγαλώνει μέσα σου και σε λίγο θα δώσει καρπούς, φτάνει να το κάνεις να ριζώσει 😉

Όμως όταν λες ότι σου βγήκε, εννοείς για αυτά που γράφεις μετά στο blog σου; Ότι φόρεσες τελικά κι εσύ τα άσπρα στο νοσοκομείο. Διόλου απίθανο να σε προειδοποιούσε το κοριτσάκι για κάτι σωματικό. Αλλά πότε το ξαναείδες το όνειρο;

8 Μαΐου, 2006

O Lexx έχει μια αντιπαθητική βρωμιάρα γάτα

Posted in από E-mails στις 10:48 μμ από ονειροναύτης

Έχω μια αντιπαθητική βρωμιάρα γάτα. Την αντιπαθώ ελεϊνά γιατί έχει το πιο ύπουλο μυαλό γάτας του κόσμου. Μπορεί να συγκριθεί ακόμα και με άνθρωπο.

Πριν από ένα μήνα είδα ένα όνειρο. Είδα ότι της φερόμουν με πάρα πολύ βία. Την πάταγα, την βάραγα ώσπου την έκανα κομματάκια. Γενικά είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος και δεν πειράζω τα ζωντανά.

Χθες είδα πάλι αυτή τη γάτα στον ύπνο μου και πάλι της φέρθηκα με έναν παρόμοιο με τον προηγούμενο τρόπο.

Η πρώτη ερμηνεία είναι ο καταπιεσμένος θυμός που μπορεί να νιώθω. Αλλά γιατί ξεσπάω στο κωλόγατο; Κάτι άλλο που μου ήρθε είναι ότι αυτή η γάτα αντιπροσωπεύει για μένα τη μιζέρια, την κακομοιριά και άλλα τόσα άσχημα συναισθήματα. Οπότε μπορεί απλά να θέλω να πατήσω τα παραπάνω και να τα σκοτώσω.

Βέβαια μπορεί να σημαίνει και άλλα πράγματα. Αυτή η γάτα είναι η σύγχρονη ιστορία μου. Την ταίζω από την εφηβία μου. Οπότε υποσυνείδητα θέλω να ωριμάσω και γι αυτό αντιδρώ έτσι στο σύμβολο του παρελθόντος. Μια τελευταία γρήγορη ερμηνεία που μου έρχεται(είναι και αργά για να το αναλύσω παραπάνω) είναι ότι οι γάτες είναι τα αγαπημένα μου ζώα. Και ενώ έχουν περάσει άλλες πενήντα γάτες όλα αυτά τα χρόνια από την αυλή μου, μου έχει μείνει αυτή η μίζερη ύπαρξη.

Για να καταλήξω κάπου, τα όνειρα μπορεί να σημαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα. Άλλες φορές, πολλά πράγματα μαζί. Όσο χαζά και επιφανιακά κι αν φαίνονται, είναι πάντα μια καλή ευκαιρία να αναλύσεις τη ζωή σου. Είναι πιο πολύ μια αφορμή παρά ένα αποκρυπτογραφημένο μήνυμα.

28 Απριλίου, 2006

Πάνε οι ελιές της Nienor

Posted in Ρεαλιστικά, από E-mails στις 2:04 πμ από Διγέλαδος

Οι ελιές στα χέρια μου είχαν τσαντιστεί πολύ μαζί μου και με εγκαταλείπανε. Κάνανε έναν μικρό ήχο: σπιτς, βγάζανε ποδαράκια, σαν μαλάκια ένα πράμα και τουπ τουπ τουπ προχωράγανε επάνω στα χέρια μου φτάνανε στους καρπούς και πηδούσαν κάτω. Μερικές δε φεύγανε απλά ξυπνούσαν.

Εγώ το έλεγα σε κάποιον (δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιον, ούτε την ώρα που ξύπνησα θυμόμουνα) και δε με πίστευε. Του είπα λοιπόν μια δόση: «Να, βγάλε μία να δεις» και γελούσε αλλά έβαλε το χέρι του κι έπιασε μία κι αυτή έκανε τον ίδιο μικρούλη ήχο και βγήκε και κουνούσε τα ποδαράκια-πλοκαμάκια της στον αέρα καθώς εκείνος την κρατούσε ανάσκελα.

Δεν ήταν καθόλου τρομαχτικό, ήταν χαριτωμένο όνειρο. Οι ελιές ήταν οικείες, πολύ δικές μου, σαν να τις «γνώριζα» και να ήξερα τι μπορούν να κάνουν. Επίσης ήξερα πως θα ξεθύμωναν και θα γυρνούσαν και δε με πείραζε που έφευγαν. Ήταν σαν να τις άφηνα να κάνουν τη βόλτα τους για να έρθουν όποτε θέλουν.

Είναι από τα πιο περίεργα πραγματάκια που έχω δει. J

Από τη Nienor

14 Μαρτίου, 2006

Όμορφο γατο-όνειρο-ανάμνηση

Posted in Ρεαλιστικά, από E-mails στις 1:04 μμ από ονειροναύτης

cat dreamΕιδα λέει οτι γυρνούσα από τη σχολή και ημουν πολυ χαρούμενη… Μαλιστα φορουσα σιδερωμενο πουκάμισο πράγμα που μου εκανε εντυπωση. Μετά πήγα σε ενα σπίτι που ήταν το σπίτι μου (στον υπνο μου) και ήταν πολυ ωραίο, είχε συνηθισμένα έπιπλα και μεγάλο μπαλκόνι. Στο μπαλκόνι είχε δυο καρέκλες πλαστικές, ενα τραπεζάκι και πολλές γλάστρες με πράσινα φυτά. Πήρα το λάστιχο και άρχισα να τα ποτίζω. Στα πόδια μου ήρθε και τριβότανε μια γάτα και τοτε αφησα το λάστιχο και πηρα την γάτα αγκαλιά και καθίσαμε στην καρεκλα και την χάιδευα και η γάτα καθόταν ήσυχα. Επισης παρατήρησα οτι στο όνειρο αυτο δεν φορούσα μαύρα ρούχα (που φοράω συνήθως) αλλά ένα κίτρινο μπουφάν.
Μετά απο κάποια ώρα μπαινει στο μπαλκονι μια καθηγήτρια μου απο τη σχολή και μου λεει: ‘Ηρθες? Αντε ασε την γατα, πλυνε τα χερια σου και ελα να φαμε» και μου χαμογελαει. (εμενα η ολη εξέλιξη στον υπνο μου, μου φαινοταν φυσιολογικη). Μετά πάω μέσα (με την γάτα) και μου λέει ‘Παιδί μου, βάλε στη γάτα να φάει, μη περιμένεις να τα κάνει όλα ο αδερφός σου, το βράδυ θα ρθεί ο πατέρας σας, να πάμε στο ***» (***= δεν θυμαμαι το μερος)

Εδώ ξύπνησα. Προσπάθησα να ξανακοιμηθώ μπας και συνεχίσει το ονειρο αλλα μπαααα…

από την Flying-Saucepan (αυτό είναι και το δεύτερο της όνειρο εδώ)

16 Φεβρουαρίου, 2006

ο Μπαντάκ Ξυλούργος

Posted in Διάλογοι, Ρεαλιστικά, από E-mails στις 4:51 μμ από ονειροναύτης

Μπήκα στο μαγαζί με φούρια… «Μπαντάκ πιασε 10 ξυλόπροκες ένα
γυαλόχαρτο και μια λάμα» Στην πραγματικότητα ο Μπαντάκ είναι κοντούλης με μια μικρή καμπούρα. Στο όνειρό μου όμως ήταν θεόρατος. Με χαϊδεύει στο κεφάλι και χαμογελάει…
‘Δουλειά πας?’
‘ναι’ του απαντώ.
Με κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω εξεταστικά…
‘Έτσι?’ κοιτάζομαι και συνειδητοποιώ ότι δεν φοράω τα ρούχα της δουλειάς αλλά είμαι ντυμένη για βραδινή έξοδο… Φρικάρω…
Πάω να φύγω προς το σπίτι και σε μια γωνιά πετυχαίνω έναν παλιό συμμαθητή μου από το φροντιστήριο που τελικά τον δεχτήκανε κάπου στη Βοστόνη με υποτροφία…
Με φωνάζει… Γυρνάω και τον κοιτάζω επίμονα. Μου πονάνε τα μάτια (ακόμη και στον ύπνο πονάνε?)
«με ξέχασες ε?» μου λέει…
«εγώ? Πότε είχαμε πάρε δώσε εμείς, μου λες???»
«τέλος πάντων…»
Μου βάζει ένα χαρτάκι διπλωμένο στην τσέπη και με φιλάει στο μέτωπο…
Γυρνάω να φύγω…
‘Είσαι και γαμώ τα παιδιά!’ φωνάζει από πίσω μου, αλλά δεν τον ακούω…
Μπαίνω στο σπίτι μου και ακούω καυγάδες και φωνές… Φωνάζω
«Σκασμοοοοος!»
και μετά ξύπνησα.

από την Flying_Saucepan

13 Φεβρουαρίου, 2006

Coffin Online

Posted in Εφιάλτες, από E-mails στις 5:57 μμ από ονειροναύτης

Έβλεπα στον ύπνο μου ότι παρακολουθούσα τηλεόραση και λέγανε για ένα site που αν βάλεις το όνομα ενός αποθανόντος θα μπορέσεις να ακούσεις κατευθείαν τους ήχους που βγαίνουν από το φέρετρο του. Στα ξαφνικά βλέπω κάποιο απροσδιόριστο άτομο να μπαίνει στο pc μου και να γράφει το ονοματεπώνυμό μου και την επόμενη στιγμή βλέπω τον εαυτό μου σε ένα φέρετρο ζωντανό. Εγώ να προσπαθώ να βγω έξω και να χτυπιέμαι. Μάλιστα ξύπνησα ιδρωμένος πολΥΥΥΥ, αφού χτύπησα πολύ δυνατά στη ξύλινη βάση του κρεβατιού κάτω από τα πόδια.

από τον Monte-Christo

profil στο Rockarolla.gr,
profil στο urbanlegends.gr

Προηγούμενη σελίδα