Ιανουαρίου 21, 2009

Το όνειρο της Tiessa

Posted in Επιστ. Φαντασίας, από E-mails στις 9:54 μμ από Διγέλαδος

(Ξημερώματα Παρασκευής 9/2/2001)

Σκηνή 1

Βρισκόμαστε με τον Κώστα μέσα σε ένα παράξενο, εντελώς κλειστό κάστρο και ξέραμε ότι θα παρακολουθούσαμε μια καταστροφή. Φαίνεται σαν να είχε προηγηθεί μια ταινία ή ένα βιβλίο το οποίο ο Κώστας ήξερε πάρα πολύ καλά και μπορούσε κάθε στιγμή να ανακαλεί το κατάλληλο τμήμα του, αλλά κι εγώ είχα μια ιδέα για το τι είχε γίνει. Αυτή τη φορά πάντως ήμασταν μέσα στην ταινία και θα τη ζούσαμε εμείς, σαν να προσπαθούσαμε ίσως να αποτρέψουμε το κακό που ήταν να γίνει.

Θεωρητικά το κάστρο ήταν ερμητικά κλειστό. Βρισκόταν σε ένα γκρίζο τοπίο. Ολόκληρο το όνειρο διαδραματίστηκε στις αποχρώσεις του γκρίζου, από το ανοιχτό, λαμπερό μεταλλικό μέχρι το κατάμαυρο. Δεν θυμάμαι ούτε υποψία άλλου χρώματος.

Αυτό που περιμέναμε ότι θα συνέβαινε ήταν πως το εξωτερικό περιβάλλον ήταν πολύ εχθρικό κι αν αλλοιώνονταν οι τοίχοι που προστάτευαν το κάστρο, τότε αυτό θα διαλυόταν, αλλά μαζί του θα καταστρεφόταν και η ζωή του πλανήτη. Ωστόσο και το ίδιο το κάστρο, μέσα του, ήταν γεμάτο από επικίνδυνα κατασκευάσματα που μας απειλούσαν.

Ο Κώστας μού έδωσε ένα όπλο που πετούσε μακριά καρφιά και με συμβούλεψε να πυροβολώ όσα πλάσματα με πλησιάζουν, επειδή είναι όλα επικίνδυνα. Από το δωμάτιο που βρισκόμαστε, το οποίο υποτίθεται πως ήταν σχετικά ψηλά στον πύργο (πρώτο ή δεύτερο όροφο αλλά όχι ψηλότερα) έβλεπα έξω από ένα θωρακισμένο τζάμι την γκρίζα επιφάνεια. Φαινόταν να έχει μια θαμνώδη, φτωχή βλάστηση (τύπου ελληνικού ξεροβουνιού) αλλά σε πιο σκούρο γκρίζο χρώμα. Από την άλλη μεριά του δωματίου ήταν η πόρτα που έβγαζε σε έναν διάδρομο.

Γύρισα και πυροβόλησα ένα πλάσμα στο διάδρομο κι εκείνο έπεσε πίσω. Ήταν κάποιο κατασκεύασμα που έμοιαζε λίγο με σκούρο ρομπότ. Μετά, αν και ήξερα ότι δεν πρέπει να το κάνω, γύρισα το όπλο μου σε έναν τοίχο και τράβηξα ξανά τη σκανδάλη. Πετάχτηκαν δυό καρφιά μαζί, παράλληλα και χώθηκαν στον τοίχο. Είδα τότε, όπως δείχνει καμιά φορά στην τηλεόραση, να τρέχει το ρεύμα μέσα σε καλώδια με μεγάλη ταχύτητα, τα καρφιά να τρέχουν με τρομερή ταχύτητα μέσα στον τοίχο. Είπα: «Αυτός είναι ο τρόπος που καταστράφηκαν τελικά τα τοιχώματα του κάστρου. Όταν θα φτάσει αυτή η ζημιά στους εξωτερικούς τοίχους, τότε ο έξω κόσμος θα εισβάλει μέσα και θα καταστρέψει το κάστρο».

Εκείνη την ώρα κάτι βαρύ μεταλλικό έπεσε στο πάτωμα. Δεν ξέρω τι ήταν και δεν ξέρω αν το έριξε κανένας από μας. Αμέσως όμως είδα, όπως ακριβώς δείχνει και στα έργα, να αφυπνίζεται ένα λαμπρό μεταλλικό ρομπότ σε κάποιο από τα κατώτερα επίπεδα και να ξεκινάει να τρέχει στους διαδρόμους, κι αυτό με μεγάλη ταχύτητα. Συζητήσαμε ότι αυτό ήταν ο επόμενος εχθρός μας κι ότι θα έπρεπε να είμαι σε εγρήγορση με το όπλο που πετούσε καρφιά επειδή αυτό ήταν πιο επικίνδυνο από τα άλλα. Πάντως, παρά την εσωτερική απειλή και την επικείμενη καταστροφή δεν θυμάμαι ούτε άγχος ούτε φόβο.

Ξαφνικά, παρατήρησα από το παράθυρο την εξωτερική επιφάνεια να αλλοιώνεται, σαν να ήταν θάλασσα και να έρχεται ένα κύμα να χτυπήσει το παράθυρο. Φαντάστηκα ότι ήταν η ώρα της καταστροφής, αλλά το κύμα χτύπησε το παράθυρο χωρίς να γίνει τίποτα. «Δεν έγινε η καταστροφή ακόμα», παρατήρησα. «Αλλά δεν ξέρω αν θα γλιτώσουμε από το επόμενο κύμα».

Σκηνή 2

Δεν ξέρω πώς ακριβώς, αλλά βρεθήκαμε με τον Κώστα και τη μητέρα μου σε ένα εστιατόριο έξω από το κάστρο, όχι και πολύ μακριά. Δεν θυμάμαι αν κρατούσα το όπλο, πάντως είχα την αίσθηση της επικείμενης καταστροφής, και πάλι όμως χωρίς φόβο.

Καθόμασταν σε κάποιο τραπεζάκι έξω. Όλα γύρω μας ήταν γκρίζα και πάλι. Παραγγείλαμε κάτι για φαγητό, δεν θυμάμαι τι, αλλά θυμάμαι πως μας έγραψε την τιμή ο/η σερβιτότορος/α (δεν ξέρω αν ήταν άντρας ή γυναίκα). Η τιμή ήταν 3.25 με μεγάλα, καθαρά, μαύρα γράμματα. Συζητήσαμε ότι μάλλον το ποσό ήταν σε Ευρώ. Μετά όμως, κάποιος, μάλλον η μητέρα μου αποφάσισε να αλλάξει κάτι από την παραγγελία ή ίσως να το ακυρώσει. Έτσι, έφυγα από το τραπέζι και κατέβηκα δυό-τρία σκαλιά και μπήκα στο εστιατόριο. Έκανα την αλλαγή, και μου έγραψε και πάλι με μεγάλα, καθαρά, μαύρα γράμματα το τελικό ποσό: 2.75.

Γύρισα στο τραπέζι. Κάναμε συζήτηση για το τι έμελλε να γίνει. Κάποιος εξήγησε ότι όλα αυτά ήταν συνέπεια της δουλειάς του Χ (όνομα που αναφέρθηκε αλλά δεν θυμάμαι). Ο Χ έφτασε στον πλανήτη, έχτισε το κάστρο-εργαστήριο και ξεκίνησε κάποια πειράματα. Πέθανε όμως κάποια στιγμή (δεν εξηγήθηκε αν ήταν από φυσικά αίτια ή όχι) και το πείραμα ξέφυγε από τον έλεγχο.

Σκηνή 3

Φύγαμε από το εστιατόριο και γυρίσαμε στο κάστρο. Απέξω ήταν μαζεμένος κόσμος και έβλεπε πάνω σε μια ψηλή, τετράγωνη έπαλξη. Εκεί βρισκόταν ένας δράκος. Ήταν κατάμαυρος. Δεν ήταν τεράστιος, ούτε και ιδιαίτερα μεγάλος ή τρομαχτικός. Η εμφάνισή του είχε περισσότερο τη χροιά εμφάνισης κάποιου οιωνού κι όχι κάποιας απειλής. Είχε ένα κάπως κροκοδειλένιο κεφάλι, και περίεργα μέλη που έμοιαζαν με μέλη δράκου.

«Φάνηκε η Ηγέρια», είπε κάποιος. «Τώρα το τέλος είναι κοντά».

Ωστόσο, παρόλο που ήμουνα σίγουρη ότι δεν υπάρχει επιστροφή, σκέφτηκα ότι έπρεπε να το πολεμήσουμε. Το κοίταξα. Ήταν κατάμαυρο, πάνω σε γκρίζο φόντο (γκρίζο ουρανό).

Ξύπνησα. Δεν είχα την αίσθηση ότι ήταν εφιάλτης. Δεν ήμουνα καθόλου φοβισμένη.

Ιουνίου 26, 2008

Άρης, άλιεν και τρακαρισμένο αμάξι

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Επιστ. Φαντασίας, αυτοκίνητο, δουλειά στις 8:17 πμ από Διγέλαδος

Πήγαμε να δουλέψουμε στον Άρη! Φάγαμε κιόλας εκεί. Ένας συνάδελφος μου που ήρθε από επαγγελματικό ταξίδι μου έδειξε ένα πάκο από αποδείξεις. «Καλά πόσα ξόδεψες;» τον ρώτησα, «αρκετά» μου είπε. «Πλήρωσες και τον γάμο;» τον ρώτησα πάλι. «Πλήρωσα τον παπά, αυτός ήταν ευτυχισμένος γιατί θα τον πλήρωνα για όλο το μήνα ώστε να μη χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο, αλλά τελικά δεν μπορούσε και ήρθε αποκλειστικά για μας μόνο για μερικές μέρες.» Μάλιστα. Άρχισα να βαριέμαι, ήδη μερικά παιδιά σκεφτόντουσαν να φύγουν. Το διαστημόπλοιο μπορούσε να φεύγει κάθε λίγες ώρες και να έρχεται, αλλά μπορούσε να πάρει λίγους ανθρώπους. Ούτε φέρυ-boat να ήταν. Θέλω να φύγω κι εγώ με την πρώτη φουρνιά. Αλλά πριν φύγω βάζω φαγητό σε μένα και στα παιδιά που καθόντουσαν δίπλα μου. Ήταν μια παραλλαγμένη ιρλανδέζικη συνταγή σούπας με κρέας. Όπου το ζουμί θα ήταν ένα πηχτό ζουμί από μανιτάρια.

Τελικά όλοι σιγά-σιγά κατεβαίνουμε στη Γη, αλλά δεν μας αφήνουν να φύγουμε από το σταθμό. Ήμασταν στην καραντίνα. Είχε έρθει μαζί μας ένας απρόσκλητος επισκέπτης. Ένα μικρό, αλλά πολύ επικύνδηνο άλιεν. Σαν αυτά της ταινία τρόμου. Ήμασταν κανονικός όχλος και ίσα-ίσα χωρούσαμε. Όπου νόμιζαν ότι το εντόπιζαν άρχιζαν να ουρλιάζουν, όσπου το ουρλιαχτό άρχισε να φτάνει προς το μέρος μου και πηγαίναμε πέρα δώθε. Τελικά δεν αντέξαμε και φύγαμε από την πόρτα. Ελπίζοντας ότι το αφήσαμε πίσω μας.

————————————————————-

Οδηγούσα το αμάξι από ψηλά, δηλαδή έβλεπα την κίνηση από τον ουρανό, και ως φυσικό το αμάξι μου πήγαινε ως μεθυσμένο. Όμως αντί να το τρακάρω εγώ, ήρθε με τράκαρε κάποιος άλλος. Σταματήσαμε δίπλα σε ένα στενό και βγαίνει απ’ έξω και μου λέει: «ΓΙα να δούμε τι ζημιές κάναμε» Κι αρχίζει να ξηλώνει το αμάξι, προφυλακτήρες, καπώ, κτλ. Μου λέει το γκαράζ μου είναι εδώ δίπλα αν θέλεις στο φτιάχνω εγώ το αμάξι. Έχεις ζημιές 150 ευρώ που τις πληρώνω εγώ, αλλά το αμάξι θέλει συντήρηση γύρω στα 300 ευρώ δεν βλέπεις ότι όλα είναι φαγωμένα; Εγώ σκεφτόμουν ότι για να το λέει τότε θα το χρειάζεται, και βλέποντας τη θετική μου αντιμετώπιση το πήγε μέσα στο γκαράζ. Εγώ μετά όμως ήμουν μέσα στις αμφιβολίες, σαν πολύ τυχερός δεν θα είναι; Και με τράκαρε και τον πληρώνω; Μήπως να το πάω κάπου αλλού; Και όλα τα άλλα προβλήματα που έχει το αμάξι που λέει;

Ιουλίου 23, 2007

Το τέλος του κόσμου

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Οικολογικά στις 10:02 πμ από Διγέλαδος

Η κάμερα κάνει ζουμ στην οθόνη ενός εργαστηρίου – παρατηρητηρίου. Ένα σφαιρικό αντικείμενο ανάμεσα στους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος φαίνεται να κατευθύνεται με μεγάλη ταχύτητα στη Γη. Ο παρατηρητής που έχει νυχτερινή βάρδια αυτή τη νύχτα έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Τώρα βλέπουμε έξω από το εργαστήριο κι έξω από το κτίριο που το στεγάζει. Είναι ένα παραλιακό εκπαιδευτικό κέντρο. Εμείς τώρα (η κάμερα ας πούμε) βρίσκεται κάτω από τις ξύλινες σκάλες που οδηγούν στην πίσω είσοδο του κέντρου και κοιτάζει ψηλά προς την είσοδο γιατί φαίνεται κάποιος να ανεβαίνει τα σκαλιά και να θέλει να μπει στην είσοδο. Είναι η φίλη του νυχτερινού παρατηρητή και θέλει να του κάνει επίσκεψη. Την βλέπουμε να κοιτάζει λίγο από τα σκαλιά τη θέα της νυχτερινής θάλασσας και μετά να γυρίζει την πλάτη της για να ανοίξει την πόρτα και να μπει μέσα. Όμως αφού μπαίνει, εμείς δεν την ακολουθούμε μέσα, αλλά περιμένουμε ακόμα στην ίδια θέση παρακολουθώντας την πόρτα σαν να ξέρουμε ότι θα βγει σύντομα έξω. Κι όντως σε λίγα δευτερόλεπτα βγαίνει ξανά έξω γιατί συνειδητοποίησε ότι είδε κάτι περίεργο στον ορίζοντα. Αμέσως τρέχει προς την άκρη της ξύλινης αποβάθρας που άρχιζε από την πίσω είσοδο. Εκεί βρισκόταν ένα αρκετά μεγάλο τηλεσκόπιο. Βάζει το μάτι πάνω στην κατάλληλη εσοχή, αλλά δεν βλέπει τίποτα περίεργο.
«Να πάρει! Να δεις που θα έχει μπει πάλι μέσα κανένας θερμό-απορροφητικός σκόρος πάλι.»
Λέει κοιτώντας με απογοήτευση το τηλεσκόπιο. Όμως ξαφνικά βλέπει φως να βγαίνει από την εσοχή του τηλεσκοπίου, αν και διακεκομμένα. Ξανακοιτάει μέσα από το τηλεσκόπιο και βλέπει ένα κανονικό πλανήτη, κάπως μικρότερο από τη Γη όμως, να πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα τον πλανήτη μας προσπερνώντας τους υπόλοιπους πλανήτες σαν να ήταν σταματημένα αυτοκίνητα σε λωρίδα της λεωφόρου, γι’ αυτό στην αρχή δεν τον έβλεπε ή μετά τον έβλεπε διακεκομμένα. Πριν από κάθε πλανήτη έμπαινε στη σκιά του κι επειδή δεν τον έφτανε το ηλιακό φως εξαφανιζόταν μπροστά στα ανθρώπινα μάτια. Όμως είναι εκεί κι έρχεται. Η κοπέλα αμέσως έτρεξε μέσα στο κέντρο.

Το επόμενο πρωί οι φοιτητές καθώς μπαίνανε μέσα στο κέντρο μαθαίνανε για το νέο ή ήδη το είχανε προσέξει στον ουρανό και είχανε μείνει στην αποβάθρα για να τον κοιτάνε. Τώρα πια είχε μεγαλώσει αρκετά και φαίνεται η πορεία του να μην είχε αλλοιωθεί καθόλου από τη δυνάμεις βαρύτητας που ασκούσαν οι άλλοι πλανήτες, από τους οποίους περνούσε, λόγω της τρομερά μεγάλης ταχύτητας του.

Δεν πέρασε και πολλή ώρα μέχρι να πλησιάσει ο πλανήτης-κομήτης τόσο ώστε να φαίνονται και οι λεπτομέρειες του εδάφους πάνω σε αυτόν. Τότε ακούστηκε μια δυνατή φωνή απ’ αυτόν.
«Τίποτα από δεν πρόκειται να με σταματήσει. Θα καταστραφείτε όλοι. Και ούτε κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα σας μπορεί να με εμποδίσει, γιατί μπορώ να διεισδύσω σε όλους τους υπολογιστές και να τους καταστρέψω. Είτε είναι windows, είτε linux, είτε οτιδήποτε»

Όλοι αρχίζουν να φωνάζουν και και να ουρλιάζουν. Μπαίνω μέσα και βλέπω τους πάντες να τρέχουν πανικόβλητους πάνω κάτω. Εγώ παίρνω τις σκάλες και τις ανεβαίνω γιατί θέλω να ειδοποιήσω τους φίλους μου. Επιτέλους φτάνω στο εργαστήριο τους και μπαίνω μέσα. Ήταν όλοι ατάραχοι και ο καθένας έκανε τα πειράματά του. Τα παντζούρια ήταν κλειστά και μάλλον δεν είχαν πάρει ιδέα τι γινόταν. Τους φωνάζω και τους λέω σιγά-σιγά ότι κάτι έχει πλησιάσει τη Γη, κάτι σαν κομήτης αν και πολύ μεγαλύτερος. Αυτοί δεν με πιστεύουν και ανοίγουν τα περσίδες από κάποια παράθυρα. Ναι όντως. Κάτι πολύ μεγάλο είναι στον ουρανό μας ακριβώς πάνω από τη θάλασσα κι από τι φαίνεται θα κάνει μια ελεύθερη πτώση κατευθείαν μέσα σε αυτήν. Κοιτάζουμε γύρω τη θέα της παραλιακής μας πόλης. Όλα τα μνημεία μας, όλα τα μικρά άσπρα σπίτια, θα βυθιστούν κάτω από τα σφοδρά κύματα που θα προκληθούν από τη σύγκρουση του πλανήτη με το δικό μας.
«Πάνε και τα ελληνικά νησιά που θέλαμε να δούμε» Σχολιάζω σαρκαστικά…

Τότε μου έρχεται μια ιδέα και την μοιράζομαι με τους άλλους: Τι θα λέγατε αν ανοίγαμε τον φράγμα που κρατάει όλα τα νερά του ποταμιού που παλιά περνούσε από τη πόλη μας; Πίσω από το φράγμα έχει φτιαχτεί μια ολόκληρη λίμνη και ίσως όταν τρέξουν τα νερά, τα οποία θα έχουν πάρει τόση δυνατή φόρα, όταν συγκρουστούν με τα νερά από τα κύματα της θάλασσας να μην τα αφήσουν να καλύψουν όλη τη πόλη μας…

Κάπου εκεί τελειώνει το όνειρο.. ότι πρέπει επεισόδιο και για τον Dr Who 😛 Αχ έπρεπε να είχα γεννηθεί στο Χόλιγουντ 😛

Powered by ScribeFire.

Ιουνίου 13, 2007

Ασανσέρ Διαμέρισμα; Αεροδρόμιο χωρίς πτήσεις;

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Κοινωνικά στις 10:00 πμ από Διγέλαδος

Ένα περίεργο όνειρο θα έλεγα. Ήμουν σε ένα κτίριο με παρέα, πρώτα επισκεφτήκαμε μια καφετέρια και μετά κάτι άλλους χώρους. Μετά όμως χρειάστηκε να επισκεφτώ μια γυναίκα σε μια σπιταρόνα που έμενε.

Η γυναίκα με προϋπάντησε με χαρά κι άρχισε να μου δείχνει το σπίτι. Ήταν μια πολύ σοφιστικέ γυναίκα και ώριμης ηλικίας. Ήθελε να μου δείξει και τους άλλους ορόφους για αυτό μπήκαμε σε ένα χώρο που θύμιζε κάπως ασανσέρ, αλλά η μπροστινή πλευρά ήταν ανοικτή και ούτε υπήρχε πόρτα για να κλείσει. Μόλις πάτησε ένα κουμπί, δεν ήταν το ασανσέρ που μετακίνηθηκε αλλά ο όροφος. Το ασανσέρ ήταν το μόνο σταθερό και αμετακίνητο σημείο. Καθώς αλλάζαμε τους ορόφους (μέχρι που είδα και την καφετέρεια από το τζάμι ενός τοίχου του ορόφου που αλλάζαμε) το δάπεδο του κάθε ορόφου σιγά-σιγά χαμήλωνε μέχρι να σκεπάσει τελείως το δάπεδο του προηγούμενου ορόφου.

Τελικά η γυναίκα με πήγε στις αναχωρήσεις ενός αεροδρομίου. Είχαμε και μια τσάντα μαζί μας κι απλώς περίμεναμε στις κλασσικές μπλε καρέκλες της αναμονής. Εκεί καθόταν και μια νεαρή κοπέλα που δεν άργησε να μου κάνει τα γλυκά μάτια. Εγώ τελικά ενέδωσα και στο τέλος κατέληξα να τη φιλάω. Όμως η πιο μεγάλη έκπληξη ήταν ότι δεν αντέδρασε η άλλη κυρία καθόλου παρόλο που ήμουν σίγουρος ότι ενδιαφερόταν για μένα όπως κι εγώ για αυτήν (μάλλον).

Τελικά το βράδυ ήρθε και σκοτείνιασε η αίθουσα, και αναρωτήθηκα τι περίμενουμε τόση ώρα. Σίγουρα τώρα δεν θα πετούσε κανένα αεροπλάνο μέσα στη νύχτα. Τότε την είδα να σηκώνεται και μου πρότειναι να φύγουμε. Έγω έμεινα «κάγκελο» και της είπα:
«Καλά αν δεν φεύγαμε με καμια πτήση τότε γιατί ήμασταν εδώ πέρα;»
Και μου απάντησε:
«Επειδή ήθελα να σου δείξω το χώρο αναμονής.»

Powered by ScribeFire.

Ιανουαρίου 10, 2007

Καταστροφολογικό Όνειρο από τον Atrelegis

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες, από E-mails στις 7:39 μμ από Διγέλαδος

Μου έστειλε ο Atrelegis το γεμάτο όνειρο από δράση, κίνηση και σκηνοθετικά τρικ:

Κανονικά θα προσέθετα εικόνες, αλλά δε βρίσκω τίποτα να ταιριάζει. Είδα το όνειρο πριν μερικές βδομάδες και ήταν από τα πιο ζωντανά που έχω ονειρευτεί.

Ξεκινούσε με μια πανοραμική άποψη 3/4 μια πόλης που έβλεπε στη θάλασσα, μιας πόλης με ουρανοξύστες, φωτισμένης από πράσινα και γαλάζια φώτα νέον. Κάτι συνέβαινε μέσα στην πόλη, αλλά δε μπορούσα να το διακρίνω. Ήταν σα να έβλεπα το trailer μιας καινούριας ταινίας. Κάπου στο βάθος έγινε μια έκρηξη και μετά ακολούθησαν και άλλες. Ένα περίεργο σκάφος πέρασε πάνω από τη πόλη και σάρωσε ένα τμήμα της με μια περίεργη ακτίνα, αφήνοντας πίσω του κάτι σαν τείχος φωτιάς.

Η ‘κάμερα’ διείσδυσε ανάμεσα από τα κτήρια, δείχνοντάς μου μια μάχη που γινόταν στο έδαφος και τον αέρα, ανάμεσα σε ανθρωπόμορφες φιγούρες (δε μπορώ να προσδιορίσω αν ήταν άνθρωποι ή κάτι άλλο), μαζί με άλλες εκρήξεις.

Ένας περίεργος ουρανοξύστης (και δεν ήταν ο μοναδικός στην πόλη) φτιαγμένος από γυαλί και μάλλον μέταλλο, άρχισε να λικνίζεται σα φίδι και από την κορυφή του εμφανίστηκε ένα πολυβολείο που άρχισε να ρίχνει ακτίνες που σάρωναν την πόλη. Μια από τις ανθρωπόμορφες φιγούρες (η ‘κάμερα’ ξαφνικά ακολουθούσε την πλάτη του, καθώς πηδούσε από κτήριο σε κτήριο) πήδηξε πάνω στο πολυβολείο, το κατέστρεψε και ύστερα εκτοξεύτηκε μακριά, πέφτοντας με ορμή πάνω στην ταράτσα ενός άλλου κτηρίου, διαπερνώντας έξι ορόφους πριν σταματήσει, ενώ ο ουρανοξύστης έπεσε.

Η οπτική άλλαξε, δείχνοντας παράθυρα τηλεόρασης με ειδικούς που μιλούσαν για τη χρήση της εξωγήινης τεχνολογίας στον πόλεμο και πρώτο δείγμα των αποτελεσμάτων της στην πρόσφατη καταστροφή της Τεχεράνης (!) δείχνοντας σκηνές από τη μάχη που είδα πριν.

Αλλαγή οπτικής σε δύο γυναίκες που αθλούνταν, μάνα και κόρη, κάνοντας κάποιες στάσεις μιας πολεμικής τέχνης μέσα σε ένα δωμάτιο. Πίσω από ένα τζάμι, δύο άνδρες συζητούσαν για τις πρότυπες στολές και τη δοκιμή τους. Ο ένας άνδρας ήταν σίγουρος και χαμογελαστός ενώ ο άλλος του τα ‘έχωνε’ επειδή θεωρούσε άσκοπη τη δοκιμή σε κοντινά εγκαταλελειμμένες τράπεζες.

Μερικές μέρες πριν, στη δοκιμή:

Οι δυο γυναίκες είναι ντυμένες με στολές από μαύρο δέρμα που καλύπτουν το σώμα τους. Επάνω στις στολές είναι μεταλλικές πλάκες που καλύπτουν συγκεκριμένα μέρη του σώματος, επομένως δεν παίζει να ήταν πανοπλίες. Τα σημεία ήταν:

Στήθος, πάνω από την καρδιά, όπου κάτι σα βαλβίδα ήταν τοποθετημένο στο κέντρο.

Αριστερό και δεξί χέρι, δύο μικρά εξαρτήματα πάνω από τους δικέφαλους και τρικέφαλους.

Στα πόδια, επάνω στις γάμπες

Στη σπονδυλική στήλη, με μικρά εξογκώματα που έμοιαζαν με πιστόνια που ‘κλείδωναν’ αυτομάτως πάνω στη στολή.

Η ‘κάμερα’ απομακρύνθηκε, πάλι σε προοπτική 3/4 και έδειξε το χώρο, από το προαύλιο μιας μεγάλης έπαυλης, πέρα από 2 φράχτες με συρματόπλεγμα, μέχρι ένα γκρίζο παλιό κτήριο. Αν και υπήρχε δρόμος, το να φτάσει κάποιος περπατώντας ως εκεί θα έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα.

Σε αυτό το σημείο ήρθε το καλύτερο σημείο του ονείρου:

Έβλεπα μέσα από τα μάτια της «μητέρας» μάλλον, αλλά ένιωθα και ό,τι ένιωθε. Ξεκίνησαν να τρέχουν, πηδώντας πάνω από τον πρώτο φράχτη (κάπου στα 2 μέτρα ύψος), κυλώντας στο έδαφος και χωρίς να σταματήσουν σηκώθηκαν, έτρεξαν και πέρασαν το δεύτερο φράχτη.

Έτρεχε με τρομερή ταχύτητα, νιώθοντας εκείνη την περίεργη αίσθηση (όχι ακριβώς κούρασης) που νιώθεις όταν τρέξεις τουλάχιστον 5-6 λεπτά γρήγορα, αλλά χωρίς να κουραστείς. Δεν ήταν ακριβώς αδρεναλίνη, ούτε υπεράνθρωπη προσπάθεια, αλλά έτρεχαν με εξωφρενική ταχύτητα.

Έφτασαν μπροστά από την πόρτα οποία ήταν κλειδωμένη και γυάλινη) και πήδηξε, όπως ακριβώς κάποιος θα πηδούσε από βατήρα μέσα στο νερό, με τα χέρια και το σώμα τεντωμένα σα βέλος. Διαπέρασε με ευκολία το τζάμι και με αμείωτη ταχύτητα, πήδηξε από το μαρμάρινο πάτωμα του λόμπι επάνω στην πρώτη οριζόντια κολώνα που βρισκόταν ενάμιση μέτρο επάνω. Έκανε μια περιστροφή 180 μοιρών, άφησε την κολώνα και άρπαξε την επόμενη, λίγο ψηλότερα, με το άλλο χέρι. Επανέλαβε την ίδια κίνηση, γυρνώντας στον αέρα προς το περβάζι του δεύτερου ορόφου που κοιτούσε στο λόμπι και γαντζώθηκε εκεί με τις μύτες των ποδιών της από τα κάγκελα.

Έκανε ένα άλμα ψαλιδάκι, αφήνοντας το περβάζι και προσγειώθηκε στην άλλη άκρη του λόμπι, ενώ η κόρη την προσπερνούσε τρέχοντας. Πήδηξε και πάλι με χέρια και σώμα τεντωμένο, αυτή τη φορά περιστρέφοντας το σώμα της για να προσπεράσει την κόρη…

Και ύστερα ξύπνησα. Μπορώ να πω πως είναι ελάχιστες οι φορές που έχω ξυπνήσει με χειρότερη διάθεση. Είχα νιώσει ό,τι ένιωθαν, εκείνη την ευχάριστη ανατριχίλα που σε διαπερνά όταν πέφτεις από μεγάλο ύψος, μαζί με εκείνη την περίεργη σιγουριά όμως ότι δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα.

Θα τον βρείτε στο blog του: Γωνίτσα του Γκρινιάρη

Δεκέμβριος 27, 2006

Ντουλάπα Τηλεμεταφοράς

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 1:42 μμ από Διγέλαδος

Ή αλλιώς «Και οι καναπέδες έχουν ψυχή!»

Αυτό είναι το τελευταίο όνειρο μου από σήμερα το πρωί, όλα τα προηγούμενα έχουν σχέση με τη δουλειά μου και προφανώς έχω κάποιο άγχος ενώ δεν θα έπρεπε γιατί δεν είναι καμιά τρομερή δουλειά.

Είμαι αρκετά χρόνια μεγαλύτερος. Ζω σε ένα μεγάλο διαμέρισμα γεμάτο με μεγάλα μαύρα έπιπλα. Κάνω πειράματα. Πειράματα τηλεμεταφοράς. Χρησιμοποιώντας αντικείμενα βλέπω ότι πετυχαίνει, αλλά με κάποιες παρενέργειες. Το αντικείμενα εξ όψεως φαινόντουσαν σαν καινούρια (κάτι σαν να λέμε νεότερα) αλλά φθειρόντουσαν γρήγορα και μετά από ένα χρονικό διάστημα γινόντουσαν σκόνη όταν τα πίεζες με το χέρι σου. Στο μεταξύ είχα ένα πρόβλημα με τα έπιπλά μου. Μου εναντιωνόντουσαν. Ναι εκείνη την εποχή τα έπιπλα αντιδρούν κι αυτά συναισθηματικά. Αγκαλιάζοντας σε όταν αισθάνονται όμορφα για να αισθανθείς κι εσύ όμορφα και άλλα. Αποφάσισα να γυρίσω πίσω όλα τα έπιπλα μου, αρχίζοντας από τον μαύρο επίπεδο καναπέ μου (δεν είχε πλάτη) που έχει μόνο από τη μια μεριά ένα μπράτσο. Βάζοντάς το στο ασανσέρ, μου ήρθε ο αντικαταστάτης του, ένας άσπρος καναπές (αυτή τη φορά και με πλάτη). Ήταν «καινός» και του έδωσα εντολή να γεμίσει με μια όμορφη και καλή ψυχή. Ας γυρίσουμε τώρα πίσω στα πειράματά μου τηλεμεταφοράς. Το κρατούσα όσο μπορούσα μυστικό. Και μάλιστα η συσκευή ήταν κρυμμένη κι ας πούμε «μεταμφιεσμένη» σαν μια ξύλινη ντουλάπα – ραφιέρα στο ύψος ενός ανθρώπου. Αυτές που βάζουμε μέσα συνήθως πιάτα από κρύσταλλο και από μπροστά έχει μια γυάλινη πορτίτσα για να φαίνονται. Στο σπίτι μου έρχεται και η κουβερνάντα μου. Νομίζω ότι είναι κουβερνάντα. Πάντως είναι σε μεγάλη ηλικία, έχει υποψιαστεί για τα πειράματα μου, αλλά την εμπιστεύομαι κι ακούω γενικά κάθε συμβουλή της. Μάλλον την έχω για να προσέχει το σπίτι μου. Για μια στιγμή πηγαίνω κοντά στη ντουλάπα μαζί της και σκέφτομαι ότι αν έμπαινε μέσα σίγουρα θα έβγαινε από έξω νεότερη. Σαν να διάβασε τη σκέψη μου, ανοίγει τη καφετιά ντουλαπίτσα κι αρχίζει να βγάζει ένα-ένα τα ράφια και να τα βάζει στο τραπέζι που ήταν από μπροστά. Εγώ αρχίζω να τη βοηθάω, αλλά της λέω συγχρόνως: «Είσαι σίγουρη; Ίσως να μη μας βγει σε καλό.» «Ναι» μου απαντάει, χωρίς καν να μου το πει, αλλά συνεχίζοντας με την ίδια αποφασιστικότητα να βγάζει τα ράφια. «Καλά» σκέφτομαι μέσα μου. Τα πάνω ράφια σκέφτεται να τα αφήσει όπως έχουν επειδή ήταν λίγο κοντούλα και σκεφτόταν ότι θα χωρούσε. Αλλά εγώ τα πήρα και τα έβαλα πάνω από το πρώτο-πρώτο ράφι. Εκείνη τη στιγμή μπαίνει στο σπίτι η γυναίκα μου. Η όποια μόλις έχει γεννήσει. (Μάλλον το υποσυνείδητό μου σκέφτηκε για λίγο να τη φέρει μέσα έγκυο, αλλά θα είπε, μπα άσε θα παραήταν.) Η κουβερνάντα την παίρνει από τα χέρια και την βάζει μέσα στην ντουλάπα. Εγώ δεν ήξερα τι να κάνω. Βιάζεται να το ενεργοποιήσει. Εγώ πρέπει να σιγουρέψω ότι τα κόκκινα ψηφιακά νούμερα πάνω στην συσκευή είναι σωστά. Πλάτος: 60 μ, Υψος: 10 μ, Ταχύτ: 10 μ/s. Για κάτσε. Διαφορετικά δεν είναι από την προηγούμενη φορά; Ύψος 10 μέτρα; Την προηγούμενη φορά 12 μ δεν ήταν; Γιατί όμως μέτρα; Αφού εδώ μιλάμε για ενάμιση μέτρο ύψος. Η συσκευή ενεργοποιείται. Εξαφανίζεται μέσα σε καπνούς ξεθωριάζοντας η εικόνα της και μετά από μερικά δευτερόλεπτα κάνοντας τις ίδιες ερωτήσεις στο μυαλό μου αυτή εμφανίζεται λίγα μέτρα μακριά από τη συσκευή. Ίσως την επόμενη φορά θα έπρεπε να μεγαλώσουμε το ύψος για να βρεθεί πιο μακριά, μου λένε (η κουβερνάντα ή οι επιστήμονες που θα την δούνε αργότερα). Η γυναίκα μου με κοιτάζει με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο, αλλά το βλέμμα της είναι διαφορετικό σαν να κρύβει κάτι άσχημο μέσα της…

Τότε ξύπνησα

Νοέμβριος 12, 2006

Αρχή και Τέλος για ταινία με Θέμα το Ταξίδι στο Χρόνο

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 11:09 πμ από Διγέλαδος

Η αλλιώς «ο Μπαμπάς μου ο Κλόουν»

 

Πείτε μου ότι έχει γυριστεί αυτό ως ταινία και δεν το σκαρφίστηκα μόνος μου με το μυαλό μου στο όνειρό μου! Σας ικετεύω! **

Ο τρόπος εξέλιξης αυτής της υπόθεσης είναι πολύ κοινός με άλλες ταινίες ταξιδιού στο χρόνο που έχουν την ίδια αρχή με το τέλος. Δηλαδή στην αρχή της ταινίας βλέπεις το τέλος χωρίς να το καταλαβαίνεις, και το συνειδητοποιείς μόνο στο τέλος της ταινίας γιατί τότε το ζεις. Βλέπε 12 πιθήκους.

Το όνειρό αρχίζει με μένα να μπαίνω σε ένα κτίριο που ήταν σαν κλασσικό ξενοδοχείο που έχει κάτω το lobby σαν καφετερία. Εκεί στα τραπέζια, βρισκόταν κι ένας τύπος με λεπτό και μακρύ μουστάκι που ήθελε μάλλον να μου πάρει συνέντευξη για δουλειά. Εγώ κάθομαι και τη στιγμή που αρχίζω να του μιλώ όλα γύρω μου αρχίζουν να μεταμορφώνονται σε μια διαφορετική καφετέρια. Οι τοίχοι βάφονται από καφέ που ήταν σε άσπρο, ο χώρος ανοίγει και μπροστά μου μπορώ να δω άλλους ανθρώπους να κάθονται σε άλλα τραπέζια με το φως του ήλιου να μπαίνει μέσα από τα τζάμια κι εγώ να είμαι μόνος μου. Γυρίζω μπρος αυτά και βλέπω ένα κλόουν κανονικό να τρέχει με κάτι μπαλόνια και ξαφνικά να τον χτυπάει ένα λεωφορείο ή ένα άλλο τεράστιο όχημα. Εγώ από την ταραχή μου ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και μπροστά μου βλέπω για μια άλλη φορά τον τύπο με το μουστάκι μου και γύρω το κλασσικό λόμπι του ξενοδοχείου. Υποτίθεται μέχρι το τέλος βλέπω κι άλλα τέτοια οράματα που να μου δίνουν κάποια στοιχεία για το τι είδα. Μέχρι να φτάσω στο τέλος του ονείρου-ταινίας όπου συνειδητοποιώ την τελευταία στιγμή ότι ζω την ίδια στιγμή που είδα στην αρχή, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Είμαι στην άκρη του δρόμου και βλέπω απέναντι την καφετέρια όπου καθόμουν στο πρώτο όραμά μου. Ανάμεσα στο δρόμο βλέπω τον κλόουν, ο οποίος αρχίζει να μου φωνάζει κάνοντας νοήματα και να τρέχει προς εμένα. Τη στιγμή που με πλησίαζε διακρίνοντας λίγο το πρόσωπό του κατάλαβα ότι ήταν ο πατέρας μου, αλλά πια ήταν πολύ αργά γιατί εκείνη τη στιγμή τον χτυπάει το λεωφορείο…

Στο μεταξύ σε ένα προηγούμενο όνειρο με κυνηγούσε μια μπαλίτσα και προσπαθούσε να με ακουμπήσει χοροπηδώντας εδώ κι εκεί για να ανατιναχτεί πάνω μου. Φυσικά εγώ έτρεχα εδώ κι εκεί στους δρόμους και κάποια στιγμή μάλλον τελείωσε η αντοχή της κι ανατινάχτηκε παίρνοντας μαζί της όποιον άλλο βρισκόταν εκεί κοντά..

**Τελικά θυμήθηκα την πιο πρόσφατη ταινία που είδα και μοιάζει πάρα πολύ με το όνειρό μου εκτός από τον κλόουν φυσικά και τον κεντρικό πρωταγωνιστή. Είναι η μούφα «Το σπίτι στην Λίμνη«, στην οποία παίζουν η Μπούλοκ και ο Ριβς.

Νοέμβριος 4, 2006

Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες στις 2:58 μμ από Διγέλαδος

Εισαγωγή

 

Εγώ και η συνάδελφός μου δουλεύουμε ως φύλακες σε ένα άσυλο. Το άσυλο αυτό που καταλαμβάνει ένα στενό κτίριο με αρκετούς ορόφους με άσπρα κελιά έχει για θαμώνες ανθρώπους με κάποια «χαρίσματα». Ο καθένας και από διαφορετικά. Ακόμα κι εγώ και η συνάδελφός μου έχουμε από μια διαφορετική ιδιαιτερότητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά θα εκδηλωθούν και στην διάρκεια του ονείρου.

 

Η Απόδραση

 

Ένας θαμώνας του άσυλου είχε τραβήξει την προσοχή μας και για την ιδιαιτερότητα του χαρίσματος του, αλλά και για την ύποπτη συμπεριφορά του. Το δώρο που κατείχε ήταν να κλωνοποιεί οτιδήποτε ήθελε μια φορά, φτάνει να το αγγίξει. Το μειονέκτημα από αυτήν την κλωνοποίηση είναι ότι αυτό το πανομοιότυπο αντικείμενο που δημιουργούταν θα είχε μια πολύ γρήγορη φθορά στο χρόνο. Κατά την παρακολούθησή του, πρέπει να είχαμε διάφορες ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ εμάς και αυτόν. Δυστυχώς δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά σε κάποια στιγμή μας είχε πει ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουμε σε κάποιος κάτι είναι με την πράξη παρά απλώς με το να το λέμε. Δυστυχώς οι υποψίες μας αποδείχθηκαν αληθινές γιατί ο «ασθενής» κατάφερε να αποδράσει μάλλον για να βρει τη γυναίκα του και να πάρει πίσω το παιδί του.

 

Η Καταδίωξη

 

Ως φύλακες του είχαμε την ευθύνη της σύλληψής του. Το κυνηγητό είχε αρχίσει με μας στο αμάξι μας να τρέχουμε με ιλιγγιώδης ταχύτητα πίσω από το δικό του αμάξι, στο οποίο βρισκόταν ήδη το παιδί του. Όμως από τι φάνηκε στην πορεία είχε σαμποτάρει το αμάξι μας και δεν είχε φρένο ή άλλη βενζίνη για γκάζι (το είχε τρυπήσει πίσω;) Τότε ο δρόμος είχε πάρει μια κατηφορική κλίση και ο μόνος τρόπος για να τον σταματήσουμε ήταν να πέσουμε πάνω του, αφήνοντας το αμάξι σε ελεύθερη κύλιση. Τελικά συγκρουόμαστε πάνω στο αμάξι του κι ευτυχώς εμείς βγήκαμε σώοι και αβλαβείς. Αλλά δυστυχώς ο δραπέτης και το παιδί είχαν σκοτωθεί. (Βασικά μετά την σύγκρουση κι αφού γύρισε τούμπα, το αμάξι τους συρρικνώθηκε κι εγώ το πάτησα με το πόδι μου για να είμαι βέβαιος ότι δεν έμεινε κάτι από αυτόν, αλλά προσπαθώ να το προσπεράσω αυτό το γεγονός γιατί παρά είναι τελείως τρελό.)  

Εγώ στεναχωρήθηκα που σκοτώθηκε με τόσο άσχημο τέλος και το παιδί του, αλλά τότε η συνάδελφος μου μου είπε ότι μπορεί να «δει» το παιδί. Φυσικά εγώ κατάλαβα ότι χρησιμοποιούσε το χάρισμά της και μπορούσε να δει με την άλλη αίσθηση της. Αυτό σήμαινε ότι υπήρχε ένας ακριβός πανομοιότυπος κλώνος του παιδιού κάπου εκεί. Ύστερα δεν ξέρω τι με έπιασε κι άγγιξα τις στρατιωτικές ταυτότητες μου στον λαιμό μου. Μάλλον επειδή τις είχε ακουμπήσει ο φυγάς και βρήκα κρεμασμένο ένα παραπανίσιο ζευγάρι κρεμασμένο. Εκεί κοντά είδα το κλώνο του παιδιού, ενώ στην ανηφορική άκρη του δρόμου βλέπω τον κλωνοποιημένο δραπέτη που έχει αρχίσει να μας πυροβολεί. Εμεί στην αρχή κρυφτήκαμε πίσω από το αμάξι μας, αλλά δεν μπορούσαμε να κάτσουμε για πολύ εκεί. Κι έπρεπε να πάμε στο απέναντι πάρκο τρέχοντας αρπάζοντας και το παιδί. Τις σφαίρες τις έβλεπα να έρχονται κατά μέρος μου, αλλά σε αργή κίνηση τόσο ώστε να αποφεύγω την κάθε μια ίσα-ίσα φανερώνοντας έτσι και το δικό μου χάρισμα. Όμως όπως περνούσαμε απέναντι και μπαίναμε στο πάρκο ο πατέρας πυροβόλησε το κλωνοποιημένο του παιδί, όπου σε αυτήν τη φάση εγώ στο όνειρό μου αρχίζω να μπερδεύω το παιδί με το δικό μου κλώνο. Και να αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά δεν είναι αυτός ο κλώνος του παιδιού, αλλά ο δικός μου κλώνος.

 

Τελικά μας έφτασε ο κλώνος του δραπέτη και πιάνει τον άλλο κλώνο από τους ώμους. Έβγαλε ένα μπουκαλάκι με κόκκινο υγρό από την τσέπη του και είπε:

«Μπορεί να φύγω, αλλά τουλάχιστον θα σε πάρω μαζί μου.»

«Ναι» του απάντησε ο κλώνος του παιδιού / εαυτού μου.

 

Άνοιξε το μπουκαλάκι ήπιε λίγο από αυτό και μετά το έχυσε στα μούτρα του κλώνου. Έτσι πεθαίνουν και οι δυο, φτάνοντας την αποσύνθεση σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, απ’ όσο θα έκαναν πριν χρησιμοποιήσει το μπουκαλάκι του ο ασθενής.

 

Η Δίκη

 

Όλα αυτά όμως έπρεπε να τα εξηγήσουμε στο δικαστήριο. Είχαν φτιάξει ένα πολύ μικρό χώρο στο ίδιο κτίριο που ήταν και το άσυλο με τα άσπρα κελιά. Πριν αρχίσει η συνάδελφός μου μου εξηγεί, ότι είχε βρει τρόπο ο ασθενής και κάθε μέρα έφευγε βρίσκοντας τη γυναίκα του για να σώσει το γάμο του. Αλλά δυστυχώς αυτή ήταν η τελευταία φορά. Η μαύρη δικαστίνα με τα σγουρά μαύρα μαλλιά και το χοντρό πρόσωπό της περίμενε μια λογική εξήγηση για όλα αυτά που συνέβησαν. Τότε πέρασε στο κέντρο η συνάδελφός μου και λέγοντας μου με νόημα «Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις» άρχισε να δείχνει πως κατάλαβε ότι το παιδί ήταν ζωντανό. Αυτό φυσικά δεν θα γινόταν τώρα με το ίδιο παιδί και διάλεξε τα δυο παιδιά της δικαστίνας. Αρχίζει να φτιάχνει γύρω της ένα διαφανές θόλο εμφανίζοντας κάτι ηλεκτρονικά πάνελ με μικρές οθόνες και κουμπιά. Πρώτα εμφάνισε το μικρό γιο της. Ήταν η προβολή που είχε στο μυαλό της κατευθείαν από το τι έκανε στην πραγματικότητα και τι αισθανόταν. Το πρόσωπο του μια ήταν ήρεμο και μια θυμωμένο. Ήταν σαν δυο διαφορετικές βιντεοσκοπήσεις, αλλά η μια έπαιζε μετά την άλλη αμέσως. Μετά εμφανίστηκε η κόρη της που έκλαιγε πάρα πολύ κι έλεγε όχι άλλο. Κάτι που μας τρόμαξε, κι έφερε σε αμηχανία τη δικαστίνα.

 

Επίλογος

 

Τώρα πια είχαμε βγει από το χώρο της δίκης, η οποία μόλις είχε τελειώσει. Εγώ απευθύνω το λόγο μου στην συνάδελφό μου για να την επιβραβεύσω:

«Πολύ καλός και παραστατικός ο τρόπος με τον οποίο έδειξες τι έγινε.»

Κι αυτή απάντησε στεναχωρημένη:

«Ναι, απλώς δεν περίμενα με αυτόν τον τρόπο ότι θα φυλακίζαμε και τη δικαστίνα.»

 

(προφανώς η δικαστίνα κακομεταχειριζόταν τα παιδιά της)

Σεπτεμβρίου 10, 2006

Πούλμαν με πόδια

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 6:17 μμ από Διγέλαδος

Γίνεται στο μέλλον να αντικαταστηθούν οι ρόδες με μηχανικά πόδια; Αυτό φαίνεται ότι είδα στο όνειρο μου. Ήμουν σε ένα λεωφορείο, και το λεωφορείο στηριζόταν σε μεγάλα ρομποτικά πόδια, σαν ταινία του star wars. Υποτίθεται ότι αν αποκτήσει τη σωστή ισορροπία, με μεγάλα άλματα μπορεί να ξεπεράσει την ταχύτητα ενός αυτοκίνητου. Δηλαδή την απόσταση αναλογικά μέσα στον ίδιο χρόνο. Σίγουρα όμως εγώ αισθανόμουν άβολα εκεί πάνω. Μπορεί να υπήρχαν καλοί εξισσοροπητές, αλλά εγώ έννοιωθα τα σκαμπανεβάσματα. Όμως έφτασα καλά, όπου κι αν ήταν το μέρος που πήγαινα (κοινώς δεν θυμάμαι)

Ιουνίου 15, 2006

Τηλε-ηλεκτροφόρο εξωγήινο ρομποτάκι

Posted in Επιστ. Φαντασίας στις 7:19 μμ από Διγέλαδος

Εμφανίστηκε σε ένα σκοτεινό φυσικό χώρο ένα εξωγήινο ρομποτάκι. Το έφερα στο σπίτι που ήταν σαν μαγαζί για να το επεξεργαστώ με κάποιον άλλον. Ήμουν περίεργος τι πράγμα ήταν, αλλά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε. Είχε το μέγεθος των μικρών ρομπότ στο minority report που έψαχνε τον Τομ Κρουζ. minority report robotΤο κεφάλι του έμοιαζε πολύ με αυτά επίσης, αλλά τα πόδια του ήταν περισσότερα και κάπως σαν αυτό που κυνηγούσε τον Κιάνου Ριβς στο μάτριξ:

matrix machine

Στο τέλος βγήκα από το μαγαζί και πήγα στο δρόμο για να το βάλω σε ένα γυάλινο κουτί σαν αυτά που υπάρχουν στα μουσεία ή στις εκθέσεις πολύτιμων αντικειμένων. Όμως εκεί μέσα ήδη βρισκόντουσαν κάτι ηλεκτρονικά μπιχλιπίδια – παιχνιδάκια, όχι τίποτα το ιδιαίτερο. Αφού το έβαλα μέσα και έκλεισα το τζάμι, είδα κάτι περίεργο. Άρχισε σιγά σιγά να ζωντανεύει και κοιτάζοντας μόνο το κάθε μαραφέτι σαν να είχε περιέργεια για αυτά, κι αυτά θα ενεργοποιούνται ένα ένα σαν να παίρνουν ηλεκτρική ενέργεια από αυτό. Έτσι όλα μέσα στο γυάλινο κουτί στο τέλος άρχισαν να πηγαίνουν πέρα δώθε ή να ανάβουν φωτάκια. Στο μεταξύ θυμήθηκα μια παλιά ταινία που λίγο πολύ μοιάζει με την πλοκή. Είναι κάτι εξωγήινα ιπτάμενα ρομποτάκια που μπορούν να επιδιορθώνουν ότιδήποτε βρίσκουν μπροστά τους (κι έτσι κατάφεραν να σώσουν μια πολυκατοικία από την βέβαιη κατεδάφιση του):

Ένα άλλο περίεργο σε όλα αυτά ήταν ότι προς στο τέλος είχα το σώμα μιας γυναίκας.

Πάντως το όνειρο πρέπει να είναι επηρεασμένο από την συζήτηση που έκανα στο blog της Κατερίνας σχετικά με τη ρομποτική.

Είχα πιο πριν κι άλλο ένα όνειρο που είχε σχέση επίσης με μια γυναίκα ξωτικιά (μάλλον) και μια σπηλιά φτιαγμένη μέσα σε ένα κτίριο. Αλλά δεν θυμάμαι περισσότερα. 😦

Επόμενη Σελίδα