Οκτώβριος 28, 2009

Εχθές ονειρευόμουν ότι πετούσα

Posted in πέταγμα, Οικολογικά, νερό, πισίνες tagged στις 11:22 πμ από ονειροναύτης

Ήμουν σε μια ακρογιαλιά κι ένοιωσα απειλή. Συναντώ έναν στρατιωτικό, να τον χαιρετήσω στρατιωτικά; Υπάρχει ρίσκο. Από πίσω του διακρίνω να έρχονται κι άλλοι. Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγω είναι με το να πετάξω. Κι όπως ένας γλάρος πάνω από τα βράχια, ξεκινάω τη χαμηλή πτήση μου πάνω στη θάλασσα. Με όλους από πίσω να προσπαθούν να με πιάσουν σχεδόν αγγίζοντας με. Όμως εγώ αρχίζω να πετάω όλο και πιο ψηλά. Γυρίζω κάνοντας έναν ελιγμό και ξανακοιτάω τη θάλασσα καθώς την ξαναπλησιάζω.  Και μετά ξανά αυξάνω το ύψος μου. Πηγαίνω στην ξεριά, πάνω στην οποία δεσπόζουν μεγάλα δέντρα. Θέλω να κάτσω πάνω στα κλαδιά τους. Όμως με ξαναβρίσκουν και ανεβαίνουν κλαδί κλαδί μέχρι τα πόδια μου. Κι εγώ αρχίζω να πετάω όλο και πιο δυνατά προς τα πάνω όμως βρίσκω κλαδια πάνω από το κεφάλι μου και με εμποδίζουν. Σιγά-σιγά και με επιμονή προσπερνώ και τελευταίο κλαδί και συνεχίζω την πτήση μου μέχρι να φτάσω σε ένα σπίτι γεμάτο φίλους.

Πώς ξέρω πως είναι κάποιος πουλί να πετάει. Πώς ξέρω πώς αισθάνεται ένας γλάρος πάνω στη θάλασσα; Κι όμως αυτό ένοιωσα..

Advertisements

Ιουλίου 2, 2008

Ξέμεινα στο νησί

Posted in νερό, πισίνες στις 8:13 πμ από Διγέλαδος

Είχα πάει ταξιδάκι με τον κολλητό μου σ’ ένα νησάκι. Ήταν ένα πολύ γρήγορο ταξίδι. Φτάσαμε νωρίς το απόγευμα και θα φεύγαμε το βράδυ με το τελευταίο πλοίο. Το νησί αυτό δεν είχε λιμάνι, και είχαν φτιαχτεί τεχνητές μεταλλικές πλατφόρμες. Αυτές ξεκινούσαν από το νησί σαν σιδερένιες γέφυρες, φτιαγμένες όπως οι κορυφές των μεγάλων κεραιών στην ύπαιθρο. Ανεβήκαμε πάνω στο μικρό νησί και πήγαμε να δούμε το κέντρο της παλαιάς πόλης όπου είχαν μείνει μόνο κάτι ερείπια. Στο κέντρο όμως των ερειπίων δέσποζε ακόμα ένα επιβλητικό κτήριο που θύμιζε κάτι σαν ναός. Κάποιοι τοίχοι του ήταν κατεστραμμένοι και μπορούσες να δεις πως ήταν. Κι εμείς αφού μπήκαμε μέσα του απολαύσαμε όλη την μεγαλοπρέπεια του. Σκέφτηκα θα ήταν ωραία να ‘μενα εδώ κοντά. Με θέα τη θάλασσα κι από δίπλα αυτά τα κτίρια. Όμως άρχισε να σκοτεινιάζει κι έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Καθώς γυρίσαμε στις αποβάθρες συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχαμε αγοράσει τα εισιτήρια γυρισμού. Είδαμε εκεί κοντά ένα τραπέζι και κάτι κυρίες να μοιράζουν κάτι χαρτάκια. Τρέξαμε προς σ’ αυτές ενώ εγώ ήμουν με το σώβρακο μόνο! Μας λένε 60 ευρώ έκαστος ο καθένας. Του λέω του φίλου μου αν μπορεί να πληρώσει για μένα γιατί όπως βλέπει εγώ λίγο δύσκολο να έχω πάνω μου λεφτά. Δυστυχώς δεν είχε. Κι αρχίσαμε να τις εκλιπαρούμε να μας βοηθήσουν γιατί είναι το τελευταίο πλοίο της γραμμής. Τίποτα αυτές. Εγώ έτρεξα προς το πλοίο μπας κι έβρισκα κάπου στα πράγματα μου λεφτά. Έτρεχα και σκεφτόμουν αχ γιατί είχε φέρει ο άλλος ίσα-ίσα τα λεφτά που χρειαζόταν για το ταξίδι. Όμως καθώς φτάνω στο τέλος της αποβάθρας είδα ότι το κομμάτι στο οποίο είχε προσαράξει το πλοίο είχε σηκωθεί κάπως με το πλοίο ίσα ίσα να φαίνεται στον ορίζοντα. Στεναχωρημένος και θυμωμένος και γυρνάω πίσω. Αρχίζουμε τώρα και οι δυο να φωνάζουμε στις κυρίες. Και να λέμε ότι έχουμε τις δουλειές μας, ο φίλος μου είναι φαντάρος πρέπει να γυρίσει πίσω (αν και θα έπρεπε να είναι στο στρατόπεδο δυο μέρες μετά). Αυτές ρωτούσανε γιατί τις φωνάζουμε και τί φταίνε. Μετά τις πιάσαμε με το μαλακό και τις ζητήσαμε συγνώμη και τις ρωτήσαμε που θα μπορούσαμε να μείνουμε. Μας είπαν για μια αγγλική μπυραρία στα σοκάκια του νησιού και δεν μας έφτιαξε πολύ αυτή η ιδέα και ρωτήσαμε αν υπήρχε τίποτα άλλο…

Νοέμβριος 27, 2007

Αρχαίοι δρόμοι σύγχρονοι ανθρώποι

Posted in Κοινωνικά, νερό, πισίνες στις 8:57 πμ από Διγέλαδος

Περιπλανιέμαι στα στενά σοκάκια της πόλης Yazd. Όμως είχαν αφομοιωθεί στο σύγχρονο καταναλωτικό πολιτισμό. Ήταν γεμάτα λαμπιόνια, φωτάκια, μουσικούλες, πινακίδες νέον, κτλ. Σε κάποια στιγμή ο δρόμος καταλήγει σε ένα βατήρα που από κάτω μπορούσες να δεις μια βαθιά, αλλά καθαρή λίμνη. Μπορούσες να πηδήξεις από αυτόν στη λίμνη κατευθείαν όπως κάνανε οι ντόπιοι ή να κατέβεις τα σκαλιά. Εγώ πριν κατέβω τα σκαλιά ξεκίνησα να παίρνω φωτογραφίες χαρούμενος που γύρισα Ελλάδα και μπόρεσα να αντιγράψω όλες τις προηγούμενες φωτογραφίες μου ώστε τώρα στο καινούριο μου ταξίδι να μην έχω το φόβο μη γίνει κάτι στραβό με τη κάμερα. Οι ντόπιοι που κολυμπούσαν θυμίζανε κάπως Αζτέκοι ή Ινδιάνοι νότιας Αμερικής. Ήταν ψιλοί και τα μαλλιά τους τα περισσότερα τα είχαν ξυρίσει έχοντας αφήσει μόνο μια μεγάλη κοτσίδα από μαλλιά από πίσω.

Κατεβαίνω κάτω και μπλέκομαι με τον πληθυσμό. Σε ένα παγκάκι συναντάω μια όμορφη κοπέλα και τη μητέρα τους. Τους αρχίζω να μιλάω στη γλώσσα τους, αυτοί με ρώτησαν από που είμαι. Όταν τους το λέω τότε σιγά σιγά μιλάνε και στη γλώσσα μου και ρωτάω πως ξέρουν να μιλάνε ελληνικά και μου λέει η μητέρα. Σιγά, οι σχέσεις μας μπορούν εύκολα να φτάσουν μέχρι την Ελλάδα.

Νοέμβριος 19, 2006

Διέξοδος από το νησί του Τρούμαν

Posted in Μυστηρίου, νερό, πισίνες στις 7:26 μμ από Διγέλαδος

Πριν κοιμηθώ υπέβαλα τον εαυτό μου να μου δείξει στο όνειρό μου μια πρόβλεψη για το πως μπορεί να είναι ο εαυτός μου στο μέλλον. 

Βρίσκομαι τελικά 10 με 15 χρόνια μεγαλύτερος σε ένα απομονωμένο μέρος που φαινόταν σαν κάτι με νησάκι. Εκεί βρισκόταν κι ένας μεγαλύτερος άνδρας που κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν εγώ άλλα 20 χρόνια μεγαλύτερος. Εγώ είχα την πεποίθηση για αυτό το μέρος ότι ήταν ένα στάδιο πριν την μετάβασή μας στο θάνατό μας κι ότι δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες για μας. Αυτός όμως ήταν πολύ ήρεμος. Η πεποίθησή του ήταν ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό κι ότι κάποια στιγμή θα εξαφανιστούμε από εδώ και θα επανέρθουμε πίσω στο μέρος από το οποίο ήρθαμε. Αυτή η θετική του στάση μου την έσπαγε πάρα πολύ. Μου έλεγε, «Σιγά μωρέ, έχω δει τόσο καιρό που είμαι εδώ κι άλλους και αυτοί κάποια στιγμή εξαφανιζόντουσαν, που αλλού να πηγαίνανε;»Εγώ δεν το πίστευα αυτό. Και είχα την κλασσική αρνητική μου αντίδραση. Ήθελα να δοκιμάσω τα όρια αυτού του κόσμου μέσα στον οποίο βρισκόμουν. Γι’ αυτό και βούτηξα στη θάλασσα κι άρχισα να κολυμπάω, χωρίς να νοιάζομαι αν θα πεθάνω από πνιγμό. Γιατί αν πέθαινα ήθελα να δω που θα πήγαινα μετά. Όμως το κύμα δεν με άφηνε να προχωρήσω και πολύ μακριά από το νησί και με παράσερνε στα βράχια. Από εκεί το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να πηγαίνω από κοντά και να έβλεπα πότε θα σταματούσαν. Ο γέρος με ακολουθούσε περίεργος αν και με αποδοκίμαζε συνεχώς. Τελικά κατάφερα ή να περάσω απέναντι σε ένα άλλο μικρότερο νησάκι εκεί κοντά ή απλώς πέρασα από την άλλη μεριά του νησιού. Πάντως εκεί που ήμουν αφού ανέβαινα τα βράχια είδα ότι υπήρχαν σκαλιά σκαλισμένα πάνω τους. Μάλιστα αυτά τα σκαλιά είχαν πάνω κάτι σύμβολα πάνω τους χαραγμένα, που θύμιζαν αυτά που είναι στα καπάκια της ΔΕΗ κι άλλων τέτοιων εθνικών εταιριών. Το φώναξα και στον γέρο εντυπωσιασμένος για την ένδειξη πολιτισμού και με ανυπομονησία τα ανέβηκα φτάνοντας πάνω σε ένα κεντρικό δρόμο όπως φαινόταν ενός χωριού. Από εκεί μάλιστα ξεκινούσε κι ένα πανηγύρι. Και στο πρώτο κιόσκι που είδα απέναντι μου ήταν μια κυρία που με καλωσόριζε και μου έδειχνε το δρόμο για το πανηγύρι. Εγώ αφού δεν είχα τίποτα να χάσω, προχώρησα προς τα εκεί. Κι εκεί δεν θυμάμαι το υπόλοιπο όνειρο ή άλλαξε τελείως.

Νοέμβριος 3, 2006

Το μικρό τρώει το μεγάλο

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Οικολογικά, νερό, πισίνες στις 1:19 μμ από Διγέλαδος

Μια πισίνα μέσα σε μια μεγαλύτερη γεμάτες και οι δυο μέχρι το χείλος με νερό. Εγώ είμαι στην εξωτερική πισίνα και θέλω να ψαρέψω ένα μεγάλο σολωμό. Βάζω στο καλάμι μου, μπορεί να ήταν και απλό νήμα, για δόλωμα ένα μικρό καβουράκι ή ένα άλλο πολύ μικρό ψαράκι με δοντάκια (εναλλάσονταν αυτές οι εικόνες γρήγορα). Όμως τι στιγμή που πάει να αρπάξει στο στόμα του ο σολωμός το δόλωμα, το δόλωμα επιτείθεται στο σολωμό κι αρχίζει να το κάνει κομματάκια. Από μέσα από τον ξεσκισμένο σολωμό τότε άρχισαν να πετάγονται εκατοντάδες μικρότερα ψάρια στην μικρότερη πισίνα….

Αυτό θα πει συμβολικό όνειρο, έ;

Σεπτεμβρίου 16, 2006

2+1 γριές κάτω από την ταράτσα και μια ανήθικη πρόταση

Posted in νερό, πισίνες στις 2:20 μμ από Διγέλαδος

Είμαι σε ένα πολυόροφο κτίριο.Ψάχνω ένα συγκεκριμένο όροφο που πρέπει μα είναι αρκετά ψηλά. Είμαι όμως περίεργος να δω και τί υπάρζει στον τελευταίο όροφο. Που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει γιατί είναι εκεί που κάνει η ταράτσα μια γωνία. Anyway, μπήκα και ήταν ένα χαμηλός άδειος όροφος που δεν είχε τίποτα να δεις. Και πρέπει να είχε γαλάζια ταπετσαρία. Καθώς προχωράω συναντώ πρώτα δυο γριές αγκαζέ να περπατάνε αργά προς την πλευρά μου. Είχανε παραμορφομένα κεφάλια, πολύ άσχημα και πολύ γέρικα με πολύ λίγες τρίχες να τα καλύπτουν από πάνω. Μου χαμογελούσαν.. :S Μετά πέρασε μια άλλη πιο συμπαθυτική και με πιο πλούσιο μαλλί. Και μου έκανε μια τολμηρή πρόταση. Να συνευρεθούμε ερωτικά, αλλά με το δικό της τρόπο. Κι εγώ αφού απάντησα θετικά μεταμορφώθηκε σε ένα είδος χαμηλού σκαμπώ ή τραπεζιού που από μέσα είχε ένα μεγάλο βαθούλωμα κάτι σαν μια κολυμβήθρα αν και είχε μόνο δυο πόδια! Ήταν διαφανές και είχε μέσα ένα πρασινομπλέ υγρό. Έγω έπρεπε να κάτσώ μέσα με τον πισινό, αλλά επειδή ήταν χαμηλός και κάπως ρηχός είχα μπει πολύ λίγο μέσα στο υγρό, αλλά είχε μια περίεργη αίσθηση μπορεί και αισθησιακή…. φρίκη ε;

Ιουνίου 10, 2006

Αυτοκίνητο και πισίνες

Posted in Αυτοκίνητο, Διάλογοι, Επαναλαμβανόμενα, νερό, πισίνες στις 11:04 πμ από Διγέλαδος

Επιτέλους μετά από 5 εβδομάδες κοιμάμαι στο κρεβατάκι μου. Αναμενόμενο λοιπόν να έχω και πιο πολλά όνειρα και με περισσότερες λεπτομέρειες 🙂

Έχω πολύ καιρό να πάρω το αμάξι για βόλτα κι έτσι ανησυχώ για το πώς θα οδηγήσω για πρώτη φορά μετά από τόσες εβδομάδες. Στο όνειρο μου έπρεπε να πάω σε μια δασική τοποθεσία πάνω σε βουνό. Στην αρχή το αμάξι με πήγαινε με αυτόματο πιλότο και ήταν σαν να είχε σβησμένη τη μηχανή. Όμως καθώς έφτανα έπρεπε να το ανάψω για να βρω το σπίτι αλλά και για να παρκάρω. Αναγκαστικά γυρνάω το κλειδί αλλά έτσι όπως κλώτσησε από το άναμμα δεν μπόρεσα να το ελέγξω και μου ξέφυγε ώστε να καταλήξει σε μια κολώνα κτυπώντας το μπροστινό δεξιό φανάρι. Φυσικά εκνευρίζομαι πάρα πολύ, το παίρνω και συνεχίζω. Καθώς προχωράω όμως κάτι γίνεται ξαφνικά και το αμάξι αρχίζει να κάνει τούμπες. Εγώ βγαίνω έξω κι αυτό μικραίνει όπως σε ένα πιο παλιό όνειρο. Το βάζω πάνω στο χέρι μου (έγινε τόσο μικρό) και βλέπω τι ζημιές έχουν γίνει. Σε εκείνη τη φάση ξυπνάω και στεναχωριέμαι για το αμάξι, αλλά μετά συνειδητοποιώ ότι ήταν όνειρο και το αμάξι δεν το έχω χρησιμοποιήσει και νοιώθω πολύ ευτυχισμένος και λέω στο υποσυνείδητό μου, εντάξει το πήρα το νόημα, θα προσέχω στο δρόμο.

 

Μετά με παίρνει ο ύπνος και συνεχίζω με τα πόδια σε ένα δρομάκι. Αντιλαμβάνομαι ότι κάτι στραβό έχει γίνει πιο μπροστά και ήδη η αστυνομία (αν και ήταν άνθρωποι με πολιτικά ρούχα) έχει αρχίσει να συλλαμβάνει κόσμο. Επειδή ήμουν κοντά στην περιοχή με συλλαμβάνουν κι εμένα και κάτι άλλα παιδιά που πήγα να καλύψω. Μας πάνε σε ένα μονό-όροφο κτίριο σε μια σειρά. Προφανώς ήθελαν η μάρτυρας να αναγνωρίσει ποιος ήταν ο ένοχος από εμάς. Στο μεταξύ όπως καθόμαστε στα τραπέζια το σπίτι δεν φαινόταν σαν αστυνομικό τμήμα. αλλά σαν χώρος που γίνονται διάφορες εκδηλώσεις για παιδιά. Στο τέλος έρχεται κάποιος για να μας μοιράσει δώρα. Δεν ήταν πακεταρισμένα, μόνο στα κουτιά τους σαν καινούρια, αλλά όχι κάτι το ακριβό. Σαν δωρεάν διαφημιστικά. Μετά κάτι έγινε κι άλλαξε το όνειρο. Πάλι όμως γεωγραφικά είμαι κάπου εκεί κοντά. Το καινούριο όνειρο αρχίζει κάπως έτσι:

 

Επιτέλους έφτασα στις πισίνες με το αμάξι. Είναι ψηλά στο βουνό. Επειδή ήρθα με αμάξι κι επειδή με ξέρει η κυρία που είναι ιδιοκτήτρια / διευθύντρια άφησα τα προσωπικά μου αντικείμενα και του αμαξιού μου να τα βάλουν σ’ ένα μεγάλο αιωρούμενο δαχτυλίδι όπου βρίσκεται στο κέντρο αυτού του χώρου με τις πισίνες, κι από το οποίο εξέχουν ίσιοι και κάθετοι στύλοι που στην άκρη τους έχουν κι από μια κοίλη στην οποία μπαίνουν τα προσωπικά αντικείμενα αυτών που έχουν έρθει πρώτοι και με αμάξι. Στην αρχή δεν το είχα καταλάβει ότι έχει γίνει όλο αυτό, αλλά θα μου το υποδείξει η διευθύντρια που με γνωρίζει όταν θα της πω ότι θέλω να φύγω. Τώρα είμαι στη μεγαλύτερη και πιο βαθιά πισίνα, όπου μαθαίνανε σε συνομήλικούς μου (άντε λίγο πιο νέους) πώς να βουτάνε. Εγώ τότε λέω ότι έχασα το αρχικό μάθημα για τις βουτιές και μου λέει η κυρία να πάω πιο πέρα και να βρω κάποιον πιο παλιό που ξέρει για να μου δείξει. Φεύγω από εκεί περπατώντας πάνω σ’ένα φτιαγμένο πεζοδρομάκι κολλημένο από τα αριστερά στον τοίχο ενός κτιρίου. Στην πορεία αυτό το πεζοδρομάκι ανηφορίζε κάπως και μετά κατηφόριζε. Στο ψηλότερο σημείο καθώς κοιτούσα από δεξιά προς το κάτω είδα ότι περνούσα δίπλα από τη κεντρική πισίνα που είχε το προ αναφερθέν δαχτυλίδι από πάνω. Στο τέλος φτάνω σε ένα πιο σκιερό χώρο με δεντράκια, χώμα και χαλικάκια. Κάπου στενεύει ώστε να περάσω αναγκαστικά κάτω από μια πολύ πρόχειρη αψίδα φτιαγμένη από κλαδιά και κατεβαίνοντας ένα σκαλοπατάκι φτάνω ένα επίπεδο πιο κάτω. Εκεί βρίσκω μια ψηλή κοπέλα που μου φάνηκε έμπειρη και φορούσε ήδη το μαγιό της. Της λέω ότι δεν έχω δει πως γίνονται οι βουτιές και θα θελα να μου δείξει. Αρχίζει να μου δείχνει τα βήματα, αν και πολύ γρήγορα. Εγώ ντρεπόμουν να της πω να τα κάνει πιο αργά γιατί δεν την προλάβαινα . Εκείνη τη στιγμή έρχεται μια άλλη πιο κοντή κοπελίτσα ή οποία φαινόταν κι αυτή πολύ έμπειρη. Κι άρχισε να λέει στην δασκάλα μου ότι λάθος μου τα δείχνει, αλλά δεν ήταν η μόνη, γενικά λάθος μας τα δείχνουν και στην πισίνα γιατί μας μαθαίνουν πώς να πηδάμε από βατήρα των 400 μ. ενώ εμείς πηδάμε το πολύ από 100 μ. Τέλοσπαντων δεν της δώσαμε πολλή σημασία και συνεχίσαμε. Μετά σκέφτεται πως πρέπει να το μου δείξει και στην πράξη. Εγώ την κοίταξα κάπως περίεργα γιατί εκεί που βρισκόμαστε στο χώμα φυσικά δεν μπορούσε να το κάνει. Αυτή πίστευε ότι απλώς ήθελε λίγο ύψος και ανέβηκε στο σκαλοπατάκι από το οποίο πέρασα πριν. Φυσικά εγώ δεν καταλάβαινα πώς γινόταν να είχε διαφορά το ύψος του μικρού σκαλοπατιού, και συγχρόνως νοιώθω ότι κι αυτή έχει μια μικρή ανησυχία. Τελικά όμως κάνει το θεαματικό σάλτο, από το οποίο πάλι εγώ δεν κατάλαβα πολλά πράγματα. Ευτυχώς βρέθηκε πάλι ίσα-ίσα πάνω στα λυγισμένα πόδια της με τα χέρια της να κρατάει το κεφάλι της. Κι αυτή να δείχνει ανακουφισμένη.

 

-~-

Τώρα αυτή η σκηνή δεν θυμάμαι αν ήταν στο τέλος ή τώρα.

Αρχίζω να τρέχω για την πρώτη πισίνα για να κάνω τη βουτιά μου γιατί είχα αργήσει, αλλά ακόμα δεν θυμόμουν κάποια πράγματα και καθώς έφευγα της φωνάζω ρωτώντας την πως ξεκινάμε τη βουτιά με το αριστερό ή με το δεξιό πόδι και να μου απαντάει με δυνατή φωνή: «με το αριστερό και μετά ένα μικρό βήμα με το δεξιό». Φτάνω και βλέπω ότι είχαν σταματήσει τις βουτιές και είχαν μαζευτεί τώρα μικρά παιδιά μέσα στην πισίνα. Με είδε η κυρία που με ήξερε από πριν και μου λέει ότ δυστυχώς δεν πρόλαβα: «Κοιτά μπορώ να πω στα παιδιά να πάνε πέρα και να βουτήξεις.»

Εγώ αρνήθηκα και της είπα αν είναι θα φύγω. Αυτή δέχτηκε και μου λέει: «Ξέρεις που είναι τα πράγματα για το αυτοκίνητό σου.»

Για λίγο ξέχασα, αλλά μου έδειξε το δαχτυλίδι που βρισκόταν στον αέρα και τότε θυμήθηκα ότι τα είχανε βάλει εκεί. Καθώς πηγαίνω προς τα εκεί, κοιτάζω και τη πισίνα που είχε από κάτω και ήταν μισό γεμάτη. Επίσης κανένας δεν ήταν μέσα. Και λέω μέσα μου: Άσε δεν το ρισκάρω να βουτήξω εκεί πέρα.

-~-

Μετά όμως ήθελα να χαιρετήσω τη δασκάλα μου και καθώς πηγαίνω να τη βρω έρχεται μια άλλη κοπέλα για να μου δείξει που είναι. Φορούσε μια μαύρη φανέλα κι όπως περπατούσα μαζί της άρχισα να τραγουδάω ή να σφυρίζω κάτι από led zeppelin ή scorpions κι αυτή χάρηκε κι άρχισε να τραγουδάει μαζί μου. Τότε σκέφτηκα «κοίτα να δεις! Λίγο κλασσικό ροκ να ξέρεις και κοίτα τι γίνεται». Με έβαλε σε ένα μικρό κτίριο που είχε ανοικτή την εξωτερική πόρτα. Πέρασα σ’ένα διάδρομο που στο τέλος του είχε μια κλειστή πόρτα, που από τι θυμόμουν κανονικά πάντα ήταν ανοιχτή. Δεξιά του διαδρόμου είναι μια άλλη πόρτα, από την οποία και μπήκαμε για να βρούμε την δασκάλα μου ξαπλωμένη κι άρρωστη. Πρέπει να είχε πυρετό. Το δωμάτιο ήταν χαμηλά φωτισμένο από κεριά και ήταν γεμάτο με ανθρώπους που την αγαπούσαν ή ενδιαφερόντουσαν για αυτήν. Της μίλησα λιγάκι και την ρώτησα περιπαικτικά πότε πρόλαβε κι έγινε χάλια. Μετά βγήκα, αλλά ήμουν τόσο περίεργος για την κλεισμένη πόρτα και δεν άντεξα να μην πάω να δω τι κρυβόταν από πίσω. Πηγαίνω την ανοίγω λίγο κι ο φωτισμός του διαδρόμου βοήθησε να ξεδιαλύνει λίγο το σκοτάδι που υπήρχε μέσα. Προλαβαίνω να δω μόνο μια κουβέρτα που μάλλον κάλυπτε κάποια σαν να ήταν πολύ άρρωστη; Δυστυχώς αμέσως μου την κλείσανε και μου είπανε καλό θα ήταν να μην δω αλλά ούτε να μπω μέσα.

Εννοείται ότι σε αυτό το όνειρο, αλλά και σ’αυτά πιο πάνω θα μπορούσα να κάνω μια πολύ μεγάλη ανάλυση. Λίγο πολύ καταλαβαίνω τι σημαίνουν. Το θέμα είναι ότι κάθε τι που είδα σήμερα οφείλεται σε μικρές λέξεις κι εντυπώσεις που είπα και είχα εχθές. Δεν ήταν και λίγα αυτά που πέρασα εχθές… Τώρα το πως συνδέθηκαν όλα αυτά σε μια ιστορία αυτό είναι άλλο μυστήριο. Πάντως τα επαναλαμβανόμενα στοιχεία εδώ είναι σίγουρα το αυτοκίνητο (λογικό είναι) και οι πισίνες!