Ιουλίου 14, 2010

H Kass μας έστειλε το όνειρό της

Posted in Οικολογικά, από E-mails στις 10:32 μμ από Διγέλαδος

Είπα και εγώ να μοιραστώ μαζί σας ένα από τα όνειρα που έχω δει και μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση:

Επί έναν ολόκληρο μήνα, κάθε βράδυ, ονειρευόμουν ένα δάσος. Όσο προχωρούσαν οι νύχτες, τόσο πιο βαθιά χωνόμουν μέσα στο δάσος, το οποίο, κρίνοντας από τη βλάστησή του, δεν ήταν δάσος στη χώρα μας, αλλά μάλλον κάπου στην Κεντρική Ευρώπη (όπου έχω γεννηθεί). Μου θύμιζε μάλιστα ένα δάσος που είχα επισκεφθεί μικρή και το περπάτησα τόσο πολύ μέσα στο όνειρό μου, που ακόμη και σήμερα, το θυμάμαι με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια, τα δέντρα, τις πευκοβελόνες στο χώμα, την κλίση που έπαιρνε σε κάποιο σημείο για να συναντήσει ένα ρυάκι. Καθώς οι νύχτες προχωρούσαν, άρχισα να αισθάνομαι ότι πρόκειται να βρω κάτι βαθειά μέσα στο δάσος, και άρχισα μάλιστα να ανυπομονώ  και να περιμένω την αποκάλυψη.

Μέσα στο «κέντρο» αν μπορώ να το πω του δάσους, υπήρχε ένα ξέφωτο και στο ξέφωτο υπήρχε ένα λευκό σπίτι, που έμοιαζε με ένα τετράγωνο, χωρίς σκεπή (μόνο με την πλάκα) και με βεράντα γύρω γύρω από όλο το κτίσμα. Μου φάνηκε πολύ παράταιρο το να βρίσκεται εκεί, δεν ταίριαζε καθόλου. Μπήκα μέσα και ανακάλυψα πως ήταν έρημο, αλλά αμέσως αισθάνθηκα πως μέσα σε κείνο το σπίτι ζούσε μια ευγενής με το όνομα Ελιζαμπέτα, η οποία αυτοπυρπολήθηκε. Θυμάμαι πως στο όνειρο μου ήρθαν εικόνες από την Ελιζαμπέτα να καίγεται και συνειρμικά, θυμάμαι πως σκέφτηκα και τον Φοίνικα. Ήταν η τελευταία φορά που ονειρεύτηκα το δάσος.

Το όνειρο αυτό με είχε επηρεάσει πολύ και για ένα χρονικό διάστημα πίστευα πως ίσως το δάσος αυτό να υπάρχει κάπου και να βρεθώ εκεί κάποια στιγμή. Πριν από μερικά χρόνια, ένας φίλος που έκανε εκτενή ψυχανάλυση για κάποια ζητήματα και γενικά δούλευε με τον συμβολισμό στα όνειρα, αποπειράθηκε να μου το εξηγήσει και οφείλω να ομολογήσω πως η ερμηνεία του ήταν πολύ πειστική!!!

Kass

Advertisements

Οκτώβριος 28, 2009

Εχθές ονειρευόμουν ότι πετούσα

Posted in πέταγμα, Οικολογικά, νερό, πισίνες tagged στις 11:22 πμ από ονειροναύτης

Ήμουν σε μια ακρογιαλιά κι ένοιωσα απειλή. Συναντώ έναν στρατιωτικό, να τον χαιρετήσω στρατιωτικά; Υπάρχει ρίσκο. Από πίσω του διακρίνω να έρχονται κι άλλοι. Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγω είναι με το να πετάξω. Κι όπως ένας γλάρος πάνω από τα βράχια, ξεκινάω τη χαμηλή πτήση μου πάνω στη θάλασσα. Με όλους από πίσω να προσπαθούν να με πιάσουν σχεδόν αγγίζοντας με. Όμως εγώ αρχίζω να πετάω όλο και πιο ψηλά. Γυρίζω κάνοντας έναν ελιγμό και ξανακοιτάω τη θάλασσα καθώς την ξαναπλησιάζω.  Και μετά ξανά αυξάνω το ύψος μου. Πηγαίνω στην ξεριά, πάνω στην οποία δεσπόζουν μεγάλα δέντρα. Θέλω να κάτσω πάνω στα κλαδιά τους. Όμως με ξαναβρίσκουν και ανεβαίνουν κλαδί κλαδί μέχρι τα πόδια μου. Κι εγώ αρχίζω να πετάω όλο και πιο δυνατά προς τα πάνω όμως βρίσκω κλαδια πάνω από το κεφάλι μου και με εμποδίζουν. Σιγά-σιγά και με επιμονή προσπερνώ και τελευταίο κλαδί και συνεχίζω την πτήση μου μέχρι να φτάσω σε ένα σπίτι γεμάτο φίλους.

Πώς ξέρω πως είναι κάποιος πουλί να πετάει. Πώς ξέρω πώς αισθάνεται ένας γλάρος πάνω στη θάλασσα; Κι όμως αυτό ένοιωσα..

Αύγουστος 27, 2007

καταστρεμένα μνημεία και νερό

Posted in Οικολογικά στις 9:39 πμ από Διγέλαδος

Δεν γινόταν τα όνειρα μου να μην έχουν επηρεαστεί από όλα αυτά που συμβαίνουν.

Η φωτιά ακόμα ήταν μακρυά από το σπίτι μου, αλλά ο καπνός φαινόταν. Ήταν νύχτα, βγαίνω έξω παρά τις εντολές να μην απομακρύνομαι και βλέπω κομμάτια και θρύψαλα από αρχαιοελληνικά αγάλματα πάνω στο πράσινο γρασίδι, γύρω μου ένα τίποτα.

Στο επόμενο όνειρο μου ήμουν σε μια μεγάλη πισίνα και ήθελα να κάνω βουτιές από όλο και πιο ψηλά. Φοβήθηκα όμως να πάω στο ψηλότερο βατήρα, σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να πετούσα καθώς πηδούσα από εκεί, αλλά αυτά γίνονται μόνο στα όνειρα (δυστυχώς δεν πήγα στο επόμενο βήμα, το να συνειδητοποιήσω δηλαδή ότι όντως ονειρεύομαι).

Powered by ScribeFire.

Ιουλίου 23, 2007

Το τέλος του κόσμου

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Οικολογικά στις 10:02 πμ από Διγέλαδος

Η κάμερα κάνει ζουμ στην οθόνη ενός εργαστηρίου – παρατηρητηρίου. Ένα σφαιρικό αντικείμενο ανάμεσα στους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος φαίνεται να κατευθύνεται με μεγάλη ταχύτητα στη Γη. Ο παρατηρητής που έχει νυχτερινή βάρδια αυτή τη νύχτα έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Τώρα βλέπουμε έξω από το εργαστήριο κι έξω από το κτίριο που το στεγάζει. Είναι ένα παραλιακό εκπαιδευτικό κέντρο. Εμείς τώρα (η κάμερα ας πούμε) βρίσκεται κάτω από τις ξύλινες σκάλες που οδηγούν στην πίσω είσοδο του κέντρου και κοιτάζει ψηλά προς την είσοδο γιατί φαίνεται κάποιος να ανεβαίνει τα σκαλιά και να θέλει να μπει στην είσοδο. Είναι η φίλη του νυχτερινού παρατηρητή και θέλει να του κάνει επίσκεψη. Την βλέπουμε να κοιτάζει λίγο από τα σκαλιά τη θέα της νυχτερινής θάλασσας και μετά να γυρίζει την πλάτη της για να ανοίξει την πόρτα και να μπει μέσα. Όμως αφού μπαίνει, εμείς δεν την ακολουθούμε μέσα, αλλά περιμένουμε ακόμα στην ίδια θέση παρακολουθώντας την πόρτα σαν να ξέρουμε ότι θα βγει σύντομα έξω. Κι όντως σε λίγα δευτερόλεπτα βγαίνει ξανά έξω γιατί συνειδητοποίησε ότι είδε κάτι περίεργο στον ορίζοντα. Αμέσως τρέχει προς την άκρη της ξύλινης αποβάθρας που άρχιζε από την πίσω είσοδο. Εκεί βρισκόταν ένα αρκετά μεγάλο τηλεσκόπιο. Βάζει το μάτι πάνω στην κατάλληλη εσοχή, αλλά δεν βλέπει τίποτα περίεργο.
«Να πάρει! Να δεις που θα έχει μπει πάλι μέσα κανένας θερμό-απορροφητικός σκόρος πάλι.»
Λέει κοιτώντας με απογοήτευση το τηλεσκόπιο. Όμως ξαφνικά βλέπει φως να βγαίνει από την εσοχή του τηλεσκοπίου, αν και διακεκομμένα. Ξανακοιτάει μέσα από το τηλεσκόπιο και βλέπει ένα κανονικό πλανήτη, κάπως μικρότερο από τη Γη όμως, να πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα τον πλανήτη μας προσπερνώντας τους υπόλοιπους πλανήτες σαν να ήταν σταματημένα αυτοκίνητα σε λωρίδα της λεωφόρου, γι’ αυτό στην αρχή δεν τον έβλεπε ή μετά τον έβλεπε διακεκομμένα. Πριν από κάθε πλανήτη έμπαινε στη σκιά του κι επειδή δεν τον έφτανε το ηλιακό φως εξαφανιζόταν μπροστά στα ανθρώπινα μάτια. Όμως είναι εκεί κι έρχεται. Η κοπέλα αμέσως έτρεξε μέσα στο κέντρο.

Το επόμενο πρωί οι φοιτητές καθώς μπαίνανε μέσα στο κέντρο μαθαίνανε για το νέο ή ήδη το είχανε προσέξει στον ουρανό και είχανε μείνει στην αποβάθρα για να τον κοιτάνε. Τώρα πια είχε μεγαλώσει αρκετά και φαίνεται η πορεία του να μην είχε αλλοιωθεί καθόλου από τη δυνάμεις βαρύτητας που ασκούσαν οι άλλοι πλανήτες, από τους οποίους περνούσε, λόγω της τρομερά μεγάλης ταχύτητας του.

Δεν πέρασε και πολλή ώρα μέχρι να πλησιάσει ο πλανήτης-κομήτης τόσο ώστε να φαίνονται και οι λεπτομέρειες του εδάφους πάνω σε αυτόν. Τότε ακούστηκε μια δυνατή φωνή απ’ αυτόν.
«Τίποτα από δεν πρόκειται να με σταματήσει. Θα καταστραφείτε όλοι. Και ούτε κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα σας μπορεί να με εμποδίσει, γιατί μπορώ να διεισδύσω σε όλους τους υπολογιστές και να τους καταστρέψω. Είτε είναι windows, είτε linux, είτε οτιδήποτε»

Όλοι αρχίζουν να φωνάζουν και και να ουρλιάζουν. Μπαίνω μέσα και βλέπω τους πάντες να τρέχουν πανικόβλητους πάνω κάτω. Εγώ παίρνω τις σκάλες και τις ανεβαίνω γιατί θέλω να ειδοποιήσω τους φίλους μου. Επιτέλους φτάνω στο εργαστήριο τους και μπαίνω μέσα. Ήταν όλοι ατάραχοι και ο καθένας έκανε τα πειράματά του. Τα παντζούρια ήταν κλειστά και μάλλον δεν είχαν πάρει ιδέα τι γινόταν. Τους φωνάζω και τους λέω σιγά-σιγά ότι κάτι έχει πλησιάσει τη Γη, κάτι σαν κομήτης αν και πολύ μεγαλύτερος. Αυτοί δεν με πιστεύουν και ανοίγουν τα περσίδες από κάποια παράθυρα. Ναι όντως. Κάτι πολύ μεγάλο είναι στον ουρανό μας ακριβώς πάνω από τη θάλασσα κι από τι φαίνεται θα κάνει μια ελεύθερη πτώση κατευθείαν μέσα σε αυτήν. Κοιτάζουμε γύρω τη θέα της παραλιακής μας πόλης. Όλα τα μνημεία μας, όλα τα μικρά άσπρα σπίτια, θα βυθιστούν κάτω από τα σφοδρά κύματα που θα προκληθούν από τη σύγκρουση του πλανήτη με το δικό μας.
«Πάνε και τα ελληνικά νησιά που θέλαμε να δούμε» Σχολιάζω σαρκαστικά…

Τότε μου έρχεται μια ιδέα και την μοιράζομαι με τους άλλους: Τι θα λέγατε αν ανοίγαμε τον φράγμα που κρατάει όλα τα νερά του ποταμιού που παλιά περνούσε από τη πόλη μας; Πίσω από το φράγμα έχει φτιαχτεί μια ολόκληρη λίμνη και ίσως όταν τρέξουν τα νερά, τα οποία θα έχουν πάρει τόση δυνατή φόρα, όταν συγκρουστούν με τα νερά από τα κύματα της θάλασσας να μην τα αφήσουν να καλύψουν όλη τη πόλη μας…

Κάπου εκεί τελειώνει το όνειρο.. ότι πρέπει επεισόδιο και για τον Dr Who 😛 Αχ έπρεπε να είχα γεννηθεί στο Χόλιγουντ 😛

Powered by ScribeFire.

Δεκέμβριος 22, 2006

Το οικολογικό του όνειρο

Posted in blogοσφαιρα, Οικολογικά στις 10:35 μμ από Διγέλαδος

κατέγραψε στο blog του ο provatos

Νοέμβριος 6, 2006

Σκυλιά τρώνε τις τελευταίες αγελάδες και ένας ζωολογικός κήπος στην αυλή

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Οικολογικά, Σκύλος στις 10:16 μμ από Διγέλαδος

Βασικά ο τίτλος τα περιγράφει όλα… Δυο όνειρα επικεντρωμένα στα ζώα.

Στο πρώτο είδα σκυλιά, ράτσας ροντβάιλερ, μια συνηθισμένη ράτσα εδώ που είμαι, να κυνηγάνε σε τρύπες σε λοφάκια αγελάδες και να τις κατασπαράζουν. Εγώ φυσικά δεν άντεχα αυτό το θέαμα και φώναζα. Οι αγελάδες ήταν και πολύ λεπτές, αλλά και μάλλον οι τελευταίες στο είδος τους. ΄

Μπορεί και να με επηρέασαν οι ειδήσεις που είδα για το ότι τρώμε πολύ κόκκινο κρέας.

Στο δεύτερο όνειρο είδα ότι ήμουν στην νεαρή εφηβική μου ηλικία και έμενα με την οικογένειά μου σε ένα ψηλό κτίριο που είχε μια τεράστια αυλή με δυο-τρεις αποθηκούλες που μοιάζανε με σταύλους. Το βράδυ ξύπνησα γιάτι άκουγα κάτι περίεργους θορύβους και βρήκα τη γάτα μας να παίζει με ένα άλλο γατάκι. Και πιο πέρα είδα ότι ήταν και η μάνα της εκεί. Λέω τότε στον εαυτό μου δεν γίνεται αυτό το πράγμα να το επιτρέψω, πρέπει να τις πετάξω έξω. Κι ο μόνος βιαστικός τρόπος ήταν να τις πετάξω από το παράθυρο της κουζινας. Κι έτσι τις πιάνω από το σβέρκο και τις πετάω με μια γρήγορη κίνηση. Αλλά μέτα αισθάνθηκα τύψεις και είχα περίεργεια να δω αν πέσανε με τα πόδια τους σωστά πάνω στο έδαφος όπως κάνουν όλες οι γάτες. Κοίταξα κάτω από το παράθυρο, αλλά όχι μόνο είδα τις γάτες, αλλά είδα και μια αγέλη από τίγρες και άλλα είδη επιθετικά/αρπακτικά ζώα να βγαίνουν από την μια αποθήκη (σπάζοντας τις ξύλινες πόρτες;) και να επιτίθονται σε άλλα ζώα όπως ζέβρες με βία που βγαίνανε και αυτά από την αποθήκη-σταύλο. Μέχρι και καμηλοπάρδαλες είδα να βγαίνουν…

Στο μεταξύ είδα και από την κοντινή αποθήκη να ανοίγουν οι πόρτες, που μάλλον είχαν τσακιστεί από τα ζώα και να πέφτουν έξω πολλά καρβέλια από ψωμιά που μάλλον ήταν για τις οικογένειες που μένανε στο κτίριο. Αλλά είχαν μείνει πολύ λίγες.

Ε, δεν πήγαινε άλλο κι άρχισα να φωνάζω: ¨Μαμά μαμά, ολόκληρο λουνα-παρκ έχουμε στην αυλή μας!!!»

Νοέμβριος 3, 2006

Το μικρό τρώει το μεγάλο

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Οικολογικά, νερό, πισίνες στις 1:19 μμ από Διγέλαδος

Μια πισίνα μέσα σε μια μεγαλύτερη γεμάτες και οι δυο μέχρι το χείλος με νερό. Εγώ είμαι στην εξωτερική πισίνα και θέλω να ψαρέψω ένα μεγάλο σολωμό. Βάζω στο καλάμι μου, μπορεί να ήταν και απλό νήμα, για δόλωμα ένα μικρό καβουράκι ή ένα άλλο πολύ μικρό ψαράκι με δοντάκια (εναλλάσονταν αυτές οι εικόνες γρήγορα). Όμως τι στιγμή που πάει να αρπάξει στο στόμα του ο σολωμός το δόλωμα, το δόλωμα επιτείθεται στο σολωμό κι αρχίζει να το κάνει κομματάκια. Από μέσα από τον ξεσκισμένο σολωμό τότε άρχισαν να πετάγονται εκατοντάδες μικρότερα ψάρια στην μικρότερη πισίνα….

Αυτό θα πει συμβολικό όνειρο, έ;

Αύγουστος 26, 2006

Απομονωμένα φρούρια σε ακραίες καιρικές συνθήκες

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Κοινωνικά, Οικολογικά στις 5:46 μμ από Διγέλαδος

Κτίρια με τείχη γύρω τους στην άλλη άκρη της γη. Κάστρα-φρούρια στο πουθενά είτε μέσα στο χιόνι είτε μέσα σε ερήμους και να μη διακρίνεις που τελειώνει ο ορίζοντας. Αυτό έβλεπα τις δυο τελευταίες εβδομάδες. Φυσικά μπορεί να έχει σχέση με το οικίο μου πια περιβάλλον. Στο πρώτο κάστρο που ήταν μέσα στα χιόνια προσπαθούσαμε να βρούμε μια διαφορετική διέξοδο γιατί δεν θέλαμε να μας τσακώσουν. Και έπρεπε να τρυπώσουμε από μικρά δωμάτια γεμάτα από κουτιά. Στο δεύτερο φρούριο στην άμμο. Περιμάναμε ανα τακτικές χρονικές περιόδους έφοδους από ιρακινούς πρόσφυγες. Που πέρναμε τα παιδιά τους περισσότερο και φροντίζαμε να τα βάζουμε μέσα σε ένα ειδικό χώρο σαν παιδικό σταθμό και με στέγη για να κοιμούνται. Μάλιστα πολλές φορές ήθελα να επισκέπτομαι το χώρο για να τον επιβλέψω.

Απρίλιος 8, 2006

Καιρικά Υδροπλάνα

Posted in Οικολογικά, Περιπέτειες στις 11:20 πμ από Διγέλαδος

Όλο το όνειρο εξελισσόταν σε έναν κόσμο, πιθανότατα τη Γη, βυθισμένο στο νερό. Όπου οι θάλασσες έχουν γίνει ένας ενιαίος ωκεανός. Κάπου ήταν βυθισμένο και το κατάστρωμα ενός πλοίου. Έπρεπε να το φτάσω για να εκδικηθώ το θάνατο του σκύλου μου. Μαζί μου ήταν και ο αντικαταστάτης του, ένας μεγάλος με πλούσιο ίσιο τρίχωμα σκύλος. Κολυμπώντας είχαμε πλησιάσει το στόχο μας. Όμως από πάνω μας είχαν ήδη έρθει οι πρώτοι εχθροί με το καραβάκι τους. Πήγα και στάθηκα από κάτω τους και είδα ότι κάτι σπάγκοι τους ενώνανε από κάτω. Πήγαινε από τη μια μεριά του καραβιού στην άλλη σαν ένα κορδόνι. Εγώ άρχισα να κόβω ένα-ένα όπως κολυμπούσα από κάτω.

 

Μετά δεν θυμάμαι ακριβώς τι έγινε. Αλλά υπήρξε αλλαγή της σκηνής αν και συνέχισα να βρίσκομαι στον ίδιο κόσμο, αυτή τη φορά όμως στον αέρα. Απ’ ότι φαινόταν σε κάποια σημεία πάνω από το νερό πετούσαν ειδικά αεροπλάνα. Τα οποία αναγνωρίζανε τις άστατες καιρικές συνθήκες και μπορούσαν να δουν προς τα πού κατευθυνόντουσαν για να ειδοποιήσουν τους ανθρώπους που μπορεί να βρισκόντουσαν εκεί ή να πήγαιναν προς τα εκεί. Τους ακολουθούσα κι εγώ από πίσω όπως κι αυτοί κυνηγούσαν τις καταιγίδες από πίσω για να επιβεβαιώσουν της κατεύθυνσή τους. Στο μεταξύ για κάποιο λόγο φοβόμουν ότι είχαν κάποια σχέση με τους εχθρούς που είχα πλησιάσει στην προηγούμενη σκηνή.

Την επόμενη φορά θα θυμάμαι το όνειρό μου με περισσότερες λεπτομέρειες.
Επαναλαμβανόμενα στοιχεία:

Μεγάλος τριχωτός σκύλος, θάλασσα, άστατες καιρικές συνθήκες (έστω από μακρυά), ιπτάμενες μηχανές

Φεβρουαρίου 23, 2006

Όταν σταμάτησε η μέρα

Posted in Οικολογικά στις 9:48 πμ από Διγέλαδος

Πλούσιο υλικό από εχθές το βράδυ (κοιμήθηκα σχεδόν 8 ώρες)

Ήμουν σε κάτι διαδρόμους ενός κτιρίου και με κυνηγούσε ένας δράκος (μάλλον) κάποια στιγμή όμως εμφανίστηκε να με βοηθήσει ένας γίγαντας (μπορεί πέτρινος) αλλά δεν ξέρω από που ήρθε και πως. Έτσι με άφησε ήσυχο. Μετά όμως άρχισε να γίνεται ένας πανικός (εδώ αλλάζει το όνειρο) παντού έτρεχε κόσμος. Στο τέλος κάποιου διαδρόμου βρήκα έναν φίλο από τα παλιά και μου έλεγε ότι έπρεπε να αλλάξει σπίτι και να πάει κάπου μακρυά, όπως κι όλοι οι άλλοι (όντως αναγκαστηκά έφυγε για να βρει άλλο σπίτι – αλλά πριν 9 χρόνια). Άρχιζω να συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος έχει σταματήσει, όχι ότι όλα είναι σταματημένα απλώς δεν τελειώνε ποτέ η ημέρα. Βγαίνω από το κτίριο και μπαίνω σε μια λευκή αμμοθύελλα. Ευτυχώς βρίσκω την αδερφή μου και την μάνα μου, η οποία μας είχε βρει ένα σπίτι. Μπαίνουμε μέσα και βρίσκω και τη γιαγιά μου (πάλι η γιαγιά) που καθόταν και διάβαζε κάτι, αργότερα βλέπω ότι ήταν σταυρόλεξα. Πάντως αργότερα έφυγε. Anyway, η μάνα μου έφυγε επίσης για λίγο και επέστρεψε με μπόλικο πάγο (αυτούς τους έτοιμους για την κατάψυξη, συσκευασμένους). Έπειτα πήγαμε να δουμε τι γινόταν από ένα μεγάλο παράθυρο. Μέσα από την άσπρη αμμοθύελα διακρίναμε το απέναντι πολυόροφο κτίριο σαν ξενοδοχείο (μάλλον ήταν αυτό που ήμουν πριν) να κατεδαφίζεται από μεγάλες μπουλντόζες και παραξενεύτηκα. (αυτά)

Ανεμόπλοιο στα Χιόνια

Πιο πριν είδα κι ένα άλλο όνειρο, στο οποίο έπρεπε να παραλάβω κάτι κοπέλες από το σταθμό (ή αεροδρόμιο) και να τις γυρίσω στο επιστημονικό κέντρο μας. Τις έβαλα σε ένα αυτοκίνητο (σαν τζιπ) από πολύ ελαφρύ υλικό. Στο γυρισμό ο δρόμος ήταν λίγο χιονισμένος, αλλά όσο προχωρούσαμε τόσο πιο χιονισμένα ήταν και το τοπίο γύρω μας. Ο άερας δυνάμωνε συνέχεια (πάλι αέρας) και σε κάποιες στιγμές ένοιωθα ότι μας παράσερνε. Όπως κι έγινε σε κάποια στιγμή, όπου μας σήκωσε και αρχίσαμε να πετάμε άτσαλα. Φυσικά μετά συγκρουστήκαμε σε μια μικρή χιονισμένη πλαγία, αλλα δεν ανησυχήσαμε πολύ λόγω του χιονιού. Σηκωθήκαμε στα πόδια μας και είδαμε ότι αυτό που μας μεταφέραμε είχε πέσει σε ένα δέντρο (χωρίς φύλλα) και όντως παραήταν λεπτό, σαν ένας μεγάλος χαρταετός / σαϊτα (άντε έρχεται και η καθαρά δευτέρα) αν και είχε το σχήμα κάπως με πλακωμένο αυτοκίνητο. Αμέσως φώναξα εγώ:
» Άντε πάμε να πάρουμε το ανεμόπλοιο μας, μπορεί να μας χρειαστεί αργότερα!»

Πήγαμε από κάτω και είπε μια κοπέλα ότι πρέπει να τα γράψει όλα αυτά που συνέβησαν κάποιος. Και ρώτησε αν είναι κανείς συγγραφέας από εμάς (ή κάτι τέτοιο) κι εγώ ντρεπόμουν να απαντήσω (αλλά όμως όντως δεν είμαι, άντε να έχω γράψει δυο ερασιτεχνικά διηγήματα – όχι τίποτα το τρομερό δηλαδή).

Στο μεταξύ πιο πριν από αυτό το όνειρο, είδα ότι ήθελα να βρω το αμάξι μου στο πάρκινγκ που το είχα αφήσει, αλλά παρόλο που είχα τα κλειδιά μου, τα κλειδιά αυτά ξεκλειδώνανε άλλο αμάξι . (κι όντως το αμάξι μου είναι ακόμα στο συνεργείο 😦 σνιφ)

Επόμενη Σελίδα