Δεκέμβριος 28, 2008

καταδικασμένη αποστολή

Posted in Περιπέτειες στις 1:52 μμ από Διγέλαδος

Ο εχθρός είναι εντός των πυλών. Είναι φανερό από τη φωτογραφία. Ένας άνθρωπος που εμπιστεύεται η κυβέρνηση μαζί με το στρατό, αποδεικνύεται σύμμαχος του Ιρακινού αντιστασιακού στρατού. Πρέπει να δράσουμε αμέσως. Δεν υπάρχει χρόνος να περιμένουμε την ανταπόκριση του στρατού με την αποστολή περισσότερων στρατιωτών. Το μόνο για το οποίο έχουμε χρόνο είναι να στείλουμε τη φωτογραφία με τον προδότη μέσω φαξ. Ας ελπίσουμε ότι θα καταλάβουν. Πριν να είναι αργά.

Είμαστε σε ένα νησάκι όχι μακρυά από τη στεριά, αφού ακολουθήσαμε τα ίχνη που είχαμε στη διάθεσή μας. Είναι το κρησφύγετό τους. Πριν κατευθυνθούμε προς τα βάθη του νησιού, είδαμε μια γάτα περικυκλωμένη από πολλούς λύκους κι άγρια σκυλιά. Η γάτα τρομαγμένη και νοιώθοντας την απειλή έτρεξε πάνω από το νερό προς την στεριά, τόσο γρήγορα που δεν προλάβαινε να βυθιστεί μέσα σε αυτό.  Εκεί που νοιώσαμε καλά για τη γάτα, ότι είναι ασφαλής, τα σκυλιά καταφέρνουν να περάσουν από την αντίπερα όχθη κολυμπώντας. Τώρα πάλι η γάτα κυνηγημένη τρέχει προς τα δέντρα του δάσους με τα σκυλιά πίσω από την ουρά της. Αν σκαρφαλώσει σε κάποιο δέντρο ίσως σωθεί. Εμείς γυρίζουμε το βλέμα μας πίσω στην αποστολή μας. Δείχνουμε μεταξύ μας με νοήματα των χεριών μας από ποια πλευρά των μικρών λοφίσκων θα πάμε. Με γρήγορο και αθόρυβο βηματισμό δεν αργούμε να πάρουμε τις θέσεις μας. Ο καθένας μας βρίσκεται στα γόνατά του πάνω σε κάποιο λοφίσκο ή ανάμεσα. Η αγωνία έχει κυριαρχήσει έναντι των άλλων σκέψεων και συναισθημάτων μας. Οι αισθήσεις μας πια ελέγχονται από αυτή. Έτσι και τα ανακλαστικά μας είναι πιο ευαίσθητα απ’ ότι χρειάζεται. Κάποιος από μας τραβάει τη σκανδάλη πιο νωρίς ή κάποιος από το αντίπαλο στρατόπεδο μας εντοπίζει και μας αναγκάζει να απαντήσουμε. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα για να ξέρουμε ακριβώς. Ένας δικός τους έχει χτυπηθεί από δική μας σφαίρα και είναι ξαπλωμένος στο χώμα. Τα χέρια του τα κρατάει ψηλά σαν να θέλει να πιάσει τον ήλιο. Οι υπόλοιποι στρατιώτες μας περικυκλώνουν με τα όπλα τους να σημαδεύουν τα κεφάλια μας. Παραδιδόμαστε.

Την ίδια ώρα ο αρχηγός του στρατού μαζί με τον πρόεδρο παίρνουν στα χέρια τους το φαξ. Ένας αξιωματικός αναγνωρίζει τα άτομα γύρω από το σημαντικό πρόσωπο στο κέντρο της φωτογραφίας μαζί με την τοποθεσία. Βάζουν τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους και βλέπουν την εικόνα της προδοσίας. Αμέσως διατάζονται να βρουν την τελευταία θέση μας και να στείλουν ενισχύσεις.

Μας έχουν παραθέσει σε μια σειρά. Οι παλάμες μας είναι κολλημένες στον φτιαγμένο από ξηρή λάσπη τοίχο. Είμαστε όρθιοι με τα πρόσωπά μας να βλέπουν κατά την πλευρά του ίδιου τοίχου. Όμως ρίχναμε φευγαλέες ματιές προς τα πλάγια. Δυο από τους εχθρούς είχαν πιάσει στα χέρια τους το σώμα του τραυματισμένου από τα χέρια και από τα πόδια και τον μετέφεραν μέσα στο αρχηγείο τους. Τα όπλα τους τώρα σημαδεύουν τις πλάτες μας. Τώρα ο φόβος έχει διεισδύσει για τα καλά μέσα στις καρδιές μας. Κάτι αν συμβεί. Αν η διάθεσή τους αλλάξει, χρειάζεται μόνο να τραβήξουν τις σκανδάλες τους. Όπως κάναμε εμείς. Είμαστε στο έλεος τους. Η απερισκεψία θα έπρεπε να είναι αρκετή για την ήττα μας. Πώς γίνεται να μας νικούν σε αυτές τις μικρές μάχες, αλλά εμείς στο τέλος να νικάμε τον πόλεμο;

Σεπτεμβρίου 23, 2007

Το χαμένο επεισόδιο του Lost

Posted in Μυστηρίου, Περιπέτειες στις 11:09 πμ από Διγέλαδος

Αυτό το όνειρο έχει επηρεαστεί από δυο πράγματα, τους χαρακτήρες του Lost και το χώρο της Ψυχολογίας

Εγώ, οι συνάδελφοί και οι καλοί χαρακτήρες του Lost ήμασταν στο σπίτι του γνωστού ερευνητή ψυχολόγου Μέρκελ ben from lost(το ξέρω ότι δεν υπάρχει, και το πήρα το όνομα μάλλον από την Καγκελάριο της Γερμανίας, αλλά όσο να’ναι θυμίζει και όνομα ψυχαναλυτή, εξού και ο συνειρμός κι εδώ τον βλέπουμε με το πρόσωπο του αρχηγού των «κακών» του Lost).

Απ’ ότι θυμάμαι ήμασταν πειραματόζωά του αλλά εγώ συγκεκριμένα ήμουν και μαθητευόμενος του. Όμως τελικά αντιδράμε όταν συνειδητοποιούμε ότι πειραματίζονται μαζί μας και ότι είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα στο σπίτι.  Η σύγκρουση ήταν βίαια. Εμένα με πετάνε κάτω στο κελάρι του σπιτι . Παρόλο που με έχουν δέσει, εγώ βρίσκω έναν τρόπο και απελευθερώνομαι, όμως τότε μπαίνει ο Μπεν Μέρκελ και μου λέει ότι δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Έρχεται προς εμένα, με πιάνει και με χώνει μέσα σε μια αποθηκούλα κάτω από τα σκαλιά. Μέσα στην αποθηκούλα υπήρχαν διάφορα εργαλεία για το σπίτι και εγώ βρίσκω κάτι αιχμηρό και το καρφώνω στο στήθος του Μπεν. Τον αφήνω κάτω αναίσθητο. Παίρνω μαζί μου κάτι εργαλεία με κοφτερούς τροχούς και ανεβαίνω πάνω στα σκαλεία για να δω πως θα ανοίξω την πόρτα. Αρχίζω να κόβω γύρω από την κλειδαριά με τον τροχό και μόλις κάνω μια τρυπούλα από την άλλη μεριά βλέπω ότι με κοιτούσαν οι δικοί μου άνθρωποι. Ήρθαν να με διασώσουν. Πάμε να βγούμε έξω από το τεράστιο σπίτι. Στο μεταξύ ένας άλλος συνάδελφός μου τραυματίζει πολύ άσχημα έναν από τους κακούς. Αφού ο συνάδελφός μου τον άφησε για να φύγει μαζί μας, ο κακός άρχισε να σέρνεται προς την ανοιγμένη πόρτα του κελαριού. Από εκεί άκουγε την αδύναμη φωνή του Μπεν, του αρχηγού του. Και κατέβηκε με τα χέρια από τις σκάλες μέχρι που έφτασε στο πληγωμένο κορμί του Μπεν.

Στο μεταξύ έρχεται ένας από τους συνάδελφούς μου με φόρα προς εμάς φωνάζοντας ότι πρέπει να το κάψουμε το σπίτι! Εγώ του απαντάω ότι είναι τρελός, έτσι θα χαθεί όλη η δουλειά που έχει κάνει ο Μπεν Μέρκελ. Και τρέχω αμέσως προς το γραφείο του. Εκεί βρίσκονται όλα τα συγγράμματά του, τα άρθρα του, τα βιβλία του, τα ημερολόγιά του. Έτσι ότι έβλεπα στα ράφια τα έβαζα στα χέρια μου για να μπορέσω τουλάχιστον να διασώσω κάτι από όλα αυτά. Ενώ από έξω ρίχνανε βενζίνη και οινόπνευμα στους διαδρόμους για να βάλουν φωτιά.  Βγαίνω έξω και μάλλον τους πείθω ότι δεν πρέπει να το κάνουν τονίζοντας τη σοβαρότητα της δουλειάς που έχει γίνει. Χωρίς να το ξέρω όμως αυτό καταλήγει να είναι ένα μεγάλο λάθος. Γιατί την ίδια ώρα κάτω στο κελάρι ο κακός που είχε συρθεί μέχρι τον αρχηγό του, κατάφερε με το σώμα του να ανέβει πάνω στην πληγή του Μπεν ώστε να σταματήσει την αιμορραγία θυσιάζοντας τη δική του ζωή για τη ζωή του Μπεν.

Σεπτεμβρίου 6, 2007

Πέτα μου ένα CD

Posted in Περιπέτειες, Ρεαλιστικά στις 10:00 πμ από Διγέλαδος

Αυτό το όνειρο έχει σχέση με το χώρο εργασίας μου.

Εισαγωγή

Βρίσκομαι στο πίσω μέρος μιας μεγάλης μαύρης λιμουζίνας. Είναι άδεια μέσα και δεν μπορώ να δω τίποτα απ’ έξω. Με οδηγεί ένας συνάδελφός μου, μέσα στη νύχτα. Ο προορισμός είναι ένα άλλο μέρας της Ελλάδας (μάλλον) όπου έχουμε μια παρουσίαση σχετικά με μια δουλειά. Φτάνουμε, παρκάρει σε έναν έρημο, αλλά κεντρικό δρόμο τη λιμουζίνα και βγαίνουμε έξω μέσα στη νύχτα (στο μεταξύ αν προσέξατε και το προηγούμενο όνειρό μου εξελισσόταν μέσα στη νύχτα). Εμένα θα με άφηνε εκεί για τη συνάντηση κι αυτός θα έπαιρνε το δικό του αμάξι που το είχε παρκαρισμένο εκεί κοντά. (Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς το είχε φέρει πάνω.) Η πόλη που βρισκόμασταν ήταν πάντως πολύ μικρή. Ωχ! ξέχασα το φάκελο με τη παρουσίασή μου στη λιμουζίνα. Του το είπα και έτρεξα να το πάρω. Στο μεταξύ είδα στο δρόμο είδα ένα ύποπτο χρωματιστό βανάκι με καφετιές και πράσινες ρίγες, το οποίο ήταν σε άσχημη κατάσταση, αλλά δεν του έδωσα σημασία.

Δράση

Γυρνάω πίσω με το φάκελο και βλέπω από πίσω να τρέχει γρήγορα πάλι το βανάκι κι αυτή τη φορά να φρενάρει απότομα κλείνοντας το δρομάκι από πίσω μου. Από μέσα βγαίνουν διάφοροι τύποι που δεν ξέρω αν θέλουν να πιάσουν εμένα ή απλώς τρέχουν γιατί τους κυνηγά κάποιος. Εγώ δεν το ρίσκαρα κι έτρεξα σε ένα στενάκι δεξιά. Κοιτάζω δεξιά-αριστερά από την άλλη άκρη του στενού και δεν βλέπω κανένα. Αρχίζω να τρέχω πάλι τελικά πίσω στο κεντρικό δρόμο στρίβοντας πάλι δεξιά. Όμως πάλι εμφανίστηκε ένας από αυτούς τους τύπους, ήταν πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί – εξώφυλλο κι αρχίζει να μου πετάει CD λες και ήταν φρίσμπις (αυτούς τους δίσκους που πετάνε στα σκυλιά;). Είναι πολύ επικίνδυνα και πολύ γρήγορα, ευτυχώς όμως τα αποφεύγω πηγαίνοντας πέρα δώθε και κάνοντας ελιγμούς με το σώμα μου σαν το μάτριξ. Τώρα που βλέπω ότι του τελειώνουν τον πλησιάζω και αυτός εξαφανίζεται μέσα σε αυτό το εξώφυλλο. Αυτό το εξώφυλλο όμως πάνω του είχαν μείνει κάτι υπολείμματα σαν κόπρανα από το σκυλί που είχα. Πιάνω το εξώφυλλο στα χέρια μου και τρέχω στο κεντρικό δρόμο. Εκεί ήταν ένας αστυνομικός, είχε στολή, αλλά δεν είχε κάποιο σήμα πάνω του. Εδώ τον έχω! του φωνάζω. Εδώ τον έχω! Με κοιτάζει. Κουνάει το κεφάλι καταφατικά και μου δείχνει προς τα που να πάω.

Κατάληξη
Φτάνω στο κτίριο, εκεί δεν ήταν που θα κάναμε και τη συγκέντρωση; Περνάω ανάμεσα κι από άλλους αστυνομικούς που μου φωνάζανε «Μη το τσαλακώνεις το χαρτί! πρόσεχε!» κι επιτέλους φτάνω σε ένα δωμάτιο που βρισκόταν ποιος άλλος από ένα συνάδελφο μου ο οποίος έχει μεγάλη ηλικία και είναι κάτι σαν αυθεντία (και όσο να ‘ναι, με φοβίζει λίγο). Αυτός έχει την ικανότητα να τον βγάλει από το χαρτί τον επικίνδυνο τύπο. Το παίρνει από τα χέρια μου και το στρώνει κάτω στο δάπεδο. Κοιτάζει τα αποκαΐδια από το σκύλο μου (ή τη γάτα μου) και μου λέει: «Καλά τί είναι όλες αυτές οι αηδίες;» Τα  παίρνει με το χέρι του και τα πετάει μακρυά.  Ξαναβάζει το χέρι του και πιάνει κάτι υγρό και με αποστροφή λέει «Καλά ρε άνθρωπέ μου τι είναι πάλι αυτό; γιατί τα άφησες εκεί;» και εγώ του είπα «Δεν ξέρω, δεν ήθελα να πειράξω τίποτα, μήπως και σας χρειαζόταν.»

Μετά ξύπνησα..

Powered by ScribeFire.

Μαΐου 18, 2007

ντίρι-ντίρι εναντίον σουλτάνου

Posted in Περιπέτειες στις 10:17 μμ από Διγέλαδος

σκηνικό

Καθόμαστε όλοι να δούμε μια ταινία σε ένα τεράστιο παραβάν που κάλυπτε ολόκληρο τον τοίχο. Ήταν μια μάχη του αδύνατου εναντίον του δυνατού. Ήταν μια τελευταία προσπάθεια για την απελευθέρωση από τον καταπιεστικό ζυγό. Κι όλα αυτά στην βαθιά Ανατολή. Με το που ξεκίνησε η ταινία, εγώ μπήκα μέσα στην ταινία. Κυριολεκτικά.

Εγώ ήμουν στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων και αδυνάμων. Στο φρούριο των ανταρτών. Κι από ‘τι φαινόταν δεν πήγαιναν και τόσο καλά τα πράγματα για αυτούς. Γιατί βρισκόντουσαν διαρκώς στην άμυνα. Ο σουλτάνος συνέχεια έστελνε στρατό για να επιτεθεί στο φρούριο. Αλλά ευτυχώς είχαμε μια στρατηγική θέση. Ήμασταν οχυρωμένοι σε μια πλαγιά δίπλα στη θάλασσα. Από πάνω από την πλαγιά ήταν πολύ δύσκολο να μας επιτεθούν γιατί έπρεπε να ανεβούν την κοφτή πλαγιά που βρισκόταν από την άλλη μεριά, αλλά συνέχιζαν να προσπαθούν. Γι’ αυτό οι κάνες όλων των όπλων μας δείχνανε προς σ’ αυτήν την κορυφή. Θα μπορούσαν να έρθουν από την ακτή, αλλά θα είχε περισσότερο ρίσκο για αυτούς γιατί ήταν πολύ ανοικτά κι άνετα θα τους βλέπαμε από μακριά.

περιπέτεια

Όμως ξαφνικά είδα να έρχεται από την πλαγιά στα κρυφά ένας εχθρός μόνος του. Ήταν έτοιμος να επιτεθεί. Οι άλλοι δεν τον βλέπανε, αλλά εγώ τον έβλεπα και φώναζα να του ρίξουν. Με είχε πλησιάσει πάρα πολύ. Κι εγώ του επιτέθηκα πυροβολώντας. Αυτός άρχισε να τρέχει μακριά προς την ακτή καθώς τον κυνηγούσα. Τώρα πια είχα το μαχαίρι μαζί μου και με αυτό θα το σκότωνα. Τον πρόλαβα τελικά και του έκοψα την διέξοδο από την ακτή. Καθώς τον μαχαίρωνα στο πρόσωπο κι αλλού, το πρόσωπο του φανερώθηκε μέσα από τις μαντίλες. Ήταν τελικά μια γυναίκα. Συνέχισα για λίγο ακόμα να την μαχαιρώνω, αλλά δεν μπόρεσα άλλο. Κάτι με τραβούσε σε αυτήν. Κι έτσι όπως ήταν απέναντι μου την πιάνω από το πρόσωπο και την φιλάω μέσα στα αίματα.(λύση)

σκηνικό

Τώρα πια έχω ένα σύμμαχο και αποφασίζω να διεισδύσω στα κρυφά στο παλάτι του σουλτάνου μαζί της. Αφού φτάσαμε με ένα όχημα ντυμένοι με τις παραδοσιακές κελεμπίες περνάμε μέσα από τους φρουρούς.

περιπέτεια

Εγώ βγαίνω γρήγορα από το όχημα και δεν σταματάω πουθενά. Περνάω από την κεντρική είσοδο του παλατιού ανάμεσα από τους φρουρούς τρέχοντας για να μην προλάβουν να με εμποδίσουν. Κι επιτέλους φτάνω στην κεντρική αίθουσα όπου βρισκόταν ο σουλτάνος. Μαζί μου όμως έχω ένα μικρό μαχαιράκι κι όταν τελικά τον καρφώνω στην καρδιά δεν υπάρχουν και πολλά αποτελέσματα. Απλώς κάποιες ελαφριές πληγές. Προσπάθησα και στον λαιμό του, αλλά μόνο γρατζουνιές έκανε το μαχαίρι μου. Ήταν τόσο πολύ αστείες οι προσπάθειες μου που ο ίδιος ο σουλτάνος μου λέει:

«Να ορίστε, κρατάω το μαχαίρι πάνω στην καρδιά μου» και κρατώντας το πλάγια πάνω στο στήθος του πρόσθεσε «ίσως έτσι καταφέρεις κάτι».

κορύφωση

Εγώ ανίσχυρος πια και ταπεινωμένος αποφάσισα να διαφύγω για να πάρω άλλη φορά την εκδίκησή μου. Όμως ήδη οι φρουροί με είχαν περικυκλώσει στον διάδρομο έξω από την αίθουσα του παλατιού. Μόνο ξέροντας το τι βασανιστήρια θα μπορούσε να μου κάνει ο σουλτάνος αν με πιάνανε οι φρουροί του έπεισα τον εαυτό μου να πάρω το ρίσκο και να συνεχίσω να τρέχω προς την έξοδο με τον κάθε πελέκι στο λαιμό μου. Τότε ήταν που θυμήθηκα τις παλιές καλές εποχές. Τότε που τραγουδούσαμε μαζί το παραδοσιακό μας τραγούδι ντίρι-ντίρι. Κι εγώ άρχισα να το τραγουδώ. Αυτοί άρχισαν να το ψιθυρίζουν, αλλά με δήθεν αποφασιστικότητα πήγαν να με αποκεφαλίσουν με τα μακρά πελέκια τους. Αλλά τα πελέκια του συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Ξαναπροσπάθησαν, αλλά μάταια, το τραγούδι τους είχε καταλάβει κι εγώ κατάφερα να τους ξεφύγω. Με μεγάλη φόρα τρέχω και απογειώνομαι πάνω από την αυλή. Τώρα πια πετούσα κι αρκετά από πίσω μου χωρίς να το έχει καταλάβει ότι είμαι μπροστά του ήταν ο σουλτάνος που κάλπαζε πάνω στο άλογό του.

Αφού πια είχα βγει από το παλάτι πρόσεχα να μην περάσω μέσα από τις τοπικές αγορές που ήταν εκεί γύρω γιατί ήξερα ότι οι μαγαζάτορες ήταν προσκείμενοι στον σουλτάνο και έτσι πετούσα από πάνω τους. Όμως κάπου ο κεντρικός παραλιακός χωματόδρομος έκανε μια αχνή διχάλα με ένα μικρότερο δρόμο που δεν φαινόταν. Κάτι που είχα παρατηρήσει και παλιά, αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να το διασχίσω. Τότε σκέφτηκα ότι ο σουλτάνος μπορεί να χρησιμοποιούσε αυτό το δρομάκι και ίσως θα ήταν καλύτερα να πάω κι εγώ από εκεί για να τον βρω/περιμένω. (λύση σε εκκρεμότητα)

Εκεί τελειώνει το όνειρο.. Αλλά είμαι σίγουρος ότι η συνέχεια θα φανεί στην πραγματική ζωή.

Μαρτίου 27, 2007

Paintball

Posted in Περιπέτειες στις 7:24 πμ από Διγέλαδος

Η προηγούμενη σκηνή του ονείρου ήταν κάπως άσχετη. Ήθελα να πλυθώ, αλλά όπου κι αν ακουμπούσα λερωνόμουν με μια μπογιά. Σαν να ήταν βαφή για μαλλιά και κάπου είδα κάτι νάυλον. Τέλος πάντων.

Η φάση άλλαξε τελείως και εγώ βρέθηκα πάνω σε ένα λεπτό ξύλινο πύργο, δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο απλώς ένας πυργίσκος φτιαγμένος από ξύλινα σκαλιά που στρίβουν δυο φορές μέχρι να φτάσουν ψηλά. Όμως ήταν μια κοπέλα κάτω που ήθελε να ανέβει, αλλά ήταν σε αναπηρική καρέκλα, κι εγώ κατέβηκα να τη βοηθήσω, αλλά όπως κατέβαινα τα σκαλιά είδα ότι κάποιοι από μακριά (αν και ήταν στο ίδιο κτίριο μέσα από το οποίο  ξεκινούσαν τα σκαλιά). Ο ένας μας σημάδευε με ένα όπλο και όταν το είδαμε τρομάξαμε. Τότε αρχίσαμε να ανεβαίνουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν. Όμως επειδή δεν προλάβαινα να τη βοηθήσω. Παράτησε την αναπηρική καρέκλα κι άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά σέρνοντας το σώμα της με τη βόηθεια των χεριών της. Όμως όταν τελικά ο τύπος από κάτω πυροβόλησε δεν άκουσα τον κλασσικό ήχο πυροβολισμού και γύρω μου το μόνο που έβλεπα ήταν να σχηματίζονται πράσινες κηλίδες. Αφού έσκυψα κάπως για να τις παρατηρήσω καλύτερα, πρόσεξα ότι ήταν υγρές. Και το όπλο του τύπου τελικά ήταν ένας πρασινωπός συνδυασμός νεροπίστολου και paintball όπλου. Τελικά δεν θα παθαίναμε τίποτα αν μας πετύχαινε, εκτός από το ότι θα λερωνόντουσαν τα ρούχα μας… Και μετά άρχισαν να έρχονται οι εικόνες στο μυαλό μου από τότε που ήταν αυτός σε ένα μαγαζί (και ήμουν κι εγώ εκεί) και ήθελε να αγοράσει κάτι τέτοιο…

Φεβρουαρίου 18, 2007

Μαγικό Κουτί

Posted in Περιπέτειες, Φανταζύ στις 9:50 πμ από Διγέλαδος

Πρέπει να το βρούμε αυτό το κουτί. Θα είναι στο γραφείο του. Τι λες;

«Σίγουρα εκεί θα είναι» μου λέει η φίλη μου.

«Πρέπει να δοκιμάσουμε» μας παρακινεί και η άλλη φίλη μου.

Τώρα που λείπει από το γραφείο. Είναι η καλύτερη ευκαιρία.

«Ναι, πάμε» συνεχίζει η μια φίλη μου.

«Ναι» συμφωνεί και η άλλη φίλη μου.

 Μπαίνουμε μέσα. Είναι ένα κλασσικό γραφείο, με τη βιβλιοθήκη και τα ράφια του. Με το κλασσικό καφέ γραφείο και τη πολυθρόνα. Όμως το κουτί είναι άφαντο. Είναι η μόνη μας διέξοδο αυτό το κουτί. Με αυτό θα γλυτώσουμε απ’ όλα. Πόσο το ποθούμε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο πια να περάσουμε μέσα από αυτό στην άλλη διάσταση. Στον κόσμο μας. 

«Δεν είναι εδώ!» Αναφωνεί η μια φίλη μου.

«Ούτε εγώ το βρίσκω!» φωνάζει αγχωμένη η άλλη φίλη μου. 

Μήπως το έβαλε κάπου στο γραφείο της γραμματέας του; Πάμε να κοιτάξουμε εκεί!

Συμφωνούν και με ακολουθούν γρήγορα, γιατί ο χρόνος μας πιέζει. Σύντομα θα γυρίσει.  Όμως δεν το βρίσκουμε ούτε εκεί.

«Δεν είναι εδώ, τί θα κάνουμε;»

«Γρήγορα να μπούμε μέσα στο γραφείο, να κρυφτούμε»

Μπαίνουμε μέσα. Και τότε παρατηρούμε κάτι σαν κουτί, τσάντα στο πρώτο ράφι από το δάπεδο. Δεν ήταν όμως το ίδιο το κουτί που ψάχναμε.

«Αυτό πρέπει να μας κάνει!» λέει η μια φίλη μου.

Και οι τρεις σκεφτόμαστε ότι δεν είναι αυτό από μέσα μας.

«Αυτό είναι δεν γίνεται, δεν γίνεται αλλιώς!» λέει η δεύτερη φίλη μου.

Ακούμε βήματα, τρομάζουμε. Αυτός είναι έρχεται. Το χερούλι της πόρτας του γραφείου αρχίζει να μετακινείται. Εμείς τρέχουμε προς το κουτί. Δεν έχουμε άλλη λύση. Σκύβουμε και γονατίζουμε και οι τρεις. Τη στιγμή που ανοίγει την πόρτα, εμείς το ανοίγουμε. Παίρνουμε φόρα και βουτάμε μέσα με τα κεφάλια σαν κάποιοι αδέξιοι κολυμβητές. Το μόνο που καταφέρνουμε όμως είναι να κουτουλήσουμε τα τρία κεφάλια μας. Δεν μπήκαμε μέσαμε. Είμαστε ακόμα στο γραφείο και τα κεφάλια μας πονάνε. Ο κύριος μας κοιτάει έκπληκτος. 

«Καλά τι κάνετε εσείς εδώ; Γρήγορα έξω!» Μας φωνάζει θυμωμένος.

Εμείς δεν μπορούμε τίποτα άλλο να κάνουμε παρά να υπακούσουμε. 

Ιανουαρίου 10, 2007

Καταστροφολογικό Όνειρο από τον Atrelegis

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες, από E-mails στις 7:39 μμ από Διγέλαδος

Μου έστειλε ο Atrelegis το γεμάτο όνειρο από δράση, κίνηση και σκηνοθετικά τρικ:

Κανονικά θα προσέθετα εικόνες, αλλά δε βρίσκω τίποτα να ταιριάζει. Είδα το όνειρο πριν μερικές βδομάδες και ήταν από τα πιο ζωντανά που έχω ονειρευτεί.

Ξεκινούσε με μια πανοραμική άποψη 3/4 μια πόλης που έβλεπε στη θάλασσα, μιας πόλης με ουρανοξύστες, φωτισμένης από πράσινα και γαλάζια φώτα νέον. Κάτι συνέβαινε μέσα στην πόλη, αλλά δε μπορούσα να το διακρίνω. Ήταν σα να έβλεπα το trailer μιας καινούριας ταινίας. Κάπου στο βάθος έγινε μια έκρηξη και μετά ακολούθησαν και άλλες. Ένα περίεργο σκάφος πέρασε πάνω από τη πόλη και σάρωσε ένα τμήμα της με μια περίεργη ακτίνα, αφήνοντας πίσω του κάτι σαν τείχος φωτιάς.

Η ‘κάμερα’ διείσδυσε ανάμεσα από τα κτήρια, δείχνοντάς μου μια μάχη που γινόταν στο έδαφος και τον αέρα, ανάμεσα σε ανθρωπόμορφες φιγούρες (δε μπορώ να προσδιορίσω αν ήταν άνθρωποι ή κάτι άλλο), μαζί με άλλες εκρήξεις.

Ένας περίεργος ουρανοξύστης (και δεν ήταν ο μοναδικός στην πόλη) φτιαγμένος από γυαλί και μάλλον μέταλλο, άρχισε να λικνίζεται σα φίδι και από την κορυφή του εμφανίστηκε ένα πολυβολείο που άρχισε να ρίχνει ακτίνες που σάρωναν την πόλη. Μια από τις ανθρωπόμορφες φιγούρες (η ‘κάμερα’ ξαφνικά ακολουθούσε την πλάτη του, καθώς πηδούσε από κτήριο σε κτήριο) πήδηξε πάνω στο πολυβολείο, το κατέστρεψε και ύστερα εκτοξεύτηκε μακριά, πέφτοντας με ορμή πάνω στην ταράτσα ενός άλλου κτηρίου, διαπερνώντας έξι ορόφους πριν σταματήσει, ενώ ο ουρανοξύστης έπεσε.

Η οπτική άλλαξε, δείχνοντας παράθυρα τηλεόρασης με ειδικούς που μιλούσαν για τη χρήση της εξωγήινης τεχνολογίας στον πόλεμο και πρώτο δείγμα των αποτελεσμάτων της στην πρόσφατη καταστροφή της Τεχεράνης (!) δείχνοντας σκηνές από τη μάχη που είδα πριν.

Αλλαγή οπτικής σε δύο γυναίκες που αθλούνταν, μάνα και κόρη, κάνοντας κάποιες στάσεις μιας πολεμικής τέχνης μέσα σε ένα δωμάτιο. Πίσω από ένα τζάμι, δύο άνδρες συζητούσαν για τις πρότυπες στολές και τη δοκιμή τους. Ο ένας άνδρας ήταν σίγουρος και χαμογελαστός ενώ ο άλλος του τα ‘έχωνε’ επειδή θεωρούσε άσκοπη τη δοκιμή σε κοντινά εγκαταλελειμμένες τράπεζες.

Μερικές μέρες πριν, στη δοκιμή:

Οι δυο γυναίκες είναι ντυμένες με στολές από μαύρο δέρμα που καλύπτουν το σώμα τους. Επάνω στις στολές είναι μεταλλικές πλάκες που καλύπτουν συγκεκριμένα μέρη του σώματος, επομένως δεν παίζει να ήταν πανοπλίες. Τα σημεία ήταν:

Στήθος, πάνω από την καρδιά, όπου κάτι σα βαλβίδα ήταν τοποθετημένο στο κέντρο.

Αριστερό και δεξί χέρι, δύο μικρά εξαρτήματα πάνω από τους δικέφαλους και τρικέφαλους.

Στα πόδια, επάνω στις γάμπες

Στη σπονδυλική στήλη, με μικρά εξογκώματα που έμοιαζαν με πιστόνια που ‘κλείδωναν’ αυτομάτως πάνω στη στολή.

Η ‘κάμερα’ απομακρύνθηκε, πάλι σε προοπτική 3/4 και έδειξε το χώρο, από το προαύλιο μιας μεγάλης έπαυλης, πέρα από 2 φράχτες με συρματόπλεγμα, μέχρι ένα γκρίζο παλιό κτήριο. Αν και υπήρχε δρόμος, το να φτάσει κάποιος περπατώντας ως εκεί θα έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα.

Σε αυτό το σημείο ήρθε το καλύτερο σημείο του ονείρου:

Έβλεπα μέσα από τα μάτια της «μητέρας» μάλλον, αλλά ένιωθα και ό,τι ένιωθε. Ξεκίνησαν να τρέχουν, πηδώντας πάνω από τον πρώτο φράχτη (κάπου στα 2 μέτρα ύψος), κυλώντας στο έδαφος και χωρίς να σταματήσουν σηκώθηκαν, έτρεξαν και πέρασαν το δεύτερο φράχτη.

Έτρεχε με τρομερή ταχύτητα, νιώθοντας εκείνη την περίεργη αίσθηση (όχι ακριβώς κούρασης) που νιώθεις όταν τρέξεις τουλάχιστον 5-6 λεπτά γρήγορα, αλλά χωρίς να κουραστείς. Δεν ήταν ακριβώς αδρεναλίνη, ούτε υπεράνθρωπη προσπάθεια, αλλά έτρεχαν με εξωφρενική ταχύτητα.

Έφτασαν μπροστά από την πόρτα οποία ήταν κλειδωμένη και γυάλινη) και πήδηξε, όπως ακριβώς κάποιος θα πηδούσε από βατήρα μέσα στο νερό, με τα χέρια και το σώμα τεντωμένα σα βέλος. Διαπέρασε με ευκολία το τζάμι και με αμείωτη ταχύτητα, πήδηξε από το μαρμάρινο πάτωμα του λόμπι επάνω στην πρώτη οριζόντια κολώνα που βρισκόταν ενάμιση μέτρο επάνω. Έκανε μια περιστροφή 180 μοιρών, άφησε την κολώνα και άρπαξε την επόμενη, λίγο ψηλότερα, με το άλλο χέρι. Επανέλαβε την ίδια κίνηση, γυρνώντας στον αέρα προς το περβάζι του δεύτερου ορόφου που κοιτούσε στο λόμπι και γαντζώθηκε εκεί με τις μύτες των ποδιών της από τα κάγκελα.

Έκανε ένα άλμα ψαλιδάκι, αφήνοντας το περβάζι και προσγειώθηκε στην άλλη άκρη του λόμπι, ενώ η κόρη την προσπερνούσε τρέχοντας. Πήδηξε και πάλι με χέρια και σώμα τεντωμένο, αυτή τη φορά περιστρέφοντας το σώμα της για να προσπεράσει την κόρη…

Και ύστερα ξύπνησα. Μπορώ να πω πως είναι ελάχιστες οι φορές που έχω ξυπνήσει με χειρότερη διάθεση. Είχα νιώσει ό,τι ένιωθαν, εκείνη την ευχάριστη ανατριχίλα που σε διαπερνά όταν πέφτεις από μεγάλο ύψος, μαζί με εκείνη την περίεργη σιγουριά όμως ότι δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα.

Θα τον βρείτε στο blog του: Γωνίτσα του Γκρινιάρη

Ιανουαρίου 2, 2007

Κάστρα, ερήμους και γιγάντια μυρμήγκια

Posted in Περιπέτειες, Φανταζύ στις 10:48 πμ από Διγέλαδος

Μια ιστορία επικών διαστάσεων.

 Ήμουν σε ένα μεγάλο κάστρο. Κοιτούσα τους διαδρόμους από εδώ κι εκεί. Σε έναν τοίχο υπήρχε μια τρύπα που είχε ένα μεταλλικό περίβλημα. Δυστυχώς από την τρύπα δεν έβλεπες και πολλά πράγματα, επειδή στην τρύπα υπήρχε ένα φακός που παραμόρφωνε την εικόνα και το μόνο που μπορούσα να δω ήταν κάτι σαν μια χάρτινη κάρτα που κρεμόταν ανάμεσα σε κάτι μοχλούς. Δυστυχώς μετά από αυτό με πιάσανε και με πήγανε στα μπουντρούμια, αλλά δεν με κλειδώσανε γιατί έτσι κι αλλιώς ήμουν ένας δικός τους. Έτσι κι εγώ την έκανα σιγά-σιγά με ελαφρά πηδηματάκια. Αφού βγήκα από τα κελιά βρέθηκα έξω από το κτίριο πάνω σε χρυσή αμμό, αλλά ήμουν ανάμεσα σε δυο κομμάτια του. Σαν να ήταν χωρισμένο σε δυο πύργους. Αριστέρα μου μπορούσα να δω μια τρύπα. Και κατάλαβα ότι αυτή η τρύπα πρέπει να ήταν ίδια που είδα προηγουμένως γιατί είχε τον ίδιο φακό. Κοίταξα από δεξιά για να δω τι έβλεπε αυτος φακός και ήταν κάτι σαν μια συσκευή με πολλούς μεταλλικούς μοχλούς. Το χαρτί-στοιχείο που είχα δει το έψαξα και το βρήκα εκεί που περίμενα ανάμεσα τους, αν δεν το είχα δει από την άλλη μεριά του τείχου για να ξέρω που να ψάξω δεν θα το έβρισκα. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν ένα στοιχείο που θα με βοηθούσε. Εγώ ήθελα να φυγώ και γύρω είχε μια μεγάλη έρημο. Μετά βρέθηκα στο κομμάτι του κτιρίου που έννωνε τους δυο πύργους. Καθώς κοιτούσα τη θέα και προσπαθούσα να αποφασίσω τι να κάνω ήρθε ένας άνδρας από κάτι τεράστια σκαλοπάτια σε μήκος και πλάτος που ξεκινούσαν από την έρημο και κατέληγαν στο είσοδο του κτιρίου που βρισκόμουν, το οποίο δεν είχε τείχη γύρω του. Αυτός με φώναζε να έρθω να βοηθήσω γρήγορα. Εγώ επειδή ήθελα να φύγω έτσι κι αλλιώς τον ακολούθησα. Η έρημος δεν τελειώνε. Κάποια στιγμή βρήκα κάποιον που είχε χαθεί. Ίσως ήταν ο πατέρας μου. Ήταν πολεμιστής και πολεμούσε τα γιγάντια μυρμήγκια της ερήμου που βγαίνανε και μπένανε από την έρημο σαν τα μεγάλα πλάσματα του Dune. Όσο ήμουν εκεί δεν είχαν εμφανιστεί. Άλλα έπρεπε να βιαστούμε να γυρίσουμε όλοι πίσω στο κάστρο. Τρέχαμε όσο μπορούσαμε μέσα στην άμμο. Φυσικά τα μυρμήγκια δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Και οι δαγκάνες τους όλο και μεγαλώνανε καθώς μας πλησίαζανε βγαίνοντας μέσα από την έρημο. Εκεί που είχαμε χάσει κάθε ελπίδα έκανε την θριαμβευτική του είσοδο το «ιππικό». Ήταν άλλοι πολεμιστές που μας είχαν εντοπίσει και ήρθαν για να μας βοηθήσουν βγάζοντας τρομερές ιαχές.

Πολύ ΣΚΑΙ βλέπω μου φαίνεται … 

Νοέμβριος 23, 2006

Εγώ κι ο όνειρο-εκπαιδευτής μου

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Περιπέτειες στις 8:37 μμ από Διγέλαδος

Ήταν μια εκπαίδευση άνευ όρων. Ένα μάθημα για το πώς να περνάμε από το ένα όνειρο στο άλλο και για το πώς να φτάνουμε στα άκρα. Κάθε όνειρο συνιστούσε πολύ τρέξιμο και τη στιγμή που δεν πήγαινε άλλο, σε θέμα κινδύνου, να γίνεται η μετάβασή μας. Μάλιστα σε ένα όνειρο που τρέχαμε στα σοκάκια ενός χωριού βρήκε ένα γκρίζο σκούρο ποντίκι και το πήρε μαζί του επεξεργάζοντάς το με περιέργεια σαν να αναρωτιόταν αν όντως είναι φαγώσιμο. Εγώ όμως καθώς το έβλεπα εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε πολύ περίεργη η ομοιότητά τους, λες και ήταν κι αυτός ένα είδος ποντικιού. Πώς γίνεται ένας ποντικός να θέλει να φάει άλλο ένα ποντίκι;

 

Σε ένα άλλο όνειρο βρεθήκαμε έξω από ένα barclubάκι που πρέπει να το ανακαινίζανε. Και βλέποντας κάποια παλιά γράμματα που είχε πάνω πρέπει να ήταν πιτσαρία κάτι που επίδειξα και στον εκπαιδευτή μου. Μετά σκεφτήκαμε για φάρσα να ζωγραφίσουμε πάνω στην ταμπέλα του μαγαζιού το όνομα μιας ΡΟΚ/ΜΕΤΑΛ μπάντας. Ο ιδιοκτήτης όταν την είδε την επιγραφή φυσικά τα πήρε και προσπάθησε να μας σκοτώσει. Πρώτα εμένα πετώντας ένα βελάκι ή κάτι παρόμοιο. Εκείνη τη στιγμή προλαβαίνοντας το βελάκι με τράβηξε ο εκπαιδευτής από το χέρι μου και πηδήξαμε σε άλλη διάσταση.

 

Σε ένα άλλο όνειρο, ήμουν σε μια πισίνα και ήθελα να φτιάξω μάλλον ατμόσφαιρα. Γι’ αυτό προσπάθησα να ανάψω πολλά κεριά που επιπλέανε στο νερό. Αλλά τα τελευταία δεν μπορούσα να τα ανάψω με τίποτα επειδή είχαν βραχεί.

 

Τελικά ήρθε η δική μου σειρά να γίνω ο εκπαιδευτής και ο εκπαιδευόμενος θα ήταν η αδερφή μου. Την πήρα από το χέρι και μαζί της πηδήξαμε όσο πιο ψηλά γινόταν για να πετάξουμε πάνω από την Αθήνα. Όμως όπως αρχίσαμε να ξαναπέφτουμε σκαλώσαμε σε κάτι σκουριασμένα παλιοσίδερα σε μια συνοικία της Αθήνας. Ευτυχώς ξεσκαλώσαμε σύντομα και την πήγα μετά σε πιο όμορφες περιοχές. Σε περιοχές που είχα περάσει τα προηγούμενα χρόνια, όπως στην περιοχή γύρω από το πανεπιστήμιο που ήμουν και μετά με πολύ ψηλά άλματα μπορούσαμε να φτάνουμε, αλλά και να περνάμε τις κορυφές των εκεί γύρω δέντρων. Από εκεί απομακρυνόμασταν όλο και πιο πολύ στο άλσος. Κι εκεί ήταν που βρήκαμε ένα σπιτάκι. Όταν μπήκαμε στο ονειρο-σπίτι κι εκεί βρήκαμε κι άλλους συνονειρευτές. Αυτό που με στεναχώρησε κάπως ήταν ότι ήταν όλοι ξένοι και δεν έβρισκα κι άλλον Έλληνα. Θέλανε νομίζω να προβάλουνε κάτι σαν ταινία σε έναν τοίχο και μου προτείνανε να πάρω μια καρέκλα που ήταν ελεύθερη από μια γωνιά και να κάτσω σε αυτήν. Μετά όμως από κάποια λεπτά εμφανίστηκε και η μητέρα μου κι εγώ σκέφτηκα να πέσω για ύπνο. Όπως έκανα τον κοιμισμένο άκουγα τη μάνα μου να συζητάει με την αδερφή μου και να της λέει ότι δεν τα πήγα στη ζωή μου καλά κι άφησα πολλές ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Και μάλιστα συμφώνησε με την παλιά εταιρία που ήμουν να με ξαναπάρει εφ’ όσον σταματήσω να κατεβάζω τραγούδια. Κι άλλα τέτοια :S

 

 

Νοέμβριος 4, 2006

Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις

Posted in Επιστ. Φαντασίας, Περιπέτειες στις 2:58 μμ από Διγέλαδος

Εισαγωγή

 

Εγώ και η συνάδελφός μου δουλεύουμε ως φύλακες σε ένα άσυλο. Το άσυλο αυτό που καταλαμβάνει ένα στενό κτίριο με αρκετούς ορόφους με άσπρα κελιά έχει για θαμώνες ανθρώπους με κάποια «χαρίσματα». Ο καθένας και από διαφορετικά. Ακόμα κι εγώ και η συνάδελφός μου έχουμε από μια διαφορετική ιδιαιτερότητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά θα εκδηλωθούν και στην διάρκεια του ονείρου.

 

Η Απόδραση

 

Ένας θαμώνας του άσυλου είχε τραβήξει την προσοχή μας και για την ιδιαιτερότητα του χαρίσματος του, αλλά και για την ύποπτη συμπεριφορά του. Το δώρο που κατείχε ήταν να κλωνοποιεί οτιδήποτε ήθελε μια φορά, φτάνει να το αγγίξει. Το μειονέκτημα από αυτήν την κλωνοποίηση είναι ότι αυτό το πανομοιότυπο αντικείμενο που δημιουργούταν θα είχε μια πολύ γρήγορη φθορά στο χρόνο. Κατά την παρακολούθησή του, πρέπει να είχαμε διάφορες ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ εμάς και αυτόν. Δυστυχώς δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά σε κάποια στιγμή μας είχε πει ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουμε σε κάποιος κάτι είναι με την πράξη παρά απλώς με το να το λέμε. Δυστυχώς οι υποψίες μας αποδείχθηκαν αληθινές γιατί ο «ασθενής» κατάφερε να αποδράσει μάλλον για να βρει τη γυναίκα του και να πάρει πίσω το παιδί του.

 

Η Καταδίωξη

 

Ως φύλακες του είχαμε την ευθύνη της σύλληψής του. Το κυνηγητό είχε αρχίσει με μας στο αμάξι μας να τρέχουμε με ιλιγγιώδης ταχύτητα πίσω από το δικό του αμάξι, στο οποίο βρισκόταν ήδη το παιδί του. Όμως από τι φάνηκε στην πορεία είχε σαμποτάρει το αμάξι μας και δεν είχε φρένο ή άλλη βενζίνη για γκάζι (το είχε τρυπήσει πίσω;) Τότε ο δρόμος είχε πάρει μια κατηφορική κλίση και ο μόνος τρόπος για να τον σταματήσουμε ήταν να πέσουμε πάνω του, αφήνοντας το αμάξι σε ελεύθερη κύλιση. Τελικά συγκρουόμαστε πάνω στο αμάξι του κι ευτυχώς εμείς βγήκαμε σώοι και αβλαβείς. Αλλά δυστυχώς ο δραπέτης και το παιδί είχαν σκοτωθεί. (Βασικά μετά την σύγκρουση κι αφού γύρισε τούμπα, το αμάξι τους συρρικνώθηκε κι εγώ το πάτησα με το πόδι μου για να είμαι βέβαιος ότι δεν έμεινε κάτι από αυτόν, αλλά προσπαθώ να το προσπεράσω αυτό το γεγονός γιατί παρά είναι τελείως τρελό.)  

Εγώ στεναχωρήθηκα που σκοτώθηκε με τόσο άσχημο τέλος και το παιδί του, αλλά τότε η συνάδελφος μου μου είπε ότι μπορεί να «δει» το παιδί. Φυσικά εγώ κατάλαβα ότι χρησιμοποιούσε το χάρισμά της και μπορούσε να δει με την άλλη αίσθηση της. Αυτό σήμαινε ότι υπήρχε ένας ακριβός πανομοιότυπος κλώνος του παιδιού κάπου εκεί. Ύστερα δεν ξέρω τι με έπιασε κι άγγιξα τις στρατιωτικές ταυτότητες μου στον λαιμό μου. Μάλλον επειδή τις είχε ακουμπήσει ο φυγάς και βρήκα κρεμασμένο ένα παραπανίσιο ζευγάρι κρεμασμένο. Εκεί κοντά είδα το κλώνο του παιδιού, ενώ στην ανηφορική άκρη του δρόμου βλέπω τον κλωνοποιημένο δραπέτη που έχει αρχίσει να μας πυροβολεί. Εμεί στην αρχή κρυφτήκαμε πίσω από το αμάξι μας, αλλά δεν μπορούσαμε να κάτσουμε για πολύ εκεί. Κι έπρεπε να πάμε στο απέναντι πάρκο τρέχοντας αρπάζοντας και το παιδί. Τις σφαίρες τις έβλεπα να έρχονται κατά μέρος μου, αλλά σε αργή κίνηση τόσο ώστε να αποφεύγω την κάθε μια ίσα-ίσα φανερώνοντας έτσι και το δικό μου χάρισμα. Όμως όπως περνούσαμε απέναντι και μπαίναμε στο πάρκο ο πατέρας πυροβόλησε το κλωνοποιημένο του παιδί, όπου σε αυτήν τη φάση εγώ στο όνειρό μου αρχίζω να μπερδεύω το παιδί με το δικό μου κλώνο. Και να αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά δεν είναι αυτός ο κλώνος του παιδιού, αλλά ο δικός μου κλώνος.

 

Τελικά μας έφτασε ο κλώνος του δραπέτη και πιάνει τον άλλο κλώνο από τους ώμους. Έβγαλε ένα μπουκαλάκι με κόκκινο υγρό από την τσέπη του και είπε:

«Μπορεί να φύγω, αλλά τουλάχιστον θα σε πάρω μαζί μου.»

«Ναι» του απάντησε ο κλώνος του παιδιού / εαυτού μου.

 

Άνοιξε το μπουκαλάκι ήπιε λίγο από αυτό και μετά το έχυσε στα μούτρα του κλώνου. Έτσι πεθαίνουν και οι δυο, φτάνοντας την αποσύνθεση σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, απ’ όσο θα έκαναν πριν χρησιμοποιήσει το μπουκαλάκι του ο ασθενής.

 

Η Δίκη

 

Όλα αυτά όμως έπρεπε να τα εξηγήσουμε στο δικαστήριο. Είχαν φτιάξει ένα πολύ μικρό χώρο στο ίδιο κτίριο που ήταν και το άσυλο με τα άσπρα κελιά. Πριν αρχίσει η συνάδελφός μου μου εξηγεί, ότι είχε βρει τρόπο ο ασθενής και κάθε μέρα έφευγε βρίσκοντας τη γυναίκα του για να σώσει το γάμο του. Αλλά δυστυχώς αυτή ήταν η τελευταία φορά. Η μαύρη δικαστίνα με τα σγουρά μαύρα μαλλιά και το χοντρό πρόσωπό της περίμενε μια λογική εξήγηση για όλα αυτά που συνέβησαν. Τότε πέρασε στο κέντρο η συνάδελφός μου και λέγοντας μου με νόημα «Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το δείξεις» άρχισε να δείχνει πως κατάλαβε ότι το παιδί ήταν ζωντανό. Αυτό φυσικά δεν θα γινόταν τώρα με το ίδιο παιδί και διάλεξε τα δυο παιδιά της δικαστίνας. Αρχίζει να φτιάχνει γύρω της ένα διαφανές θόλο εμφανίζοντας κάτι ηλεκτρονικά πάνελ με μικρές οθόνες και κουμπιά. Πρώτα εμφάνισε το μικρό γιο της. Ήταν η προβολή που είχε στο μυαλό της κατευθείαν από το τι έκανε στην πραγματικότητα και τι αισθανόταν. Το πρόσωπο του μια ήταν ήρεμο και μια θυμωμένο. Ήταν σαν δυο διαφορετικές βιντεοσκοπήσεις, αλλά η μια έπαιζε μετά την άλλη αμέσως. Μετά εμφανίστηκε η κόρη της που έκλαιγε πάρα πολύ κι έλεγε όχι άλλο. Κάτι που μας τρόμαξε, κι έφερε σε αμηχανία τη δικαστίνα.

 

Επίλογος

 

Τώρα πια είχαμε βγει από το χώρο της δίκης, η οποία μόλις είχε τελειώσει. Εγώ απευθύνω το λόγο μου στην συνάδελφό μου για να την επιβραβεύσω:

«Πολύ καλός και παραστατικός ο τρόπος με τον οποίο έδειξες τι έγινε.»

Κι αυτή απάντησε στεναχωρημένη:

«Ναι, απλώς δεν περίμενα με αυτόν τον τρόπο ότι θα φυλακίζαμε και τη δικαστίνα.»

 

(προφανώς η δικαστίνα κακομεταχειριζόταν τα παιδιά της)

Επόμενη Σελίδα