Σεπτεμβρίου 6, 2007

Πέτα μου ένα CD

Posted in Περιπέτειες, Ρεαλιστικά στις 10:00 πμ από Διγέλαδος

Αυτό το όνειρο έχει σχέση με το χώρο εργασίας μου.

Εισαγωγή

Βρίσκομαι στο πίσω μέρος μιας μεγάλης μαύρης λιμουζίνας. Είναι άδεια μέσα και δεν μπορώ να δω τίποτα απ’ έξω. Με οδηγεί ένας συνάδελφός μου, μέσα στη νύχτα. Ο προορισμός είναι ένα άλλο μέρας της Ελλάδας (μάλλον) όπου έχουμε μια παρουσίαση σχετικά με μια δουλειά. Φτάνουμε, παρκάρει σε έναν έρημο, αλλά κεντρικό δρόμο τη λιμουζίνα και βγαίνουμε έξω μέσα στη νύχτα (στο μεταξύ αν προσέξατε και το προηγούμενο όνειρό μου εξελισσόταν μέσα στη νύχτα). Εμένα θα με άφηνε εκεί για τη συνάντηση κι αυτός θα έπαιρνε το δικό του αμάξι που το είχε παρκαρισμένο εκεί κοντά. (Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς το είχε φέρει πάνω.) Η πόλη που βρισκόμασταν ήταν πάντως πολύ μικρή. Ωχ! ξέχασα το φάκελο με τη παρουσίασή μου στη λιμουζίνα. Του το είπα και έτρεξα να το πάρω. Στο μεταξύ είδα στο δρόμο είδα ένα ύποπτο χρωματιστό βανάκι με καφετιές και πράσινες ρίγες, το οποίο ήταν σε άσχημη κατάσταση, αλλά δεν του έδωσα σημασία.

Δράση

Γυρνάω πίσω με το φάκελο και βλέπω από πίσω να τρέχει γρήγορα πάλι το βανάκι κι αυτή τη φορά να φρενάρει απότομα κλείνοντας το δρομάκι από πίσω μου. Από μέσα βγαίνουν διάφοροι τύποι που δεν ξέρω αν θέλουν να πιάσουν εμένα ή απλώς τρέχουν γιατί τους κυνηγά κάποιος. Εγώ δεν το ρίσκαρα κι έτρεξα σε ένα στενάκι δεξιά. Κοιτάζω δεξιά-αριστερά από την άλλη άκρη του στενού και δεν βλέπω κανένα. Αρχίζω να τρέχω πάλι τελικά πίσω στο κεντρικό δρόμο στρίβοντας πάλι δεξιά. Όμως πάλι εμφανίστηκε ένας από αυτούς τους τύπους, ήταν πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί – εξώφυλλο κι αρχίζει να μου πετάει CD λες και ήταν φρίσμπις (αυτούς τους δίσκους που πετάνε στα σκυλιά;). Είναι πολύ επικίνδυνα και πολύ γρήγορα, ευτυχώς όμως τα αποφεύγω πηγαίνοντας πέρα δώθε και κάνοντας ελιγμούς με το σώμα μου σαν το μάτριξ. Τώρα που βλέπω ότι του τελειώνουν τον πλησιάζω και αυτός εξαφανίζεται μέσα σε αυτό το εξώφυλλο. Αυτό το εξώφυλλο όμως πάνω του είχαν μείνει κάτι υπολείμματα σαν κόπρανα από το σκυλί που είχα. Πιάνω το εξώφυλλο στα χέρια μου και τρέχω στο κεντρικό δρόμο. Εκεί ήταν ένας αστυνομικός, είχε στολή, αλλά δεν είχε κάποιο σήμα πάνω του. Εδώ τον έχω! του φωνάζω. Εδώ τον έχω! Με κοιτάζει. Κουνάει το κεφάλι καταφατικά και μου δείχνει προς τα που να πάω.

Κατάληξη
Φτάνω στο κτίριο, εκεί δεν ήταν που θα κάναμε και τη συγκέντρωση; Περνάω ανάμεσα κι από άλλους αστυνομικούς που μου φωνάζανε «Μη το τσαλακώνεις το χαρτί! πρόσεχε!» κι επιτέλους φτάνω σε ένα δωμάτιο που βρισκόταν ποιος άλλος από ένα συνάδελφο μου ο οποίος έχει μεγάλη ηλικία και είναι κάτι σαν αυθεντία (και όσο να ‘ναι, με φοβίζει λίγο). Αυτός έχει την ικανότητα να τον βγάλει από το χαρτί τον επικίνδυνο τύπο. Το παίρνει από τα χέρια μου και το στρώνει κάτω στο δάπεδο. Κοιτάζει τα αποκαΐδια από το σκύλο μου (ή τη γάτα μου) και μου λέει: «Καλά τί είναι όλες αυτές οι αηδίες;» Τα  παίρνει με το χέρι του και τα πετάει μακρυά.  Ξαναβάζει το χέρι του και πιάνει κάτι υγρό και με αποστροφή λέει «Καλά ρε άνθρωπέ μου τι είναι πάλι αυτό; γιατί τα άφησες εκεί;» και εγώ του είπα «Δεν ξέρω, δεν ήθελα να πειράξω τίποτα, μήπως και σας χρειαζόταν.»

Μετά ξύπνησα..

Powered by ScribeFire.

Μαΐου 25, 2007

Λιωμένο κερί

Posted in Ρεαλιστικά στις 10:06 πμ από Διγέλαδος

Αυτό το όνειρο είναι επηρεασμένο από το συντριβάνι που είδα στην πλατεία Συντάγματος στις ειδήσεις, από το οποίο έβγαινε πάρα πολύ αφρός λόγω των πολλών μπυρών που έριξαν μέσα οι Άγγλοι και οι Ιταλοί φίλαθλοι του τελικού του Τσάμπιονς Λίγκ. Ενώ το προηγούμενο όνειρο ήταν επιρεασμένο από μια ερώτηση που μου κάνανε στο ξύπνιο μου για την Αμερική κι ένα τρακάρισμα που είδα στην τηλεόραση.

Ήμουν σε μια μικρότερη ηλικία νομίζω απ΄ότι είμαι τώρα και παίζαμε. Σκεφτήκαμε να φτιάξουμε ένα μικρό πύραυλο μέσα στο σπίτι κι επειδή είχαμε ακούσει ότι γίνεται να εκτιναχτεί ένα κερί σαν πύραυλος αν του βάλουμε φωτιά μέσα σε νερό είπαμε να το προσπαθήσουμε. Φυσικά κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. (Το κερί δεν είναι εύφλεκτο και το νερό δεν βοηθάει καθόλου) Πήραμε μια λεκάνη νερό και ένα τεράστιο άσπρο κερί που το φτιάξαμε να μοιάζει λίγο με πύραυλο που το βάλαμε μέσα στη λεκάνη. Συνέχεια ήμασταν με τα σπίρτα ή με τους αναπτήρες πάνω στο κερί. Και λίγο λίγο άρχισε να λιώνει το κερί και που και που να μαυρίζει σαν να πηγαίνει να πάρει φωτιά (κάτι που μας έδινε ελπίδα). Όμως όλο αυτό άρχισε να κάνει μάλλον μια χημική αντίδραση με το νερό κι άρχισε να βγάζει πάρα πολύ αφρό. Μπήκε μέσα ένας καθηγητής; ο σύμβουλος από το πρώτο όνειρο; Κι αμέσως πήρε τη λεκάνη για να τη χύσει κάπου γιατί θα πλημμυρίζαμε.

Powered by ScribeFire.

Αύγουστος 22, 2006

Θέλω άδεια!

Posted in Ρεαλιστικά στις 8:38 μμ από Διγέλαδος

Ένα άλλο πολύ πρόσφατο όνειρο μου έδειξε πόσο επειγόντως χρειάζομαι άδεια. Ήμουν σε ένα τεράστειο διαμέρισμα (ρετιρέ με τζαμαριά και με απέραντη θέα). Εγώ κοιτούσα τον καθρέφτη. Είχα αφήσει τα μαλιά μου κάπως μακριά και η μούρη μου ήταν με μια απίστευτη αξυρισιά. Αισθανόμουν πολύ καλά..

Ιουλίου 19, 2006

Ημίγυμνος αλλά περήφανος

Posted in Ρεαλιστικά στις 7:11 μμ από Διγέλαδος

Είχα δυο όνειρα αυτό το βράδυ με «γυμνό» μέσα 😉

Παρόλο που στα όνειρα, ντρεπόμαστε ή νοιώθουμε αμήχανοι όταν είμαστε γυμνοί εγώ ένοιωσα αρκετή αυτοπεποίθηση που πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ καλό πράγμα. Στο πρώτο είδα ότι κατέβηκα σε ένα εμπορικό κέντρο φορώντας μόνο ένα το στενό μου μποξεράκι. Και δεν ντρέπομουν. Και μάλιστα ήθελα να κάνω έτσι όπως ήμουν έρανο για τους μαύρους σε μια αφρικάνικη χώρα όπως την Κένυα ή Ναμίμπια. Εκεί συνάντησα και μια παλιά συμμαθήτρια από το Λύκειο, πολύ καλή μαθήτρια στα Φιλολογικά, νομίζω στεκόταν και σε ένα έδρανο όπως αυτά που λέγονται «Information desk» και μιλήσαμε έτσι λίγο. Μετά κάτσαμε κάπου και εκεί ήταν και η Susan Sarandon (ναι η ηθοποιός) και συζητήσαμε για τη μοναξιά της (επειδή αυτή ήταν η απάντηση της, όταν τη ρωτήσαμε κάτι σχετικό).

Το άλλο όνειρο ήταν πιο censored. Ήμουν σε μια μεγάλη αίθουσα όπου γύρω γύρω στους τοίχους καθόντουσαν σε τραπέζια γνωστοί, συγγενείς, γονείς κτλ. (όχι μόνο δικοί μου όμως) σχημαντίζοντας ένα Π. Ενώ στο κέντρο στεκόταν μια κοπέλα γυμνή και μετά πήγα κι εγώ γυμνός κι «ενωθήκαμε» σε μια στάση περίεργη. Στήθος με στήθος, παλάμη με παλάμη, και γονατιστοί. Όλα αυτά μπροστά σε όλους. Λες και ήταν ένας γάμος…

Ιουνίου 27, 2006

Είδα ότι πολεμούσα με δυο εαυτούς μου

Posted in Ρεαλιστικά στις 4:52 μμ από Διγέλαδος

Ήμασταν σε ένα δωμάτιο, ο ένας ήταν κακός, μοχθηρός κι άσχημος. Ο άλλος εαυτός μου κι εγώ τον πήραμε σηκωτό και τον πετάξαμε από το παράθυρο. Μετά στάθηκα απέναντι από τον εαυτό που είχε απομείνει, πρέπει να είχε μια άλφα κακία μέσα του αλλά τη γοητεία του την είχε. Δεν άντεξα και τον έσπρωξα στο παράθυρο. Αυτός προσπάθησε να κρατηθεί από το πεζουλάκι και δεν προχωρούσε σπιθαμή. Σιγά σιγά όμως άρχισα να νικάω. Αν και δεν είμαι σίγουρος για τη νίκη μου, γιατί ξύπνησα τότε…

Ιουνίου 1, 2006

Ένα ποντίκι στην πλάτη μου

Posted in Ρεαλιστικά στις 5:52 μμ από Διγέλαδος

Περπατάω στο δρόμο και ψάχνω το κτίριο με τον αριθμό 3. Τελικά το βρίσκω, αλλά με δυσκολία γιατί η πόρτα είναι αρκετά στενή και δεν φένεται καλά. Έχω ξαναμπεί μέσα σε αυτό, σ' άλλο όνειρο, εκεί μένει μια γνωστή μου. Προσπερνάω ένα παιδί που ανοίγει την πόρτα για να δει ποιος είναι. Παρόλο που τον ξέρω συνεχίζω να ανεβαίνω τα σκαλιά για τους πάνω ορόφους. Εκείνη τη στιγμή πέφτει ένα μικρό ποντίκι στην πλάτη μου, άλλα μέσα από τη φανέλα, κι εγώ προσπαθώ να το βγάλω βιαστικά από την τρομάρα μου. Τότε ξυπνάω μέσα σ'άλλο όνειρο. Αλλά φαίνεται σαν πραγματικότητα γιατί ειμαι στην γνωστή μου άνω κλίνη (πάνω κρεβάτι) και προσπαθώ να φωνάξω για βοήθεια, αλλά δεν μου έβγαινε μιλιά κι άρχισα να τινάζω τα χέρια μου. Πέφτω από το κρεβάτι για να τραβήξω την προσοχή κι έρχεται μια κοπέλα που της έχω μιλήσει για το παρελθόν μου (αν είχε ιστορία το όνειρο). Στο μεταξύ όπως είμαι σκυμμένος στο δάπεδο σκέφτομαι τι θα της πω. Αφού σηκώνομαι της δίνω κι ένα μικρό φιλί.

(Το επόμενο όνειρο είχε σχέση με μαύρα σκυλιά σε παράταξη κι ένα άσχετο να μπαίνει απο μπροστά με το έτσι-θέλω. Και μια μπάντα που να μην μπορεί να φύγει από το χωριό…)

Μαΐου 28, 2006

Πτώση αεροπλάνου

Posted in Ρεαλιστικά στις 2:19 μμ από Διγέλαδος

Έπεσε ένα Boeing 757 κοντά στο στρατόπεδο όταν κάναμε ασκήσεις. Ήδη οι πρώτοι επιζώντες αρχίσανε να φτάνουν. Ό ένας στηριγμένος στον άλλον, κουτσένοντας ή οτιδήποτε άλλο. Ο ανθυπολοχαγός της διμοιρίας μας έπρεπε να πάρει κάποιες αποφάσεις και να αρχίσει να μας διατάζει για να πάμε να βοηθήσουμε τον κόσμο που έρχεται ή και να στείλει μερικούς από εμάς να δούμε αν μπορούμε να διασώσουμε τους υπόλοιπους επιβάτες από το σημείο σύγκρουσης..

Σίγουρα κάπως ανησυχητικό.. αλλά και λογικό λόγω των τελευταίων συμβάντων. Το καλό είναι ότι υπήρχαν πολλοί επιζώντες!

Μαΐου 13, 2006

Μη μου το πάρετε!

Posted in Ρεαλιστικά στις 7:51 πμ από Διγέλαδος

 

Έρχονται διάφοροι και μας κοιτάζουν καθώς κοιμόμαστε για να δουν αν έχουμε τίποτα πάνω μας που δεν επιτρέπεται στον στρατό. (Εκείνη τη βραδιά μας είχανε αγχώσει γιατί έλεγαν ότι θα κοιμηθεί από πάνω μας ένας αυστηρός) Εγώ δεν πρόλαβα να κρύψω τη δική μου συσκευή. Ήταν ένα μια συσκευή που έμοιαζε με mp3 player της εποχής μας. Εγώ ήμουν λίγο ξύπνιος κι όταν το πήραν στα χέρια τους ρωτούσαν αν είναι μια συγκεκριμένη μάρκα. Αλλά τους είπα ότι ήταν μια ότι-να-ναι. Τότε άρχισα να κλαψουρίζω για να μην μου την πάρουν. Και έλεγα «να! Ορίστε! Δεν έχω τραβήξει φωτογραφίες από το στρατόπεδο. Ορίστε μόνο φωτογραφίες από την Ινδία με τη μάνα μου να λαμβάνει μέρος σε ένα παραδοσιακό γάμο έχει.» Μετά τους είπα ότι μπορεί να καταγράψει κάτι σαν ταινία επίσης, και να το κάνει έτσι ώστε που να είναι σταθέρη μια φωτογραφία του προσώπου αλλά το στόμα να είναι ξένο και να κουνιέται. Τελικά μου την έδωσαν πίσω επειδή ήμουν καλό παιδί. Όταν ξύπνησα το επόμενο πρωί (αν και ακόμα ονειρευόμουν) είχα πάρει το δρόμο για το μαγαζί του sff. Όμως όπως πήγαινα ανακάλυψα ότι τα ακουστικά είναι  κομμένα και όπως ήμουν θυμωμένος γύρισα πίσω και προσπάθσηα να ξεκινήσω μια εξέγερση. Κι άλλα παιδιά μετά να σηκώνουν φακούς ή δεν ξέρω τι με τα χέρια τους και να φωνάζουν μαζί μου. Αργότερα γυρνάω ξανά στο μαγαζί και με πιάνει ένας τύπος που φορούσε μάλλον ένα σκουλαρίκι και με κάτι με καρφώνει στο χέρι και με ακινητοποιεί. Πήγα να το βγάλω με το άλλο χέρι και κολάει κι αυτό. Πάνω να φύγω και τρέχω πηδώντας από σκαλιά και παράθυρα και να με κυνηγάει αυτός. Μετά νομίζω άλλαξε το όνειρο ή ξύπνησα..

 

Μαΐου 10, 2006

Δυναμωτικό όνειρο

Posted in Ρεαλιστικά στις 7:00 πμ από Διγέλαδος

Ξύπνησα ακριβώς όπως ήμουν στο πάνω κρεβάτι (άνω κλίνη), σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα προς τα πόδια μου. Πάνω στο μαύρο καγκελάκι της βάσης του κρεβατιού διάβασα δυο όνοματα που ήταν ανάγλυφα πάνω του. Ήταν το πραγματικό όνομα του javapapo κι ενός άλλου.

Αυτό το όνειρο μου έδωσε πάρα πολύ δύναμη γιατί ήταν το πρώτο μου βράδυ στο θάλαμο του στρατοπέδου και δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Γενικά τον javapapo τον σέβομαι αρκετά αφού τον είδα (δεν είπαμε πολλές κουβέντες) κι από κοντά στην πρώτη ελληνική ημερίδα για τη Java. Σε ένα blog του που είχα διαβάσει μίλησε για το MP3 player που είχε και στο στρατό (κι ο άλλος που ήταν γραμμένο το όνομά του πρέπει να είχε κάνει κάποια comments εκεί). Έτσι το όνειρο ήταν σαν να μου έλεγε να κοίτα και ποιοι άλλοι πέρασαν τα ίδια με σένα (όπου τα ενδιαφέροντα μας μοιάζουν αρκετά).

Απρίλιος 28, 2006

Πάνε οι ελιές της Nienor

Posted in Ρεαλιστικά, από E-mails στις 2:04 πμ από Διγέλαδος

Οι ελιές στα χέρια μου είχαν τσαντιστεί πολύ μαζί μου και με εγκαταλείπανε. Κάνανε έναν μικρό ήχο: σπιτς, βγάζανε ποδαράκια, σαν μαλάκια ένα πράμα και τουπ τουπ τουπ προχωράγανε επάνω στα χέρια μου φτάνανε στους καρπούς και πηδούσαν κάτω. Μερικές δε φεύγανε απλά ξυπνούσαν.

Εγώ το έλεγα σε κάποιον (δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιον, ούτε την ώρα που ξύπνησα θυμόμουνα) και δε με πίστευε. Του είπα λοιπόν μια δόση: «Να, βγάλε μία να δεις» και γελούσε αλλά έβαλε το χέρι του κι έπιασε μία κι αυτή έκανε τον ίδιο μικρούλη ήχο και βγήκε και κουνούσε τα ποδαράκια-πλοκαμάκια της στον αέρα καθώς εκείνος την κρατούσε ανάσκελα.

Δεν ήταν καθόλου τρομαχτικό, ήταν χαριτωμένο όνειρο. Οι ελιές ήταν οικείες, πολύ δικές μου, σαν να τις «γνώριζα» και να ήξερα τι μπορούν να κάνουν. Επίσης ήξερα πως θα ξεθύμωναν και θα γυρνούσαν και δε με πείραζε που έφευγαν. Ήταν σαν να τις άφηνα να κάνουν τη βόλτα τους για να έρθουν όποτε θέλουν.

Είναι από τα πιο περίεργα πραγματάκια που έχω δει. J

Από τη Nienor

Επόμενη Σελίδα