Απρίλιος 22, 2006

Και οι τρελοί του ’30 βλέπανε σινεμά

Posted in σινεμά, Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 10:23 πμ από Διγέλαδος

Σ’ αυτό το όνειρο δεν υπήρχα ήμουν περισσότερο ο σκηνοθέτης του ή ο κάμεραμαν. Ο ήρωας είναι ένας συνηθισμένος λευκός 35ρης (το στερεοτυπικό προφίλ του σίριαλ κίλλερ χεχε – άσχετο) που είχε ζήσει για μια περίοδο σε ένα ειδικό κτίριο απομόνωσης (κάτι σαν άσυλο). Τώρα πάλι βρισκόταν σε ένα κτίριο με μεταλλικούς γυαλιστερούς τοίχους που του θύμιζαν αυτό το άσυλο. Μαζί του ήταν ένα παιδί που κουβαλούσε ένα σακβουαγιάζ. Από ένα τοίχο ακούγονται φωνές σαν μια οχλοβοή. Πλησιάζει και η πόρτα ανοίγει. Καθώς μπαίνει στην αίθουσα συνειδητοποιεί ότι ήταν μια αίθουσα προβολής ταινιών με αρκετά καθίσματα. Όπως κι αυτός, έτσι και οι παθιασμένοι θεατές φορούσαν ρούχα της δεκαετία του ’30. Το περίεργο ήταν ότι δεν έβλεπε καμιά ταινία να προβάλλεται, αλλά του φαινόταν ότι το κοινό κοιτούσε μια λευκή μεγάλη οθόνη όπως κάνουνε και στο άσυλο. Όμως όταν μπήκε μπροστά από την οθόνη κάτι ξεχώριζε κι όντως φαινόταν να παίζει κάτι. Ανέβηκε πάνω σε ένα ανύψωμα σαν εξέδρα που ήταν μπροστά από την οθόνη. Κι αρχίζει με τα χέρια του ψηλά να φωνάζει σε αυτόν που ελέγχει τον προβολέα να φτιάξει το κόντραστ (αντίθεση χρωμάτων) του ασπρόμαυρου φιλμ ώστε να φαίνεται καλύτερα. Όλοι τότε οι θεατές ξεκίνησαν να φωνάζουν περισσότερο σαν να έβλεπαν ένα ματς και μετά άρχισαν να ανεβαίνουν πάνω στην ίδια εξέδρα που είναι και ο χαρακτήρας μας για να παρακολουθήσουν από πιο κοντά όρθιοι. Ήταν ένας αγώνας παλιών αγωνιστικών αυτοκινήτων (εκείνης της εποχής δηλαδή). Στο μεταξύ μπαίνει κάποιος στην αίθουσα για να ελέγξει την φασαρία και μαζί του είχε ένα σκύλο. Ένα ροντβάιλερ. Το ροντβάιλερ περπάτησε ανάμεσα στο πλήθος και μύριζε μέχρι να που πλησίασε το παιδί. Τελικά το σακβουαγιάζ του παιδιού ήταν που του είχε τραβήξει το ενδιαφέρον, το μύρισε καλά-καλά κι άρχισε να το ψαχουλεύει με τη μουσούδα του για να αρπάξει αυτό που βρισκόταν μέσα. Αναγκαστικά το παιδί το άνοιξε το σάκο κι έβγαλε από μέσα ένα λαδωμένο χάρτινο πακέτο. Το άνοιξε κι από μέσα έβγαλε ένα ζαμπόν ή μπέικον και το πέταξε στο σκύλο για να το φάει. Αυτό το κομμάτι κρέας το παιδί δυστυχώς το κρατούσε για το δικό του σκύλο (νομίζω αυτό το μαλλιαρό σκυλί που έβλεπα στα προηγούμενα όνειρα) γι’ αυτό και στεναχωρήθηκε.

Μέσα στο όνειρο έχει μπλεχτεί μια ανάμνηση της χθεσινής μέρας, όπου με το κολλητό μου περάσαμε μπροστά από ένα σπίτι με ένα ροντβάιλερ (το έγραφε από έξω) και ήταν πολύ επιθετικό και έφτιαξα το σενάριο ότι οι ιδιοκτήτες έφυγαν για το Πάσχα και το άφησαν πεινασμένο για να φοβηθούν περισσότερο οι κλέφτες.

Επαναλαμβανόμενα στοιχεία: σκύλος (έστω η σκέψη του), σινεμά, χώρος δουλειάς(;).

Όταν ξανακοιμήθηκα είδα ένα όνειρο για την καταστολή της βίας στη γήπεδο, με την ατάκα: Όχι βία στη βία.

Advertisements

Μαρτίου 2, 2006

Μπερδεμένες αναμνήσεις

Posted in σινεμά, Επαναλαμβανόμενα, Ρεαλιστικά στις 11:27 πμ από Διγέλαδος

Normal όνειρα τα τελευταία βράδια που έχουν σχέση με κάποια πράγματα που έχω βιώσει χωρίς ενδιαφέρον, αν και δεν έχω καμιά ιδέα γιατί τα βλέπω αυτόν τον καιρό.

Λοιπόν κλασσικά ξεκινάει το όνειρο μέσα σε ένα κτίριο που μπαίνω (απ’ ότι φαίνεται νοιώθω ότι αυτην την περίοδο ζω μέσα σε περιορισμούς και κάποια όρια, όχι όμως και ασφυκτιακά – δεν είμαι σε κανένα δωμάτιο κλεισμένος δηλαδή). Άσχετο: την επόμενη φορά πρέπει να θυμηθώ καλύτερα αν όντως μπαίνω μέσα ή είμαι ήδη μέσα, γιατί αν μπαίνω μέσα σημαίνει ότι μιλά για αυτό που θα περάσω σε δυο μήνες.

Έκανα διάφορες βλακείες στο διάδρομο και ψαχούλευα εδώ κι εκεί. Μετά από κάποια λεπτά παρατηρώ ότι πάνω από το δυάδρομο δεν υπήρχε ταβάνι αλλά μπορούσε να δω σειρές από καθίσματα, και πάνω σε αυτά να βλέπουν σινεμά (η οθόνη ήταν πάνω από τη μια άκρη του διαδρόμου μάλλον) Σημείωση: Πολλές φορές βλέπω χόρους του σινεμά, πρέπει να το προσέξω αυτό. Ψιλοντράπηκα γιατί σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν να βλέπανε τις βλακείες που έκανα. (το καλό είναι ότι ούτε γυμνός ήμουν – και ούτε καν με κοιτούσαν) Anyway, τελικά θα έβλεπα με τη μάνα μου και την αδερφή μου. Τελειώνει το σόου, φεύγουμε μαζί μας ήταν και ο κολλητός και η κοπέλα του. Δεν φέρανε αμάξι μαζί τους και νομίζαμε ότι θα φύγουμε με τη μάνα μου και το αμάξι της, αλλά τελικά έρχεται και την παίρνει αυτήν και την αδερφή μου μια φίλη της και μένουμε εμείς χωρίς αμάξι.. oups, sorry guys.

Μετά ήμασταν σε έναν άλλο χόρο, σαν αμμουδιά φαινόταν (ανοιχτός χώρος, καλό αυτό) κι εκεί ήταν μια κοπέλα που μ’ άρεσε (μέσα στο όνειρο, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα) εγώ προσπαθούσα κάτι να βρω για αυτήν, έψαχνα εδώ κι εκεί με τη παρέα μου και όταν βράδιασε αυτή με αγνόησε και πήρε τη παρέα της και λέει μπροστά μου, πάμε παιδιά. (τελικά όντως έχω περάσει κάτι παρόμοιο, αλλά κάτι χρόνια πριν)