Αύγουστος 23, 2007

Waking Life

Posted in ταινίες, Διάλογοι, Σκέψεις στις 10:29 μμ από Διγέλαδος

«Λένε πως τα όνειρα είναι αληθινά όσο διαρκούν. Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για τη ζωή;

Χαρτογραφούμε τη σχέση των ονείρων με το μυαλό και το σώμα. Λεγόμαστε ονειροναύτες. Είμαστε οι εξερευνητές του κόσμου των ονείρων. Αφορά τις δυο αντίθετες καταστάσεις συνείδησης οι οποίες δεν είναι αντίθετες στην ουσία.

Όταν είμαστε ξύπνιοι ή ζωντάνια των αναμνήσεων εμποδίζεται. Αυτό είναι απόλυτα λογικό. Θα ήμασταν απροσάρμοστοι αν η εικόνα ενός αρπακτικού μπερδευόταν με την ανάμνηση του και το αντίστροφο. Αν η ανάμνηση ενός αρπακτικού μας θύμιζε την εικόνα θα τρέχαμε κάθε φορά που θα κάναμε τρομακτικές σκέψεις.

Τα σερετονικά νευρικά κύτταρα εμποδίζουν αυτές τις παραισθήσεις. Κι αυτά εμποδίζονται όταν ονειρευόμαστε. Αυτό επιτρέπει τα όνειρα να φαίνονται αληθινά αποφεύγοντας τον ανταγωνισμό από άλλες διαδικασίες.

Γι’ αυτό μπερδεύουμε τα όνειρα με την πραγματικότητα. Στο νευρικό σύστημα, που δημιουργεί τον κόσμο μας, δεν υπάρχει διαφορά στην αίσθηση του ονείρου και της πράξης ούτε σ’ αυτή του ξύπνιου και της πράξης.»

«Ένας φίλος μου είπε κάποτε ότι το μεγαλύτερο λάθος είναι να πιστέψεις ότι είσαι ζωντανός.

Ενώ στην ουσία, κοιμάσαι στην αίθουσα αναμονής της ζωής. Το κόλπο είναι να συνδυάσεις τις λογικές σου ικανότητες όταν είσαι ξύπνιος με τις αμέτρητες ικανότητες των ονείρων σου. Αν το κάνεις αυτό, μπορείς να κάνεις τα πάντα.

Είχες ποτέ μια δουλειά που μισούσες; Μετά από μια σκληρή μέρας δουλειάς πας σπίτι, πας στο κρεβάτι σου, κλείνεις τα μάτια σου και συνειδητοποιείς εκείνη τη στιγμή ότι η μέρα εκείνη ήταν ένα όνειρο;

Είναι από μόνο του άσχημο το να ξεπουλάμε τη ζωή μας για το βασικό μισθό, αλλά τα όνειρα είναι τζάμπα.»

από την ταινία Waking Life (2001)

Advertisements

Ιουλίου 10, 2007

Το όνειρο σαν θέατρο

Posted in Σκέψεις στις 9:38 πμ από Διγέλαδος

Γενικά σε κάθε θεατρική παράσταση βλέπουμε τους ηθοποιούς να παίζουν ένα ρόλο που θα έχει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους για να μπορούμε να τον ξεχωρίζουμε από τους άλλους. Επειδή μια θεατρική παράσταση κρατάει λίγο αναγκαστικά δεν προλαβαίνει ο κάθε χαρακτήρας να δείξει όλη την προσωπικότητα του και μάλιστα προσπαθεί να κάνει πιο έντονο αυτό το χαρακτηριστικό που έχει για να διαφέρει περισσότερο από τους άλλους. Ο ένας είναι ο αστείος, ο χιουμορίστας, ο άλλος είναι ο συμφεροντολόγος, ο άλλος είναι ρομαντικός και πάει λέγοντας. Έτσι καταλήγουμε να ταυτιζόμαστε όχι ολοκληρωτικά με κάποιο ρόλο, αλλά κάθε κομμάτι του εαυτού μας να ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο ρόλο που τον αντιπροσωπεύει. Επομένως σε μια θεατρική παράσταση  μπορούμε να διακρίνουμε πολλά κομμάτια του εαυτού μας που συγκρούονται, που συμφιλιώνονται και πάει λέγοντας. Κι όπως είπε μια φίλη ίσως ο συγγραφέας μια θεατρικής παράστασης έχει σαν σκοπό με τους ρόλους που γράφει να έχει στο τέλος μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, η οποία θα αποτελείται από αυτούς τους ρόλους-κομμάτια, ώστε να υπάρχει και μια αρμονία – ισορροπία. (κάτι που δεν είχα σκεφτεί)
Αυτό λοιπόν δεν κάνει κι ένα όνειρο; Βλέπουμε πολλά κομμάτια της προσωπικότητας μας να παίζονται από διαφόρους ρόλους. Βλέπουμε ποιο υπερισχύει, ποιο καταπιέζεται κτλ. κι έτσι μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για την τωρινή μας ψυχολογική κατάσταση.
Ίσως και σε μια θεατρική παράσταση μπορούμε να ψυχολογήσουμε τον συγγραφέα με αυτούς τους χαρακτήρες και πώς προσπαθεί να τους προβάλει….

Powered by ScribeFire.

Μαΐου 16, 2007

Όνειρα για το μέλλον

Posted in Σκέψεις στις 10:12 μμ από Διγέλαδος

ή από το παρελθόν; 

Το άρθρο «ΜΝΗΜΕΣ από το ΜΕΛΛΟΝ» της Jessica Marshall του ΒΗΜΑScience μας δείχνει κάποια καινούρια και πολύ ενδιαφέροντα ευρήματα στο τομέα της νευροφυσιλογίας. Αυτά τείνουν να αποδεικνύουν ότι για τον εγκέφαλο τελικά το παρελθόν και το μέλλον είναι το ίδιο πράγμα. Οι σκέψεις μας δηλαδή που έχουν σχέση είτε με τις αναμνήσεις μας είτε με τις ονειροπολήσεις μας για το επόμενο καλοκαίρι περνάνε από τις ίδιες διόδους του εγκεφαλού μας. Λογικό είναι αφού για να μπορέσουμε να φτιάξουμε μια εικόνα του μέλλοντος θα πρέπει να πάρουμε κομμάτια από το παρελθόν που έχουμε ζήσει και να κάνουμε ένα κολάζ. Όμως κάπως έτσι δεν λειτουργούν τα όνειρα;

Τελικά τα όνειρα μήπως είναι απλώς ένα είδος εναλλακτικών σκέψεων για το μέλλον; Θα θέλα να δω κάποια σύγκριση εγκεφαλογράμματος κατά τη διάρκεια των ονείρων μας και της ονειροπόλησης που κάνουμε στο ξύπνιο μας. Όπως λέει και το άθρο όποτε δήποτε δεν σκέφτομαστε κάτι συγκεκριμένο αυτό κάνει αυτόματα εγκέφαλος.

Ίσως τελίκά και για αυτό να είναι τόσο πολύ εύκολο για τον εγκέφαλο να δημιουργεί όνειρα που βλέπουμε τον εαυτό μας στο μέλλον. Μάλιστα η συχνότητα των «μελλοντικών» ονείρων είναι αξιοσημείωτη (μόνο και μόνο παρατηρώντας τα δικά μου όνειρα). Αν για τον εγκέφαλο είναι το ίδιο πράγμα είτε μια ανακάλεση μιας ανάμνησης, είτε μια κατασκευή του μέλλοντος τότε ο τρόπος που το υποσυνείδητο μας θα θέλει να μας υποδείξει κάτι μπορεί να είναι τυχαίος. Κι αν δεν μπορεί να ξεχωρίζει το υποσυνείδητο – λόγω της έλειψης της λογικής μας σκέψης μας – μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος τότε να μην έχει σημασία καν ο χρόνος στα όνειρα…

Φεβρουαρίου 20, 2007

Ο Λαβύρινθος του Πάνα

Posted in ταινίες, Σκέψεις στις 10:08 μμ από Διγέλαδος

Μια ταινία – παραμύθι για μεγάλους. Αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον, τόσο ώστε να το αναλύσω λίγο συμβολικά, είναι το ότι αποτελείται από μια καινούρια μυθοπλασία κι ενός σκηνοθέτη μάλιστα (Ντελ Τόρο). Δηλαδή δεν είναι κανένας παλιός μύθος, ή κάποιο παραμύθι, που θα έχει αναλυθεί ήδη πόσες φόρες. Όμως τελικά όπως και κάθε μύθος ή παραμύθι δεν μπορεί να μην περιέχει κάποια βασικά αρχέτυπα. Αντί να χρησιμοποιούνται κάποια άλλα πιο προσωπικά σύμβολα για τον σκηνοθέτη, που ίσως θα έχει για τον καθένα μια διαφορετική εξήγηση, η ταινία εκμεταλλεύεται τα αρχέτυπα για να περάσει αυτό που θέλει κατευθείαν στο κοινό. Είναι κλειδιά που ξυπνούν κομμάτια του εξελιγμένου υποσυνείδητού μας και γι’ αυτό μας ελκύουν κάθε φόρα. Αυτή η έλξη (και τα εκπληκτικά εφέ) είναι που κάνει τους υποψήφιους θεατές τις ταινίας να μαζεύονται σε ένα αυξανόμενο αριθμό για να προμηθευτούν ένα εισιτήριο (όπως κι εγώ) και γι’ αυτό το λόγο αφιέρωσε τη ζωή του ο Γιουνγκ.

Μιλώντας όμως για την εξέλιξη του υποσυνείδητου, θα πρέπει να μιλήσουμε και για το σύμβολο που την εκφράζει, το όποιο είναι ο λαβύρινθος. Για να έρθουμε σε επαφή με το ασυνείδητό μας, την πηγή της εξέλιξής μας, θα πρέπει να γυρίσουμε στο κέντρο του λαβύρινθου και να βρούμε τα βασικά ένστικτά μας, τα όποια συνέχεια προσπαθούμε να τα καταστείλουμε. Όπως ο Θησέας στο λαβύρινθο της Κνωσού, ο οποίος αντιμετώπισε τον Μινώταυρο, μισό άνθρωπο μισό ζώο. Και στην περίπτωση της ταινίας είναι ο Πάνας (ένα θεϊκό ων, μισός άνθρωπος – μισός γίδα), ή καλύτερα ο Σάτυρος. Όμως ο λαβύρινθος μπορεί να συμβολίζει κι άλλα πράγματα, όπως ο δρόμος της μύησης της ενηλικίωσης για τη μικρή ηρωίδα, ή για τη λύτρωση, ή για να βρει ένα πανέμορφο κόσμο στον οποίο θα είναι μια πριγκίπισσα.

Κι έτσι φτάσαμε σε δυο άλλα μεγάλα αρχέτυπα. Το ένα αρχέτυπο είναι του trickster, του «απατεώνα», του σάτυρου, του Φαύνου όπως είναι και το πραγματικό όνομα του «Πάνα» στην ταινία (μεταφράστηκε ως Πάνας στα αγγλικά για να μπορεί να θυμίζει κάτι στους αγγλόφωνους θεατές, ο οποίος φυσικά είναι συνδεδεμένος και με τον σάτυρο / φαύνο) Είναι ο χαρακτήρας που θα καθοδηγήσει την μικρή ηρωίδα στην αναζήτησή της για τη λύτρωση, αλλά με αινίγματα, τρικ, και βάζοντας τη σε τεστ. Εξάλλου είπε και η υπηρέτρια- δεύτερη μητέρα-στην ηρωίδα ότι πρέπει να προσέχουμε τους φαύνους:

Mercedes: «My mother told me to be wary of Fauns.»

Μπορεί να αντιπροσωπεύει τη φύση, μιας και μπορούμε να παρατηρήσουμε τη ξύλινη υφή του δέρματός του. Επίσης βλέποντας την απάθεια του και την αδιαφορία του για το αν θα περάσει η μικρή ηρωίδα τις διάφορες δοκιμασίες, μη δείχνοντας κάποια κατανόηση ή συμπαράσταση, βλέπουμε την καθαρή μορφή της ουδετερότητας. Όπως ένας αμερόληπτος δικαστής ή ένας κριτής που αποφάσιζε στην αρχαία θρησκεία της Αιγύπτου αν θα πάνε στο δικό τους «παράδεισο» ή ακόμα και τη Σφίγγα με τα αινίγματα της ή τέλος και την ίδια ζωή, την οποία πολλές φορές την αποκαλούμε «άδικη».

Το άλλο μεγάλο αρχέτυπο είναι αυτό της ίδιας της μικρής ηρωίδας. Το ηρωικό αρχέτυπο, διακρίνεται από την αρχή της ταινίας μέχρι το τέλος. Ένας ήρωας που από κοινός θνητός, προσπαθεί να φτάσει την αθανασία. Μια σταχτοπούτα που προσπαθεί να γίνει πριγκίπισσα. Περνάει από δοκιμασίες για να το πετύχει. Άλλοτε τα καταφέρνει κι άλλοτε δεν τα καταφέρνει όπως στην πραγματική ζωή. Δηλαδή δείχνει τον γενικό αγώνα μας στη ζωή και την ανάγκη για την ολοκλήρωσή / εξέλιξή μας. Το ότι είναι και παιδί μας παραπέμπει σε ένα άλλο αρχέτυπο. Αυτό του αιώνιου παιδιού. Ένα αρχέτυπο που στους ενήλικες ξυπνάει την ανάμνηση της αθωότητας και αγνότητας. Θα μπορέσει η ηρωίδα να την κρατήσει ως το τέλος;

Ο αδελφός της, το θεϊκό παιδί στην αγκαλιά της όπως φαίνεται στην πρωτομή ενός βράχου στο κέντρο του λαβύρινθου-μοντέλου το οποίο μας παραπέμπει στην Παναγία με το θεάνθρωπο γιο της που μας υπενθυμίζει τις θυσίες που έκανε για αυτόν.

Η Διπλή μητέρα. Η βιολογική μητέρα της μικρής ηρωίδας, αλλά και η δεύτερη μητέρα, ίσως και πιο πραγματική γιατί αυτή θα την βοηθάει στην αναζήτησή της και αυτή θα τις δίνει τις συμβολές. Επίσης δείχνει το ακέραιο ήθος όταν δοκιμάζεται. Αρχίζει σιγά-σιγά να παίρνει τη θέση της βιολογικής μητέρας. Η βιολογική μητέρα έχει πια υποκύψει στην επιρροή του συζύγου της, αλλά φυσικά για το καλό της κόρης. Αυτό δείχνει πρόνοια, προστατευτικότητα και σύνεση. Όμως όντως τελικά θα αντικατασταθεί από τη δεύτερη μητέρα και είναι έμμεσα συνδεδεμένο με την αναγέννηση της μικρής ηρωίδας και την ολοκληρωτική της αφοσίωση στην αναζήτησή της.

Τέλος μπορεί να αναφερθεί και η αρνητική ώψη του πατρικού αρχέτυπου του κακού πατριού της ηρωίδας. Εδώ κλασσικά βλέπουμε ένα αντιπρότυπο το οποίο θέλει την υπακοή και την υποταγή μας.

Εκτός από αυτά τα κλασσικά αρχέτυπα. Έχουμε κι άλλα σύμβολα, μοτίβα, χαρακτήρες που έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί σε άλλους μύθους, τα οποία μπορούν εύκολα να ερμηνευθούν σύμφωνα με το περιεχόμενο της ταινίας.

Ο χλωμός άνθρωπος (the pale man): Οι εικόνες στον τοίχο δίπλα του μας παραπέμπει στον μύθο του θέου Κρόνου που καταβροχθίζει το παιδί του από το κεφάλι, (δες τον αποκρουστικό πίνακα του Goya εδώ) αν και ο σκηνοθέτης μας λέει ότι απλώς είναι μια άλλη μορφή του Φαύνου, του αρχέτυπου του απατεώνα, είναι ίσως μια εκτελεστική μορφή αυτού του αρχέτυπου. Μπορεί να είναι η απρόσωπη διαφθαρμένη αρχή, την οποία πρέπει να υπακούσεις. Τελικά όμως μήπως η δοκιμασία είναι να μην την υπακούσεις και εναντιωθείς σε αυτήν την αρχή;

Τα φρούτα που προσφέρει ως πειρασμό, είναι μια δοκιμασία που μας παραπέμπει και στις σηρήνες του Ομήρου που έβαζαν σε πειρασμό με την πανέμορφη φωνή τους όλους τους ταξιδιώτες με την κατάληξή τους στο θάνατο. Τελικά εκεί που νομίζουμε ότι έχουμε κάποια ελευθερία στις επιλογές μας, μάλλον τα βασικά ένστικτά μας μας λένε το αντίθετο.

Το μεγάλο βατράχι που έχει φάει τα πάντα συμβολίζει τους πλούσιους και την απληστία τους όπως και στην ταινία Spirited Away του Μιγιαζάκι.

Το ρολόι του Λοχαγού και κακού πατριού στο ρολόι του Captain Hook, είναι η υπενθύμιση του ηρωικού θανάτου που ήρθε στον δικό του ήρωα και που θα θελε να έρθει σε αυτόν (ή φοβάται το χρόνο και την ώρα που πλησιάζει). Κι ένα σύμβολο περηφάνιας.

——————————————————————-

Αν ήταν όλα ένα όνειρο, τότε άνετα το κάθε πράγμα φανταστικό που έβλεπε η ηρωίδα θα μπορούσαν να συμβολίζουν απλώς τα γεγονότα που της συνέβαιναν παράλληλα στη ζωή της. Δεν θέλω όμως να ποια είναι αυτά, γιατί έτσι θα εξιστορήσω όλη τη πλοκή της ταινίας…

Ιανουαρίου 22, 2007

Οικία Ονειρικά Γνώριμα Πρόσωπα

Posted in Σκέψεις στις 8:05 πμ από Διγέλαδος

Περίεργο πράγμα να βλέπεις φανταστικά πρόσωπα στα όνειρα σου και χώρους που είσαι σίγουρος ότι είχες επισκεφτεί σε ένα πιο παλιό όνειρο πριν μήνες. Εκτός του ότι και στο όνειρο σου φαίνονται όλα φυσιολογικά, απλώς με περισσότερες λεπτομέρειες και να εξελίσσεται μια διαφορετική ιστορία απ’ ότι πριν, όταν ξυπνάς σου φαίνονται όλα αυτά που έζησες πολύ γνώριμα. Έχεις την αίσθηση ότι τα έχεις ξαναζήσει. Το κλασσικό «ντέζα-βού». Σε κάτι τέτοιες φάσεις είναι που αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως ζεις και μια δεύτερη ζωή. Φυσικά όλες αυτές οι σκέψεις διαλύονται μόλις ξυπνάς για τα καλά και μένουν πίσω από την πόρτα του σπιτιού σου όταν την κλειδώνεις απ’έξω για να κάνεις τις καθημερινές σου δουλειές..

Δεκέμβριος 15, 2006

Σε είδα στο όνειρό μου

Posted in ταινίες, Σκέψεις στις 10:50 μμ από Διγέλαδος

ή αλλιώς «The science of sleep»

Μια ταινία που με ενθουσίασε με τον τρόπο που έδειχνε τα όνειρα, αλλά και τις εξηγήσεις που έδινε. Διόλου κακές. Φυσικά σε πολλούς θα τους θυμήσει τα video-clips των 80’s, λόγω του σκηνοθέτη και των προηγούμενων δουλειών του που φαίνονται κάπως και στην ταινία.

Ατάκες λένε για τα όνειρα όπως:

Stephane: «Tonight I’ll show you how dreams are prepared, love, friendships, relationships. All those ships.»

«Απόψε, Θα σας δείξω πως τα όνειρα φτιάχνονται, αγάπη, φιλίες, σχέσεις. Όλες αυτές οι δόσεις.»

Μάλιστα πιο πριν λέει ότι τα όνειρα εκτός από αυτά φτιάχνονται από τη μνήμη μας, τι έγινε την προηγούμενη μέρα, παιδικές αναμνήσεις, φόβους, πόθους, κάποια πράγματα που μας έχουν κάνει εντύπωση, συναισθήματα κτλ. κτλ.

Κι όντως πολλά από τα περιεχόμενα – μοτίβα των ονείρων του ήρωα της ταινία είναι όμοια με τα δικά μου. Το πέταγμα, η παραμόρφωση κάποιων τμημάτων του σώματος (ειδικά το υπερφυσικό μεγάλο μέγεθος των χέριων, που έτσι κι αλλιώς καταλαμβάνουν μια πολύ μεγάλη θέση στον εγκέφαλό μας ειδικά στον αισθητήριο τομέα) . Ακόμα έδειξε πως μερικές φορές όταν ξυπνάμε μέσα από τα όνειρά μας και δεν έχουμε πλήρως ξυπνήσει, αλλά πρέπει να σηκωθούμε γρήγορα γρήγορα, ακόμα μπορεί να δούμε κάποια ονειρικά αντικείμενα γύρω μας ή να έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε ακόμα στο όνειρό μας μέχρι να ξυπνήσουμε πλήρως.

Δεκέμβριος 7, 2006

Αλλαγή Καταστάσεων

Posted in Σκέψεις στις 12:52 μμ από Διγέλαδος

Λογικό είναι κάθε φορά που αλλάζουμε το περιβάλλον γύρω μας, όπου αυτή η αλλαγή θα κρατήσει για πολύ καιρό ή και μόνιμα (προς το παρόν), το υποσυνειδητό μας προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτές τις καινούριες καταστάσεις. Αυτή η προσπάθεια φαίνεται πολύ και στα όνειρά μας. Όπως για μένα παράδειγμα που αυτό το καιρό γύρισα για τα καλά σπίτι μου, αλλά το υποσυνειδητό μου νοιώθει ότι μου έχουν μείνει κάποια συναισθηματικά κατάλοιπα για τα πρόσωπα που είχα συναντήσει εκεί. Βλέποντας όνειρα με αρνητικά συναισθήματα (μίσος, επιθετικότητα) για αυτούς, συνειδητοποιώ ότι χρειάζομαι κάποιο χρόνο ακόμα για να ξεφορτιστώ από αυτά τα συναισθήματα. Τι καλύτερος τρόπος όμως να εκτονώνομαι με τη βοήθεια των ονείρων, παρά να προσπαθώ απλώς να τα ξεχάσω, κρύβοντας καλά καλά μέσα στα άδυτα της μνήμης μου, ή εκδηλόνοντάς τα σε κοντινά μου πρόσωπα άθελα μου.

Συγχρόνως με αυτά τα όνειρα, βλέπω και όνειρα ελπίδας για αυτά που θα αντιμετώπισω στο εγγύς μέλλον, κάτι επίσης πολύ θετικό. Και μιλάμε για μεγάλες αντιθέσεις σε σχέση με τα όνειρα του παρελθόντος (τώρα βλέπω πολυτελή ξενοδοχεία). Αν και εντόπισα κάποιες μικρές άσχημες λεπτομέρειες. Ελπίζω μόνο να μην απογοητευτώ στο τέλος 🙂

Σεπτεμβρίου 8, 2006

Τίποτα Ενδιαφέρον

Posted in Σκέψεις στις 6:38 μμ από Διγέλαδος

Επειδή οι μέρες οι τελευταίες είναι αρκετά έντονες στο χώρο εργασίας (ναι στο στρατό) δυστυχώς συνεχίζουν στα όνειρα με επεκτάσεις των προσφάτων συμβάντων. Που θα πάει θα αλλάξει θέμα 🙂

Μαΐου 1, 2006

Οπτική Γωνία

Posted in Σκέψεις στις 11:42 μμ από Διγέλαδος

Αυτό που μ’ εκπλήσσει στα όνειρα μερικές φορές εκτός από όλα τα άλλα είναι η οπτική γωνία. Η θέση από την οποία δηλαδή που μπορεί να παρατηρώ κάποια σκηνή μέσα στο όνειρο. Ίσως από τις πιο ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες είναι αυτή της γάτας. Η γάτα που μπορεί να βρεθεί πάνω από τη βιβλιοθήκη του σπιτιού, ανάμεσα στα ράφια, πάνω στη τηλεόραση να σας κοιτάει κτλ. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πώς θα βλέπατε τα πράγματα στο σπίτι σας αν βρισκόσασταν σε περίεργες θέσεις όπως εκείνες; Εγώ σίγουρα αναρωτιέμαι κι ευτυχώς είχα όνειρα τέτοια που με έκαναν να προσπαθώ να σκεφτώ πώς αλλιώς θα μπορούσα να δω το οικείο μου περιβάλλον. (Μάλλον κάπως έτσι δεν μαθαίνουν να σκέφτονται και οι σκηνοθέτες;) Ακόμα κι όταν βλέπω τηλεόραση. Και μιλώντας για τηλεόραση, θυμήθηκα τη διαφήμιση που προβάλλεται τελευταία για το ότι θα μπορούσαμε και την πόλη μας να τη κοιτάμε από διαφορετική οπτική γωνία, όπως πάνω από πινακίδες, κορυφές ουρανοξυστών κτλ. Προς το παρών ας ανέβω με τα πόδια μου στο καναπέ ελπίζοντας να μη το σπάσω…

Απρίλιος 4, 2006

Blogomeeting

Posted in Σκέψεις στις 3:34 μμ από Διγέλαδος

Σνιφ, ονειρεύτηκα ότι ήρθα κι εγώ σε ένα από τα blog meetings σε ένα εξοχικό μέρος. Κρίμα που δεν θα βρεθώ..

Επόμενη Σελίδα