Μαρτίου 7, 2011

Από φίλος -> εχθρός

Posted in Σχέσεις, Σκύλος στις 11:45 πμ από Διγέλαδος

Είχα πάει να επισκεφτώ ένα φίλο μου αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας. Είχε ένα σκυλάκι, μικρό σε ηλικία, ράτσας boxer. Συνήθως τα boxer είναι κάπως φοβιστικά, αλλά αυτό ήταν απίστευτα φιλικό και πανέμορφο. Με υποδέχτηκε με αγκαλιές και γλειψίματα. Καθόμουν στον καναπέ και ερχόταν πάνω μου κι αυτό. Όμως κάποια στιγμή βγήκε έξω από το σπίτι και βρήκε ένα καλώδιο πεταγμένο. Πριν προλάβω να κάνω κάτι το δάγκωσε από περιέργεια. Δυστυχώς έπαθε ηλεκτροπληξία. Μόνο τον ήχο άκουσα και μετά όταν πήγα να δω είχε εξαφανιστεί. Εκεί κοντά ήταν ο μπόγιας. Είχα καταλάβει ότι είχε δει το σκυλί να την κοπανάει και σχεδίαζε να τον κάνει δικό του τεντώνοντας το λουρί που είχε στα χέρια του. Μας είπε μετά ότι μπορούσε να τον κρατήσει γιατί δεν είχε αναγνωριστική ταυτότητα πάνω του (όπως θα έπρεπε). Εγω είχα τρομάξει για αυτό αλλά ανακουφισμένος που δεν πέθανε. Γυρνάω στην αυλή και τον βλέπω να σκάβει στο χώμα του κήπου. Έψαχνε την τροφή που είχε θάψει εκεί τις προηγούμενες φορές. Πήγα να τον πλησιάσω, αλλά μου γρύλισε. Είχε αλλάξει. Δεν ήταν αυτός που ήξερα. Αν πλησίαζα θα μου έκανε κακό. Τον άφησα να φύγει. Όταν ήρθε ο φίλος μου προσπάθησα να του πω τι έγινε, αλλά έκλαιγα τόσο πολύ..

Advertisements

Νοέμβριος 6, 2006

Σκυλιά τρώνε τις τελευταίες αγελάδες και ένας ζωολογικός κήπος στην αυλή

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Οικολογικά, Σκύλος στις 10:16 μμ από Διγέλαδος

Βασικά ο τίτλος τα περιγράφει όλα… Δυο όνειρα επικεντρωμένα στα ζώα.

Στο πρώτο είδα σκυλιά, ράτσας ροντβάιλερ, μια συνηθισμένη ράτσα εδώ που είμαι, να κυνηγάνε σε τρύπες σε λοφάκια αγελάδες και να τις κατασπαράζουν. Εγώ φυσικά δεν άντεχα αυτό το θέαμα και φώναζα. Οι αγελάδες ήταν και πολύ λεπτές, αλλά και μάλλον οι τελευταίες στο είδος τους. ΄

Μπορεί και να με επηρέασαν οι ειδήσεις που είδα για το ότι τρώμε πολύ κόκκινο κρέας.

Στο δεύτερο όνειρο είδα ότι ήμουν στην νεαρή εφηβική μου ηλικία και έμενα με την οικογένειά μου σε ένα ψηλό κτίριο που είχε μια τεράστια αυλή με δυο-τρεις αποθηκούλες που μοιάζανε με σταύλους. Το βράδυ ξύπνησα γιάτι άκουγα κάτι περίεργους θορύβους και βρήκα τη γάτα μας να παίζει με ένα άλλο γατάκι. Και πιο πέρα είδα ότι ήταν και η μάνα της εκεί. Λέω τότε στον εαυτό μου δεν γίνεται αυτό το πράγμα να το επιτρέψω, πρέπει να τις πετάξω έξω. Κι ο μόνος βιαστικός τρόπος ήταν να τις πετάξω από το παράθυρο της κουζινας. Κι έτσι τις πιάνω από το σβέρκο και τις πετάω με μια γρήγορη κίνηση. Αλλά μέτα αισθάνθηκα τύψεις και είχα περίεργεια να δω αν πέσανε με τα πόδια τους σωστά πάνω στο έδαφος όπως κάνουν όλες οι γάτες. Κοίταξα κάτω από το παράθυρο, αλλά όχι μόνο είδα τις γάτες, αλλά είδα και μια αγέλη από τίγρες και άλλα είδη επιθετικά/αρπακτικά ζώα να βγαίνουν από την μια αποθήκη (σπάζοντας τις ξύλινες πόρτες;) και να επιτίθονται σε άλλα ζώα όπως ζέβρες με βία που βγαίνανε και αυτά από την αποθήκη-σταύλο. Μέχρι και καμηλοπάρδαλες είδα να βγαίνουν…

Στο μεταξύ είδα και από την κοντινή αποθήκη να ανοίγουν οι πόρτες, που μάλλον είχαν τσακιστεί από τα ζώα και να πέφτουν έξω πολλά καρβέλια από ψωμιά που μάλλον ήταν για τις οικογένειες που μένανε στο κτίριο. Αλλά είχαν μείνει πολύ λίγες.

Ε, δεν πήγαινε άλλο κι άρχισα να φωνάζω: ¨Μαμά μαμά, ολόκληρο λουνα-παρκ έχουμε στην αυλή μας!!!»

Ιουλίου 10, 2006

Γερο-ηλεκτρολόγος, σκυλιά-γατιά που μιλάνε, και το παλιό μου διαμέρισμα με καρπούζι

Posted in Αυτοκίνητο, Διάλογοι, Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 6:53 μμ από Διγέλαδος

To αμάξι μου είχε χαλάσει κι από τι φαινόταν έπρεπε να έφταιγε ένα μικρό συρμάτινο καλώδιο που για κάποιο περιέργο λόγο το θεωρούσα ως το συμπλέκτη και και ένα μικρό πλαστικό από το οποίο περνούσε που το έλεγα γκάζι. Όλα αυτά δεν ξεπερνούσαν το μέγεθος μιας μισής παλάμης. Βρήκα ένα μαγαζί ηλεκτρονικών που κάνουν διορθώσεις. Εκεί ήταν ένας γέρος (ο σοφός των ονείρων μου) ο οποίος αμφέβαλε αν θα μπορούσε να το φτιάξει, αλλά είπε ότι θα προσπαθούσε να το διορθώσει. Στο μεταξύ μου έδωσε κάτι βιβλία να κοιτάξω, νομίζω ήταν και ένα βιβλίο μαγειρικής, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Έκατσα σε άνετο παλιό δερμάτινο καναπέ (που χωράει δυο-τρεις) και παρατήρησα ότι το μαγαζί ήταν και σαν σπιτι, όπου μάλλον ο πάνω όροφος θα λειτουργούσε σαν κρεβατοκάμαρα λογικά. Είχε ένα μικρό χαλάκι, τραπεζάκι και τα σχετικά. Επίσης σε αυτό το σπίτι βρισκόντουσαν ένας σκύλος και μια γάτα και ήρθαν πάνω μου για να τα χαϊδέψω. Αυτό το διαφορετικό που είχαν ήταν ότι μπορούσαν να μιλήσουν, αλλά σε μικρές προτάσεις. Κι έτσι απαντούσανε σε αυτά που τους έλεγε ο γέρος. Καθώς όμως πήγανε να κάτσουνε παρά-πέρα είδα ότι δεν μιλήσανε μεταξύ τους. Και μου είπε ο γέρος ότι δεν χρειάζεται να μιλήσουνε με τη γλώσσα μας για να συνεννοηθούν μεταξύ τους..

αυτό μπορεί να έχει σχέση και με το βιβλίο που διάβαζα της le guin: η λέξη για το κόσμο είναι το δάσος, επειδή μέσα υπάρχουν πλάσματα σε έναν πλανήτη που στην αρχή πιστεύουν ότι δεν έχουν υψηλή νοημοσύνη και δεν μπορούσαν να μιλήσουν με μεγάλες προτάσεις.. αλλά τελικά το αντίθετο συνέβαινε.
Άλλο όνειρο (πιο βαρετό):

Είμαι στο παλιό μου σπίτι σε μια πολυκατοικία, έξω από το διαμέρισμα στα σκαλιά των τελευταίων ορόφων. Εκεί έχουν πέσει πολλά κομμάτια από ένα σπασμένο καρπούζι. Η καινούρια γάτα που έχουμε (στην πραγματικότητα) τρώει τα αποφάγια. Ο γείτονας όπως στα παλιά μου όνειρα ήθελε να δει αν ήταν όλα καλά και ήθελε να τα πούμε για να σιγουρευτεί. Φυσικά εγώ ήθελα να τον διώξω γρήγορα. Επίσης όπως στα παλιά μου προεφηβικά όνειρα νόμιζα ότι υπήρχε ένας παραπάνω όροφος…

Μαΐου 16, 2006

Έξυπνο Σκυλί

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 9:03 πμ από Διγέλαδος

Ήμουν σε ένα μεγάλο σπίτι με γνωστούς μου. Εκεί ήταν κι ένα ψηλό άσπρο σκυλί που είχε πάνω του σχηματισμένα ιριδίζοντα πρασσινοκίτρινα ψηφιδοτά. Σαν κομμάτια από καβούκι χελώνας αλλα με μια μικρή απόσταση το ένα από το άλλο για να φαίνεται και λίγο το άσπρο τρίχωμα του σκυλιού. Ακόμα και τα μάτια του είχαν τα ίδια χρώματα και ήταν τεράστια και λαμπερά σαν να έδειχναν την εξυπνάδα του. Μετά προσπάθησα να αποδείξω ότι το σκυλί είχε νοημοσύνη και το αποδείξαμε με το σκυλί να σχηματίζει με κυβάκια λέξεις.

Έξω από το σπίτι, πάνω στο γκαζόν όπως ήμουν όρθιος ήρθανε 4-5 σκυλιά και με ρίξανε κάτω κι άρχισαν να μου γλύφουν το πρόσωπο. Έννοιωσα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

(Έχουμε αρκετά σκυλιά και στο στρατόπεδό μας, αλλά δεν ήταν ίδια. Επίσης ήταν η μέρα που ξέσπασα κι αφου με είδαν κάποια «υψηλά» άτομα προσπάθησαν να με παρηγορήσουν)

Απρίλιος 24, 2006

Ο σκύλος των ονείρων μου

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 2:44 μμ από Διγέλαδος

σήμερα με επισκέφτηκε στην πραγματικότητα, weird..

Τον συνάντησα στο δρόμο κάθως γυρνούσα στο σπίτι μου με τα πόδια. Ήταν ένα καφέ boxer που έκανε τρελές χαρές μόλις με είδε. Εγώ όμως πρώτη φορά τον έβλεπα. Κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν να κουβαλάς μαζί σου μια καμερίτσα… (εγώ μόνο το κινητό μου είχα 😦 ) Τώρα μένει να δω και το άλλο το μεγάλο τριχωτό σκυλί.

Απρίλιος 23, 2006

Δουλειά απογοήτευση και σκυλιά του μέλλοντος

Posted in Επαναλαμβανόμενα, Ρεαλιστικά, Σκύλος στις 3:27 μμ από Διγέλαδος

Έχοντας το όνειρο που περιέγραψα εχθές σχετικά με τη παλιά μου δουλειά και τα σκυλιά θυμήθηκα ένα άλλο επίσης όνειρο που δεν έχω καταγράψει κάτω, αλλά το θυμάμαι καλά γιατί είχα συζητήσει για αυτό με τους φίλους μου. Λίγο πολύ εξέφραζε τα αισθήματα μου για αυτήν τη δουλειά, ο ρόλος μου σε αυτήν πια, αλλά και για κάποιους άλλους φόβους για το μέλλον. Το όνειρο χωριζόταν σε δυο τμήματα, και το κάθε τμήμα περιέγραφε το κάθε όροφο της δουλειάς μου όπως και στην πραγματικότητα. Αν και η τοποθεσία ήταν διαφορετική, αλλά την αναγνώρισα γιατί ήταν από τα πρώτα ηλεκτρονικά καταστήματα σε ένα εμπορικό κέντρο που είχα επισκεφτεί αφού είχα μετακομίσει.

Στο όνειρο, ο πάνω όροφος λοιπόν χωριζόταν σε δυο κομμάτια όπως και στην πραγματικότητα. Το αφεντικό είχε το συνηθισμένο του γραφείο με τους τείχους τους, ο υπόλοιπος χώρος ήταν περιφρουρημένος από τοίχους φτιαγμένους από σκούρο γυαλί. Για να μπω, έπρεπε να σπρώξω μια επίσης γυάλινη πόρτα. Μέσα σε αυτόν το χώρο είδα ένα δωμάτιο γεμάτο με υπολογιστές κολλημένους στους τοίχους και μπροστά από αυτούς να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, σαν τα μαγαζιά ηλεκτρονικών, τα παιδιά που αντιπαθούσα στο σχολείο μου (γυμνάσιο και λύκειο).

Ο κάτω όροφος στον οποίο δούλευα εγώ (όπως και στην πραγματικότητα) για μια άλλη φορά χάζευα στον υπολογιστή κάνοντας βλακείες, αν και είχα τελειώσει νομίζω τις δουλειές μου. Ξαφνικά μπήκε μέσα το αφεντικό κι άρχιζε να με ρωτάει αν τελείωσα ή όχι και πότε θα κάνω κάτι άλλο. Τα κλασσικά πράγματα, κι εγώ του έλεγα ότι τελείωσα, αλλά δεν με πίστευε. Και τώρα θα πάμε στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι του ονείρου για μένα. Ξαφνικά μπήκαν κάτι σαν αστυνομικοί (αλλά ένα ειδικό σώμα), μαζί τους είχαν κάτι σκυλιά ειδικά εκπαιδευμένα για ένα συγκεκριμένο πράγμα τελείως διαφορετικό από τα συνηθισμένα σκυλιά. Η αίσθηση πάνω στην οποία είχαν εκπαιδευτεί ήταν η αίσθηση της όρασης. Πήγαιναν σε φωτογραφίες κρεμασμένες στους τοίχους και με τα ειδικά μάτια τους μπορούσαν να κεντράρουν την προσοχή τους σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, να μεγενθύνουν αυτό το κομμάτι της εικόνας και να ελέγξουν αν αναγνωρίζουν αυτό το πρόσωπο. Αφού το κάνανε παντού, έφυγαν.

Επαναλαμβανόμενα στοιχεία: χώρος εργασίας, σκυλιά

Απρίλιος 22, 2006

Και οι τρελοί του ’30 βλέπανε σινεμά

Posted in σινεμά, Επαναλαμβανόμενα, Σκύλος στις 10:23 πμ από Διγέλαδος

Σ’ αυτό το όνειρο δεν υπήρχα ήμουν περισσότερο ο σκηνοθέτης του ή ο κάμεραμαν. Ο ήρωας είναι ένας συνηθισμένος λευκός 35ρης (το στερεοτυπικό προφίλ του σίριαλ κίλλερ χεχε – άσχετο) που είχε ζήσει για μια περίοδο σε ένα ειδικό κτίριο απομόνωσης (κάτι σαν άσυλο). Τώρα πάλι βρισκόταν σε ένα κτίριο με μεταλλικούς γυαλιστερούς τοίχους που του θύμιζαν αυτό το άσυλο. Μαζί του ήταν ένα παιδί που κουβαλούσε ένα σακβουαγιάζ. Από ένα τοίχο ακούγονται φωνές σαν μια οχλοβοή. Πλησιάζει και η πόρτα ανοίγει. Καθώς μπαίνει στην αίθουσα συνειδητοποιεί ότι ήταν μια αίθουσα προβολής ταινιών με αρκετά καθίσματα. Όπως κι αυτός, έτσι και οι παθιασμένοι θεατές φορούσαν ρούχα της δεκαετία του ’30. Το περίεργο ήταν ότι δεν έβλεπε καμιά ταινία να προβάλλεται, αλλά του φαινόταν ότι το κοινό κοιτούσε μια λευκή μεγάλη οθόνη όπως κάνουνε και στο άσυλο. Όμως όταν μπήκε μπροστά από την οθόνη κάτι ξεχώριζε κι όντως φαινόταν να παίζει κάτι. Ανέβηκε πάνω σε ένα ανύψωμα σαν εξέδρα που ήταν μπροστά από την οθόνη. Κι αρχίζει με τα χέρια του ψηλά να φωνάζει σε αυτόν που ελέγχει τον προβολέα να φτιάξει το κόντραστ (αντίθεση χρωμάτων) του ασπρόμαυρου φιλμ ώστε να φαίνεται καλύτερα. Όλοι τότε οι θεατές ξεκίνησαν να φωνάζουν περισσότερο σαν να έβλεπαν ένα ματς και μετά άρχισαν να ανεβαίνουν πάνω στην ίδια εξέδρα που είναι και ο χαρακτήρας μας για να παρακολουθήσουν από πιο κοντά όρθιοι. Ήταν ένας αγώνας παλιών αγωνιστικών αυτοκινήτων (εκείνης της εποχής δηλαδή). Στο μεταξύ μπαίνει κάποιος στην αίθουσα για να ελέγξει την φασαρία και μαζί του είχε ένα σκύλο. Ένα ροντβάιλερ. Το ροντβάιλερ περπάτησε ανάμεσα στο πλήθος και μύριζε μέχρι να που πλησίασε το παιδί. Τελικά το σακβουαγιάζ του παιδιού ήταν που του είχε τραβήξει το ενδιαφέρον, το μύρισε καλά-καλά κι άρχισε να το ψαχουλεύει με τη μουσούδα του για να αρπάξει αυτό που βρισκόταν μέσα. Αναγκαστικά το παιδί το άνοιξε το σάκο κι έβγαλε από μέσα ένα λαδωμένο χάρτινο πακέτο. Το άνοιξε κι από μέσα έβγαλε ένα ζαμπόν ή μπέικον και το πέταξε στο σκύλο για να το φάει. Αυτό το κομμάτι κρέας το παιδί δυστυχώς το κρατούσε για το δικό του σκύλο (νομίζω αυτό το μαλλιαρό σκυλί που έβλεπα στα προηγούμενα όνειρα) γι’ αυτό και στεναχωρήθηκε.

Μέσα στο όνειρο έχει μπλεχτεί μια ανάμνηση της χθεσινής μέρας, όπου με το κολλητό μου περάσαμε μπροστά από ένα σπίτι με ένα ροντβάιλερ (το έγραφε από έξω) και ήταν πολύ επιθετικό και έφτιαξα το σενάριο ότι οι ιδιοκτήτες έφυγαν για το Πάσχα και το άφησαν πεινασμένο για να φοβηθούν περισσότερο οι κλέφτες.

Επαναλαμβανόμενα στοιχεία: σκύλος (έστω η σκέψη του), σινεμά, χώρος δουλειάς(;).

Όταν ξανακοιμήθηκα είδα ένα όνειρο για την καταστολή της βίας στη γήπεδο, με την ατάκα: Όχι βία στη βία.