Σεπτεμβρίου 29, 2013

Ονειρολόγιο: Το πρώτο βήμα για να έχεις lucid (συνειδητό) όνειρο, αλλά όχι μόνο

Posted in Συνειδητά (lucid) στις 12:14 πμ από ονειροναύτης

Αν όντως θέλεις να αρχίσεις να αποκτάς συνειδητότητα στα όνειρά σου. Δηλαδή να ξυπνήσεις μέσα στα όνειρά σου και να συνεχίζεις να τα βλέπεις ελέγχοντάς τα, τότε πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξεκινήσεις να καταγράφεις τα όνειρά σου σε ένα ημερολόγιο, ή μάλλον καλύτερα ονειρολόγιο.

Η χρησιμότητά του είναι πολλαπλή:

1) Με αυτόν τον τρόπο αρχίζεις και θυμάσαι όλο και περισσότερα όνειρα με περισσότερες λεπτομέρειες. Αν ξεχάσεις ότι είχες ένα συνειδητό όνειρο, τότε πιο το νόημα να προσπαθείς να δεις ένα;

2) Δείχνεις στο ασυνείδητό σου ότι το εννοείς ότι θέλεις να έχεις συνειδητά όνειρα.

3) Συλλογή ονείρων για περαιτέρω ανάλυση και ερμηνεία. Συγκεκριμένα, εύκολα μπορείς να εντοπίσεις ένα μοτίβο (pattern) σε κάποια σημαντικά όνειρα μετά από κάποιο καιρό και να το συνδυάσεις με συγκεκριμένα γεγονότα που συμβαίνουν τον ίδιο καιρό που έχουν κοινά στοιχεία.

4) Δημιουργικότητα / Έμπνευση / Εφευρετικότητα: Γράφεις ιδέες που σκέφτηκες στο όνειρο που μπορεί να επεξεργαστείς στο μέλλον περισσότερο. Μια ιστορία. Μια μελωδία. Μια ζωγραφιά. Μια λύση σε ένα πρόβλημα.

Τρόπος χρήσης του ονειρολογίου:

1) Βάζεις ένα σπιράλ τετράδιο ή σημειωματάριο δίπλα από το κρεβάτι σου κι ένα μολύβι από πάνω.

2) Αμέσως μόλις ξυπνάς χωρίς να κουνηθείς καθόλου από το κρεβάτι σου και χωρίς να ανοίξεις το φως παίρνεις το σημειωματάριό σου και καταγράφεις ότι θυμάσαι από το όνειρο. Στην αρχή θα είναι μόνο λίγες εικόνες ή κάποιες προτάσεις. Όμως θα δεις ότι όπως περνάνε οι μέρες θα γράφεις και περισσότερα, μέχρι που στο τέλος θα έχεις ένα ολοκληρωμένο όνειρο. Σε εκείνο το σημείο θα θυμάσαι πιο εύκολα τα όνειρά σου και θα μπορείς να καταγράφεις το όνειρό σου αφού κουνηθείς. (Έρευνες δείχνουν ότι 5 λεπτά αφού δεις ένα όνειρο θα ξεχάσεις το 50% του ονείρου και 10 λεπτά μετά το 90% γι’ αυτό βιάσου!)

3) Καλό είναι να γράφεις το όνειρό σου μετά από κάθε όνειρό σου, ακόμα και μέσα στη νύχτα. Για παράδειγμα όταν ξυπνάς από έναν εφιάλτη πριν ξαναπέσεις για ύπνο γράψτο κάτω. Επειδή πολύ πιθανό είναι να το ξεχάσεις. Θα δεις με το καιρό θα το συνηθίσεις και αργότερα να μην χρειάζεται να το κάνεις.

4) Μέσα στην ημέρα πάρε το όνειρό σου και καθαρόγραψέ το. Γιατί πολύ πιθανό να έχεις κάνει άσχημα γράμματα χωρίς το φως και να μην καταλαβαίνεις μετά από μια μέρα τι έγραψες.  Όσο πιο νωρίς τόσο το καλύτερο επειδή μπορεί κατά τη διάρκεια του γραψίματος να θυμηθείς κι άλλα πράγματα από το όνειρο.

5) Στην ίδια σελίδα ή από δίπλα γράψε τι έκανες την προηγούμενη ημέρα (αν είχες κοιμήθηκες λίγο πιο πριν και την προπροηγούμενη) ή κάποια ιδιαίτερη σκέψη που είχες. Αυτό αργότερα θα σε βοηθήσει να βρεις τα μοτίβα και την αντιστοιχία μεταξύ ονείρων και πραγματικών καταστάσεων.

6) Υπογράμμισε σημαντικές λέξεις για σένα. Και μην ξεχάσεις τα συναισθήματα που είχες κατά την διάρκεια του ονείρου, αλλά και όταν ξύπνησες. Πάλι θα σε βοηθήσει για την μετέπειτα ερμηνεία τους.

Τεχνολογικά μέσα διατήρησης ονειρολογίου:Αν είστε της τεχνολογίας και έχετε smart phone, Δηλαδή συσκευή κινητού τηλεφώνου που δέχεται applications, υπάρχουν πολλά προγράμματα που σας παρέχουν την δυνατότητα να καταγράφετε τα όνειρά σας εύκολα μόλις ξυπνάτε. Εγώ χρησιμοποιώ το Dream Journal Pro για android. Υπάρχει και σε δωρεάν έκδοση: Dream Journal Demo: https://play.google.com/store/apps/details?id=org.radiantmonkeysoftware.dreamjournaldemo&hl=el

 

Advertisements

Μαΐου 27, 2012

Η πρώτη δημοσιεύση blog μέσα από όνειρο έγινε πραγματικότητα!

Posted in Συνειδητά (lucid), Links στις 10:27 μμ από ονειροναύτης

Ο προγραμματιστής Michael Paul, έχει θέσει ως στόχο να καταγράφει τα διαυγή του όνειρα (lucid dreams) στον υπολογιστή του, και να κάνει τις σχετικές αναρτήσεις στο blog του http://lsdbase.org/ . Ήθελε κατά έναν τρόπο κάπως να επικοινωνήσει μέσω των ονείρων του με τον υπολογιστή. Αλλά πως θα γινόταν αυτό με κάποιες κινήσεις των ματιών του; Ήδη αυτές τις κατέγραφε στον υπολογιστή του, αλλά δεν υπήρχε αυτή η διαδραστικότητα εκτός από τις πολλές αντιδράσεις που είχε με κάποια συγκεκριμένα τραγούδια κτλ. Μέχρι που αποφάσισε να μάθει κώδικα Mors. Έτσι με το ανοιγοκλείσιμο των ματιών του θα μπορούσε να καταγράψει τις ονειρικές του σκέψεις. Και μόλις πριν λίγες μέρες είχαμε την πρώτη επιτυχημένη ανάρτηση μέσα από το ονειρό του. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο:

Νοέμβριος 6, 2008

Η Χώρα των Μαγικών Ονείρων

Posted in Βιβλία, Συνειδητά (lucid) στις 12:20 πμ από Διγέλαδος

του Άρη Δημοκίδη

Ένα παιδικό βιβλίο που διαβάζεται κι από μεγάλους.

Ένα βιβλίο που μας εξιστορεί μια περιπέτεια των αδερφών Στε, της Στέλλας και του Στέφανου. Μια ιστορία που εξελίσσεται περισσότερο στα όνειρά τους παρά στην πραγματικότητα.

Τι μ’ άρεσε:

  • Το χιούμορ: Σαν αυτά τα όμορφα αστεία που λένε τα μικρά παιδιά χωρίς να το καταλαβαίνουν. Που να βλέπατε αυτούς που με κοιτούσαν απορημένοι όταν γελούσα καθώς το διάβαζα στο μετρό.
  • Ο κοινωνικό-οικονομικός ρεαλισμός: Περιγραφή μιας οικογένειας που ίσα-ίσα τα βγάζει πέρα, ζει μέσα σε τέσσερις τοίχους σαν «σπιρτόκουτο» και γύρω-γύρω πολυκατοικίες. Εδώ το χιούμορ είναι σύμμαχός τους, με δυο αξιολάτρευτους γονείς.
  • Οι αναφορές στο κόσμο των ονείρων και τον έλεγχό τους: Δεν έχω διαβάσει καλύτερη απόδοση των τρόπων ελέγχου των ονείρων. Μπορεί κι ένα παιδί να καταλάβει πως μπορεί να τα εκμεταλλευτεί, να συνειδητοποιήσει ότι ονειρεύεται και να βάλει ένα τέλος στους εφιάλτες του. Που πραγματικά θα το χρειαζόμουν όταν ήμουν παιδάκι, όπως κάθε παιδί, μιας και είναι πιο συχνοί οι εφιάλτες σε μικρές ηλικίες. (Το μόνο αμφιλεγόμενο στοιχείο είναι τα κοινά όνειρα, για τα οποία δεν έχουμε κάποιες επιστημονικές αποδείξεις, αλλά καταλαβαίνω την χρήση τους για την μυθοπλασία της ιστορίας. Και τη χρονική διάρκεια ενός ονείρου, ακόμα και συνειδητού)
  • Τα ίδια τα αδέρφια: Πραγματικά αξιολάτρευτα, θα ‘θελα να τα γεμίσω φιλιά αν τα έβλεπα μπροστά μου. Κομμάτια της προσωπικότητάς μου και του παρελθόντος μου ταυτίστηκαν και με τα δυο παιδιά.

Τι θα ‘θελα:

  • Περισσότερες εικονογραφήσεις: Είδα μια τόσο όμορφη εικονογράφηση έξω από το βιβλίο και περίμενα να δω κάτι ανάλογο ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, ειδικά όταν είναι παιδικό. Ψιλοστεναχωρήθηκα, αλλά σίγουρα αυτό δίνει περισσότερο χώρο για φαντασία για τους μικρούς αναγνώστες.
  • Να υπάρχει κάτω από το μαξιλάρι κάθε παιδιού 🙂

Απορία:

  • Πώς και σκέφτηκε ο συγγραφέας, να ονομάσει «φωτεινό όνειρο» το «συνειδητό» όνειρο ή αλλιώς «διαυγές» όνειρό; Μ’ άρεσε πάντως και είναι πιο κοντά στη γλώσσα ενός παιδιού.

Τo blog του συγγραφέα και η αναφορά του στο βιβλίο εδώ: enteka.blogspot.com

Και τα αδέρφια Στε έχουν blog! κλικ εδώ

Και το ίδιο το βιβλίο εδώ

Ιουνίου 5, 2007

Μακρινή Πόλη

Posted in Συνειδητά (lucid) στις 4:53 μμ από Διγέλαδος

Τελευταία τα διαυγή όνειρα μου κρατάνε πολύ ώρα εκτός από το ότι είναι πολύ έντονα. Τις τελευταίες μέρες επιθυμούσα να είχα ένα και τελικά εχθές το βράδυ αφού μίλησα με τον Lexx για αυτά και διάβασα για 10 λεπτά για αυτά στη σελίδα lucipedia.com είδα ένα συνειδητό όνειρο εχθές το βράδυ. Δηλαδή ένα όνειρο στο οποίο είχα συνειδητοποιήσει ότι ονειρευόμουν. Το περίεργο ήταν ότι ούτε καν αναρωτήθηκα αν ονειρευόμουν ή όχι. Από την αρχή ήμουν σίγουρος ότι ονειρευόμουν. Μερικές φορές όμως αυτό μπορεί να σου δίνει απλώς μια ψευδή αίσθηση της διαύγειας γιατί τελικά απλώς ονειρεύεσαι ότι έχεις συνειδητοποίησει ότι ονειρεύεσαι (άντε βγάλε άκρη τώρα). Λοιπον, που ήμασταν; Α ναι στο όνειρο.

Είδα ότι ήμουν στην κορυφή μιας μικρής πολής σε ένα λόφο (και εχθές διάβασα ότι αυτό σημαίνει ότι έχεις μια συνείδηση για το που βρίσκεσαι ψυχικά/συναισθηματικά και μπορείς να τα δεις όλα από πάνω / μια σοφία / τα ουράνια / το προπύργιο των δικαίων.. κτλ… αν και δεν πιστεύω σε ονειροκρίτες κτλ. Αυτό φαίνεται και από το ότι είδα ένα όνειρο με αυτό το θέμα, αφού το διάβασα το θέμα κάπου, ώστε να σημαίνει κάτι).

Μπήκα σε ένα σπίτι για να το εξερευνήσω με μια διάθαιση για πείραγμα. Μετά συνέχισα στον κατηφορικό δρόμο. Σκέφτηκα να προσπαθήσω να πετάξω. Λίγο δοκίμασα, αλλά οι νόμοι της φυσικής στο μυαλό μου ήταν πολύ ισχυροί κι έτσι δεν είχα πολύ διάθεση να προσπαθήσω κι άλλο κι έτσι συνέχισα το δρόμο μου μέχρι που έφτασα στο κέντρο της μικρής πόλης. Εκεί ήταν ένα καφενείο κι απ’ έξω καθόταν ένας γέρος ή μια μεγάλης ηλικίας κυρία. Αυτός(η) μου είπε μια σοφή κουβέντα για τις γυναίκες και την τρέλα, αλλά δεν τη θυμάμαι καλά, παρόλο που την επανέλαβα πολλές φορές στο μυαλό μου για να μην τη ξεχάσω. Πιο πέρα συνάντησα ένα είδος Ινδιάνου Μάγου / Ιερέα από τη φυλή των Ινκας ή κάτι τέτοιο. Και πρόσπαθησε να με εξαγνήσει με κάτι μεγάλα κολιέ που είχαν κάτι ξύλινα κομμάτια που κάνανε θόρυβο. Κι εγώ ήμουν πολύ πρόθυμος για την όλη διαδικασία όπου τα πήρα μόνος μου από τη μια άκρη και τα έτριβα πάνω μου… Μετά είδα στο δρόμο δυο κοπέλες που πρέπει να ήταν αδερφές, και είχαν μια παράξενη ομορφιά. Με καλέσανε σπίτι τους, το οποίο βρισκόταν πάνω σε ένα πέτρινο δρόμο κολλημένο με άλλα σπίτια και με μια μεγάλη γκρι πόρτα, και φυσικά εγώ πήγα..

Powered by ScribeFire.

Δεκέμβριος 29, 2006

Μα ποιος είναι αυτός ο χοντρός άνδρας;

Posted in Διάλογοι, Συνειδητά (lucid) στις 12:32 μμ από Διγέλαδος

Άρχισα να έχω μια διαύγεια στο τελευταίο μου όνειρο όταν ένοιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήταν ένας άντρας με πολύ εύσωμη κορμοστασιά, ο οποίος ένοιωθα ότι δεν ανήκει στο όνειρό μου. Έφτασα στο σημείο να συγκαλέσω μύτηνγκ όλους τους χαρακτήρες που ονειρεύτηκα εκείνο το βράδυ. Αν και αυτό δεν έγινε συνειδητά, αλλά από το υποσυνείδητό μου. Κάτι του βρωμούσε μάλλον και αυτού. Και μετά έβαλε το συνειδητό μου μυαλό στα ηνία της ανάκρισης. Ο χοντρός κύριος ήταν μόνος στην μια κεφαλή του μαύρου τραπεζιού (αν και δεν είχε αναλάβει αυτό το ρόλο, αλλά περισσότερο ως θεατής). Σε αυτό το μεγάλο τραπέζι βρισκόντουσαν και όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα των χθεσινών ονείρων μου αν και αυτά καθόντουσαν στην μια πλευρά του τραπεζιού κι εγώ καθόμουν μόνος μου απέναντί τους. Η περισσότερη συζήτηση, αν όχι όλη, έγινε με τον μαύρο χαρακτήρα του ονείρου μου. Ήταν κι ο κεντρικός χαρακτήρας στα τελευταία λεπτά, και τον είχα κάπως απέναντι μου. Άρχισα να αγορεύω:

«Ήρθαμε εδώ για να καταλάβω τι κάνει ο άλκ.. ο Αλκίνοος;»

«Αλκιβιάδης» απάντησε ο μαύρος και συνέχισα εγώ εκνευρισμένος:

«Ναι, ναι. Τι κάνει εδώ; Στο όνειρό μου! Όνειρό μου;» Εδώ συνειδητοποίησα πλήρως ότι ονειρεύομαι. «Ναι. Αυτή τη στιγμή ονειρεύομαι. Εσείς είστε χαρακτήρες του ονείρου μου. Καταλαβαίνω γιατί υπάρχετε και σας αισθάνομαι σαν κάτι το φυσικό / λογικό που είστε εκεί. Αυτός όμως όχι.» και έδειξα τον χοντρό άντρα με το χέρι μου.

«Δηλαδή» είπε ο μαύρος άντρας «αν βγάλω τη κουτάλα μου και σε χτυπήσω δεν θα πονέσεις» Εδώ εννοεί μαχαίρι, γιατί η κουτάλα στα παιδικά μου χρόνια ήταν ένα από τα απειλητικά μέσα στα οποίο αναφερόντουσαν οι γονείς μου για να με φοβερίσουν. Και ήταν κάτι το οποίο αναφέρθηκε για μια στιγμή και σε μια (πραγματική) συζήτηση προχθές.

Και εκεί που πήγαινε να τη βγάλει από κάτω από το τραπέζι απάντησα αμέσως. «Όχι, θα πονέσω. Στα όνειρα μπορείς να αισθανθείς τον πόνο κι άφησε την κάτω γιατί δεν έχω καμιά όρεξη να τον νοιώσω. Αυτή τη στιγμή είναι 5:30 με 6:00 το πρωί. Το αισθάνομαι ότι κοιμάμαι αυτή τη στιγμή στο κρεβάτι μου.» Μπήκα για λίγο στο πειρασμό να συγκεντρωθώ περισσότερο στο πραγματικό μου σώμα, αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν ρίσκο και θα έχανα τη συγκέντρωσή μου. Αυτοί με κοιτούσαν αποσβολωμένοι. Τελικά δεν μπορούσα να κρατηθώ περισσότερο απ’ ότι φαινόταν και ξύπνησα χωρίς να το θέλω εκείνη τη στιγμή. Κοίταξα το ρολόι μου και ήταν όντως 6:00 το πρωί ακριβώς.

Για όσους είναι περίεργοι παραθέτω και τα όνειρα που με οδήγησαν σε αυτή τη διαύγεια. Αλλά προειδοποιώ ότι είναι κάπως βαρετά και δεν έχουν κάτι το φανταστικό όπως κάποια άλλα που γράφω εδώ.

Στο πρώτο όνειρο που θυμάμαι είδα όλα σχεδόν τα παιδιά από την παρέα που βρεθήκαμε μαζί εχθές το βράδυ. Ήταν κάτι που δεν περίμενα κι απλώς είχα πει στον εαυτό μου φαντάσου να τους έβλεπα. Όμως ξύπνησα πολύ σύντομα, μάλλον επειδή διψούσα ή επειδή ξαφνιάστηκα που τους είδα. Η ώρα ήταν 4:30. Μετά όταν αποκοιμήθηκα είδα ότι καθόμουν σε ένα μικρό μαύρο τραπεζάκι. Σαν αυτό που είχα παλιά στο μπαλκόνι μου. Ήμασταν εγώ, ένας μαύρος άνδρας που ένοιωθα ότι τον γνώριζα, ένας άλλος άνδρας από την προηγούμενη παρέα του ονείρου μου, και ο χοντρός άντρας και καθόμασταν έξω από μια ανακαινισμένη καφετέρια / μπυραρία με μεζέδες που παλιότερα πρέπει να ήταν γερμανικό μεσαιωνικό πέτρινο σπίτι κάποιου αυλικού. (Ήταν αρκετά ψηλό). Μπήκα μέσα και κατέβηκα τα πέτρινα σκαλοπάτια για να βρω στον υπόγειο τον άλλο φίλο μας (ανήκει και στην προαναφερθείσα παρέα) ο οποίος σέρβιρε. Οι λίγοι πελάτες όμως κάνανε παράπονα για το ότι αργούσε πολλή ώρα το φαγητό. Ειδικά οι συγκεκριμένοι πελάτες μοιάζανε με τους πραγματικούς συγγενείς του «σερβιτόρου» φίλου μας, τους οποίους είδα για πολύ λίγο. Είχε χώρο να κατέβουμε όλοι κάτω άλλα όπως ανέβαινα είπα άστο καλύτερα. Αρκετά περνάει. Γύρισα πίσω στο τραπεζάκι με τους άλλους τρεις, το οποίο τραπεζάκι βρισκόταν τώρα ακόμα πιο μακριά από το κτίριο πάνω σε χαλίκια και ο εύσωμος άνθρωπος που καθόταν μαζί μας να μου κάνει μια μεγάλη εντύπωση. Τι θα πίναμε; Εγώ ήθελα πολύ να πιω τσάι του βουνού. Και είχα φέρει ένα ματσάκι σε σακουλάκι. (Πρέπει να διψούσα πάρα πολύ τελικά) Ζεστό νερό μπορούσαμε να ζητήσουμε από τη σερβιτόρα. Δυστυχώς όμως είχαμε άσπρα κυπελάκια. Για κάποιο λόγο έπρεπε να πάω πιο μακρυά και να βάλω λίγο νερό απ’ αυτό που είχαμε στα φυλλαράκια μέσα στο κυπελάκι μου. Τους άφησα μερικά φύλλα όμως και σε αυτούς. Ο ένας τα πατούσε για να γίνουν μικρά κομματάκια. Ενώ εγώ εκεί που ήμουν έκανα ένα μίγμα με το νερό και τα φύλλα και μετά γύρισα στο τραπέζι. Αλλά στη διαδρομή έχυνα σιγά-σιγά το νερό που είχε μέσα το κυπελάκι γιατί ήταν κρύο. Τέλος πάντων έβαλα και το ζεστό νερό μαζί με τα μικρά κομματάκια που είχε κάνει και ο φίλος μου και κάποια στιγμή τελειώσαμε.

Στο δρόμο του γυρισμού αναρωτιόμουν τι δουλειά είχε αυτός ο εύσωμος άνθρωπος μαζί μας. Ο λευκός άντρας μου είπε: «Ποιος χοντρός; Εμείς οι τρεις ήμασταν μόνο!» Εγώ του απαντάω: «Καλά, μας δουλεύεις; Ο άλλος ο αλκ..»

«Αλκιβιάδης» με στμπληρώνει ο μαύρος.

Και τότε ήταν που συγκάλεσα το συμβούλιο για να δω τι στο καλό γινόταν.

Επαναλαμβανώμενο στοιχείο όπως βλέπουμε από το προχθεσινό όνειρό μου το χρώμα μαύρο. Επίσης εχθές το παραέκανα στο φαγητό.  Πολύ τυρί που μου προκαλούσε και δίψα.

Δεκέμβριος 11, 2006

Πώς αντιμετωπίζουν τα όνειρα οι Alluminatoi

Posted in blogοσφαιρα, Συνειδητά (lucid) στις 3:53 μμ από Διγέλαδος

στο blog τους

Ιουνίου 22, 2006

Αγαπητοί αναγνώστες του ονειρολογίου

Posted in blogοσφαιρα, Συνειδητά (lucid) στις 4:42 μμ από Διγέλαδος

Να σας συστήσω ένα συνονειροναύτη μου στην ελληνική blogοσφαιρα

Ale Lexxman's Goriana  

και η ειδικότητα του τα Lucid Dreams (συνειδητά όνειρα):

Μαΐου 3, 2006

Ερωτηματολόγιο για lucid dreams

Posted in Συνειδητά (lucid) στις 11:31 μμ από Διγέλαδος

Όποιος έχει εμπειρίες από συνειδητά όνειρα, και δεν τον πειράζει να γράψει τις απαντήσεις στα αγγλικά μπορεί να απαντήσει στο ερωτηματολόγιο της askondra για την πτυχιακή της.

Μαρτίου 23, 2006

Χαμένος στην Κίνα

Posted in Συνειδητά (lucid) στις 10:54 πμ από Διγέλαδος

Επιτέλους κι ένα συνειδητό όνειρο μετά από αρκετό καιρό. Έφτασα με το τρένο σε μια περιοχή που δεν έβλεπες ίχνος του ανθρώπινου πολιτισμού, πανέμορφα πράσινα κι ατελείωτα λαγκάδια. Ο σκοπός ήταν να φτάσω στον επόμενο σταθμό με τα πόδια γιατι δεν μπορούσε μάλλον το τρένο να πάει μέχρι εκεί (δικό μου συμπέρασμα αυτό) Ξεκίνησα χάραμα, και περπατούσα μέσα από κάτι μικρά μονοπατάκια. Σκέφτηκα ότι τουλάχιστον έπρεπε να βρω έναν κεντρικό δρόμο που λογικά θα οδηγούσε στον επόμενο σταθμό. Μετά από λίγο περπάτημα, έφτασα σε αυτόν τον δρόμο. Και μπορούσα να είχα μια πανέμορφη θέα. Επιτέλους ονειρεύομαι ότι είμαι έξω από κτίριο (βλέπε προηγούμενο όνειρο)! Καθώς περπατούσα άρχισα να βλέπω και ανθρώπους να περπατάνε επίσης και σιγά σιγά να αυξάνονται και λέω άρα θα είμαι σε καλό δρόμο, όμως τα πρόσωπά τους ήταν κάπως παραμορφωμένα και σκέφτηκα αποκλείεται να είναι είναι αυτό αληθινό και συνειδητοποίησα ότι ονειρεύομαι. Με χαρά εγώ, άρχισα να παρατηρώ με πιο προσοχή το περίγυρω μου αλλά και τους ίδιους τους ανθρώπους. Όσο περισσότεροι γινόντουσαν τόσο πιο θολό γινόταν το πρόσωπό τους, λες και επειδή ήταν πολλοί δεν προλάβαινε το υποσεινήδητό μου να τους φτιάξει ένα πρόσωπο! Ενώ τα μαλλιά τους και τα ρούχα τους μπορούσα να τα δω μια χαρά! Αλλά το περίεργο δεν ήταν τόσο αυτό, αλλά το ότι άρχισαν να μαζεύονται και πολλοί Κινέζοι, λές και ήμουν όντως στην Κίνα. Όμως τα πρόσωπα των Κινέζων μπορούσα να τα δω μια χαρά! Ίσως επειδή όλοι μοιάζαν μεταξύ τους (το κλασσικό που λέει ο κάθε λαός για τους άλλους λαούς, ότι όλοι φαίνονται ίδιοι) και δεν χρειαζόταν πολύ προσπάθεια να φτιαχτούν τα πρόσωπά τους.

Μετά άρχιζα να τους παρενοχλώ (όχι μόνο τους Κινέζους) χωρίς φυσικά να αντιδρούν (σαν μαριονέτες ήταν). Πήγαινα και τους πείραζα τα ρούχα, τους έγδυνα από περιέργεια κι άλλα (είμαι πολύ πειραχτήρι τελικά) κι αφού εστίαζα σε αυτούς για αρκετή ώρα μπορούσα να δω και λίγο τα πρόσωπά τους. Το άλλο περίεργο είναι ότι όταν τους πλησίαζα πολύ με το σώμα μου και βουτούσα το χέρι μου, έμπαινε μέσα στο σώμα τους κατά μια έννοια, δηλαδή έμπαινα εγώ και μπορούσα να δω από μέσα από το σώμα τους σαν να μην είχαν κατασκευαστεί καλά ώστε να πληρούν όλους τους κανόνες φυσικής και ανατομίας… (σαν ένα bug σε ένα computer game)

Ως φυσικόν, βαρέθηκα και είπα μέσα μου, ώρα να φύγω, να αλλάξω το σκηνικό γύρω μου τελος πάντων. Η τεχνική που υπάρχει για να καταφέρνεις κάτι τέτοιο είναι να περιστρέφεσαι γύρω από τον εαυτό σου, όπως κάνουν τα μικρά παιδιά για να ζαλιστούν. Αλλά έχω τόσο καιρό να το κάνω αυτό που δεν μπορούσα να το κάνω με επιτυχία, σαν να μην ήξερα πως. Δηλαδή έκανα με τα πόδια μου μια μισή περιστροφή και μετά σταματούσα κι έλεγα όχι δεν το κάνω καλά. Και προσπαθούσα να δώσω και φόρα στον εαυτό μου :s Μετά εμφανίστηκε ένα κουτί από το πουθενά να αιωρείται και είχε κάτι σαν οθόνες και από τις τέσσερεις πλευρές. Με κάτι οδηγίες ή σύμβολα πάνω τους, δεν θυμάμαι πολύ καλά. Αλλά πάντως έλεγα, να ωρίστε διαβάζω μια χαρά που λένε κάποιοι ειδικοί ότι δε γίνεται να διαβάζω στα όνειρα κι ολας. Στο μεταξύ με κοιτούσα οι περαστικοί με περιέργεια και ερχόντουσα κοντά μου και με ρωτούσαν τι έκανα. Μετά άλλαξε το όνειρο κι έτσι έχασα την συνειδητότητά μου.

Μαρτίου 3, 2006

Στόχος

Posted in Συνειδητά (lucid) στις 10:34 πμ από Διγέλαδος

Απόψε θα δω συνειδητό όνειρο. Το πήρα απόφαση. Βρήκα κι ένα καλό προσωπικό reality check. Συνέχεια τελευταία λύνονται τα κορδόνια μου και τα κοιτάζω αν είναι δεμένα.  Κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα λέω «Τώρα ονειρεύομαι;» έτσι όταν έρθει η στιγμή στο όνειρο μου να τα κοιτάξω, να συνειδητοποιήσω ότι ονειρεύομαι. Για να δούμε αν θα δουλέψει. (Η άλλη συνήθεια φυσικά είναι να κοιτάζω το κινητό μου, αλλά δεν το κουβαλάω στα όνειρά μου 😛 )

Επόμενη Σελίδα