Μαρτίου 7, 2011

Από φίλος -> εχθρός

Posted in Σχέσεις, Σκύλος στις 11:45 πμ από Διγέλαδος

Είχα πάει να επισκεφτώ ένα φίλο μου αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας. Είχε ένα σκυλάκι, μικρό σε ηλικία, ράτσας boxer. Συνήθως τα boxer είναι κάπως φοβιστικά, αλλά αυτό ήταν απίστευτα φιλικό και πανέμορφο. Με υποδέχτηκε με αγκαλιές και γλειψίματα. Καθόμουν στον καναπέ και ερχόταν πάνω μου κι αυτό. Όμως κάποια στιγμή βγήκε έξω από το σπίτι και βρήκε ένα καλώδιο πεταγμένο. Πριν προλάβω να κάνω κάτι το δάγκωσε από περιέργεια. Δυστυχώς έπαθε ηλεκτροπληξία. Μόνο τον ήχο άκουσα και μετά όταν πήγα να δω είχε εξαφανιστεί. Εκεί κοντά ήταν ο μπόγιας. Είχα καταλάβει ότι είχε δει το σκυλί να την κοπανάει και σχεδίαζε να τον κάνει δικό του τεντώνοντας το λουρί που είχε στα χέρια του. Μας είπε μετά ότι μπορούσε να τον κρατήσει γιατί δεν είχε αναγνωριστική ταυτότητα πάνω του (όπως θα έπρεπε). Εγω είχα τρομάξει για αυτό αλλά ανακουφισμένος που δεν πέθανε. Γυρνάω στην αυλή και τον βλέπω να σκάβει στο χώμα του κήπου. Έψαχνε την τροφή που είχε θάψει εκεί τις προηγούμενες φορές. Πήγα να τον πλησιάσω, αλλά μου γρύλισε. Είχε αλλάξει. Δεν ήταν αυτός που ήξερα. Αν πλησίαζα θα μου έκανε κακό. Τον άφησα να φύγει. Όταν ήρθε ο φίλος μου προσπάθησα να του πω τι έγινε, αλλά έκλαιγα τόσο πολύ..

Advertisements

Ιουλίου 14, 2010

H Kass μας έστειλε το όνειρό της

Posted in Οικολογικά, από E-mails στις 10:32 μμ από Διγέλαδος

Είπα και εγώ να μοιραστώ μαζί σας ένα από τα όνειρα που έχω δει και μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση:

Επί έναν ολόκληρο μήνα, κάθε βράδυ, ονειρευόμουν ένα δάσος. Όσο προχωρούσαν οι νύχτες, τόσο πιο βαθιά χωνόμουν μέσα στο δάσος, το οποίο, κρίνοντας από τη βλάστησή του, δεν ήταν δάσος στη χώρα μας, αλλά μάλλον κάπου στην Κεντρική Ευρώπη (όπου έχω γεννηθεί). Μου θύμιζε μάλιστα ένα δάσος που είχα επισκεφθεί μικρή και το περπάτησα τόσο πολύ μέσα στο όνειρό μου, που ακόμη και σήμερα, το θυμάμαι με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια, τα δέντρα, τις πευκοβελόνες στο χώμα, την κλίση που έπαιρνε σε κάποιο σημείο για να συναντήσει ένα ρυάκι. Καθώς οι νύχτες προχωρούσαν, άρχισα να αισθάνομαι ότι πρόκειται να βρω κάτι βαθειά μέσα στο δάσος, και άρχισα μάλιστα να ανυπομονώ  και να περιμένω την αποκάλυψη.

Μέσα στο «κέντρο» αν μπορώ να το πω του δάσους, υπήρχε ένα ξέφωτο και στο ξέφωτο υπήρχε ένα λευκό σπίτι, που έμοιαζε με ένα τετράγωνο, χωρίς σκεπή (μόνο με την πλάκα) και με βεράντα γύρω γύρω από όλο το κτίσμα. Μου φάνηκε πολύ παράταιρο το να βρίσκεται εκεί, δεν ταίριαζε καθόλου. Μπήκα μέσα και ανακάλυψα πως ήταν έρημο, αλλά αμέσως αισθάνθηκα πως μέσα σε κείνο το σπίτι ζούσε μια ευγενής με το όνομα Ελιζαμπέτα, η οποία αυτοπυρπολήθηκε. Θυμάμαι πως στο όνειρο μου ήρθαν εικόνες από την Ελιζαμπέτα να καίγεται και συνειρμικά, θυμάμαι πως σκέφτηκα και τον Φοίνικα. Ήταν η τελευταία φορά που ονειρεύτηκα το δάσος.

Το όνειρο αυτό με είχε επηρεάσει πολύ και για ένα χρονικό διάστημα πίστευα πως ίσως το δάσος αυτό να υπάρχει κάπου και να βρεθώ εκεί κάποια στιγμή. Πριν από μερικά χρόνια, ένας φίλος που έκανε εκτενή ψυχανάλυση για κάποια ζητήματα και γενικά δούλευε με τον συμβολισμό στα όνειρα, αποπειράθηκε να μου το εξηγήσει και οφείλω να ομολογήσω πως η ερμηνεία του ήταν πολύ πειστική!!!

Kass

Ιουνίου 28, 2010

Ο Λ. μας έστειλε το όνειρό του

Posted in από E-mails στις 8:57 πμ από Διγέλαδος

Θραύσμα: είχα πάει σε ένα θέατρο που ήταν και βιβλιοθήκη (πώς λέμε καφεβιβλιοπωλείο;), με ράφια δίπλα στα καθίσματα των θεατών. Όλα τα βιβλία ήταν τεράστια λεξικά και παλιές δερματόδετες εγκυκλοπαίδειες με φθαρμένες ράχες. Η επίσκεψή μου είχε στόχο τον σχεδιασμό μιας σκηνής στην οποία η παράσταση θα διακοπτόταν από πιστολίδι, με έναν χαρακτήρα να προσπαθεί ταυτόχρονα να αποκρυπτογραφήσει ένα από τα παλιά βιβλία, που ήταν κάτι σαν Νεκρονομικόν. Για να δικαιολογήσω την παρουσία μου, πήρα μέρος στις πρόβες του θιάσου. Ο σκηνοθέτης με θεώρησε άχρηστο στο ρόλο του παππού, ενώ όσοι ηθοποιοί ήταν παιδιά ενθουσιάστηκαν, αφού είναι μαθημένα να δέχονται σαφώς ψεύτικες εικόνες στα παιδικά έργα, όπως μια μαγκούρα και μια λευκή περούκα σε έναν νεότατο άνθρωπο.

—————————————————————————-

Έπινα καφέ με το φίλο μου το Γ. Σηκώθηκε για να πάμε στις εισαγωγικές εξετάσεις της MENSA (που πραγματικά έγιναν την περασμένη Κυριακή και λέγαμε να πάμε, αλλά τις χάσαμε). Αυτός στάθηκε κάποια στιγμή να μιλήσει με κάποιον κι εγώ προχώρησα, ώσπου έφτασα δίπλα στη Μεγάλη Βρετανία (το ξενοδοχείο) έξω από την οποία άνθρωποι γυμνάζονταν σε διαδρόμους και όργανα. Ξεχώριζε ένας μπόντι μπίλντερ. Κι ένας Σκωτζέζος με κιλτ και κόκκινες μπότες, τον οποίο ο θυρωρός αποκαλούσε «κύριο πρόξενο». Ο Σκωτσέζος έψησε μια ωραία νεαρή κι έφυγαν μαζί. Εγώ το είδα γιατί περίμενα να με φτάσει ο Γιάννης.

Ανεβήκαμε σε βρώμικες κυλιόμενες σκάλες και μπήκαμε στο διπλανό (ανύπαρκτο στον πραγματικό κόσμο) ξενοδοχείο. Δεν ήμασταν πια οι δυο μας με το Γ, αλλά μαζί με δυο φίλους ακόμη, τον Γ και τον Μ, που είναι πολύ γυμνασμένος. Είχαμε πάει εκεί ψάχνοντας τον διαγωνισμό μπόντι μπίλντιγκ στον οποίο ήθελε να συμμετάσχει ο Μ. Οι άλλοι άνοιξαν παρά τις διαμαρτυρίες μου την πρώτη πόρτα που είδαν («Συντηρητής Καυστήρα»), αλλά μας την έκλεισαν κατάμουτρα πριν καν προλάβουμε να δούμε το εσωτερικό του δωματίου.

Ανεβήκαμε ακόμη έναν όροφο και βρεθήκαμε σε ένα σκοτεινό και σκονισμένο δωμάτιο (που ξύπνιος το αναγνώρισα ως το χολ του φίλου μου του Α από τα φοιτητικά χρόνια, που πάντα το θεωρούσα ορισμό του αποπνικτικού χώρου). Μια υπέρβαρη υπάλληλος προσφέρθηκε να μας βοηθήσει κι άρχισε να κατεβάζει παλιά δερμάτινα σακ βουαγιάζ από την ενσωματωμένη βιβλιοθήκη του γραφείου της. Μας εκμυστηρεύτηκε ότι δεν αντέχει την πίεση της δουλειάς της και πίνει ένα μπουκαλάκι ούζο κάθε μέρα (μάρκας «Τσιτσαντά» ή κάπως έτσι, το επανέλαβε πολλές φορές). Μόλις εξηγήσαμε τι ακριβώς θέλουμε, μας παρέπεμψε στην άλλη υπάλληλο.

Διασχίσαμε στενούς διαδρόμους με καμένες λάμπες και άδεια δωμάτια. Φτάσαμε σε έναν πιο φωτεινό χώρο, ο οποίος ήταν γεμάτος χοντρούς ιστούς αράχνης, καστανούς από την πυκνή σκόνη. Υπήρχε και ένα κουζινάκι με φθαρμένα και σπασμένα λευκά πλακάκια, καρέκλες με μισοσπασμένη την ξύλινη επένδυση (τώρα αναγνωρίζω στη σκηνή εικόνες που θυμίζουν τη φοιτητική εστία στην οποία έζησα για χρόνια). Δεν ήμουν πια με τους φίλους μου, αλλά με την αδελφή μου, το γαμπρό και τα ανίψια μου. Όχι σε ξενοδοχείο, αλλά σε δημόσια υπηρεσία, στην οποία αναμενόταν επίσκεψη του υπουργού. Η υπάλληλος, μια Κινέζα, έλεγε με αναίδεια ότι δεν έφταιγε αυτή για την κατάσταση του χώρου και δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Μας σέρβιρε ένα ωραίο ψωμί που το τσιμπολόγησαν τα ανίψια μου. Η πάνω πλευρά της κόρας σε μεγάλωνε πέντε ημέρες (μάκραιναν ακόμη και τα γένια αντίστοιχα!) κι η κάτω σε μίκραινε άλλο τόσο. Μόλις το αντιλήφθηκα αυτό, ξύπνησα τρομοκρατημένος και δυσκολεύτηκα πολύ να νιώσω ασφαλής για να ξανακοιμηθώ, αν και ήμουν κατάκοπος.

Μαΐου 15, 2010

H anidifranco είδε ένα όνειρο

Posted in blogοσφαιρα, Εφιάλτες, από E-mails στις 9:46 πμ από Διγέλαδος

και το έχει δημοσιεύσει στο blog της.
Μπορείτε να βρείτε τα αρχέτυπα;

Μαΐου 3, 2010

Τιτανικός ΙΙ

Posted in Εφιάλτες, Εμπνεύσεις, Κοινωνικά στις 11:06 μμ από Διγέλαδος

«Αφήστε με να βγω!» φώναξε χτυπώντας τις γυάλινες πόρτες μάταια. Μάταια, επειδή οι εξωτερικές πόρτες του πλοίου Τιτανικός ΙΙ, ήταν ερμητικά κλειστές και οι παρακλήσεις του δεν φαίνονταν να εισακούονται.

«Μα γιατί δεν τις ανοίγουν;» κλαψούρισε ο επιβάτης ενώ κάποιοι που περνούσαν από κοντά αναρωτιόνταν τι συμβαίνει. Φυσικά δεν χρειάστηκε να βγουν μέχρι τώρα έξω, αφού περνούσαν μια χαρά στο εσωτερικό του πλοίου. Έμειναν για λίγο ακίνητοι για να παρατηρήσουν καλύτερα τον απεγνωσμένο επιβάτη. Απορίες άρχισαν να γεννιούνται στο μυαλό τους.

«Γιατί να θέλει κάποιος να βγει;» ρώτησε ο ένας χαμηλόφωνα.

«Αυτό είναι το θέμα; Γιατί δεν τον αφήνουν να βγει;» απάντησε με ερώτηση ο διπλανός του.

Το σούσουρο δεν άργησε να ξεκινήσει. Πιο πέρα το εμπορικό κέντρο του πλοίου ακόμα έσφυζε από ζωή. Έτοιμο να ικανοποιήσει οποιαδήποτε ανάγκη. Όμως οι ψίθυροι είχαν τώρα απλωθεί μέχρι τους διαδρόμους που οδηγούσαν στα καταστήματα. Οι μαγαζάτορες έβλεπαν τους υποψήφιους πελάτες τους να παραμένουν μπροστά στις βιτρίνες, χωρίς να τις προσέχουν πια. Βγήκαν ανήσυχοι να δουν τι συμβαίνει.

«Δεν μας επιτρέπουν να βγούμε», τους ενημέρωσαν οι συνεπιβάτες τους. Ενώ οι ψίθυροι εξελίσσονταν σε φωνές πανικού.

«Κι αν συμβαίνει κάτι έξω;» ρωτάει ένας επιβάτης το φίλο του.

«Φαντάζεσαι να έχουν πάθει κάτι;» αναρωτήθηκε όταν σκέφτηκε αυτό που του είπε ο φίλος του.

«Άραγε ο χώρος είναι αεροστεγής;» πρόσθεσε με μια άλλη ερώτηση ένας άλλος συνεπιβάτης.

«Τι θα γινόταν αν ήταν;» ζήτησαν να μάθουν οι δυο φίλοι.

«Θα μπορούσαμε να μείνουμε από οξυγόνο!» κραύγασε από τρόμο.

Αρκετός κόσμος στοιχιζόταν σε μεγάλες ομάδες με κατεύθυνση τις πόρτες εξόδου του πλοίου. Ένοιωθαν ότι είχαν το δικαίωμα να μάθουν τι είχε γίνει.

«Δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό!» ακούστηκε μέσα από τον όχλο. Όταν έφτασαν μπροστά από τις πόρτες ακινητοποιήθηκαν σύσσωμοι. Οι πόρτες έμοιαζαν με ένα γυάλινο τοίχο. Αυτοί που ήταν στην πρώτη γραμμή αποφάσισαν να επιτεθούν με τις γροθιές και παλάμες των χεριών τους. Άλλοι είχαν κάτσει στο πάτωμα οκλαδόν περιμένοντας στωικά. Άλλοι απλώς έκλαιγαν κι άλλοι έβριζαν. Ο επιβάτης που είχε βρεθεί πρώτος να απαιτεί το άνοιγμα της πόρτας είχε εξουθενωθεί. Είχε σωριαστεί σε μια γωνία με την πλάτη στον τοίχο και το κεφάλι του μέσα στα χέρια του. Όλοι ήταν κουρασμένοι και τίποτα δεν γινόταν. Είχαν περάσει αρκετές ώρες και σιγά-σιγά αποχώρησαν στις καμπίνες τους.

Απρίλιος 4, 2010

Ένα σχέδιο με κακό τέλος

Posted in Μυστηρίου, αυτοκίνητο στις 8:04 μμ από Διγέλαδος

Ήταν ένα παιχνίδι ή μάλλον ένα είδος συνέντευξης. Ο άντρας και η γυναίκα που θα επιλεχθούν από το διοργανωτή θα τους δοθεί η ευκαιρία να ταξιδέψουν με ένα ταξίδι κάπου κοντά στο χώρο της συνέντευξης. Ο χώρος συνέντευξης/παιχνιδιού είχε διάφορα συλλεκτικά ειδή. Παλιές κασέτες μουσικής και κόμικ. Η επιλογή δεν είχαμε καταλάβει πως γινόταν για να πω την αλήθεια. Τελικά επιλέχτηκαν δυο ζευγάρια ανδρών-γυναικών. Ακολούθησα το ένα αμάξι με τον ένα άντρα και γυναίκα. Ό άντρας δεν ήταν υποφερτός. Την έπεφτε κανονικά στη γυναίκα. Γενικά ήταν χυδαίος, αξύριστος κι ατημέλητος. Η γυναίκα δεν τον άντεχε με τίποτα. Σε κάποια στιγμή την τσάντισε τόσο πολύ, που όπως οδηγούσε το αμάξι του άνοιξε την πόρτα και τον πέταξε έξω. Αυτός κυλίστηκε στην άμμο, ενώ το αμάξι συνέχισε τη γρήγορη πορεία του. Πριν προλάβει να φωνάξει όμως στο αμάξι, αυτό έπεσε σε ένα σχεδόν αόρατο εμπόδιο και μετά έπεσε σε ένα γκρεμό, προκαλώντας μια μεγάλη έκρηξη. Επίσης είδε και το άλλο αμάξι με το ζευγάρι, το οποίο ερχόταν από έναν άλλο δρόμο. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα κι αυτό ανατινάχτηκε ενώ γινόταν σμπαράλια. Αυτός είχε μείνει άφωνος. Από καθαρή τύχη είχε μείνει ζωντανός. Πλησίασε τον γκρεμό και είδε προς τα κάτω. Ήταν σαν ένα νεκροταφείο αυτοκινήτων. Σμπαραλιασμένων αυτοκινήτων. Δηλαδή όλοι οι επιλεγμένοι εδώ είχαν καταλήξει; Αυτό ήταν το σχέδιο του διοργανωτή;

Μαρτίου 13, 2010

Ποίημα προστασίας

Posted in Εμπνεύσεις tagged στις 12:26 πμ από ονειροναύτης

Η Demi μοιράστηκε μαζί μας τους παρακάτω στίχους που αν λεχθούν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης από τη «Μόρα» μπορεί να προστατέψουν τον ονειρευτή:

Φύγε Μώρα από κοντά μου
σύρε μέτρα
φυρί* φυρί τη θάλασσα
σπυρί σπυρί την άμμο
όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού
τα φύλλα από τα δέντρα
κι έλα κοντά να μ’ έβρεις.

*Φυρί=κανάτα.

Έχετε να μοιραστείτε μαζί μας άλλα τέτοιου είδους ποιήματα που να προέρχονται από τις παραδόσεις μας;

Φεβρουαρίου 5, 2010

Μαγικός καθρέφτης και καθρέφτης πληκτρολόγιο

Posted in Εμπνεύσεις στις 9:11 πμ από ονειροναύτης

Είδα δυο εφευρέσεις.

1. Τι θα λέγατε για έναν καθρέφτη που αντέγραφε τον εαυτό σας και σας μιλούσε πίσω σαν να ήσασταν εσείς. Κι αν γινόταν να ήταν και παραμορφωτικός, έτσι ώστε από διαφορετική γωνία θα παραμορφωνόταν και η εικόνα και η συμπεριφορά.

2. Ή τι θα λέγατε για ένα λεπτό πληκτρολόγιο που θέλατε όμως να είναι εικόνα του παλιού πληκτρολογίου σας γιατί το έχετε συνηθίσει; Αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα σκανάρει το πληκτρολόγιο μέσα όμως από ένα καθρέφτη που έχει ως είδωλο το πληκτρολόγιο που θέλουμε να αντιγράψουμε. Με αποτέλεσμα να έχουμε το πληκτρολόγιο μας σε ένα λεπτό και σύγχρονο κατασκεύασμα.

Οκτώβριος 28, 2009

Εχθές ονειρευόμουν ότι πετούσα

Posted in πέταγμα, Οικολογικά, νερό, πισίνες tagged στις 11:22 πμ από ονειροναύτης

Ήμουν σε μια ακρογιαλιά κι ένοιωσα απειλή. Συναντώ έναν στρατιωτικό, να τον χαιρετήσω στρατιωτικά; Υπάρχει ρίσκο. Από πίσω του διακρίνω να έρχονται κι άλλοι. Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγω είναι με το να πετάξω. Κι όπως ένας γλάρος πάνω από τα βράχια, ξεκινάω τη χαμηλή πτήση μου πάνω στη θάλασσα. Με όλους από πίσω να προσπαθούν να με πιάσουν σχεδόν αγγίζοντας με. Όμως εγώ αρχίζω να πετάω όλο και πιο ψηλά. Γυρίζω κάνοντας έναν ελιγμό και ξανακοιτάω τη θάλασσα καθώς την ξαναπλησιάζω.  Και μετά ξανά αυξάνω το ύψος μου. Πηγαίνω στην ξεριά, πάνω στην οποία δεσπόζουν μεγάλα δέντρα. Θέλω να κάτσω πάνω στα κλαδιά τους. Όμως με ξαναβρίσκουν και ανεβαίνουν κλαδί κλαδί μέχρι τα πόδια μου. Κι εγώ αρχίζω να πετάω όλο και πιο δυνατά προς τα πάνω όμως βρίσκω κλαδια πάνω από το κεφάλι μου και με εμποδίζουν. Σιγά-σιγά και με επιμονή προσπερνώ και τελευταίο κλαδί και συνεχίζω την πτήση μου μέχρι να φτάσω σε ένα σπίτι γεμάτο φίλους.

Πώς ξέρω πως είναι κάποιος πουλί να πετάει. Πώς ξέρω πώς αισθάνεται ένας γλάρος πάνω στη θάλασσα; Κι όμως αυτό ένοιωσα..

Ιανουαρίου 22, 2009

η 2η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου με θέμα «Όνειρα και εφιάλτες»

Posted in Βιβλία, Εφιάλτες στις 7:51 μμ από ονειροναύτης

Από 23 έως 26 Ιανουαρίου 2009 στις εγκαταστάσεις της ΗELEXPO, στο Μαρούσι

πηγή: in.gr


Προηγούμενη σελίδα · Επόμενη Σελίδα